Syn szczęścia. Trylogia Diny. Tom 2

Pierwszą częścią byłam zachwycona, chociaż początki nie były łatwe, musiałam oswoić się ze stylem pisania. Myślałam że z drugą będzie tak samo i powiem, że byłam wytrwała, wymęczyłam do połowy. Nie dałam rady dłużej. Czułam się zmęczona i znudzona. Nie zainteresowała mnie wystarczająco, a czytanie bez przyjemności mija się z celem.

Nie twierdzę, że nie wrócę do lektury, bo nie lubię porzucać serii, a czeka mnie jeszcze dobrze oceniana część trzecia, którą posiadam. Może to tylko zmęczenie materiałem, dlatego nie zniechęcam do czytania

"Może najprawdziwsze kłamstwa to te przemilczane prawdy?"

Drugi tom trylogii jest równie piękny i wciągający jak pierwszy. Wybornie zagłębiamy się w surowe norweskie realia, zaglądamy też do berlińskich i kopenhaskich klimatów, przyglądamy się niezwykle ciekawym losom bohaterów, z nutą historycznych wydarzeń w tle, z początku drugiej połowy dziewiętnastego wieku. I znów autorka wielokrotnie zaskakuje scenariuszem zdarzeń, wyczekujemy każdego zwrotu akcji, uzasadnienia jego pojawienia się, a co najważniejsze, kontynuacji ścieżek życia bliskich sercu czytelnika barwnych postaci poznanych w poprzedniej odsłonie trylogii.

Świat idzie do przodu, pojawiają się nowe wyzwania, echa przemijania dają o sobie znać, ale pewne wartości wciąż pozostają niezmienne i trwałe. Nowe pokolenie mierzy się z własnymi słabościami, sięga po marzenia, odważnie nakreśla kursy w życiu, przeciera niezbadane szlaki, dostosowuje doświadczenia i wiedzę z dzieciństwa do poznawania świata na własnych zasadach. Jak głęboko drzemie w człowieku kultura i środowisko, w których odnajdywał się w pierwszych latach życia? Jak bardzo relacje z bliskimi definiują dorosłe życie? Ile potrafimy wyciągnąć ze świata dla siebie, a ile dobra przekazujemy innym, czasem także i zła?

Interesująco obserwuje się wahania i rozterki moralne syna Diny, Benjamina, jego szkolne lata, wchodzenie w dorosłość, pierwsze uniesienia miłosne, poznawanie blasków i cieni otaczających przyjaźń, pobieranie lekcji porażki, pokory i odpowiedzialności, także radzenie sobie z dojmującą tęsknotą i zalewającą serce rozpaczą. Kształtowanie własnej tożsamości, kurczowe połączenie z dziedzictwem, wyniesionymi wzorcami i przykładami. W tym wszystkim przejmujące odniesienia do kobiety, która odważnie potrafi przeciwstawić się konwenansom społecznym, walczyć o swoje prawa, ale i też boleśnie ranić innych. Wplątują się w to mroczne tajemnice, niedające spokoju wyrzuty sumienia, pragnienia odsłonięcia prawdy, oswobodzenia się z kajdan milczenia i odnalezienia wewnętrznego spokoju.

Swoiste piętno przekazywane z pokolenia na pokolenie, drzemiące i przyczajone, wkradające się do myśli i niechcące ich opuścić, niepozwalające na wybaczenie, wyciszenie i ukojenie. Wyjątkowo sugestywna narracja, umiejętne żonglowanie emocjami, plastyczne i nasycone realizmem opisy, niby fikcja literacka, a wiele wspólnych cech z naszym życiem odnajdujemy w przybliżanej historii, w niebanalnie wykreowanych osobowościach postaci, wymykających się jednoznacznym ocenom i osądom, czy w wiarygodnie naświetlonych relacjach społecznych. Wyjątkowo przekonująca i oddziałująca na wyobraźnię powieść, zdecydowanie warto uwzględnić ją w planach czytelniczych, niezwykła intelektualna uczta.

[Adres usunięty]