Wianek ze stokrotek. Saga rodziny z Ogrodowej. Tom 5

"Są na świecie piękne rzeczy, które sprawiają, że stajemy się silniejsi."

Piąty i już ostatni tom Sagi rodziny z Ogrodowej był zwieńczeniem całej historii. W końcu życie bohaterów zaczęło się układać po ich myśli, choć nie zabrakło oczywiście niespodzianek i przewrotnego losu. Czym by jednak była nasza codzienność bez przeciwności?

Kolejny raz autorka zapewniła mi ogrom emocji. Nie zabrakło i tu fragmentów z przeszłości Rozalii, które mnie wręcz rozczulały i przerażały. Ile ta kobieta miała w sobie determinacji, mądrości i siły by przeżyć okropne czasy wojny.

Tytułowy Wianek ze stokrotek ma tu swoją tajemnicę, ma cudowne znaczenie i do tego posiada tajemniczy klucz... Czy bohaterowie rozwikłają ich zagadkę? Jak zareaguje dziadek Janek na prawdę o swojej matce?

Zakończenie Sagi mnie rozczuliło. Tylko autorka wie jak skończyć serię i sprawić by łzy zakręciły się w oku. Nadal czuję niedosyt! Chciałabym aby ta historia nie miała końca, pokochałam bohaterów całym sercem i aż żal ściska w środku, że już ich nie spotkam.

Saga rodziny z Ogrodowej była cudowną wędrówką do przeszłości jak i teraźniejszości. Otworzyła oczy nie tylko na ból i strach w czasach wojny, ale i strach o rodzinę w każdym momencie. Ukazała wsparcie przyjaciół w trudnych momentach i życie rodzinne z blaskami i cieniami przeszłości. To była podróż pełna harmonii i nadziei z dodatkiem miłości i szczęścia, okraszonej bólem i tęsknotą.

Polecam całą Sagę i dziękuję autorce za tak wspaniałą historię ❤️

,,Wiedziała, że mężczyzna trzymający broń, jest gotów ją zastrzelić. Ból sączący się z rany na ramieniu był niczym w porównaniu z obawą o własne życie".

No i stało się najgorsze, czego się bałam. To niestety ostatni tom sagi rodziny z ulicy Ogrodowej i przeczytanie go odwlekałam jak najdłużej. Nie lubię, kiedy moje ulubione historie się kończą, bo później odczuwam taką pustkę, jakby nagle opuścił mnie przyjaciel, który nawet nie miał odwagi, by się pożegnać:-( Naprawdę bohaterów można pokochać, bo są mega zwariowani i zakręceni. Wciąż zaskakują nas nowymi tajemnicami i wiecznie oczekujemy tego momentu, kiedy wszystko się rozwiąże. Potrafi nas mocno poruszyć, gdyż postacie tęsknią za kimś i to całą duszą. Aż serce się kraje, kiedy czyta się o ich łzach i bólu. Potrafią mieć serce z kamienia lub ustawione jak na otwartej dłoni, gdzie każdy może ich skrzywdzić. Kim tak naprawdę jest Rozalia Żmudzka? Potrafiąca rządzić kobieta, ukochana matka i najgorsza zdrajczyni. A gdzie tu motyw stokrotek? Czyżby były nie tylko symbolem czegoś, ale i zawierały jakieś skarby? Czy można natrafić na rozwiązanie zagadki tajemnicy klucza? Czyżby odnalazł się tutaj ktoś, kto będzie chciał rozwikłać każdą niewiadomą?

Przeczytajcie, bo to właśnie tutaj następuje rozwiązanie wszystkich niewiadomych. Dworek ma bowiem brzemię, które musi zostać z niego nie tyle zdjęte, ile poznane przez inne osoby, by mógł zaznać spokoju.

