Strażnik. Zapomniana księga. Tom 1

"W cywilizacji ludzie czuli się bezpieczni, wszystko miało wytłumaczenie. To teraz weźmy takiego ucywilizowanego człowieka, zabierzmy mu całą technikę i pokażmy, że w ciemności jednak kryją się stwory, o których opowiadała mu kiedyś babka. I co z tego wyniknie?" – opowiem Wam, co- chaos, panika i koniec świata jaki znaliśmy. Hubert budzi się właśnie w takim, nieprzyjaznym i nieznajomym świecie, będącym ruiną tego, co znał kiedyś. Ostatnie wspomnienie jakie zachował, to szkolna wycieczka do Paryża, kiedy miał siedemnaście lat, jednak teraz, z całą pewnością nie jest nastolatkiem i nie zwiedza francuskich zabytków. Jak się dowiaduje, ma dwadzieścia cztery lata, wytrenowane ciało i ręce, które dobrze wiedzą jak trzymać broń i z niej strzelać. Szkoda tylko, że nie ma pojęcia, co działo się z nim przez ostatnie lata i jak udało mu się przetrwać, bo ta wiedza bardzo by mu się teraz przydała. Kiedy zgasły wszystkie sztuczne światła z ciemności wyłoniły się potwory, które od setek lat ukrywały się przed ludzkim wzrokiem. Teraz jednak już się nas nie boją, są za to złe i głodne. Ale ludzie wcale nie są lepsi. Kataklizm obudził w nich najgorsze instynkty, a wola przetrwania miesza się z rządzą krwi. Jak w tym nieprzyjaznym świecie poradzi sobie siedemnastolatek w ciele dorosłego mężczyzny, który nie pamięta ostatnich siedmiu lat?

W „Strażniku”, Paulina Hendel zabiera nas do niedalekiej przyszłości i pokazuje świat, zbudowany na ruinach tego, co znaliśmy. Postapokaliptyczna wizja miesza się tu ze słowiańską mitologią, tworząc niepowtarzalny klimat pełen tajemniczości, niebezpieczeństw, ale i magicznego folkloru. Wędrując przez ruiny cywilizacji, Hubert tafia do osady, której mieszkańcy starają się żyć normalnie, mimo końca znanego im świata. Jedyną skazą na sielankowym obrazku są demony, które stale zagrażają życiu ocalałych. Dzięki pomocy Izy-córki sołtysa, Hubert otrzymuje posadę strażnika w wiosce. Choć wśród mieszkańców zaczyna się czuć ja u siebie, tajemnicza przeszłość wciąż nie daje mu spokoju…

W pierwszym tomie trylogii „Zapomniana księga”, autorka jedynie pobieżnie, choć dosyć obrazowo, przedstawia czytelnikowi jak wyglądał upadek znanej nam cywilizacji. Skupia się na tym, co tu i teraz i bardzo szczegółowo opisuje jak ludzie porazili sobie w obliczu kataklizmu. W malowniczej wiosce, łatwo zapomnieć, że koniec świata w ogóle się wydarzył, jednak, żeby nie było zbyt nudno i monotonnie, w codzienność mieszkańców co chwila wdzierają się istoty rodem z mitologii, a strażnicy osady nie mogą narzekać na brak zajęć. O ile większą część książki mogę określić jako wciągającą, choć dosyć stateczną, tak końcówka to istna miazga. Akcja pędzi jak szalona, kolejne zwroty fabularne są coraz bardziej wstrząsające, a finał zostawia czytelnika w kompletnym osłupieniu i po ogromnym wrażeniem pomysłu, jaki Paulina Hendel miała na całą serię.

O CZYM? „Strażnik”, to niezwykle przyjemny i wciągający wstęp do trylogii będącej wybuchową mieszanką apokaliptycznej wizji i słowiańskiej mitologii. Ciekawy pomysł, dobre wykonanie i barwni bohaterowie sprawiają, że książkę czyta się w mgnieniu oka. Główny bohater porusza się po nowym, nieznanym świecie, po omacku, a czytelnik razem z nim, ale zwiększa to jedynie przyjemność z odkrywania kolejnych tajemnic. Choć Hubert co chwila przypomina swoim zachowaniem, że jest nastolatkiem w ciele dorosłego mężczyzny, jest przy tym tak uroczy, że nie da się go nie lubić. Najwięcej mojej sympatii zyskała jednak Iza, która jest dokładnie taką bohaterką jakie cenię- twardą, zadziorną i gotową do poświęceń. Od przygód młodego strażnika nie mogłam się oderwać nawet na chwilę i po wciskającym w fotel finale natychmiast zabieram się za kontynuację. Wyczuwam jeszcze więcej przygód, tajemnic i niebezpieczeństw. Każdy fan słowiańskiej mitologii powinien mieć tą serię na półce, ja jestem nią całkowicie zauroczona i czekam na więcej.

,,Strażnik'' to książka o niezwykle intrygującym temacie ze świetnie wykreowanym światem i postaciami w nim występującymi. Nie zabraknie również demonów, które kojarzą mi się z autorką. Do tego dochodzi nam przepiękny grzbiet książki i nieco bardziej minimalistyczna, ale nadal urokliwa okładka. No i duet idealny jest ;). Osobiście nie sądziłam, że temat apokalipsy mnie zaintryguje, ale w tym wypadku było to tak elektryzujące i fascynujące, że nie mogłam się oderwać, dlatego gorąco Wam ją polecam.

Fragment tekstu pochodzi z mojego bloga, po ciąg dalszy zapraszam tutaj:

[Adres usunięty]

Gdyby "The Walking Dead" i "Dark" mieli nastoletnie dziecko... może nie do każdego trafi takie porównanie, ale w moim odczucia klimat "Strażnika" jest bardzo podobny do tych dwóch produkcji. Czy to znaczy, że było dobrze? Tak.

