Wrzask. Larysa Luboń i Bruno Wilczyński. Tom 1

Dwie na pozór niepowiązane sprawy. Zbuntowana, niezależna dziennikarka Larysa Luboń. Charyzmatyczny i ekscentryczny policjant Brunon Wilczyński. Brzmi dobrze, prawda? A tak naprawdę jest wręcz rewelacyjnie!

Larysa wpada na trop mężczyzny, sponsora młodych kobiet, który zmusza je do brutalnego sek$u. Boleśnie doświadczona w tej kwestii Larysa nie cofnie się przed niczym, aby go zdemaskować. Tymczasem Brunon próbuje rozwiązać zagadkę morderstwa młodej kobiety. W swoich działaniach on również napędzany jest traumą z przeszłości. Ich drogi się krzyżują i szybko okazuje się, że będą sobie potrzebni.

„Wrzask” to rasowy kryminał, który wbija w fotel, intryguje i wciąga. Izabela Janiszewska ma niesamowity dar do opowiadania takich historii. Jej bogaty, a zarazem łatwo przyswajalny język umiejętnie wciąga czytelnika i maluje przed jego oczami wyraźny i realistyczny obraz. Wykreowane przez nią postaci są wyraziste, silne, pełne emocji. Ich powoli odkrywana przeszłość idealnie je dopełnia i pozwala je zrozumieć. Larysa bardzo kojarzy mi się z Lisbeth Salander z powieści Stiega Larssona, a jej odwaga, zawziętość i bezkompromisowość sprawiła, że od początku ją polubiłam. Podobnie jest z Brunonem. Ten silny, charyzmatyczny, bezczelny i targany burzliwymi emocjami glina idealnie tutaj pasuje.

Akcja tej powieści jest dynamiczna, wielowątkowa i zagmatwana. Jej lektura wymaga skupienia, ale warto! Z pozoru nierozstrzygalna zagadka, która wciąga bez reszty. Rozdział po rozdziale autorka podsuwa nowe tropy i sieje zwątpienie. W drugiej połowie książki wszystko zaczęło mi się układać w głowie. Część zagadki rozwiązałam poprawnie, co przyniosło mi wielką satysfakcję. Z drugą częścią nie poszło mi aż tak dobrze. Jak dla mnie to balans idealny, odrobina satysfakcji, ale też zaskoczenie.

Jestem pod wielkim wrażeniem tej powieści. Uwielbiam twórczość autorki i książka po książce powoli staje się ona moją ulubioną w tym gatunku.

Pierwszy tom to mocne otwarcie cyklu. Na początku poczułam lekką dezorientację – nie byłam pewna, kto jest kim i co tak naprawdę się dzieje. Jednak w pewnym momencie wszystko stało się jasne, a ja mogłam w pełni zanurzyć się w lekturze.

A ta lektura jest naprawdę wyjątkowa. Szybka akcja i skomplikowana fabuła sprawiają, że podczas czytania musimy mieć oczy dookoła głowy, starając się razem z bohaterami dojść do rozwiązania zagadki. To nie jest typowy kryminał, w którym jeden zabił drugiego, a my go szukamy. Tutaj sprawa i jej rozwiązanie nabierają wyższego wymiaru, co z pewnością przypadnie do gustu bardziej wymagającym fanom tego gatunku.

Do samego końca z zapartym tchem śledziłam wydarzenia, a moja głowa parowała od ilości informacji i emocji towarzyszących lekturze.

Wisienką na torcie tej historii jest za sprawą zrządzenia losu stworzona para Larysy i Bruna. Oboje zmagają się z traumami, mają ponadprzeciętne zdolności i, przede wszystkim, poczucie humoru, które wielokrotnie wywoływało uśmiech na mojej twarzy podczas czytania. Obie postacie są nietypowe i zyskały moją sympatię od pierwszych stron.

Jeśli jeszcze nie sięgnęliście po tę serię, gorąco ją polecam. Ja natomiast od razu zabieram się za kontynuację!

„Wrzask”, czyli debiut dziś już dobrze znanej i lubianej Izabeli Janiszewskiej. Jest to historia otwierająca trylogię, która przeniosła mnie do otoczonego mrokiem świata zbrodni i znakomicie nakreślonych psychologicznie bohaterów z zadrami z przeszłości, traumami, a także mrokiem otaczającego ich świata.

Larysa Luboń i Bruno Wilczyński to dwie główne i zarazem kluczowe postacie w historii Janiszewskiej. Larysa to kobieta od samego początku intrygująca i budząca zainteresowanie, ponieważ jest niezależna, zadziorna i czuć, że posiada w sobie znacznie więcej, niż pokazuje jej szorstka aura. Z kolei Bruno to policjant po przejściach, trochę cynik ironista i dość trudnej przeszłości, która gdy została mi stopniowo ukazana sprawiła, że dostrzegłam w tej powieści sporą głębię emocjonalną.


Podobało mi się, jak autorka ukazała rozwój znajomości bohaterów, bo pomimo tego, że nie było to tematem głównym, to dodawało napięcia i budziło moją ciekawość co do dalszego rozwoju tej relacji.

Autorka bardzo umiejętnie prowadzi narrację, utrzymując tempo, dzięki czemu nie nudziłam się nawet chwili. Kolejne zwroty akcji, fałszywe tropy i narastające napięcie sprawiły, że trudno było oderwać się od lektury.


Wraz z układaniem kolejnych puzzli historii, sytuacja zaczyna się komplikować, a do tego ukazywać brutalne realia wykreowanego świata i problemy takie, jak chociażby przestępczość seksualna.

Bardzo podobał mi się dynamiczny styl autorki, który wraz z licznymi zwrotami akcji sprawił, że powieść czyta się w mgnieniu oka i jest to powieść z gatunku tych nieodkładanych. Oprócz napięcia, które pisarka budowała bardzo pieczołowicie, muszę docenić również warstwę psychologiczną tej powieści, ponieważ czuć, że Janiszewska bardzo zadbała o ten aspekt książki.

Absolutnie świetna powieść, która wzbudza emocje, pokazuje wszechobecną brutalność otaczającego nas świata, a do tego zmusza do refleksji, a może nawet przewartościowania pewnych rzeczy w życiu.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Czwarta Strona Kryminału

„Wrzask”, która przedstawia historię śmierci młodej dziewczyny. Nie byłoby może w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że Bruno ma nieodzwone wrażenie, że sprawa jest łudząco podobna do tej sprzed lat. Bruno i Larysa to postacie mocno nacechowane, które mają tak wiele przeżyć za sobą. Niosą bagaż doświadczeń, który mocno wybija się na przód całej książki. Niesamowita mroczna atmosfera przeplatająca się z tajemnicami. Reporterka i policjant łączą swoje siły i postanawiają połączyć sprawę sadystycznego sponsora młodych studentek ze śmiercią młodej dziewczyny. Kryminalna historia, która wciągnie cię na kilka wieczorów.

Podobno nie ma zbrodni idealnych, a wcześniej czy później morderca zostawi jakieś ślady. Z biegiem czasu może stać się zbyt pewny siebie, nieuważny, przekonany o swojej mocy i umiejętnościach. Chyba, że jest duchem, a nikt nie wiąże popełnionych czynów z morderstwami, kwalifikując wszystkie te zdarzenia, jako samobójstwo. Wówczas nikt nawet specjalnie nie stara się szukać dziury w całym szczególnie, że niewyjaśnione morderstwo nie obciąża wówczas policyjnych statystyk.

Kiedy kontrowersyjna, najbardziej tajemnicza i niezależna reporterka Magazynu, Larysa Luboń wpada na trop sadystycznego sponsora, mężczyzny precyzyjnego, hojnego, ale przy tym bezwzględnego, jest przekonana, że to wierzchołek góry lodowej. Doskonale wie, że tacy mężczyźni, perwersyjni, brutalni, uwielbiają sycić się cierpieniem niewinnych, dlatego też nie zaprzestaną samowolnie tego procederu. Sama mając za sobą traumatyczne wydarzenia przywdziała pancerz ochronny i rzuciła wyzwanie wszystkim gwałcicielom, wszystkim mężczyznom wykorzystującym kobiety. Jednak sprawa, którą teraz bada jest inna, zaś sponsor wyjątkowo tajemniczy i dyskretny. Postanawia zatem sama wpaść w jego sidła, by odkryć jego tożsamość. Nie spodziewa się jednak, że ma do czynienia z kimś niezwykle przebiegłym…

Czy jednak sponsor jest taką bestią, że jest skłonny do popełnienia morderstwa? Okazuje się, że jedna z młodych kobiet, które utrzymywał, Nina Zaniewska, została znaleziona martwa w swoim luksusowym apartamencie. Nie ma żadnych śladów na ciele, wszystko wskazuje na to, że popełniła samobójstwo i to w wyjątkowo dziwny sposób, zjadając mianowicie orzechy, na które była uczulona. Ta dziwna śmierć, tym bardziej kontrowersyjna, że nieco wcześniej dziewczyna sprawdzała skład kawałka ciasta upewniając się, że faktycznie nie ma w nim orzechów, intryguje komisarza Bruno Wilczyńskiego. Być może dlatego, że tak bardzo przypomina mu samobójstwo jego matki – niespodziewane, niewytłumaczalne. Wówczas również nie znaleziono żadnych śladów, choć Bruno jest przekonany, że to było morderstwo.

Drogi tych dwóch charyzmatycznych postaci przecinają się, a choć ich spotkania wypełnione są obelgami i ciętymi ripostami, a nawet przemocą, to tak naprawdę mamy do czynienia z bohaterami, którzy pod maską nieczułości, ordynarności, niechęci do świata, skrywają własne uczucia, a przede wszystkim własny ból. Niespodziewanie jednak będą musieli znaleźć płaszczyznę porozumienia, bo choć wydawałoby się, że zajmują się różnymi sprawami, to tak naprawdę mają one wspólny mianownik, a wszystkie kończą się w ten sam sposób, czyli zostają uznane za samobójstwa. Czy rzeczywiście tak jest? A może za tymi zgonami stoi ktoś, kto do perfekcji opanował sztukę poruszania się niczym duch? A jeśli tak, to kim on jest? Co wspólnego ze śledztwem Larysy i Bruno ma niepokojąca historia kobiety przekonanej, że dopadła ją przeszłość? Na te pytania odpowiedzi szukać będziemy w powieści „Wrzask”, pierwszym tomie niezwykle frapującej trylogii autorstwa Izabeli Janiszewskiej”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona powieść, to wyjątkowo niepokojąca uczta czytelnicza i to nie tylko dla miłośników thrillerów, kryminałów, ale i powieści z psychologicznym akcentem.