Rozdziały są troszkę dłuższe, ale sama widziałam, że nie dałoby się ich skrócić. Jeśli już jakiś wątek był tutaj rozpoczęty, to musiał być choć w mniejszej ilości skończony. Zresztą jest tutaj nieco większy druk, więc i tak szybko się ją czytało:-) Ale do pewności uzbrójcie się w chusteczki higieniczne. Koniecznie należy czytać ją po kolei! Bardzo ją wam polecam:-)

Dworek na ulicy Ogrodowej wciąż skrywa przed mieszkańcami sporo sekretów. Jest też jednocześnie schronieniem dla zagubionych i potrzebujących rodzinnego ciepła członków rodziny. Inka Żmudzka nie miała łatwego dzieciństwa. Teraz zatrzymała się na chwilę w domu swojej prababki, która przez miejscowych była nazywana wiedźmą. W tym samym czasie do Czarnowa przejeżdża Kuba, który pragnie odkryć historię Rozalii. Badania, które prowadzi pozwalają odkryć wiele faktów z życie ancestorki Żmudzkich…

To już jest koniec… Nie ma już nic… Jesteśmy wolni, możemy iść… Dobrze, może nie koniec wszystkiego, ale wspaniałego cyklu, bo Wianek ze stokrotek jest niestety ostatnią częścią Sagi rodziny z Ogrodowej. Żałuję, że już nie wrócimy do Czarnowa by spotkać się z przesympatyczną rodziną Żmudzkich. Zżyłam się z nimi i z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnego z nimi spotkania.

Teraz wszystkie sekrety jakie ukrywał pałac i jego właścicielka, Rozalia zostały odkryte. Poznali je nie tylko czytelnicy, ale także potomkowie Rozalii. Jednak to nie wszystko co można znaleźć w tej książce. W końcu po wielu latach winnych dopadła kara a ci, których życie nie oszczędzało doczekali się happy endu.

Wianek ze stokrotek to idealne zakończenie cyklu. Zło zostało ukarane a ci, którzy byli poszkodowani przez los wreszcie mogli się cieszyć swoim szczęściem. Na światło dzienne wyszły ukrywane od lat sekrety a to co zostało zapomniane wreszcie zostało przywrócone pamięci potomnych. Jednym słowem autorka zapewniła nam wiele emocji i happy end.

A jednak pozostał żal, że to już koniec cyklu, bo rodzinę, która zamieszkiwała Ogrodową szczerze polubiłam. Żmudzcy po raz kolejny pokazali jak wielką wartością jest rodzina. Nie zawsze jest idealnie, ale razem łatwiej jest przetrwać trudne chwile. Warto jednak mieć na uwadze, że czasami, dla własnego dobra należy odciąć się od toksycznych członków familii. Rodzina powinna być wsparciem a nie ciągnąć w dół.

Cudownie było po raz kolejny odwiedzić Ogrodową i rodzinę Żmudzkich by wraz z nimi przeżywać radości i smutki a także odkrywać rodzinne sekrety. Będzie mi ich naprawdę brakowało. Ci, którzy nie mieli jeszcze przyjemności bywać u Żmudzkich powinni to jak najszybciej nadrobić. Ten cykl zapewnia wachlarz emocji i pokazuje jak wielka siła drzemie z rodzinie.

Dwór przy Ogrodowej przynosi ukojenie jego mieszkańcom, ale skrywa też wiele bólu. Jest również schronieniem dla zabłąkanych i potrzebujących rodzinnego ciepła. Inka Żmudzka zatrzymała się tylko na chwilę w tym domu pełnym reliktów, duchów i tajemnic, a historyk Kuba Rybicki odwiedza Czarnów, skuszony opowieściami o wiedźmie, starym kluczu zawieszonym w wianku ze stokrotek i zatrutej rzece. Badania prowadzą go do miejsc ukrytych w lasach, a w starych zapisach i opowieściach odkrywa fakty, które dają odpowiedzi na pytania związane z przeszłością Rozalii Żmudzkiej.

Tak oto autorka oddała w nasze ręce ostatni tom „Sagi rodziny z Ogrodowej”, czyli „Wianek ze stokrotek”. Sagi wyjątkowej, której historia urzekła mnie od pierwszych stron pierwszego tomu. Sagi do której zawsze chętnie wracałam i z której bohaterami niezmiernie się zżyłam. Na ostatni tom czekałam z ogromną niecierpliwością, ale i smutkiem bo wiedziałam, że będzie to pożegnanie.