W życiu nie wpadłabym na pomysł połączenia postapokalipsy ze słowiańskimi wierzeniami. Gdyby ktoś mi powiedział, że tak się da, to na bank bym mu nie uwierzyła. Na szczęście Paulina Hendel nie dość, że na to wpadła, to jeszcze to napisała i wypuściła w świat serię jedyną w swoim rodzaju.

Wiem, że Hubert, główny bohater, to marudny lekkoduch, który część czytelników mocno irytował. Chociaż w rzeczywistości na pewno nie zostalibyśmy przyjaciółmi, to w książce od razu go polubiłam i podobało mi się obserwowanie jego poczynań. Podeszłam do jego postaci w taki sposób - kto z nas taki nie był? Kto nie bał się wejść do kuchni, bo mama zaraz zagoni go do roboty? Widać na pierwszy rzut oka, że Hubert ma dobre serce, a wydarzenia, w których uczestniczy zmieniają go.

Powiedzmy sobie szczerze, że pierwszy tom jest trochę... monotonny. Główny bohater nie wie, co ze sobą począć, po prostu sobie żyje w pierwszej wiosce, na którą natrafił i czytelnicy też nie za bardzo wiedzą, do czego to zmierza. Większość książki to (prawie) sielski obrazek życia na wsi, gdzie wszyscy się nawzajem wspierają i piją kawę z żołędzi. Panuje taki spokój i w powietrzu czuć tyle pozytywnych emocji, że aż można zapomnieć o zniszczonym świecie. Według mnie właśnie o to autorce chodziło, aby uśpić naszą czujność, a potem zrzucić w zakończeniu bombę.

Kiedy przeczytałam ostatni rozdział, to poczułam się, jakbym spadła z konia, a ten zaczął do mnie mówić. Co się odwaliło?! Co to ma znaczyć?! Co teraz będzie?! Nie mogłam się powstrzymać i od razu zaczęłam czytać drugi tom.

Ze względu na tę nierówną akcję ma się świadomość, że to dopiero początek dłuższej przygody. Szkoda, że nie było więcej emocjonujących momentów, mam wrażenie, że ze spotkanych już potworów można było wycisnąć więcej. Mimo tego czuję się zachęcona do dalszego czytania i odkrywania tego niezwykłego świata.

Hubert budzi się gdzieś na końcu świata w zapyziłej pownicy, brudny, obdarty, naznaczony bliznami i z pamięcią dziurawą jak ser szwajcarski. Jak się okazuje nie pamięta ostatnich siedmiu lat. A w tym czasie świat stanął na głowie. Wojny, epidemia i wielki wybuch elektromagnetyczny spowodowały, że przetrwali najsilniejsi, zdobycze cywilizacyjne poszły w zapomnienie a z lasów wyłaniają się istoty dawno zapomniane przez ludzi... Jak Hibert odnajdzie się w tej rzeczywistości i czy odzyska pamięć?

Oo jakie to było dobre! Już pomijając, że fantastyka, miłe oderwanie od gatunków, po które ostatnio intensywnie siegam. I znowu pomijając, że ja lubię o tych naszych dawnych porworkach czytać 😅to fabuła jest bardzo wciągająca. Hubert, niby dorosły, ale jakby dziecko. Trochę lekkomyślny, ale próbuje grać zabawnego i czasami dobrze mu to wychodzi. Frustrować mkze ilość dziewczyn jaka ugania sie za Hubertem...Za to Iza jest uosobieniem kobiety kota 🙈wojownicza, niezależna, chodzi własnymi ścieżkami. Ogień i woda a reszta to tylko dodatki. Wiem, że są jeszcze trzy części i myślę, a przynajmniej wnioskuję z zakończenia, że autorka w tej się tylko rozkręcała i prawdziwa akcja zacznie się kolejnej części.

Co mnie zaskoczyło to to, że jest to powieść postapokaliptyczna a nie z przeszłości czy terazniejszczości jak, sama nie wiem czemu, z góry założyłam. Świat ukazany po apokalisie jest ciekawie odmalowany przez autorkę. Zobrazowała życid ludzi w małych społecznościach i to jak radzą sobie z trudami codzienności po utaceniu choćby elektryczności, która obecnie jest podstawą wszystkiego co nas otacza i co działa w naszych domach. Prosty język sprawia, że książkę czyta się wyjątkowo szybko.

„Strażnik” to pierwsza przeczytana przeze mnie książka Pauliny Hendel, chociaż o twórczości tej Pani słyszałam nie raz. Czy spotkanie zaliczam do udanych?

Patrząc ogólnie, książka mi się spodobała i szybko mi się ją czytało. Autorka wykreowała wizję świata w taki sposób, że za każdym razem, gdy odkładałam książkę musiałam sobie mówić, że to nie dzieje się naprawdę :D. Książka bardzo działała na moją wyobraźnię, i to tak, że bałam się tego, co może czaić się w mojej łazience tuż po zmroku ;). Pojawiające się postacie i demony były przedstawione w sposób konkretny i zrozumiały. Jednak czegoś mi tu zabrakło, przez niemal całą książkę czekałam na jakieś wielkie wydarzenie. Nie powiem, bo akcja się kręciła od pierwszych do ostatnich stron. Bohaterowie co chwilę mieli jakieś problemy i natrafiali na przeciwności, ale to były przygody w stylu takich, jakie opowiada się przy ognisku. No, może poza demonami ;). Zabrakło mi czegoś spektakularnego, z efektem „WOW”, i co sprawi, że akcja nabierze zawrotnego tempa. I moim zdaniem, trochę za mało konkretne były interakcje między głównymi bohaterami. Chyba czekałam na jakiś romansik :P A przez to czekanie na akcję i na miłosne podboje, książka stawała się nużąca. Jednak muszę przyznać, że zakończenie mocno mnie zaskoczyło, w ogóle się nie spodziewałam takiego obrotu spraw. Z ostatnimi stronami dostałam swój efekt „WOW”, po którym z dużym zaciekawieniem i pewnym domysłem sięgnę po drugi tom.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu We need YA.