Każda strona powieści dostarcza niezapomnianych wrażeń, ale też wzbudza niepokój. Historia jest tak skonstruowana, że pozostajemy do ostatniej strony w niepewności co do rzeczywistej wersji wydarzeń, a także tożsamości potencjalnego sprawcy. Mnogość wątków złudnie sprawia wrażenie chaosu, bowiem wszystko perfekcyjnie się ze sobą łączy, tworząc pajęczą sieć. Sprawca próbuje wciągnąć w nią nie tylko idealnie wykreowane postaci Larysy i Bruno, ale również czytelnika. Po lekturze długo nie będziemy w stanie zasnąć, nie tylko bezustannie analizując przesłanki, wskazujące na osobę mordercy, ale również dzięki świadomości, że on może być tuż obok i patrzeć…

„Wrzask” to pierwszy tom trylogii o Larysie Luboń i Bruno Wilczyńskim. Obie te postacie są dość specyficzne. Bruno jest dość ekscentryczny i muszę przyznać, że polubiłam jego „docinki” i sposób bycia. Natomiast Larysy nie bardzo polubiłam. Trochę jej osoba mnie denerwowała.

Bruno Wilczyński to osoba zajmująca się tajemnicza śmiercią młodej dziewczyny, której ciało znaleziono w jej mieszkaniu. Wszystko wskazuje na to, że było to samobójstwo. Ale czy na pewno? Sprawa ta przypina mężczyźnie coś co wydarzyło się przed laty z jego mamą.

Natomiast Larysa Luboń jest reporterką i postanawia na własną rękę wyjaśnić sprawę sadystycznego sponsora, który płaci studentom, za brutalny seks.

Dwie osobne sprawy, a jednak tych dwoje ktoś połączy. Będzie to bezwzględny morderca. Czy wspólnymi siłami uda im się odnaleźć kogoś, kto oficjalnie nie istnieje?

Autorka od razu wprowadza czytelnika w wir wydarzeń. Napięcie tutaj rośnie wraz z każdą kolejna stroną. Znajdziemy tutaj liczne zwroty akcji, intrygi i ślepe tropy. Chociaż nie polubiłam się z główną bohaterką, to uważam, że zarówno Larysa jak i Bruno zostali świetnie wykreowani. Oboje wykonują swoje zawody perfekcyjnie, a do tego maja swoje własne problemy.

Tempo akcji jest dość dynamiczne i nie ma mowy tutaj o nudzie.

Książka posiada jednak jeden mały minus. Posiada zbyt wielu bohaterów i czasami gubiłam się. Musiałam wrócić do właśnie przeczytanego fragmentu. Trochę mi to odbierało czyta przyjemność czytania, ale i tak sięgnę po 2 tom.

Czy polecam „Wrzask”? Pewnie! Myślę, że każdy kto lubi kryminały powinien przeczytać i wyrobić swoją opinię.

Świetna i nieprzewidywalna książka. Wciągnęła mnie od pierwszej strony. Bardzo zaciekawiły mnie losy komisarza Wilczyńskiego i reporterki Luboń, a ich zadziorne charaktery przywodzą mi na myśl równie fantastyczny duet czyli Lisbeth i Mikael z trylogii Stiega Larssona pt. "Millenium". Bohaterowie "Wrzasku" są równie interesujący, nieprzewidywalni, z genialnym poczuciem humoru i to głównie ze względu na nich z przyjemnością sięgnę po kolejną część trylogii od pani Janiszewskiej.

Bardzo dobra powieść. Czyta się ją jednym tchem. Wciąga, zaskakuje i ciekawi. Kreacja głównych bohaterów intrygująca - mamy dwie z pozoru brutalne i niedostępne osobowości o duszy wrażliwca.

Pani Janiszewska chyba zrobiła mi to specjalnie - znowu czytałam w nocy zamiast spać 🙊

Książka jest świetna ! Wydarzenia prowadzone są z perspektywy trzech osób i muszę przyznać , że każdy z wątków jest równie ciekawy. Autorka co chwilę podsyca naszą ciekawość wplatając w strony powieści tajemnice z przeszłości bohaterów.

Same postaci są świetnie wykreowane - każda z nich boryka się z własnymi wewnętrznymi demonami , które stara się ukryć pod bardzo szczelnym pancerzem. Mają swoje wady i zalety , ale nie da się ich nie lubić !

Najbardziej przypadł mi do gustu Bruno. Jego błyskotliwość , bezczelność i cała ta cwaniacka powłoka, która skrywa prawdziwe oblicze mężczyzny.

Sama fabuła jest dokładnie przemyślana, a każdy zaczęty wątek pięknie zgrywa się z pozostałymi. Akcja nie pędzi tutaj na łeb na szyję, wręcz przeciwnie. Ze strony na stronę możemy coraz dokładniej zagłębiać się we wszystkie tajemnice i mroczne sekrety z dawnych lat. Napięcie budowane jest stopniowo , by na koniec nie pozwolić nam odłożyć książki na bok. Takim sposobem właśnie autorka sprawia , że zarywa się nocki przy jej książkach.

Jestem bardzo ciekawa jak wszystko rozwinie się w kolejnych częściach.

A Wam bardzo polecam.

Moja ocena 9/10 🖤

Uwielbiam debiuty na książkowej arenie polskiego kryminału. To okazja dla czytelnika, by stawiać wspólnie z autorem jego pierwsze kroki, towarzyszyć mu w podróży od samego początku, a w konsekwencji iść dalej wraz z jego twórczością. Debiut to nie tylko pierwsze, artystyczne dziecko autora, na które z egzaltacją się chucha i dmucha, dbając by nie potłukło sobie nóżki. W przeciwieństwie do kolejnych, które już skaczą po drzewach, strzelają z procy, czy taplają się w kałuży. Debiut to dla mnie przede wszystkim obraz potencjału i możliwości autora. To ON wystawia mu świadectwo, od którego zależeć będzie dalsza jego droga.

„Wrzask” Izabeli Janiszewskiej okrzyknięto kryminalnym debiutem roku. Gdybym miał jednym zdaniem opisać moją historię z „Wrzaskiem” to powiedziałbym, że tej powieści się nie czyta – w niej się człowiek zatraca i otrząsa dopiero na końcu. Blady, przerażony, z wypiekami i rozbieganym wzrokiem. To nie jest kolejna książka na rynku, którą się zalicza, będąc fanem gatunku, i na końcu której mówisz sobie „dobre to było”. Ta książka siedzi Ci w głowie jeszcze wiele dni, tygodni po jej przeczytaniu. Ryje w głowie jak w kamieniu.

🔥We „Wrzasku” wszystko się zgadza. Bohaterowie są tak wyraziści, tak poturbowani życiem i tak prawdziwi, że ma się ochotę prześledzić ich losy od chwili poczęcia.

🔥Ilość wątków w powieści tworzy wyborne danie, gdzie wszystko jest na swoim miejscu. Nie musisz czytać tej powieści z notesem w dłoni, bo bez robienia notatek się biedaku zgubisz. Jest idealnie i w sam raz.

🔥Zabawne teksty i gagi są unikalnym dopełnieniem całości i zdziwiło mnie, jak współgrają z mroczną stroną kart powieści. W wielu momentach śmiałem się w głos.

🔥No i w zakończenie. Moment, po którym czujemy albo niedosyt, albo spełnienie. Tu dostaniecie jedno i drugie - w idealnej relacji ze sobą. Domkniecie wątki, połączycie kropki, odpowiecie na pytania, a jednocześnie nic się nie skończy 😉 I będzie Wam z tym wybornie.

“Ten, który z demonami walczy, winien uważać, by samemu nie stać się jednym z nich. Kiedy spoglądasz w otchłań, ona również patrzy na ciebie”

F. Nietzsche

Larysa to zbuntowana dzienikarka, której odwaga miesza się ze skłonnością do autodestrukcji. Brunon jest cynicznym, pewnym siebie śledczym, którego dialogi wprawić mogą w zniesmaczenie. Tak poranieni przez życie ludzie rozpoczynają niebezpieczną rozgrywkę po to by rozwiązać pewna bulwersującą sprawę. Niepokojąco wiąże się ona z ich życiem prywatnym...

Emilia wiedzie wraz z rodziną poukładane, szczęśliwe życie. Ta harmonia zostaje jednak zburzona przez nieodparte wrażenie, że jest obserwowana...

W książce poznajmy też historie nieżyjącej od lat Anny, która została uznana za chorą psychicznie po tym jak naga, w szoku, wybiegła z własnego mieszkania. Jak te historie łącza się ze znalezionym w luksusowym apartamencie ciałem studentki, pochodzącej z ubogiej rodziny? Czy na pewno miała powód by popelnic samobójstwo?

Każdy z bohaterów pomimo wielu różnic ma za sobą niepokojącą przeszłość, która wpływa na teraźniejszość a także przyszłość… o ile można mówić o tych trzech trybach. Czy w tych przypadkach czas nie jest jedną linią, na którą nakładają się zdarzenia, ich konsekwencje, stanowiące przyczyny nowych wydarzeń i kolejnych skutków…

Zajrzyjmy do świata kłamstw i prawdy - o ile taka faktycznie istnieje. Zastanówmy się nad powiązaniami bohaterów...bo przecież tak często stwierdzamy, że “świat jest mały”.

Nic nie jest pewne, a jednak jedno jest pewne - akcja jest wartka, bohaterowie wyraziści, historii wciągająca, a obawy Emilii i Anny wynikające z wyczuwania czyjejś obecności w swoim domu tak sugestywne, że… radzę nie czytać tych fragmentów będąc samemu w domu wieczorem :)

Pani Janiszewska wraz z ''Wrzaskiem'' zabiera nas w kryminalistyczną opowieść gdzie nic nie jest pewne i nic nie jest zbiegiem okoliczności. 

