Trzynaście zagadek. Panna Marple. Tom 1.5

„- I tu się mylisz, mój drogi - skwitowała panna Marple. - Wszyscy ludzie są do siebie podobni, chociaż nie zdają sobie z tego sprawy, i może lepiej, że tak jest.”

Trzynaście opowiadań, które łączy fakt, że rozgrywają się w kameralnym gronie znajomych z panną Marple na czele. Założony trochę dla żartu Klub Wtorkowych Wieczorów pozwala każdemu uczestnikowi podzielić się znaną tylko sobie historią kryminalną bez zdradzania rozwiązania, a inni mają za zadanie je odkryć. Nie muszę chyba wspominać, że najlepiej wychodzi to pannie Marple i tu ukłony w stronę Christie, która ze współtowarzyszy starszej pani nie zrobiła mało mądrych ludzi tylko starała się, by z ich ust padały jak najbardziej możliwe rozwiązania, które jak wiemy zazwyczaj na niewiele się sprawdzały w rzeczywistości.

Ciekawą obserwacją jest jak początkowo ludzie nie znający możliwości panny Marple sceptycznie podchodzili do jej osoby, a potem z każdym kolejnym opowiadaniem traktowali ją w roli ekspertki. Zabawne było też dla mnie to, że jak opowiadał ktoś inny to było wiadome, że prawidłowo odpowie panna Marple, ale jak przyszła jej kolej na opowiedzenie historii to w rozwiązaniu i tak ona musi być górą. 😂

Podeszłam do czytania tego zbioru na zasadzie jedno opowiadanie na dzień, co pozwalało mi na spokojne przetrawienie zapoznanej historii. Lubię to komplikowanie przez Christie zagadek, które z pozoru się wydają łatwe i zawrotne zakręcenie jak w opowieści aktorki Jane Helier „Afera w bungalowie” czy przekazanie przez pannę Marple w „Śmierć przez utonięcie” wiadomości z nazwiskiem winnej osoby emerytowanemu komisarzowi Scotland Yardu.

Podoba mi się, że ten zbiór łączy taka kameralna atmosfera opowieści w gronie znajomych i wspólne domysły nad rozwiązaniem.

,,Trzynaście zagadek” to kolejny zbiór świetnych opowiadań spod mistrzowskiego pióra królowej kryminałów Agathy Christie. Jak sam tytuł wskazuje, znajdziemy tu aż trzynaście ciekawych i intrygujących opowiadań, w których będziemy musieli rozwiązać zawiłe sprawy kryminalne. Razem z bohaterami mamy możliwość wstąpić do Klubu Wtorkowych Wieczorów i wspólnie wcielić się w domowych detektywów. Do klubu należą członkowie różnych elit, w tym pisarz, doktor, adwokat, artystka oraz uwielbiana przez wielu- panna Marple. Nie bacząc na jej już starszy wiek, panna Marple odznacza się niezwykle bystrym i otwartym umysłem. Mało kto tak jak ona potrafi dopasować elementy pozornie niepasujące do siebie, by dojść do sedna rozwiązania zagadki. Jest bardzo uważna, zwraca uwagę na najmniejsze szczegóły. Opierając się na metodzie dedukcji nie raz bezbłędnie potrafiła wskazać sprawcę.

Już pierwszy rozdział, a zarazem pierwsza zagadka kryminalna daje nam możliwość do wykazania się. Jest zgon, są podejrzani i każdych nich ma motyw do wykonania czynu. Tylko kto jest winny? Już nie raz wielu z was mogło się przekonać, że jedzenie może być zdradliwe, jednak kiedy dochodzi do śmierci możemy być pewni, że coś jest tutaj podejrzanego. Przyznam, że nie wpadłabym na rozwiązanie tej sprawy, jednak słynna panna Marple nie daje się łatwo wyprowadzić w pole. Zaskoczy klubowiczów nie raz swoimi spostrzeżeniami.

,,Trzynaście zagadek” to książka, która umili wam wiele wieczorów. Opowiadania są klimatyczne i czuć w nich styl autorki tak bardzo znany mi już z poprzednich książek. Już w ,,Tajemnica lorda Listerdale'a” mogłam się przekonać o tym, jak Agatha Christie dobrze pisała opowiadania. ,,Trzynaście zagadek” mnie w tym tylko utwierdziło. Do tych opowiadań będę z przyjemnością wracać, a was serdecznie zachęcam do ich przeczytania.❤

Miałam przyjemność sięgnąć pierwszy raz po książkę, w której główną bohaterką jest Panna Marple. Miła staruszka o niezwykle bystrym umyśle.