Przyznaję, to moje pierwsze spotkanie z Panią Hendel. Nie, jeszcze nie czytałam serii Żniwiarz... Ale jeśli jest tak jak mówią i jest lepsza, to ja nie wiem co tam się musi dziać! :)

Pamiętacie jak babcie straszyły różnymi potworami jak się było niegrzecznym?? A co jeśli te potwory to wcale nie jest wymysł i one naprawdę istnieją?

Co jeśli "gadanie", że kiedyś to wszystko szlag trafi i zostaniemy bez niczego jest prawdą?

Ta historia genialnie pokazuje to "co jeśli" i niesamowicie wciąga.

Przeczytajcie i poznajcie historię Huberta, który budzi się 7 lat po wybuchu, nie wie gdzie jest i jak się tam znalazł.

Poznajcie Izę, która świeżaków wita bronią i nie da sobie w kaszę dmuchać.

Poznajcie Święcin.

Strażnik od samego początku zaintrygował i zaciekawił, ciężko było się oderwać. Dużo się działo, akcja szybko leciała i nawet nie wiem kiedy znalazłam się w połowie książki :)

A końcówka?! Dawno nie powiedziałam na głos WHAAAAT?! Pani Paulino, tego się nie spodziewałam :)

Kto z nas nie posiada stosu hańby, z przerażeniem obserwuję jak z miesiąca na miesiąc ten stos rośnie. „Strażnika” Pauliny Hendel dostałam w prezencie Bożonarodzeniowym i dopiero niedawna premiera czwartej części serii Zapomniana księga, zmusiła mnie do przeczytania pierwszej części. Praktycznie już po pierwszym rozdziale, wiedziałam że tak szybko nie odłożę tej książki. Wciągnęła mnie od samego początku i nie potrafię się od niej oderwać, w chwili pisania tej recenzji, czyli tydzień po rozpoczęciu czytania „Strażnika”, za mną są już „Tropiciel” i „Łowca” oraz rozpoczęłam czytanie „Wysłannika”. Tak bardzo się boję, że gdy tylko odłożę ostatnią część, będę miała kaca giganta i będę musiała zrobić sobie odpoczynek od fantastyki.

„W tych czasach trzeba było dbać o siebie i swoich bliskich. O nikogo więcej. Nauczyli się już, że obcym nie należy ufać. „

Głównym bohaterem książki jest siedemnastoletni Hubert, którego poznajemy w momencie, gdy świat się kończy. Huberta ta niecodzienna sytuacja zaskoczyła w momencie,gdy był na wycieczce szkolnej w Paryżu. Hubert wraz ze swoim najlepszym przyjacielem Ernestem, ma zamiar spotkać się z dwiema młodymi Francuzkami pod Luwrem, do spotkania nie dochodzi ponieważ Luwr wybucha a wielki kawał gruzu zabija Ernesta na oczach naszego bohatera. Sam podczas wybuchu traci przytomność i budzi się w nieznanym miejscu, w Polsce, siedem lat od dnia wybuchu. Nic nie pamięta, nie wie jak wrócił do kraju, gdzie jest jego rodzina,oraz co robił przez ostatnie lata. Siedem lat to ogrom czasu, na świecie wiele się zmieniło, co jest ogromnym szokiem dla Huberta. Chłopak dowiaduje się od pustelnika Jurka, który go opatrzył, że doszło do wojny, nieznana grypa zdziesiątkowała ludzkość a w ciemności kryją się krwiożercze bestie, które polują na ludzi. Co robił Hubert przez ostatnie lata?

„Musimy zachować z cywilizacji wszystko to, co dobre, żeby nie oszaleć i nie zdziczeć w tym zwariowanym świecie. Każdy szczegół jest ważny, by zachować człowieczeństwo. „

Kocham fantastykę, lecz nigdy nie zabierałam się po rodzime wierzenia. Bardzo tego żałuję, wiem na pewno że już niedługo zabiorę się za serię Żniwiarz, pióra Pauliny Hendel, tylko dlatego, że jej styl pisania tak bardzo odpowiada mojemu gustowi. Historia toczy się lekkim i leniwym tokiem, oprócz tych momentów gdy z ciemności wychodzi zło. Niedawno oglądałam wywiad z autorką i dowiedziałam się, że książkę napisała dla swojego brata, który ówcześnie miał dwanaście lat, więc myślę, że można ją zaliczyć pod powieść młodzieżową. Mimo tego bardzo mi się spodobała, styl autorki był bardzo lekki i przyjemny. Większość dialogów miała w sobie sporą dawkę humoru, niekiedy może odrobinę żenowała, ale takie są nastolatki, dlatego nic w nich mi nie przeszkadzało. Zakończenie było tak zaskakujące, że mimo tego iż książkę skończyłam przed północą, musiałam sięgnąć po kolejną część by dowiedzieć się co się stało dalej. Jak tak można skończyć książę? Pomysł na fabułę był genialny, w moim odczuciu, lecz to bohaterowie podbili moje serce. Każdy z nich jest inny, ich charaktery są tak zróżnicowane, że otrzymujemy mieszankę idealną. Miałam odczucie jak bym czytała historię swoich znajomych, ponieważ postacie były tak realne. Hubert prowadzi nas za rękę w tej opowieści i niekiedy potrafi zirytować czytelnika swoim zachowaniem, czy myśleniem, lecz co się dziwić. Hubert posiada umysł siedemnastolatka, umysł, który został zamknięty w ciele młodego mężczyzny. Kończąc swój wywód, serdecznie polecam całą serię każdemu , kto lubi słowiańskie wierzenia i klimat postapokaliptyczny.

„- Zabawne, kiedyś, gdy był jeszcze internet, mieliśmy tak łatwy dostęp do wiedzy, wiadomości. Teraz szykujemy się niczym na wojnę, idąc po jedną książkę do biblioteki. „

To moje pierwsze spotkanie z autorką Pauliną Hendel i sama jestem na siebie zła, że chwyciłam za jakąś jej książkę tak późno! "Strażnik" to pierwszy tom cyklu Zapomniana księga, który mnie zostawił w kompletnym osłupieniu. Bardzo się cieszę, że udało mi się uniknąć jakichkolwiek spojlerów na temat tej powieści i nie miałam kompletnie pojęcia czego się spodziewać.