Z ręką na sercu przyznaje, że ta książka jest istną torpedą. Wszystkie pozytywne opinie na temat tej książki były jak najbardziej na miejscu.

Autorka zaserwowała nam wątki, które są jak najbardzej aktuale co spowodowało, że jeszcze 'milej' czytało się tę książkę.

Żałuje, że nie sięgnęłam po ''Wrzask'' wcześniej ale sama wychodzę z założenia, że jeżeli jakaś książka jest pisana czytelnikowi to prędzej czy później i tak wpadnie w jej/jego ręce.

Bohaterowie książki są tak wyraziści i charakterni, że ja polubiłam ich od pierwszej strony. Zaczynając od Larysy, która dla wielu może być zwykłą 'zołzą', poprzez Brunona, który ma cięty język i lubuje się w czarnym humorze.

Nie obejdzie się bez powiedzenia, że Brunon jest moim książkowym crushem 🤪.

Zdecydowanie to ten kryminał, który jest lekko napisany i brnie się przez niego naprawdę bardzo szybko. Opisy są realistyczne i wartkie przez co nie nudzimy się choćby na chwilę.

Zakończenie zbiło mnie kompletnie z tropu co bardzo mi się spodobało bo ostatnimi czasy, często gęsto autorzy w ogóle mnie nie zaskakiwali. 

Przede mną ''Histeria'' i już jestem ciekawa czy będzie tak dobra jak''Wrzask''? 🤔

Jeśli jeszcze nie czytaliście tego debiutu to nie zastanawiajcie się dwa razy i sięgajcie bo naprawdę warto! ;)

Mamy tu dwa równolegle płynące wątki. Larysa Luboń, dziennikarka "Magazynu" próbuje zdemaskować i opisać sponsora, który wykorzystuje młode kobiety. Komisarz Bruno Wilczyński zajmuje się natomiast domniemanym samobójstwem kobiety. Oboje są zdeterminowani i zdolni zrobić wiele by odkryć prawdę. Oboje mają za sobą bolesne doświadczenia życiowe, które ich napędzają do działania. W pewnym momencie te dwie sprawy zyskują wspólny mianownik. Co, lub kto je połączy?

.

Niesamowicie wciągający i intrygujący kryminał. Zbudowany na bazie społecznych problemów: znęcania psychicznego i fizycznego, odtrącenia, a także molestowania, sponsoringu i gwałtu. Autorka ukazuje jak przeszłość odbija się echem w teraźniejszości. Jak bolesne doświadczenia z dzieciństwa i młodości nie potrafią się zabliźnić i odbijają się w dorosłym życiu.

Jestem pod wrażeniem, że ta książka to debiut. Wszystko w niej ma swoje miejsce. W fabule nie ma przestojów. Akcja toczy się płynnie, co chwilę odkrywając nowe tajemnice. Głowni bohaterowie mają mocne charaktery. Zaskakują na przemian błyskotliwością, uszczypliwością jak i poczuciem humoru. Historia niesie ze sobą również duży bagaż emocjonalny.

Ja osobiście jestem zachwycona i zapisuję się do grona fanów Pani Izabeli.

"Wrzask" to debiut literacki Izabeli Janiszewskiej i książka, która po premierze zbierała bardzo dobre opinie. Skuszona tymi wszystkimi pochlebnymi recenzjami postanowiłam przekonać się, czy i ja będę po lekturze zachwycona. Czy byłam? Zachwycona może nie, ale zadowolona jak najbardziej.

Reporterka Larysa Luboń wpada na trop mężczyzny, który płaci studentkom za wyjątkowo brutalny seks. W tym samym czasie policjant Bruno Wilczyński prowadzi sprawę zagadkowej śmierci młodej kobiety.

Oboje są całkowicie oddani swojej pracy i zrobią wszystko, żeby odkryć prawdę. Nie wiedzą, że ich losy splotą się dzięki komuś, kto oficjalnie nie istnieje.

Lubię sięgać po debiuty, szczególnie naszych rodzimych autorów. Na lekturę "Wrzasku" poza dobrymi opiniami skusiły mnie porównania głównej bohaterki do Lisbeth Salander, a nie ukrywam jest to postać, którą wielbię. Ja jednak nie znalazłam tutaj żadnego podobieństwa. Dla mnie postać Luboń jest przekoloryzowana i na początku trudno było mi ją polubić.

Wilczyński natomiast urzekł mnie ciętym językiem i ripostami, którymi raczył otoczenie. Nie da się ukryć, że jest to interesująca postać.

Oboje są poturbowani i doświadczeni przez życie, mają kompletnie różne charaktery, jednak łączy ich dążenie do celu za wszelką cenę.

Fabuła jest intrygująca. Autorka potrafi zaciekawić czytelnika i trzymać go w napięciu do ostatniej strony. Historię poznajemy z perspektywy trójki bohaterów, których losy splatają się w niezwykły sposób. Przyznaję, że do samego końca nie byłam pewna, co robi w niej Emilia, młoda matka i przykładna pani domu.

Wszystkie wątki są dobrze przemyślane i intrygujące, a zakończenie zaskakujące. Nie ukrywam, narobiło mi apetytu na kolejny tom. Na szczęście "Histerię" mam na półce i na pewno długo nie będzie czekała na swoją kolej.

"Wrzask" to dobry kryminał, po który warto sięgnąć. Polecam!

Z pewnością już czytaliście książkę ze zdjęcia. Przyznam się szczerze, że mam pewien problem z Wrzaskiem, który pragnęłam przeczytać po wszystkich rewelacyjnych opiniach. Debiut z pewnością ocenię mniej surowo, ale ma ON dla mnie swoje minusy i plusy. Zacznę więc od plusów.

Bardzo podobają mi się formy retrospekcji, w których poznajemy traumy z dzieciństwa bohaterów. Niezaprzeczalnie temat jest zawsze ciekawy, bo powoduje wiele emocji. Pomysł na fabułę także jest bardzo dobry. Brakuje mi jednak jakieś płynności w wykonaniu. Bardzo nie polubiłam ani Larysy, ani Bruna, ani Bartka i w ogóle większości bohaterów. Ich zachowanie jest strasznie infantylne, a relacje tych dorosłych osób zdecydowanie dziwne, mało autentyczne. Czułam się tak, jakby jedynym celem prócz znalezienia mordercy, było wieczne robienie sobie na złość, co strasznie mnie irytowało.

Pomijając już bohaterów, mam także problem z konstrukcją samej książki. Miałam wrażenie, że ma jeden ciąg, brakowało mi konkretnych rozdziałów. Gubiłam się przez to w bohaterach, bo gdy już zaczęłam się do któregoś przyzwyczajać, to za chwilę przeskakiwałam w kolejnego. Dla mnie działo się to trochę za szybko i nie pozwoliło mi się wciągnąć w fabułę. Może mam gorszy czas, albo może faktycznie książka do mnie nie przemawia. Bardzo chciałam przeczytać Histerię, ale wiedząc już, że to druga część, straciłam ochotę. Nie chciałabym znów spotkać się z Brunem i Larysą. Warto jednak pamiętać, że książka ma wiele świetnych opinii i warto przekonać się samemu.

Wow, co to była za książka!

Brudno- pyskaty policjant, który nie okazuje żadnych emocji i nie pozwala nikomu się do siebie zbliżyć. Po traumie, którą przeżył w dzieciństwie zbudował mur, za którym chowa swoje prawdziwe ja.

Larysa - dziennikarka, którą interesują sprawy skrzywdzonych kobiet. Sama uciekła z rodzinnej miejscowości i na każdym kroku pakuje się w kłopoty.

Mamy jeszcze Emilię - matkę dwóch bliźniaków prowadzącą bloga, która na jednym ze zdjęć z urodzin synów zauważa nieproszonego gościa. Od tego czasu ma wrażenie, że ktoś bywa w jej mieszkaniu.

Z tych osób tak nie bardzo mi ta Emilia pasowała, jej losy były na początku jakby oddzielną historią.

Jednak koniec końców wszystko zaczęło do siebie pasować. A zakończenia się nie spodziewałam. Kompletne zaskoczenie. I super, bo właśnie tego oczekuje od tego typu książek.

Już od pierwszych stron historia mnie wciągnęła i nim się obejrzałam a już przewracałam ostatnią stronę. Trzymała w napięciu aż do ostatniego zdania.

Uważam debiut pani Izabeli za udany i życzę kolejnych tak rewelacyjnych książek. Ja na pewno z ogromną chęcią sięgnę po kolejną.

☀️8/10☀️

Jakiś czas temu czytałam książkę "Wrzask". Tę historię przeczytałam w parę godzin i nie umiałam się oderwać, a powiem wam coś między nami, że książkę kupiłam w ciemno, nie czytając nawet opisu, ale tyle słyszałam o niej, więc kupiłam...

Nie mogę doczekać się kontynuacji! ❣️

Larysa i Bruno chcą rozwiązać sprawę zabójstwa młodej dziewczyny. Larysa, która jest uparta i nie poddaje się, gdy nie dopnie swego, ryzykuje własnym życiem, aby złapać bezlitosnego sponsora, mężczyznę, który płaci studentkom za współżycie. Bruno jest jednym z najlepszych śledczych, który usiłuje rozwiązać tą sprawę, która mu przypomina pewną sytuację sprzed lat... Przedsięwzięcie dzieje się tak szybko, że chcesz czytać i czytać... 🧡 Nie możesz się doczekać kto jest winny w tej akcji. Na swojej ścieżce spotykają pewnego mężczyznę, co ON ma wspólnego z tą sprawą? Czy Larysa i Bruno rozwiązają zagadkę i czy dorwą zabójcę?

Jeśli lubicie kryminały to ten jest zdecydownie dla was, jeśli jeszcze nie czytaliście. 🌸 Brawa dla pani Janiszewskiej! 🏆👏 "Największy gniew rodzi się w ciszy" po przeczytaniu dowiecie się o co chodzi! 💛

Polecam!! ❣️

Przeszłość mocno wpływa na to, kim będziemy w przyszłości. Dawne relacje, przeżycia, upodobania – to wszystko kształtuje nas i tworzy osoby, jakimi jesteśmy teraz i jakimi będziemy kiedyś. Nierzadko kreuje nas na pozytywnych, silnych ludzi, jednak czasami wręcz przeciwnie. Tak było w tym przypadku.