Autorka pisze w niezwykle obrazowy sposób. Dzięki temu wydaje się jakbyśmy byli obok naszych bohaterów i towarzyszyli im w codzienności. Pomimo, że „Wianek ze stokrotek” to już piąty tom to niczym nie odbiega on od swoich poprzedników. W dalszym ciągu otrzymujemy życiowe historie, wielowątkowość i momenty od których łezka kręci się w oku. Ewelina w piękny sposób pokazuje czym jest prawdziwa rodzina i rodzinna miłość. Ukazuje wartości jakimi powinniśmy się wszyscy kierować, aby ciepło naszej rodziny nigdy nie wygasło. Gdy poznawałam historię Rozalii to czułam swego rodzaju wstrząs. Zastanawiałam się czy sama zdobyłabym się na taką odwagę jak ta kobieta. Autorka w tej części urządziła nam istny rollercoaster emocjonalny wyjaśniając wszystkie wątki. Chociaż muszę przyznać, że nie spodziewałam się innego zakończenia. Tak po prostu musiało być.

„Wianek ze stokrotek” jak i zresztą cała saga są czymś wspaniałym. Historia Żmudzkich to pasjonująca wyprawa do czasów wojny, ale i teraźniejszych problemów naszych bohaterów. Bohaterów, których losy wcale nie różnią się od naszych. Każdy z nas mógłby mieć rodziców alkoholików, męża tyrana, żonę która porzuciła swoje dzieci. Wszystko to mogło wydarzyć się naprawdę i właśnie to sprawia, że ta saga jest tak bliska serca czytelników.

Koniecznie sięgnijcie po całą sagę, bo jestem pewna, że się nie zawiedziecie. Ewelinie gratuluję cudownej sagi i mam nadzieję, że jeszcze spod Twojego pióra wyjdzie nie jedna tak cudowna książka. Za to wydawnictwu Videograf dziękuję, za to że dali szansę Ewelinie i postanowili wydać jej sagę, o której może nie jest bardzo głośno, ale mam nadzieję, że jeszcze się to zmieni.

Piąty-finałowy tom sagi rodziny z Ogrodowej

📖Dwór przy Ogrodowej nadal skrywa nieodkryte fakty z życia Rozalii Żmudzkiej.

Dzięki pojawieniu się w Czarnowie historyka Jakuba Rybickiego zostają wyjaśnione niektóre niewyjaśnione fakty sprzed lat.

Poznamy co słychać u Lilki i Fabuana,Klaudii i Artura,Kingi,Ewy i Rajmunda oraz Ingii Żmudzkej,która tymczasowa zamieszkała w dworze.

⭐Kolejny raz przeniesienie się do Czarnowa i na dwór rodu Żmudzkich był niezwykle ciekawe.

Czekałam na finałowy tom serii,aby moc poznać i odkryć z bohaterami nieodkryta przeszłość seniorki rodu Rozalii.

Rozdziały z perspektywy Rozalii wyjaśniły w dużej mierze jakie jeszcze sytuacje przeżywała bohaterka w trudnych czasach wojny.Z czym się musiała zmagać i obawiać z rąk nieprzychylnych osób.

Możemy poznać decyzje pozostałych bohaterów powieści w odnajdowaniu swojego szczęścia.Na te chwile bardzo czekałam.Z napięciem czytałam co ich czeka i jakie jeszcze muszą przeżyć chwile.

A najbardziej decyzji Lilki i Fabiana o wspólnej przyszłości oraz Ewy i Rajmunda….

Cała saga jest naprawdę warta poznania i przeczytania.Dzięki przeplatanym rozdziałom z teraźniejszości i przeszłości sprawia,że z łatwością możemy z bohaterami się utożsamiać.Przeżywać z nimi wzloty i upadki.Trzymałam kciuki za ich dobre decyzje i odkrycie faktów z przeszłości .

Gorąco polecam poznanie całej sagi rodziny z Ogrodowej⭐

Historia od pierwszego tomu Was zachwyci tak jak mnie.