Budzisz się pewnego dnia, w kompletnie nieznanym przez Ciebie miejscu. Ktoś mówi Ci, że nastąpił koniec świata i nie ma już tego co dotąd znałeś. Upłynęło 7 lat, a Ty nic z tego minionego czasu nie pamiętasz. To właśnie przydarzyło się Hubertowi. Może jego umysł nie pamięta, ale ciało bardzo dobrze wie, jak się zachować w niebezpiecznych sytuacjach. Jak nasz bohater sobie poradzi?

No tematyki postapokaliptycznej się tutaj naprawdę nie spodziewałam! I oczywiście za to duży plus, bo bardzo lubię taką fantastykę. I to jeszcze w realiach polskich. Jakie to było dobre. Perypetie Huberta kompletnie mnie wciągnęły. Ta jego amnezja jeszcze bardziej podsycała moje zaciekawienie tą książką. A zakończenie? No kłaniam się autorce w pas. Uwielbiam to! Siedziałam w osłupieniu chyba z 15 min. Dobrze, że mam kolejne części z serii. Co prawda muszą chwilę poczekać, ale na pewno niedługo chwycę za drugi tom, bo muszę wiedzieć co jest dalej! Pióro autorki mnie nie zawiodło, więc będę nadrabiać całą jej twórczość. I już jestem pewna, że to będzie dobre. Cieszę się, że polscy autorzy dają radę i nie ustępują w ogóle tym zagranicznym. Wiem, że jeszcze wielu pisarzy muszę odkryć, bo naprawdę warto. A Wy jeśli nie znacie jeszcze tej serii to zdecydowanie musicie nadrobić! No i jeszcze wydanie tej serii jest obłędne. Wydawnictwo We need ya wie jak zachwycić czytelnika.

17 - letni Hubert podczas wycieczki do Paryża jest światkiem wysadzenia Luvru w powietrze. Po zdarzeniu budzi się w ciemnym pokoju, poraniony i ubrany w stare ubrania. Jednak to nie jest jedyny problem. Okazuje się, że od owego zdarzenia minęło 7lat, a ON nie jest już nastolatkiem, a dobrze zbudowanym mężczyzna. Jakim cudem nic z tego okresu nie pamięta? Jak ma się odnaleźć w świecie przepełnionym bólem, strachem, pozbawionym wszelkiej technologii? Co więcej... Z lasów zaczęły wychodzić demony, które do tej pory uważano tylko za przejaw wyobraźni...

Pierwsze na co muszę zwrócić uwagę to okładka. Pomimo, że recenzja dotyczy pierwszego tomu serii, to na zdjęciu pokazuję Wam całą czwórkę. Te okładki są przepiękne! Co więcej, środek również zachwyca. Historia Huberta mnie zafascynowała. Nie mogłam się oderwać od tej książki, a słyszałam, że druga część jest jeszcze lepsza. Czym prędzej muszę się za nią zabrać, gdyż zakończenie wbiło mnie w fotel.

Bardzo poda mi się styl pisania autorki. Używa prostego języka, dialogi są bardzo naturalne, dzięki czemu powieść czyta się szybko i płynnie. Tylko jedna rzecz mnie irytowała. Otóż w książce bohater często rozmawia sam ze sobą. Wiecie, na zasadzie, że sam sobie coś tłumaczy na głos, a nawet zdarzyło się, że został na tym przyłapany. Jakoś nie mogłam się do tych fragmentów przekonać, a raczej po prostu mi nie pasowały do całości.

Kreacja bohaterów bardzo mi się podobała. Szczególnie Iza przypadła mi do gustu przez swoją odwagę i troskę o ludzi z wioski. Hubert okazał się cięższym orzechem do zgryzienia, bo pomimo że w teorii ma zaledwie 17 lat, to momentami zachowywał się jak przystało na rozsądnego 24latka, który ma za sobą szereg niebezpiecznych i bardzo pouczających doświadczeń. Byłam bardzo ciekawa, czy przypomni ON sobie co robił w ostatnich latach.

Przyznam się z samego początku, że czytałam aż dwie książki autorki, mówimy tu o "Żniwiarzu", o którym swego czasu było sporo słychać. Po książkę sięgnęłam z czystej ciekawości skąd wziął się ten szał.. co prawda nie zawiodłam się, lecz nie był to ideał. W tej pozycji mam to same nastawienie.

17-letni chłopak znajduje się dość w nietypowej sytuacji. Z dnia na dzień znajduje się w sytuacji w której sama nie wiedziałabym jak się zachować, co zrobić i gdzie szukać pomocy. Nasz główny bohater okazuje się jednak zaradnym i dość poinformowany o wszystkich trudach, które mogą go spotkać, lecz skąd? No cóż.. tego powinniście dowiedzieć się sami.

Pierwsze co można powiedzieć o książce, to na pewno pomysł, który nie wydaje się ściągnięty od innego autora. Czytając miałam wrażenie, że autorka doskonale wie o czym pisze, jak by śledziła palcem swoje notatki. Niestety mam też minus książki, który mocno mi przeszkadzał. Mianowicie styl pisania autorki. Nie raz miałam ochotę krzyknąć "Stój! Daj mi trochę opisów! ", niestety lub stety, lubię odtwarzać w swojej głowie dziejącą się akcje, więc czułam się w takich momentach pokrzywdzona. Z drugiej strony mamy cały czas rozwijającą się akcje, wciągającą w swój nurt i nie pozwalającą się wydostać. Za to oczywiście pokłon dla autorki, bo nie pozwoliła nam się nudzić.