Samobójstwo i sprawa, która może stać się koszmarem wielu

Umiera młoda kobieta, niemal pewnym jest, że popełniła samobójstwo. W końcu jeśli ktoś otruty znajduje się w łazience, to logiczne jest, że chciał pozbawić się życia.

Sprawa trafia w ręce Brunona Wilczyńskiego oraz Larysy Luboń

Ten pierwszy, stróż prawa, znany jest przede wszystkim jako dobry policjant z ciężką przeszłością. Poznajemy go w momencie śmierci studentki. Wilczyński podejmuje się zadania rozwikłania zagadki, nie spodziewa się jednak, że będzie ona dla niego tak trudna.

Zaś Larysa jest reporterką śledczą. Podczas swojej pracy wpada na trop sponsora sadysty. Ta silna, niesamowicie inteligentna osoba natychmiast próbuje rozwiązać sprawę i na własną rękę szuka poszlak.

W trakcie czytania poznajemy również Emilię – przykładną, choć nieco zapracowaną, mamę i żonę. Kobieta w pewnym momencie zauważa na jednym ze zdjęć tajemniczą osobę. Nikt nie wie, kim ten ktoś jest, ani w jakim celu pojawił się w ogrodzie rodziny. Jedno jest pewne – nie stało się tak przypadkiem. Emilkę stopniowo zaczynają dręczyć demony przeszłości, aż wreszcie strach o własne sekrety zaczyna kontrolować jej codzienne życie.

Kolejny udany debiut pierwszej połowy tego roku

Wrzask to literacki debiut Izabeli Janiszewskiej. Bardzo udany debiut. Na próżno szukać schematów oraz obojętności, fabuła jest bardzo nieprzewidywalna. Nic nie dzieje się przypadkiem. Początkowo łatwo o zagubienie, jednak po krótkim czasie wątki łączą się, a my doznajemy szoku- wszystko zaczyna układać się w makabryczną całość. Serwowane nam są spore dawki emocji i zaskoczenia. Dodatkowo język oraz klimat powieści pozwalają zatopić się w historii, którą przeżywamy razem z bohaterami.

Wrzask to jeden z najlepszych premier tego roku oraz wspaniały debiut autorki. W ocenie punktowej wystawiłabym 9 na 10 możliwych.

"Wrzask" wrzeszczał w sieci już od jakiegoś czasu! Na instagramie wyglądał z przeróżnych zakamarków i wołał "przeczytaj mnie!" Wołał, że warto, że nie zawiedzie, że to nie jest wiele hałasu o nic. Trzeba było jakoś ten wrzask uciszyć, przekonać się czy wywrzaskuje prawdę i otworzyć jego stronice ;)

Jeżeli ktoś spodziewa się tutaj brutalnych i krwawych scen, za bardzo się ich nie doczeka. Nie na tym skupia się książka. Ona jest bardziej jak...puzzle. Nie takie na 100 części, ale na 1000 albo i więcej. To jest taka jedna wielka zagadka, składająca się z mniejszych części. Musimy te puzzle odpowiednio dopasować, żeby wszystko w końcu ułożyło się w całość i ukazało nam cały obraz. Część puzzli łatwiej ułożyć, a część to takie...niebo albo wielkie połacie trawy. To najbardziej mozolne i często irytujące części. My jednak z czasem dostrzegamy fragmenty obrazu na pudełku i już wiemy gdzie dopasować kolejny element, chcielibyśmy podpowiedzieć bohaterom! "Myśl Bruno!" "Porozmawiajcie! Każdy z Was ma części tej układanki, tylko trzeba je złączyć!" Ale oni nas nie słyszą...

A my bardzo chcemy im pomóc, bo bohaterowie są naprawdę rewelacyjni, zyskują naszą sympatię od samego początku!

Bezczelny, cyniczny, ironiczny, kpiący i żartujący ze wszystkiego Bruno, uważany przez wszystkich naokoło za dupka, ale cholernie zdolnego i dobrego w tym co robi dupka! Jednak...co się kryje za jego cynizmem?

Opancerzona Larysa, kobieta silna, nie dająca sobie w kaszę dmuchać (w sumie głupie to powiedzenie:P), kiedy coś postanowi, dąży do tego po całości, czasem działa wręcz autodestrukcyjnie.

Pomiędzy tą dwójką sporo jest słownych przepychanek, a mnie się to ogromnie podobało!

Również poboczni bohaterowie są na tyle dobrze przedstawieni, że albo ich lubimy albo wręcz przeciwnie, ale nie ma w nas obojętności!

Cała książka, ma tak wielki, psychologiczny, emocjonalny ładunek! Tyle goryczy, smutku, żalu, bólu i rozpaczy... Pancerze i maski, skrywające za sobą tak bardzo bolesne wydarzenia z przeszłości! To jak autorka wszystko to nam ukazuje...to jest naprawdę, naprawdę dobre!

"Tylko ona mogła wiedzieć, że niekiedy emocjonalny ból jest tak bardzo trudny do zniesienia, że jesteś w stanie posunąć się do wszystkiego by go zatrzymać. Znała chwile, w których wewnętrzny krzyk rozsadzał jej bębenki, a wtedy była gotowa pokruszyć świat na kawałki, by go zagłuszyć. Zatrzymać wrzask."

Uważam, że jest to naprawdę bardzo udany debiut! Intryguje od samego początku, wciąga całkowicie!

Odrobinę zbyt wiele było wszystkich nazwisk i momentami mi się one myliły, czasem też wyczuwałam lekki chaos, troszkę się gubiłam, coś i umykało.

Po skończeniu lektury pojawiło się w mojej głowie również pewne pytanie, małe wątpliwości, ale na nie odpowiedzieć może mi chyba tylko sama autorka :)

Książkę naprawdę polecam, nie było to wiele hałasu o nic ;)

Jakie to uczucie, kiedy krzyczysz, a twój głos wpada w próżnię?"

Nikt cię nie słucha. Nikt nie zauważa.

Komisarz wydziału kryminalnego - Bruno Wilczyński to powierzchowny egocentryk, przeciwny konwenansom.

Z darem dostrzegania tego, co dla innych niewidoczne.

Ma do rozwiązania sprawę martwej dziewczyny. Wstępne oględziny wskazują na samobójstwo; nie ma bowiem żadnych ran na ciele i nic nie wskazuje na udział osób trzecich.

Komisarz Wilczyński nie jest jednak przekonany o słuszności tej tezy.

Ponadto sprawa, którą ma poprowadzić niepokojąco przypomina mu inną sprzed trzydziestu lat. O tyle istotną, że ma ona dla policjanta osobisty wymiar.

Czy morderca sprzed lat powrócił?

Larysa kocha boks i posiada niezwykłą umiejętność pakowania się w kłopoty.

Lubi załatwiać sprawy na własnych zasadach. Nie toleruje przemocy w jakiejkolwiek formie i tego właśnie dotyczą jej reportaże.

Postanawia urządzić swoje prywatne "polowanie na zło." Podąża śladem "sponsora" - nieobliczalnego sadysty, który mami młode dziewczyny obietnicą wielkich pieniędzy. Potem je gwałci i niszczy im życie.

W pewnym momencie drogi dziennikarki i policjanta się krzyżują. Wiele wskazuje na to, że ich sprawy się jakoś łączą i ścigają tego samego człowieka. Postanawiają zewrzeć szyki i dla dobra sprawy działać wspólnie.

Mają przed sobą trudne zadanie.

Morderca jest inteligentny i wyrafinowany. Potrafi być niewidzialny, lubi obserwować, ukrywać się tuż obok swoich ofiar i zakradać się do nich niepostrzeżenie. Ideałów ani zbrodni doskonałych jednak nie ma i nawet ON w końcu popełni błąd.

Co się wydarzy, kiedy wrzask tłumiony w sobie przez lata, w końcu wydostanie się na zewnątrz?

Wielowątkowa i trudna fabuła. Pełna wrzasku, który rodzi się z bezsilności i prowadzi do autodestrukcji.

O życiu w ciągłym strachu i poczuciu winy, o ludzkich dramatach i odrzuceniu.

O emocjonalnym bólu i potrzebie miłości. O I o tym, jak bardzo krzywda wyrządzona w dzieciństwie, wpływa na dorosłe życie.

Bo przecież: " Krzywda rodzi krzywdę."

"Największy gniew rodzi się z ciszy."

Obowiązkowa lektura na wiosnę i nie tylko. Zaskakujące zakończenie. Ciąg dalszy musi nastąpić.

Sprawdźcie koniecznie 🔥♥️📖☕🔥

Kiedy o jakiejś premierze jest bardzo głośno i widzę same zachwyty moja głowa wybiera jeden z dwóch kierunków. Nastawia się na niesamowitą powieść albo z wielkim dystansem podchodzi do książki. W tym przypadku zadziałała druga opcja i do końca nie jestem pewna z czego to wynika.

Jedno jest pewne "Wrzask" jest dla mnie książką, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Już dawno żadnej powieści nie przeczytałam tak szybko. Kilka razy sprawdzałam czy to naprawdę debiut, bo czytając ma się wrażenie, że to niemożliwe. Od zawsze kochałam polskich Autorów a tutaj serducho raduje się podwójnie, bo ten debiut najnormalniej w świecie wymiata. Pani Izabela Janiszewska baaardzo wysoko postawiła sobie tym poprzeczkę ale jak w taki sposób debiutuje, to aż nie chcę myśleć co się będzie działo później.

Główna bohaterka Larysa z automatu wpisała się na listę moich ulubionych kobiecych postaci. Ona jest nawet lepsza niż niejeden facet z tzw. jajami. Zresztą nie tylko ona jest w tej powieści świetnie zarysowana. Aż nie chce mi się wierzyć jak mocno zżyłam się również z pozostałymi postaciami.

Fabuła, dialogi, to w jaki sposób Autorka wpuszcza nas do tej opowieści nie pozwalają odłożyć książki nawet na moment. Czytałam z zapartym tchem i tak bardzo mi żal, że na resztę przyjdzie poczekać, bo mam tak ogromny głód kolejnych części, że to aż boli. Ponadto humor jaki Pani Izabela tutaj serwuje jest... No nie ma opcji... To trzeba przeczytać.