Książka "Trzynaście zagadek" to zbiór opowiadań kryminalnych (można się domyśleć ile ich jest🙃) wydanych po raz pierwszy w 1932 roku. Panna Marple i piątka jej znajomych podczas jednego z towarzyskich spotkań postanawiają założyć Klub Wtorkowych Spotkań, podczas których każdy z jej członków opowiadać będzie prawdziwą historię z tajemnicą kryminalną w tle. Reszta członków będzie miała za zadanie odgadnąć finał historii.

Bardzo spodobał mi się pomysł na taką antologię. Krótkie ale treściwe opowiadania nie zawierają zbędnych opisów. Na kilku stronach poznajemy kolejne zagadki kryminalne. Będzie tajemnica zatrucia nieświeżym homarem, magiczne miejsce kultu fenickiej bogini miłości, katastrofa pewnego statku...I wiele innych.

Fabuła każdej histori wciągała mnie od samego początku a bystrość panny Marple zaskakiwała za każdym razem, gdy starsza pani zauważała rzeczy, które na pierwszy rzut oka nie miały żadnego znaczenia w śledztwach a jedna przyczyniały się do rozwiązania zagadek.

W "Trzynastu zagadkach" Jane Marple wzbudza podziw i uznanie, gdy jako jedyna potrafi dostrzec prawdę ukrytą między słowami. Koncepcja jest świetna – w ramach Klubu Wtorkowych Wieczorów gromadzi się kameralne grono uczestników (lekarz, adwokat, malarka, pisarz, pastor, emerytowany detektyw i panna Marple). Każde z nich przedstawia zagadkę – jakąś tajemniczą sprawę z przeszłości, nietypową zbrodnię – i starają się znaleźć rozwiązanie. W tych trzynastu krótkich opowiadaniach dzieje się wiele – jest tajemnicze zatrucie po spożyciu homara; gaj, w którym przed wiekami odprawiano pogańskie rytuały (i który stał się miejscem zagadkowej śmierci); niebieskie geranium jako zły omen; niewyjaśnione utoniecie i zuchwała kradzież; są plamy krwi na bruku w sennej kornwalijskiej miejscowości i podejrzane seanse spirytystyczne. Sprawy pozornie wydają się nieskomplikowane – nie brakuje jednak fałszywych tropów, istotnych detali i zaskakujących rozwiązań. Ujmują dialogi z odrobiną humoru, sprytnie skonstruowane zagadki i kreacja postaci. Wiele historii bazuje na wglądzie w ludzką naturę i psychikę, i to jest akurat coś, co niezmiennie w kryminałach Christie uwielbiam. Pięć opowiadań polubiłam szczególnie ("Klub Wtorkowych Wieczorów", "Służąca", "Krew na bruku", "Niebieskie geranium"i "Ziele śmierci").

Przyjemna, angażująca antologia. Miło spędziłam czas (i rozruszałam nieco szare komórki;).

Królowa kryminały zaserwowała niezwykle kunsztowny zbiór opowiadań, który tylko podkreśla jej niekwestionowany status literacki. Otrzymałam tutaj to za co autorkę uwielbiam, czyli klasyczna zagadkę, która zdecydowanie wymaga spostrzegawczości, logicznego myślenia i subtelnych nut psychologicznych okraszonych dodatkowo zwrotami akcji, czyli mówią wprost czego chcieć więcej.

Główna postać, to niezrównana Panna Marple niepozorna starsza pani o umyśle ciętym niczym miecz Damoklesa. Prawdziwą przyjemnością jest to, jak kobieta znakomicie czyta między wierszami, a także to jak potrafi zaglądać w ludzkie dusze.

Autorka pomimo często trudnych spraw kryminalnych napięcie buduje w sposób absolutnie lekki i niezwykle tajemniczy. Chociaż przyznaje, że krótkie formy nie są moimi ulubionymi, tak w tym wypadku wytworzony klimat, a różnorodność historii sprawia, że chcę się poznawać kolejną historię i kolejną…


Co dla mnie niezwykle ważne, nie zabrakło też charakterystycznego dla autorki humoru i solidnej dawki ironii.

„Trzynaście zagadek” jest bardzo przyjazna dla czytelnika, ponieważ można się delektować każdą historią w subtelny sposób, ale można też jak kryminalna bestia pożreć je za jednym razem i obie formy absolutnie nie nużą. Wytrawni znawcy Christie otrzymają to czego oczkują, a ludzie nieznający twórczości autorki mogą znakomicie się wprowadzić w jej świat.

Inteligentne historie o mocnym rysie psychologicznym i z absolutnie genialnym klimatem niepokoju w scenerii przyprawionej angielskim urokiem, takie właśnie jest „Trzynaście zagadek” Christie.