Jeśli chodzi o bohaterów i ogólną atmosferę w książce, byłam zauroczona. Hubert ( bo tak nazywa się główny bohater) okazuje się najbardziej specyficzny, choć zagubiony w nowej sytuacji, doskonale wie jak stawić czoło, czym wzbudza zaufanie a jednocześnie lęk. Podoba mi się taki obrót spraw, troszkę dodaje dreszczyku, ciężko stwierdzić jak postąpią bohaterowie, którzy odróżniają się charakterami.

Oczywiście nie mogę siedzieć cicho i nic nie wspomnieć o zakończeniu! Jestem totalnie zamurowana! Po przeczytaniu ostatniego wyrazu i zamknięciu książki, chciałam tylko dorwać kolejną część i czytać, czytać i czytać! Niestety, jak na złość, ktoś przede mną wypożyczył kolejny tom i pozostaje czekać...

Reasumując, książkę jak najbardziej polecam przeczytać, choć jak każda posiada minusy, na które uważam, że należy przymknąć trochę oko, aby zauważyć dominujące plusy.

Hubert budzi się w zupełnie nowym ciele i okazuje się, że nie pamięta co działo się z nim przez ostatnie 7 lat. Ale jeszcze gorszy wydaje się fakt, że świat w jakim teraz przyszło mu żyć w niczym nie przypomina tego, który pamięta. Nie ma już nikogo ze swoich bliskich, a każde miejsce, które pamięta jest zniszczone, nie ma telefonów, Internetu ani żadnych innych dóbr. W swojej podróży odkrywa wioskę, w której postanawia zostać na dłużej z nadzieją, że przywyknie do zmian, jakie nastąpiły, ale okazuje się, że jego ciało potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji w przeciwieństwie do umysłu. Jak wiele sekretów skrywa ten mężczyzna?

***

Nie jestem szczególną fanką fantastyki, ale zachęcona wieloma pozytywnymi opiniami o autorce oraz tej serii postanowiłam zaryzykować i nie żałuję swojej decyzji. Autorka zabiera nas w niesamowity świat pełen demonów z dawnych wierzeń, w którym ludzie na nowo muszą się odnaleźć bez technologii, do których już zdążyli przywyknąć. I właśnie ten element powieści daje czytelnikowi wiele do myślenia, ponieważ należy chwilę zastanowić się czy sami potrafilibyśmy poradzić sobie w sytuacji, w jakiej znalazł się autor? Czytając książkę zrozumiałam, że być może opisywany świat wcale nie jest aż tak bardzo wyimaginowany, ponieważ sami tak przywykliśmy do wygód i technologii, że w przypadku jej braku opisywane przez autorkę zdarzenia wydają się wielce prawdopodobne, zwłaszcza zawiść i nieufność ludzka oraz wzajemna agresja w chwili, kiedy nie potrafimy sobie poradzić w nowej sytuacji.

Główny bohater jest bardzo ciekawą postacią i daje nam nadzieję, że być może wszyscy potrafilibyśmy zachować się tak jak ON w nowej sytuacji. Pozostaje tajemniczy praktycznie do samego końca, ponieważ nie potrafimy odgadnąć skąd wie, jak poruszać się w obecnym świecie biorąc pod uwagę fakt, ze nie pamięta nic o momentu wybuchu w Luwrze, czyli jeszcze sprzed zniszczenia świata. A i autorka nie ułatwia nam znalezienia rozwiązania zagadki, ponieważ nie daje nam zbyt wielu wskazówek, przez co postać głównego bohatera jest jeszcze bardziej intrygująca.

Ciekawa pozycja dla każdego fana fantastyki i nie tylko. Autorka w genialny sposób potrafi wyciągnąć na światło dzienne nawet najgłębiej skrywane ludzkie lęki i pokazuje, że mogą one stać się nową rzeczywistością, której przyjdzie nam stawić czoła…

Strażnik to pierwszy tom serii Zapomniana księga. Ktoś wysadza Luwr, na świecie panuje chaos, wysiada prąd, panuje morderca grypa, pojawiają się słowiańskie demony, a nasz główny bohater budzi się nagle i nie pamięta co robił przez ostatnie 7 lat. To moje drugie spotkanie z autorką więc oczekiwałam czegoś innego. Co prawda znowu mamy do czynienia z demonami ale zarys fabularny jest jednak inny. Ludzie boją się demonów, nie rozpoznają ich i nie potrafią z nimi walczyć, wszystkie problemy mogłaby rozwiązać księga, która dawno temu zaginęła. Po pierwszym tomie nie widać by była to kolejna książka o walce ze złem. Ma raczej pokazać motyw przetrwania apokalipsy. Książka nie jest jakoś super porywająca. Jak już coś się dzieje to na początku i na końcu. Zakończenie jest dość niespodziewane. Prawdę mówiąc mogłabym się w nim doszukiwać podobieństw do Żniwiarza, drugiej serii tej autorki ale mogło to być mocno naciągane. Po dobrym wstępie książki otrzymujemy spokojna fabułę, która może trochę znudzić i rozczarować czytelnika. Mimo to książka potrafi wciągnąć. Czytelnik głowi się cały czas co się działo przez te 7 lat z naszym bohaterem. Powoli odkrywamy puzzle i próbujemy razem z nim zebrać to wszystko do kupy. Dawno nie czytałam książki, gdzie głównym bohaterem jest mężczyzna. Jest to jakiś powiew świeżości. Każdy chce wiedzieć co tak naprawdę w głowie facetów siedzi. Hubert bywa trochę wkurzający bo zachowuje się jak dzieciak ale w sumie go rozumiem, w końcu na takim wieku emocjonalnym się zatrzymał. Z czasem się ogarnia i da się go polubić. Jak w każdej książce Pauliny mamy tutaj wysyp bohaterów. Z nich wszystkich najbardziej zaciekawił mnie Henryk bo wydawał się inny niż wszyscy. Za to Iza mnie drażni. Udaje taką twardą i dorosłą a czasami jej zachowanie zdecydowanie temu przeczy. I to jej ciągłe obrażanie się.. Nie wiem czego spodziewać się po kolejnych tomach tej serii. Autorka może wszystko obrócić do góry nogami. Trudno powiedzieć czy polecam tą książkę. Myślę że dla fanów autorki może to być coś ciekawego ale dla koneserów fantastyki niekoniecznie. Chociaż nie jest to must have czytelniczy to i tak sięgnę po kolejny tom. Muszę zaspokoić swoją ciekawość i dowiedzieć się co się działo przez te wszystkie lata z Hubertem.