Czwarta Strona Kryminału w ostatnim czasie wydaje coraz więcej debiutów. W innym przypadku zastanawiałabym się nad wyborem, jednak wydawnictwo jeszcze mnie nie zawiodło, więc ufam, że każda książka będzie warta uwagi. Czy tak było w tym przypadku?

'Czy ktokolwiek umiałby odnaleźć się w dziwnej, niezdefiniowanej relacji z kobietą, której nigdy nie widział?'

Larysa pisze artykuł o sponsorze, który w brutalny sposób wykorzystuje 'swoje' kobiety. Jednocześnie policjant Bruno próbuje rozwiązać przyczynę śmierci młodej dziewczyny. Czy pozornie różne sprawy łączą się ze sobą? Niespodziewanie ten duet zaczyna współpracować przy nie byle jakiej sprawie, muszą odnaleźć kogoś, kto od lat nie istnieje. Czy im się to uda?

'Lecz gdy tylko wschodziło słońce, strachy natychmiast znikały. Zostawiały po sobie zmęczenie i wspomnienie ciężkich słów.'

Historia prowadzona jest niezależnie od siebie, z perspektywy głównych bohaterów. Otrzymujemy pozornie oddzielne sprawy, które po czasie łączą się ze sobą. Wszystko prowadzi do jednego rozwiązania. Świetnie przemyślana sprawa, bardzo płynne przejścia pomiędzy wątkami. Całość wciąga niesamowicie i równie szybko się czyta. Nie zauważyłam, a już byłam na samym końcu. I to jakim! Rozwiązanie wbiło mnie w fotel i chociaż odrobinę się go spodziewałam, ostatecznie nie wszystko było tak, jak to sobie ułożyłam w głowie.

'Ale najbardziej obawiała się, że wrzask, który przez cały czas dusiła w sobie, wydostanie się na zewnątrz, a wtedy wszyscy zobaczą, kim jest naprawdę.'

Kolejny debiut warty uwagi. Szybka akcja i wciągająca historia powodują, że nie można się oderwać od książki. Czego chcieć więcej? Miłośnicy kryminałów znajdą w tej historii wszystko, co jest niezbędne przy dobrej książce. Polecam!

'Znała chwile, w których wewnętrzny krzyk rozsadzał jej bębenki, a wtedy była gotowa pokruszyć świat na kawałki, by go zagłuszyć. Zatrzymać wrzask.'

Najtrudniej jest wygrać z wrogiem, którego nie widać. Walczyć z samym sobą. Z przeszłością, która odciska piętno i naznacza. Czasem trudno jest podnieść się po traumatycznych przeżyciach i iść dalej. Rana się jątrzy, ból i gniew kumulują się by w końcu wrzask wyrwał się z piersi.

Dwoje bohaterów z traumatyczną przeszłością, która kształtuje ich sposób bycia i to kim są obecnie. Cynizm, ekscentryzm, nietypowy wygląd, ironia i oschłość - to wszystko ma na celu stworzyć mur wokół siebie i ułatwić funkcjonowanie w otaczającym świecie. Ich drogi się krzyżują, razem depczą po piętach seryjnemu mordercy. Być może dla siebie samych okażą się bezpieczną przystanią i ratunkiem.

Debiut Izabeli Janiszewskiej zdecydowanie zasługuje na uwagę. Wyróżnia się spośród innych świetnym warsztatem, dopracowaną treścią. Genialna kreacja mordercy, wyraziści bohaterzy. I całość tematycznie obsadzona w realiach seksafer i sponsoringu. Jest odważnie i nietuzinkowo. Jest sensacyjnie ale i nie brakuje dużej dawki psychologii. Akcja biegnie wartko od pierwszej strony. Jest napięcie, które z czasem osiąga kulminację. Tę książkę chce się czytać, naprawdę wciąga i intryguje.

Na szczególną uwagę zasługuje postać głównej bohaterki Larysy. Jest to kobieta niesztampowa, ukształtowana wskutek przeżyć z przeszłości. Mająca pazur i charakterna. To niewątpliwie ona nadaje całego charakterku tej powieści. Na niej skupia się cała uwaga Czytelnika. I w tej postaci ja akurat widzę zbyt duże podobieństwo do Salander, bohaterki Stiega Larssona. Czy to dobrze, czy to źle? Sama nie wiem. Gdybym ja miała się do czegoś przyczepić w całokształcie tej historii, to niewątpliwie byłby to ten aspekt. Larsson wykreował specyficzną bohaterkę, która stała się zdecydowanie inspiracją do stworzenia Larysy, co samo w sobie nie jest niczym złym, jednak jakiś lekki niesmak we mnie pozostawia. Ale w końcu dobrze wzorować się na najlepszych

Krótko podsumowując: bardzo dobra książka. Świetny warsztat. Czekam na więcej i na pewno przeczytam. Gorąco Wam polecam. „Wrzask” zdobył moje uznanie

Młoda dziennikarka, Larysa Luboń, wpada na trop brutalnego sponsora, który płaci studentkaom za seks. W tym samym czasie policjant, Bruno Wilk, zajmuje się sprawą morderstwa młodej kobiety, które przypomina mu sprawę sprzed lat. Oboje są bezkompromisowi, oddani pracy i zrobią wszystko, aby odkryć prawdę. Wkrótce ich losy połączą się . Czy uda im się odnaleźć człowieka, który od lat nie istnieje ?

"Wrzask" to bardzo udany i pełen emocji literacki debiut Izabeli Janiszewskiej. Nie bez powodu wiele osób zachwyca się książka i ja z pewnością również dołączę do wielbicieli autorki. Od samego początku akcja przedstawiona została dwutorowo i poszczególne wydarzenia poznajemy naprzemiennie z perspektywy głównych bohaterów, Larysy i Brunona. Oboje są mocnymi i nieustępliwymi osobowosciami a gdy ich zawodowe drogi połączą się otrzymamy mieszankę wybuchową. I to właśnie głowni bohaterowie są motorem napędowym całej fabuły. Oryginalni, nieidealni, doświadczeni przez życie, pełni żalu i złych wspomnień wprost wrzeszczą ze stron książki, aby przekazać nam znacznie wiecej niż tylko rozwiązanie kryminalnej zagadki. Książka z pewnością na dłużej zapadnie mi w pamięć, a autorce należą się ogromne brawa za stworzenie historii, która tak doskonale "gra na ludzkich emocjach". Moi zdaniem wszystko tutaj było na swoim miejscu, każdy miał swóje zadanie a rozwiązanie zagadki zaskoczyło i dało nadzieję na kontynuację. Książka nie jest ani lekka, ani przyjemna ale zdecydowanie warto po nią sięgnąć i odkryć tajemnice, które narodziły się pod wpływem doznanych krzywd i skryły głęboko na dnie umysłu mordercy. Serdecznie polecam !

Był moment, w którym serdecznie dość miałam książek najogólniej zwanych kryminałami. Ich schematyczność po prostu nudziła. Nie twierdzę, że utarte schematy są złe, ale dobrze jest wpleść w nie historię, która nie pozwoli odłożyć się na półkę. Jeśli książki nie da się odłożyć, autor już może dumnie unosić pierś do góry, co w przypadku "Wrzasku" będzie miłym dla otoczenia akcentem estetycznym, bo autorką jest kobietą. Debiut, który pozwala uwierzyć, że są jeszcze twórcy, którzy mają do opowiedzenia światu ciekawą historię.

Larysę Luboń, buntowniczą reporterkę piszącą pod pseudonimem, tropiącą sadystycznego sponsora, który za brutalny seks zapewnia życie w luksusie, pewien splot okoliczności połączy z ekscentrycznym policjantem, Brunem Wilczyńskim. Ten z kolei bada sprawę młodej dziewczyny, której śmierć przypomina mu o zbrodni, która wydarzyła się trzydzieści lat temu i miała bezpośredni związek z jego życiem. Dodatkowo mamy tu przedstawiony obraz współczesnej rodziny, w której mąż zarabia, a żona zajmuje się dziećmi, domem i blogiem lifestylowym. Idealne życie Emilii kruszy się pod wpływem napierającej na nią nowej wizji rzeczywistości, która to koniec końców, połączy ją z Wilczyńskim.

Autorka mąci po mistrzowsku. Z kartki na kartkę budujemy portrety głównych bohaterów, z których mnie najbardziej przypadła do gustu Larysa, stylizowana na Sinead O'Connor połączoną z Demi Moore z filmu G.I. Jane, słowem bardzo tajemnicza, buntownicza, niczym nieograniczona kobieta z jajami. We "Wrzasku" każda postać z czymś się zmaga, jeśli nie jest to przeszłość, to jest to ciężar życia tu i teraz. Problemy, które przerastają i z którymi trzeba sobie poradzić, samu lub dzięki wsparciu przyjaciół. Najważniejszy jest tu jednak wątek, który nie pozwolił mi przestać czytać. Nieludzie traktowanie względem członka rodziny przewija się przez historię ludzkości od dawna, tutaj na dobitek podszyte motywem religijnym, co tylko dolało oliwy do ognia, bo oto po raz kolejny Bóg jest usprawiedliwieniem dla ZŁA. W gąszczu przeciętnych kryminałów nie przegapcie naprawdę DOBREGO. Polecam!

IG @angelkubrick

"Wrzask" to debiut literacki Izabeli Janiszewskiej, jej pierwsze wejście na polską scenę kryminalną. Po jej lekturze muszę przyznać, że jestem zadowolona. Znajdziemy tu wszystko, co rasowy współczesny kryminał mieć powinien, jak i trochę ważnych tematów do chwili refleksji. Mam dwójkę charakternych bohaterów, narrację prowadzoną z punktu widzenia trzech postaci, wciągające śledztwo dziennikarskie i policyjne oparte na odkrywaniu nowych faktów i dedukcji. To historia o krzywdach jaką jeden człowiek może wyrządzić innemu, o wpływie wychowania jak i najbliższego otoczenia oraz reakcjach innych. Dla rozładowania mrocznych tematów, jest tu też trochę o współczesnej prasie, o tym jak aktualnie wygląda dziennikarstwo i czego można się w najbliższych latach spodziewać. Myślę, że fani kryminałów będą zadowoleni 😊 Ja na pewno chętnie sięgnę po kolejną książkę autorki, która podobno ma opowiadać o dalszych losach dwójki głównych bohaterów - jest na co czekać!