Hubert, siedemnastolatek, właśnie znajduje się w Paryżu na szkolnej wycieczce. Z kumplem, Ernestem, mają się spotkać pod Luwrem z dwiema dziewczynami. Tylko, że Luwr znika z powierzchni ziemi wskutek olbrzymiego wybuchu. Ernest umiera ugodzony odłamkiem, a Hubert zostaje ranny i… budzi się na łóżku w ciemnym pokoju po siedmiu latach. A najgorsze jest to, że niczego z tych minionych siedmiu lat nie pamięta. Tak zaczyna się pierwszy tom cyklu Zapomniana księga Pauliny Hendel. Nieźle, prawda?

Strażnik zabiera nas do innego świata, który możemy znać po trosze z historii, a w lwiej części z literatury i filmów fantastycznych. Otóż przed nami książka, która stanowi połączenie kultury słowiańskiej, którą uwielbiam, z literaturą postapokaliptyczną, na której znam się tyle o ile. Na pewno nie można powiedzieć, że mogę służyć za znawcę w tym temacie. Ciekawy mariaż - słowiańskość i postapo? Zobaczmy co z tego wynikło.

Hubert został wrzucony do świata, którego kompletnie nie zna czuje się bardzo zagubiony; zdecydowanie bardziej niż ci, którzy mogli przez te siedem lat przyzwyczaić się do całkiem odmiennej codzienności, a młodsi tego co było przed wybuchem nie pamiętają. Ludzie zostali zmuszeni do przystosowania się do życia w innych warunkach, trochę rodem ze średniowiecza. Żadnej elektroniki, a o telewizorach czy komputerach można tylko pomarzyć. Jedni ludzie bytujący na gruzach zniszczonych miast, gdzie rządzą „gangi”; drudzy tworzący osady w miejscach dawnych wsi, nie tolerujący obcych, zdobywający potrzebne rzeczy, lekarstwa i żywność poprzez szaber. A do tego lasy i ostępy pełne przerażających stworów i demonów, które powyłaziły nie wiadomo skąd i atakują wszystko, co się rusza. Stworzenia znane z mitologii słowiańskiej, np.: strzygi, biesy, leszy, utopce etc po apokalipsie zamieniły się (w większości) w krwiożercze potwory, które nie zasługują na więcej uwagi niż kilka sekund na muszce.

Muszę się przyznać, że ta książka była dla mnie prawdziwą niespodzianką, bo kompletnie nie wiedziałam czego mogę oczekiwać od Pauliny Hendel. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron i może nie przepadłam, ale nie miałam ochoty jej odłożyć choć na małą chwilkę. Po skończonej lekturze ucieszyłam się, że nie muszę się na długo rozstawać z tym cyklem, bo na półce już czekają dwie kolejne części.

Niestety (żeby nie było tylko dobrze), główny bohater (być może przez amnezję, która go dopadła) bywa tak potwornie irytujący, że najchętniej przetrzepałabym mu skórę, albo potrząsnęła nim, żeby w końcu się obudził. Minęło siedem długich lat. Jego ciało się zmieniło, ale umysł pozostał taki sam – nastoletni. Może się wydawać to trochę to słabe, ale… Nie wyjawię, jakie „ale”, bo musiałabym sama siebie ukarać za spojlerowanie.

Koniec końców Strażnik okazał się całkiem przyzwoitą i udaną opowieścią dla młodszego (ale nie bardzo młodego) odbiorcy. Jest to książka, która wciąga czytelnika do swojego postapokaliptycznego świata ubarwionego wierzeniami ludowymi z zakończeniem, które dla wielu osób będzie prawdziwym zaskoczeniem. Koniec pierwszego tomu rozpala się ciekawość na to, co Hendel naszykowała dla nas w kolejnych częściach. Polecam.

Co powiecie na połączenie demonów i upiorów rodem z mitologii słowiańskiej z postapokaliptycznym światem? Bo taką oto mieszkankę znajdziecie u Pauliny Hendel w pierwszym tomie Zaginionej księgi, czyli w "Strażniku".

Głównym bohaterem jest siedemnastoletni chłopak w - uwaga! - ciele dwudziestoczterolatka. Hubert wyjeżdża na wycieczkę klasową do Paryża i w momencie, gdy wraz z najlepszym przyjacielem Ernestem, wybiera się pod Luwr, muzeum nagle wybucha. Następnie budzi się w małym pokoju w chacie pośrodku lasu u kompletnie nieznajomego mężczyzny. Okazuje się wówczas, że Hubertowi zniknęło z pamięci aż siedem lat życia. Nie pamięta ani jak wrócił do Polski, ani tego, co się stało z rodziną czy przyjacielem, ani że na świecie nie istnieje połowa nowinek technologicznych, ludzkość nie ma już prądu, a z lasów, jezior i gór powychodziły demony, niegdyś przypisywane jedynie legendom.

Hubert wyrusza więc w podróż w celu odkrycia własnej tożsamości. Zamierza poznać wydarzenia z utraconych lat. Przypadek chce, że trafia do Święcina - niewielkiej osady położonej na terenie dawnej wsi, gdzie ludzie po wielu klęskach i katastrofach próbują przetrwać kolejne zimy. Hubert poznaje tam wielu nowych towarzyszy, dzięki którym dni przestają wydawać się szarobure. Jako że wygląda na dobrze zbudowanego, umiejącego się bić czy strzelać z pistoletów mężczyznę, jako zapłatę za przyjęcie go do grona mieszkańców, nakarmienie oraz znalezienie czterech kątów, Hubert staje się strażnikiem wsi.

Gdy wszystko zaczyna się powoli układać, demony dają o sobie znać. Strzygi, topielce, biesy, wije to zaledwie garstka upiorów wychodzących nocami z własnych nor. Ataki potęgują się, podobnie jak siła kreatur. A jedyne, co może pomóc przetrwać mieszkańcom Święcina, to zapomniana księga - Demonologia - oraz Hubert mający co jakiś czas dziwne przebłyski wiedzy...

Paulina Hendel miała wyśmienity pomysł połączenia świata postapokaliptycznego ze stworzeniami znanymi ze słowiańskiej fantastyki. Nigdy nie czytałam książki z podobnym motywem, co uważam za ogromny plus. Historia jest niesamowicie twórcza i bardzo oryginalna, a przy tym humorystyczna oraz dosadnie emocjonalna. Narracja prowadzona w sposób prostolinijny często zaskakuje zwrotami akcji pełnymi dynamicznych fragmentów. Czytelnik wczuwa się w "Strażnika" od pierwszych stron.

Wątek utraty pamięci przez Huberta mimo bycia jednym z głównych, nie zabiera całej przestrzeni fabularnej. Wspominany od czasu do czasu, zwłaszcza w momentach, w których się tego kompletnie nie spodziewamy, podsyca ciekawość i rodzi wiele pytań. Zdradzę, że otrzymane odpowiedzi nie są zbyt klarowne.

Bohaterowie z typowymi dla mieszkańców wsi zachowaniami oraz przedstawienie sielskich, malowniczych krajobrazów brzmią jak ucieczka od miejskiej, burej rzeczywistości. Powieść nie trąci schematami, a stworzone przez Paulinę Hendel niemal idylliczne miejsce akcji (mimo ciągłych ataków upiorów) sprawia, że czytelnicy od razu przywiązują się do Święcina, traktując osadę jako dom.

"Strażnik" to wspaniała historia przepełniona interesującymi wątkami, niecodziennymi wydarzeniami oraz bardzo emocjonalnymi momentami. Pierwszą część Zapomnianej księgi jak najbardziej polecam, ponieważ znajdziecie tu ciekawą przygodę, a wartka fabuła nie pozwoli oderwać się od treści nawet na sekundę.

Nasz główny bohater Huber budzi się po siedmiu latach, których przebiegu nie pamięta. Ostatnim wspomnieniem jest wycieczka do Francji i wybuch, po którym nastąpiła ciemność. Chłopak próbuje się odnaleźć w nowej rzeczywistości, Okazuje się, że świat dość mocno się zmienił. Post-apokaliptyczna rzeczywistość przepełniona jest demonami z ludowych opowieści. Czy Hubert odnajdzie się jako dorosły mężczyzna i czy przypomni sobie cokolwiek z 7 utraconych lat?

Po fantasy z reguły nie sięgam, lecz w tym przypadku zrobiłam wyjątek. Absolutnie nie żałuje, gdyś Paulina Hendel połączyła kilka z pozoru niepasujących do siebie wątków w taki sposób, iż czytało się z zapartym tchem.

Jeśli tak jak ja należycie do grona czytelników czujących niedosyt po przeczytaniu serii "Żniwiarz" ze względu na zbyt dużą ilość akcji, nieustannych i męczących walk oraz cierpieliście z powodu zbyt skąpo podanej "słowiańskości" zachęcam do sięgnięcia po powieść "Strażnik". Otwiera ona trylogię o nazwie Zapomniana księga. Przyznaję - na poprzedniej serii Pauliny Hendel nie pozostawiłam suchej nitki, fabuła bardziej przypominała mi niekończącą walkę z zombie, a motywów słowiańskich mieliśmy jak na lekarstwo, ale chciałam dać autorce jeszcze jedną szanse i póki co jestem zadowolona ze swojej decyzji.

W książce mamy do czynienia ze swoistym miksem motywów słowiańskich wplecionych w post-apokaliptyczną wizję zagłady ludzkości. Bohaterowie muszą walczyć o przetrwanie z nawiedzającymi ich wioski demonami. Tytułowy strażnik miał strzec wioski przed obcymi i taka rola spotkała Huberta. Jak znalazł się w tym miejscu skoro jeszcze kilka dni temu był zwykłym uczniem i wraz z wycieczką zwiedzał Luwr?

Jeśli lubicie motywy słowiańskie, wartką i ciekawą fabułę, a przy tym nie obce jest wam uczucie książkowego kaca po którym od razu trzeba sięgnąć po kolejny tom to serdecznie polecam!

Strażnik jest pierwszą częścią dobrze zapowiadającego się cyklu- zapomniana księga.

Czytając tę książkę, przenosimy się do postapokaliptycznego świata, w którym po wojnie i katastrofach demony wyszły z ukrycia. Świata, w którym musimy uważać na wszystko, co się dzieje wokół nas. A w reszcie świata, w którym nie możemy sobie pomagać technologią, gdyż takowa przestała działać. Człowiek musi na nowo przypomnieć sobie jak radzić sobie w codziennym życiu.

Nasz główny bohater- Hubert- niemalże został wrzucony bez żadnej wiedzy w świat 7 lat po wydarzeniach zmieniających wszystko. Niemalże, gdyż po prostu stracił ON pamięć z tego okresu. Jedyne co pamięta to wycieczka szkolna do Paryża, podczas której doszło do spuszczenia bomb na Luwr. Pamięta, że w tym zamachu zginął jego przyjaciel i... tyle.... Później "budzi się" po 7 latach i nie umie odnaleźć się w otaczającej go rzeczywistości. Chłopak trafia do Święcina, gdzie zyskuje schronienie w zamian za pełnienie straży nad miastem. Szykuje się ciężka walka z nieznanym i groźnym przeciwnikiem i nie zawsze chodzi o demony.