Dlaczego chętnie czytuję debiuty? Bo czasami trafi się taka perełka, że od razu po przeczytaniu masz ochotę wrzeszczeć o więcej i więcej.

Powieścią Izabeli Janiszewskiej zachwycali się wszyscy, których opinię cenię, więc byłam niesamowicie ciekawa, co takiego nadzwyczajnego znaleźli w tej książce? Przecież kryminałów na rynku jest tyle, że chyba nie da się wymyślić nic, co nie powielałoby pewnych schematów.

Jakże się myliłam. Mamy tu i przerażający wątek brutalnego seksu kupowanego za pieniądze, i tajemnicze samobójstwa, które aż się proszą o wyjaśnienie, w końcu tak drastyczną patologię, że wstrząsnęła mną do głębi. Poszczególne elementy historii łączy para samozwańczych śledczych niczym z trylogii Larssona. Każde z nich, po przebytych w przeszłości traumatycznych doświadczeniach, buduje wokół siebie mur nie pozwalając nikomu na jego sforsowanie. Śledczy, Bruno Wilczyński, schowany za fasadą cynizmu, przybiera pozę chama z przerośniętym ego. Dziennikarka, Larysa Luboń, ma niewątpliwie skłonność do autodestrukcji. Czy ich wzajemne przepychanki zaowocują współpracą i dojściem do prawdy? Czy odważą się ściągnąć maski i pokazać takimi jakimi są naprawdę?

Tego Wam oczywiście nie powiem, ale wierzcie mi, że ich pokręcona relacja składa się na połowę sukcesu tej powieści. Dialogi pełne inteligentnego humoru, w których riposta goni ripostę, to prawdziwy majstersztyk. Czytałam je z uśmiechem i niekłamanym zachwytem. Zakończenie równie fascynujące, jak cała reszta, daje przedsmak tego czego możemy się spodziewać w kolejnej części. Aż zaczęłam się zastanawiać jaki mógłby być jej tytuł… Bez względu na to jaki by nie był, każdą kolejną książkę autorki biorę w ciemno i Was też gorąco zachęcam do lektury.

To jak? Będziecie wrzeszczeć?

„Wrzask” to bardzo dobrze skonstruowany kryminał, zagadka, od początku nie jest oczywista, rozwiązanie nie przychodzi do głowy, a kiedy przewracamy ostatnią stronę, czujemy zimny dreszcz. Czy można chcieć czegoś więcej? Można, na przykład kolejnej książki pani Izabeli. ;)

Na słowa uznana zasługuje klimat, czyli to, co w kryminałach jest nie mniej ważne niż sama zbrodnia. We „Wrzasku” poczujemy chłodny powiew skandynawskich mistrzów tego gatunku, ale przeniesiona na nasze, polskie podwórko i nasze realia. Stieg Larsson miał swoja Lisbeth, my mamy Larysę. Samotną z wyboru, kryjącą swoje demony pod grubą skórą, wysportowana, inteligentna i zupełnie aspołeczna. Mankell miał Wallandera, my Bruno Wilka, młodego, ambitnego, o przenikliwym umyśle śledczego, który ufa swojej intuicji.

Inspirację widać, ale jeżeli się uczyć to od najlepszych i jeżeli pisać to tak jak Janiszewska. Mroczny kryminał, nawet miejscami podchodzący pod thriller, z bardzo niejasnymi powiązaniami między poszczególnymi postaciami, z motywem, który wychodzi dopiero gdzieś po drodze. Dwie odrębne sprawy, a jednak powiązane ze sobą, zagadka tylko w jaki sposób. Czyta się niesamowicie! Polecam!

Od dziś nazwisko Izabeli Janiszewskiej odmieniane będzie przez wszystkie przypadki. I nie bez przypadku tę książkę okrzyknąć można mianem jednego z najgorętszych debiutów 2020 roku. Jeśli szukacie pełnowartościowej definicji rasowego i krwistego kryminału, to znajdziecie ją we „Wrzasku” Izabeli Janiszewskiej. Dzięki tej książce polski kryminał zyskuje na wartości, a Autorka gwarantuje sobie czołowe miejsce na liście pisarzy, których w tym gatunku warto docenić. Polski czytelnik otrzymuje kawał solidnej fabuły, od której nie sposób się oderwać. Tutaj wszystko jest przemyślane, doskonała mroczna historia i wyraźni bohaterowie sprawią, iż o tej książce będzie głośno. Izabela Janiszewska zadebiutowała w wielkim stylu. Styl pisarski, poprowadzenie fabuły oraz ostry niczym brzytwa język gwarantują nam emocjonalną rozrywkę na wysokim poziomie. W tej historii poznajemy dwóch bohaterów, których drogi łączą się. Reporterka Larysa Luboń jest niezłomną i twardą kobietą, która nie cofnie się przed niczym, by doprowadzić do schwytania sponsora, który płaci studentkom za brutalny seks. Jest gotowa wejść w ogień i stanąć twarzą w twarz z sadystycznym mordercą. Jaką cenę będzie musiała zapłacić dziennikarka, by móc doprowadzić do finału swojego śledztwa? Poznajemy również Brunona Wilczyńskiego, policjanta, który podejmuje się rozwiązania zagadki tajemniczej śmierci młodej kobiety. Sprawa ta do złudzenia przypomina mu okoliczności śmierci jego matki. Czy osobiste zaangażowanie w sprawę będzie dla niego dodatkowym utrudnieniem? Czy jednak zdoła oddzielić te dwie na pozór inne sprawy? Debiutancka powieść Izabeli Janiszewskiej, to nie tylko kawał solidnego kryminału, to również krzyk wobec zła, które rodzi zło. Autorka uświadamia nam, iż każda zbrodnia ma swoje źródło. Uzmysławia nam, że nie rodzimy się mordercami, nie rodzimy się z naturą złego człowieka. Natura ta kształtuje się w procesie socjalizacji. Wszystkie nasze zachowania złe czy dobre czerpiemy ze wzorców, są niejako wypadkową naszych życiowych doświadczeń, kalką tego, co w życiu doświadczamy. I tak samo jest w tym przypadku. Po odłożeniu książki, można dojść do wniosku, iż morderca dokonywał zbrodni rękami tych ludzi, którzy go ranili, którzy krok po kroku zabijali w nim poczucie miłości. Nie zamierzam usprawiedliwiać mordercy, gdyż jest ON winny dokonywanych zbrodni, lecz odpowiedzialność za ich dokonanie leży również na barkach jego ofiar. „Wrzask” uświadamia nam, że zło rodzi zło, że morderca jest również ofiarą, a jego czyny są krzykiem bólu jakiego doświadczył w swoim życiu. Izabela Janiszewska napisała doskonały kryminał, stworzyła ostry język, wykreowała wyraźnych bohaterów oraz to, co ważne zbudowała psychologiczny portret mordercy. „Wrzask” to jedna z niewielu tych książek, które po przeczytaniu nie będzie zalegała na mej półce, lecz za parę lat zapewne sięgną po nią ponownie, by móc zaaplikować sobie solidną dawkę mocnego kryminału przez duże K. I śmiem twierdzić, że „Wrzask” nie będzie jedyną książką Autorki na mej półce, gdyż taki talent jaki posiada Izabela Janiszewska pozwala mi twierdzić, że kolejne książki tej Autorki to tylko kwestia czasu. A jeśli chodzi o czas, to warto poświęcić go na czytanie „Wrzasku”. Na okładce książki napisane jest, że „największy gniew rodzi się z ciszy”. A ja dodam tylko, że „Solidny kryminał rodzi się w umyśle Izabeli Janiszewskiej” Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Autorce oraz Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

[Adres usunięty]

Twój dom to Twój azyl.

Czujesz się w nim bezpiecznie.

Jest błogo i cicho.

Nagle słyszysz delikatne skrzypnięcie.

Odwracasz głowę...i z Twojego gardła wydobywa się...WRZASK!!!!

***************************************

LARYSA LUBOŃ

Gdyby istniała polska Lisbeth Salander,miałaby na imię Larysa.

Kobieta silna,bezkompromisowa,odważna i zdecydowana.Pracuje jako reporterka w miejscowej gazecie.

Kiedy wpada na trop sadystycznego sponsora,który płaci studentkom za brutalny sex,nie waha się ani chwili i próbuje go zdemaskować.

BRUNO WILCZYŃSKI

Macw sobie więcej pytań i złości niż myśli.

Niedostępny i slynący z ciętego języka policjant ma teraz sprawę do rozwiązania.

Ktoś zamordował młodą dziewczynę,a jego modus operandi jest identyczny jak w zdarzeniu sprzed wielu lat,które osobiście dotyka naszego detektywa.

EMILIA

Matka,żona,blogerka.

Pewnego dnia oglądając zdjęcia z niedawnej imprezy synów,dostrzega na jednym z nich tajemniczą postać.Domyśla się,kim może być i powoli zaczyna się bać.

Trzy obce osoby.

Trzy odrębne historie.

Utkana przez pająka sieć z każdym dniem oplata ich coraz mocniej,by uwięzić w pajęczynie zdarzeń,które na zawsze odmienią ich życie.

**********************************************

Kurde,co to była za książka!!!

Perfekcyjna.

Normalnie miałam ciarki na rękach!!!

Nie na darmo mówi się,że w ,,prostocie siła".

Tu nie ma żadnych zbędnych atrakcji,dłużących się opisów,historyjek czy rozpraszających pseudo-bohaterów.

Jest za to idealnie uknuta intryga i wyraziste postaci.

Nie mamy czasu na nudę,bo akcja pięknie się rozwija,a autorka prowadzi nas do rozwiązania zagadki,które totalnie zaskakuje.

Ja jestem zachwycona.

Ta książka dała mi wszystko,czego potrzebowałam,by świetnie spędzić wolny czas.

Jak dla mnie ,,Wrzask" to jeden z NAJLEPSZYCH kryminałów,które do tej pory przeczytałam i bardzo gorąco go Wam polecam.

Od dzisiaj nie znać nazwiska Pani Janiszewskiej to grzech.

Obserwując mój profil zdajecie sobie sprawę z tego, że po kryminały nie sięgam zbyt często, jednak lubię czasem je sobie poczytać. Nadarzyła się okazja do zrecenzowania kolejnego debiutu, nie jestem w stanie zliczyć, ile miałam okazji zrecenzować dla Was książek, które otwierały furtkę nowym i świetnie zapowiadającym się autorom. Tym razem za sprawą Czwartej Strony trafił w moje dłonie „Wrzask” autorstwa Izabeli Janiszewskiej, muszę Wam powiedzieć, że jestem nim zachwycona. Trudno trafić na książkę, która nie jest schematyczna i całkowicie, czy fragmentarycznie przewidywalna. Ze schematami jest tak, że mimo powtórzeń potrafią zostać nakreślone w takim sposób, że zyskują świeżość, drugie życie i dają zupełnie inne spojrzenie na dany problem. Czy uda Wam się rozszyfrować sprawcę tego nie wiem, ze swojej strony mogę powiedzieć, że musiałam się dobrze nagimnastykować, żeby mieć ledwie podejrzenia, że może nim być ten człowiek. O czym opowiada książka?

Główną bohaterka książki „Wrzask” jest Larysa Luboń, niezwykła kobieta, którą bez wątpienia mogę nazwać „babą z jajami”, której żadne niecodzienne pomysły nie zniechęcają, a wręcz przeciwnie nakręcają do takiego stopnia, że bohaterka zaczyna je tworzyć i wcielać w życie. Larysa jest niezależną reporterką, której można zarzucić nieco ekstrawagancji. Jednak nie można jej nie lubić, jest silną kobietą która nie boi się dostać tego, czego chce. Trafia na trop sadystycznego sponsora, mężczyzny płacącego studentkom za brutalny seks. Bohaterka zajmuje się głównie przypadkami kobiet, które były ofiarami wykorzystania przez mężczyzn. Jest zdecydowana, aby odkryć kim jest sponsor, tylko czy nie narazi się w ten sposób? Czy jej życie nie będzie zagrożone?

Bruno Wilczyński jest policjantem, który bada sprawę rzekomego samobójstwa młodej studentki. Napisałam rzekomego, bo ta sprawa budzi w mężczyźnie podejrzenia, że ktoś kobiecie „pomógł”, chociaż dowody temu przeczą. Czy to dobry trop? Czy faktycznie mężczyzna przesadza, a denatka popełniła samobójstwo? Co połączy dwójkę głównych bohaterów? Czy wspólnie odkryją, kto za tym stoi?

„Wrzask” jest wspaniałym i wartym uwagi debiutem Izabeli Janiszewskiej, jest to książka bogata w tajemnice i sekrety, które stopniowo zostają odkrywane. Intryga, którą uknuła autorka wodziła czytelnika za nos niemal do samego końca. Akcja nie zwalnia sprawia, że nie sposób jest książkę odłożyć na półkę i iść spać, człowiek siedzi i siedzi, czyta i czyta. Chłonie każde słowo mając nadzieję, że jest blisko odkrycia prawdy, jednak to tylko pobożne życzenia, nie ma tak dobrze. Historia wykreowana przez kobietę jest naprawdę przerażająca myślę, że dlatego bo jest realna. Może spotkać każdego z nas, a ta świadomość jest zatrważająca.

Bohaterowie „Wrzasku” są po prostu świetni. Bardzo polubiłam Bruna za jego poczucie humoru i sarkazm, nie mogłam się doczekać, kiedy znowu coś „powie”. Jest postacią, która zawsze coś palnie, kiedy inni milczą. Larysa jest bardzo silną i dociekliwą osobowością, ten duet idealnie się uzupełnia, dzięki czemu jest wiele ciekawych scen, dialogów.

„Wrzask” jest książką pełną finezji i sekretów, które sprawią, że nie tylko będziecie wrzeszczeć ze strachu, ale będziecie chcieli znacznie więcej.

Wołanie o prawdę!

Są takie chwile w życiu, że jesteśmy z różnych względów bezsilni wobec przeciwności. Niekiedy nie wiemy co zrobić, nie potrafimy znaleźć rozwiązania, a niekiedy boimy się konsekwencji działania. Wolimy zatem pozostać w strefie komfortu, mimo iż oznacza to dla nas ciągłą niepewność, że nas wyniszcza. Jednaj mimo tego w piersi narasta niemy krzyk protestu, który albo wydostanie się na zewnątrz w postaci niezwykłej aktywności, albo powoli zacznie nas dusić.

Z pewnością Larysa Luboń nie jest kobietą, która milczy. Traumatyczne wydarzenia z przeszłości sprawiły, że jej życie wypełnia walka o sprawiedliwość i demaskowanie wszelkich nadużyć, jeśli chodzi o kobiety – przemoc w rodzinie, wobec kobiet i dzieci, przemoc seksualna to tematy, którymi się zajmuje w swoich reportażach. Sama przy tym jest kobietą-zagadką, która odstraszać może słabych mężczyzn. Larysa, przypominająca mi nieco Lisbeth Salander stworzoną przez Stiega Larssona, jest kobietą która nieustannie przesuwa granicę swoich wytrzymałości, a przy tym tolerancji innych na swoją osobę. Dla poznania prawdy nie cofnie się również przed ryzykiem, tak jak w obecnej sytuacji, kiedy trafiła na trop haniebnego procederu. Jest bowiem przekonana, że któryś z biznesmenów czy polityków z pierwszych stron gazet lubuje się w przemocy, odgrywając rolę sadystycznego sponsora. Płaci studentkom na brutalny seks, a w grę wchodzą niemałe pieniądze.

Aby poznać nazwisko sponsora sama nie waha się podjąć ryzykownej gry, choć nawet nie wie, że ktoś doskonale sprawdził jej przeszłość i doskonale wie, czym się zajmuje, Wiele ryzykując zdobywa jednak pewne nazwisko, tyle tylko, że taka osoba oficjalnie nie istnieje. Larysa wpada też na bardzo interesujący trop, prowadzący do sprawy sprzed dziesięciu lat. Profesor lingwistyki z UW wyskoczyła wówczas naga z balkonu w środku nocy i wybiegła na ulicę prosto pod koła samochodu. Uznano, że była szalona, ale tylko Larysa odkryła, że na zdjęciach pokazujących kobietę, pojawia się też pewien mężczyzna…

W czasie, kiedy Larysa prowadzi swoje śledztwo, w ekskluzywnej dzielnicy znaleziona zostaje młoda studentka, Nina Zaniewska. Wszystko wskazuje na to, że popełniła samobójstwo zażywając tabletki i popijając alkoholem. Jednak zarówno ułożenie ciała, jak i brak jakichkolwiek przesłanek do tego, by targnąć się na życie sprawia, że prowadzący sprawę komisarz Bruno Wilczyński daleki jest od takiej wersji, mimo nacisków prokuratury. On sam przeżył ciężko śmierć matki, również uznaną za samobójstwo, nie jest w stanie zatem potwierdzić takiej wersji bez drobiazgowego śledztwa.

Czy sprawy prowadzone przez Larysę i Bruno w jakiś sposób się łączą? Przekonamy się o tym dzięki znakomitej powieści Izabeli Janiszewskiej pt. „Wrzask”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarta Strona książka, to niezwykle dojrzała i przemyślana powieść o doskonałej konstrukcji, wciągającej fabule i wartkiej akcji. Sięgnąć po nią mogą nie tylko wielbiciele kryminałów, ale wszyscy ceniący sobie dobrze opowiedziane historie.

Śledztwo, które prowadzą zarówno Bruno, jak i Larysa, mimo iż wokół niego koncentruje się akcja, stanowi tak naprawdę pretekst do pokazania całego spektrum ludzkich zachowań. Stosunek kolegów i przełożonych do bohaterów, którzy nijak nie chcą wpasować się w schematy również został doskonale nakreślony, podobnie jak i sami głowni bohaterowie. Skrzywdzeni przez los, przekuli swoją słabość w siłę i nie uginają się w obliczu presji czy konwenansów. Może nie są najłatwiejszymi ludźmi, ale tylko im można zaufać, tylko oni są w stanie usłyszeć dziki wrzask pokrzywdzonych i podjąć działanie. My zaś walczymy o tę sprawiedliwość i prawdę wraz z nimi. Po skończeniu lektury nie możemy się natomiast doczekać kolejnej powieść Janiszewskiej – mam nadzieję, że będzie to kontynuacja „Wrzasku”, i że na dwóch tomach ta historia się nie zakończy.

Justyna Gul

Qultura słowa

Fenomenalny. To pierwsze słowo jakie przychodzi mi na myśl po lekturze Wrzasku. Już dawno nie czytałam tak dobrego debiutu. To była znakomita wyprawa w nieznane. Autorka stworzyła rasowy kryminał, który na długo nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Książka pochłania czytelnika bez reszty. Pełno jest w niej zaskakujących zwrotów akcji, a gęsia skórka jest tylko tego potwierdzeniem. Brak tu zbędnych opisów, a wątki świetnie się ze sobą splatają. Książka od początku do końca jest przemyślana i widać w niej konsekwencje autorki.Jestem pod ogromnym wrażeniem głównych bohaterów. Rzadko się zdarza, żeby autor powieści wykreował tak unikatowe postacie.

Bruno Wilczyński to policjant, który usiłuje rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci młodej kobiety. Natomiast Larysa Luboń to niezależna reporterka, która wpadła na trop sadystycznego sponsora, który płaci studentkom za brutalny seks. Każdy z wymienionych bohaterów ma swoją mroczną przeszłość, która doprowadzi ich do siebie. Czy uda im się wspólnymi siłami ująć niewidocznego mordercę, który lubi obserwować swoje ofiary? Izabela Janiszewska dołączyła do grona moich ulubionych polskich autorek i postawiła bardzo wysoką poprzeczkę. Wrzask to najlepszy kryminał z jakim miałam przyjemność zapoznać się w tym roku. Zdecydowanie warto sięgnąć po jutrzejszą premierę. Wrzask jest warty każdej zarwanej nocy😊 Gorąco polecam i niecierpliwie wyczekuję kolejnej części.

Wczoraj zaczęłam i skończyłam "Wrzask" Izabeli Janiszewskiej, który ma premierę 15.04.2020. Byłam strasznie ciekawa tej książki po wielu bardzo dobrych opiniach na instagramie.

Bruno pracuje w policji. Przybywa na miejsce zbrodni gdzie wszystko wskazuje na to, że ofiara popełniła samobójstwo. Jednak ON ścigany demonami z przeszłości, zaczyna drążyć sprawę. Larisa, piękna młoda reporterka, z fryzurą a la Sinead O'Connor poszukuje zwyrodnialców oraz zboczeńców, pomagając znaleźć im się w więzieniu, a później pisząc o nich artykuły. Jest jeszcze Emilia, pani domu, mama bliznaków która prowadzi bloga i wiedzie szczęśliwe życie. W pewnej chwili ich ścieżki zaczynają się łączyć, a to wszytko za sprawą jednego człowieka, mordercy, który się mści za swoje przeżycia z dzieciństwa.

Nie będę owijać w bawełnę, książka jest bardzo dobra. Świetnie napisana, postacie są nietuzinkowe. Mają mocne charaktery. Sarkazm Bruna jest rozbrajający, a Larisa przypomina mi trochę Lisbeth Salander od Larssona. Akcji mnóstwo, wątki przejrzyste i świetnie się ze sobą splatają. Małym minusikiem, do czego mogłabym się przyczepić to nierealność zbrodni jakie popełnia morderca. To niemożliwe by zabił tyle osób i absolutnie nikt nie podejrzewał ingerencji osób trzecich. Za każdym razem stwierdzano samobójstwo. Ale fabuła w książce była tak dobra, że to w sumie mi nie przeszkadzało. Jak na debiut autorki to jestem pod ogromnym wrażeniem. Czekam z niecierpliwością na kolejne jej książki.

Ostatnio ta książka atakuje mnie niemal zewsząd. To miał być jeden z najmocniejszych debiutów w tym roku. Czy faktycznie tak było?

Larysa, dziennikarka, trochę przypominała mi Lisbeth Salander, ale niestety nie polubiłyśmy się tak bardzo. Larysa niemiłosiernie działa mi na nerwy, zdecydowanie bardziej lubiłam jej brata i mam wrażenie, że oni by bez siebie zginęli. Dziennikarka nie była mi jednak obojętna, więc zaliczam to jak najbardziej na plus. Zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu Borys. Uwielbiam gościa. Trochę może i opiera się na pewnych schematach, które sprawdzają się w takich powieściach, ale nie przeszkadza mi to w żadnym razie. Jest jeszcze Emilia. Kobieta, która drażniła mnie bardziej niż Larysa. Może nie od początku, bo myślałam, że się polubimy, ale jednak nie, po stokroć nie.

Na pewno nie można narzekać na nudę w trakcie czytania. Akcja nie zwalnia nawet na moment. Jeszcze nie zdążymy otrząsnąć się z jednej bomby, a za moment spada nam na głowę kolejna. Jakieś wspomnienie, nieprzepracowana trauma, bolesna teraźniejszość. Muszę jednak przyznać, że miałam problem z wątkiem Emilii. Trudno było mi się w nim odnaleźć i do pewnego momentu wydawał mi się mniej ciekawy, naciągany. Potem jednak wszystko złożyło się w całość i muszę przyznać, że autorka zgrabnie wszystko domknęła. Nie mam po lekturze poczucia niedosytu, rozczarowania. To był bardzo dobry debiut, obiecujący.

Książkę czyta się błyskawicznie. Nie ma zbędnych dłużyzn, zapychaczy. Pomijając nie od początku pasujący do całości jeden wątek, oceniam powieść dobrze. Przymykam oko na drobne potknięcia, to w końcu debiut i autorka ma ogromny potencjał. Ja w każdym razie po lekturze wrzeszczę, że chcę więcej.

JANISZEWSKA. Izabela Janiszewska. Zapamiętajcie to nazwisko. Tu nie ma co "wrzeszczeć Z Janiszewską", tu należy "wrzeszczeć DO Janiszewskiej". I to głośno i wyraźnie aby zrozumiała, że MY CHCEMY WIĘCEJ.

Tu nie ma nuuuuudy. Tu się dzieje! Tu jest napięcie i szybkie przerzucanie kartek w pełnym podnieceniu. Tu się czytelnika nie traktuje jak głupca, podstawiając wszystko pod nos. Tu jest pomysł na fabułę, pogmatwaną i wielowątkową. Co ważne? Okazuje się, że możne napisać świetny kryminał bez scen pełnych seksu i mózgów spływających po ścianach. A co najważniejsze? Mamy bohaterów. I to nie byle jakich. Cynicznego policjanta, z takim można dostać na głowę pracując ale kocha się o nim czytać. Jakże przyjemnie słuchać głupich tekstów, których nie jesteśmy odbiorcami. Jakże dobrze być świadkiem przytyków, które nią są skierowane do nas. Wtedy się dopiero dobrze bawisz. I jest Ona. Charyzmatyczna, niemająca żadnych zahamowań dziennikarka. Oboje swoje przeszli i dlatego są tak oddani pracy. A jak ktoś jest oddany temu co robi, rozwiąże zagadkę nawet idąc po trupach.

Kryminał napisany lekko, wartko a przy tym realistycznie. Jakby tego było mało jest i, uwielbiany przeze mnie, sarkazm. Słowa mkną, wątki się zmieniają, nie ma dłużyzny. Niedosyt za to spory. Że to już koniec... Wiele razy deklarowałam, że nie lubię serii ale... tę polubię

Larysa Luboń, niezależna reporterka, trafia na trop mężczyzny - sponsora, który płaci studentkom za brutalny seks. Bruno Wilczyński, osobliwy policjant, dąży do rozwiązania zagadki dotyczącej śmierci młodej kobiety, która łudząco przypomina sprawę sprzed lat. Oboje są oddani swojej pracy. Każde zrobi wszystko, aby odkryć prawdę, bez względu na konsekwencje. Ich drogi połączy trzecia osoba. Mężczyzna pozbawiony sumienia, moralności, ogarnięty własną obsesją. Czy odnajdą człowieka, który oficjalnie nie istnieje? Czy znajdą powiązanie i doprowadzą swoje sprawy do końca?

“Wrzask” to kryminalny debiut roku autorstwa Izabeli Janiszewskiej. Moim zdaniem to świetnie napisany i intrygujący kryminał, który wciąga od pierwszych stron. Fabuła skupia się wokół tematu przemocy wobec dzieci i kobiet oraz sponsoringu. Tematyka jest trudna, jednak doskonale wyważona. Uważam, że autorka udźwignęła pomysł, budując tym samym solidną podstawę książki. Wykreowani bohaterowie stanowią mocny punkt tej powieści. Larysa Luboń to kobieta z charakterem, nie boi się wyzwań i podejmuje się niekonwencjonalnych metod, aby osiągnąć zamierzony cel. Bruno Wilczyński to typ cynika, który nie stroni od czarnego humoru, do tego jest inteligentny i doskonały w rozwiązywaniu zagadek. Kreacja psychopaty, w moim odczuciu nawiązuje do tytułowego wrzasku. Za pomocą tej postaci autorka pokazała do czego może doprowadzić znieczulica społeczna oraz w jaki sposób przeszłość kreuje psychikę człowieka na dalsze życie. Wszystkie wątki są dopracowane w najmniejszym szczególe i łączą się logicznie w zakończeniu. Gdybym nie miała pewności, nie powiedziałabym że to debiut. Książka jest genialna i na pewno będzie o niej głośno. Polecam!

Patrzycie na polecajki w każdej książce? Mnie się zdarza. A jeszcze jak widzę polecenie od Maxa Czornyja to już wiem, że książka będzie naprawdę dobra. W końcu ON sam pisze genialne historie!

Takie debiuty jak "Wrzask" - Izabeli Janiszewskiej, to ja mogę czytać codziennie. Jestem bardzo mile zaskoczona tą pozycją i z pewnością mogę Wam ją polecić. Świetny kryminał, który wciąga i momentami przyprawia o dreszcze. Ale oczywiście te pozytywne. Już sam prolog dostarcza takiej dawki emocji i zaskoczenia, że od razu po głowie chodzą pytania - co? jak to? ale dlaczego? i chce się od razu siąść, czytać i poznać całą historię.

Co najważniejsze - Świetnie wykreowani główni bohaterzy. Policjant, którego poczucie humoru i sarkazm nie opuszczają nawet na chwile, nawet w momentach gdy powinien po prostu się zamknąć :) oraz dziennikarka, która po trupach chce dojść do prawdy - myślę, że nawet skuteczniejsza niż co nie jeden mężczyzna. Lubię takie mocne charaktery w książkach, a szczególnie jeśli są to kobiety. Pewność siebie, która z niej emanowała wręcz mnie elektryzowała, a jej upór był pełen podziwu. Chociaż momentami zachowywała się lekkomyślnie to i tak zawsze udawało jej się wyjść cało z opresji. Oprócz teraźniejszych wydarzeń, poznajemy też ich przeszłość i sytuacje, które ich ukształtowały, przez co po czasie można zrozumieć niektóre ich zachowania :)

Świetnie rozbudowana fabuła. Poznajemy jednocześnie dwie historię - i mamy tutaj policjanta Bruna, który zajmuję się sprawą tajemniczej śmierci młodej dziewczyny oraz Larysę, która oprócz pisania artykułów do gazety, na własną rękę stara się wymierzać sprawiedliwość mężczyznom, którzy krzywdzą kobiety. Są też podrozdziały, w których poznajemy historię Emilii, która ma wrażenie bycia obserwowaną i czuję się zastraszana. Co te trzy historię będą miały ze sobą wspólnego? Autorka świetnie je połączyła, wręcz nie spodziewałam się, że tak to się wszystko zakończy. Chociaż czy można powiedzieć, że to się zakończyło? Na pewno większość spraw się wyjaśniła i było to dla mnie spore zaskoczenie. Z niecierpliwością czekam na drugą część, którą na pewno przeczytam.

Bardzo udany debiut :) gratuluje autorce książki i trzymam kciuki za dalsze sukcesy :)

Dziękuję Czwartej Stronie Kryminału za egzemplarz.

PREMIERA KSIĄŻKI ---> 15.04.2020