Historia Huberta bardzo mi się spodobała. Mamy tutaj dobrze skrojoną i przemyślaną akcję, a do tego idealnie wyważony wątek mitologii słowiańskiej. Kolejne pokazujące się na drodze chłopaka przeszkody, zarówno te fizyczne, jak i mentalne, pozwalają się wczuć w zaistniałe sytuacje. Nie mogło zabraknąć również wątku miłosnego, który nie przyćmiewa wszystkiego, więc nie ma się wrażenia, że wszystko kręci się wokół miłości.

Z czystym sumieniem mogę polecić tę pozycję wszystkim tym, którzy lubią czytać książki postapokaliptyczne. Ja się do nich na pewno zaliczam

Ω W tych czasach trzeba było dbać o siebie i swoich bliskich. O nikogo więcej. Nauczyli się już, że obcym nie należy ufać.

⚒

Ω Hubert budzi się w zatęchłym i zniszczonym mieszkaniu. Nie wie gdzie jest ani jak się tam znalazł. Co więcej, młodzieniec nie wie co się działo w ciągu ostatnich siedmiu lat, a ostatnim co pamięta jest zamach na Luwr. Okazuje się, że tamtego właśnie dnia wybuchła wojna, która doprowadziła do apokalipsy. Czy Hubert odzyska wspomnienia i poradzi sobie w tym obcym dla niego świecie?

⚒

Ω Jak wcześniej wspominałam zazwyczaj staram się omijać książki polskich autorów, bo spotykałam się często z tym, że czerpią oni zbyt duże wzorce z literatury zagranicznej. Tu jakaś super moc, tu jakaś walka o ratowanie świata, tu jakiś miłosny dylemat. Tu tak nie było. Paulina Hendel stworzyła dla czytelników rzeczywistość z warunkami trudnymi do przetrwania i bohaterami, którzy mają gdzieś losy obcych dbając tylko o siebie i swoich bliskich. Cała historia opowiadana przez Huberta pokazuje, jak radzić sobie w świecie powojennym, po-chorobowym, bez elektroniki (jednocześnie nie mając zielonego pojęcia jak się tam w zasadzie znalazło😅). Nie zabrakło tu jednak elementów typowej fantasy, które, na moment obecny, mocno urozmaicały fabułę i utrudniały życie protagonistom, którzy, według mnie, i tak mieli już mocno pod górkę. Mam nadzieję, że z każdym kolejnym fragmentem tej historii będą one coraz bardziej rozwijane. Ponadto ta książka jednoznacznie udowadnia, jak mocno jesteśmy uzależnieni od dóbr technologii i jak nieporadni potrafimy być bez niej. Strażnik jest jednak wstępem do czegoś większego, przygotowaniem postaci na prawdziwą walkę. Dlatego też z chęcią usiądę do lektury Tropiciela.

Fabuła bardzo mnie wyciągnęła. Takiej wizji po bądź co bądź o apokalipsie się nie spodziewałam. Mimo, że nie jestem fanką post apo to dzięki wpleceniu wątków słowiańskich książka jest naprawdę wciągająca.

Książkę czyta się naprawdę dobrze. Wątki słowiańskie są świetne. Demony i inne postaci z bestiariusza opisane tak dobrze, że człowiek widzi je oczami wyobraźni.

Polecam ten cykl każdemu fanowi fantastyki i słowiańskości, która aż bije od tej książki!

Historia głównego bohatera rozpoczyna się w momencie, gdy wraz ze swoją klasą jest na wycieczce w Paryżu. Ma w planach spotkać się ze znajomymi, ale w pewnym momencie wybucha Luwr. Chłopak budzi się w kompletnie innym ubraniu i jak się później okazuje miejscu i czasie. Hubert nic nie pamięta i nie wie jak się zachować w obecnej rzeczywistości, gdzie ludzi wyniszczyła epidemia, walka i głód. Czy Hubertowi uda się odkryć dlaczego nie pamięta ostatnich 7 lat? Czy uda mu się odnaleźć kogoś znajomego?

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, nie wiedziałam czego mogłabym się po niej spodziewać, dlatego nie podchodziłam do niej mocno optymistycznie. Jednak zostałam naprawdę miło zaskoczona. Ale już opowiadam dlaczego.

Po pierwsze bardzo spodobał mi się pomysł na powieść. Hubert znalazł się całkiem w nowej rzeczywistości i nie pamiętał co robił przez ostatnie siedem lat. Musiał szybko zapoznać się z nowymi rzeczami i pogodzić z losem. Pomysł był naprawdę świetny i wciągający!

Bohaterowie również zostali ciekawie wykreowani. Hubert jako główny bohater był interesujący i z wielką ciekawością śledziłam jego poczynania. Był odważny, zabawny i silny. Nie każda osoba, która znalazłaby się w jego sytuacji, potrafiłaby się śmiać, żartować i narażać swoje życie, by komuś pomóc. Od samego początku przypadł mi do gustu! Reszta bohaterów również miała swoje charakterki, ale o nich nie będę się rozwodzić, by nie psuć Wam zabawy i radości z poznawania ich.

Styl pisania autorki był bardzo lekki i przyjemny. Na początku szło trochę opornie, ale po 50 stronach jak się wszystko rozkręciło to nie mogłam się od niej oderwać. Czytałam ją z zapartym tchem i nawet nie wiedziałam kiedy ją skończyłam.

Podsumowując, książka naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła! Świetny pomysł, lekkie pióro i ciekawi bohaterowie. Zakończenie również mocno mnie zaskoczyło i kompletnie się go nie spodziewałam, dlatego jestem ogromnie ciekawa kontynuacji! Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z tą historią, to ja z ręką na sercu mogę Wam ją polecić i bardzo się cieszę, że mam pod ręką kolejne tomy, ponieważ przez tą końcówkę muszę jak najszybciej zabrać się za kontynuację! I na pewno po skończeniu tej serii będę chciała przeczytać serię Żniwiarza :D

Bardzo lubię serię Żniwiarz. Ma to w sobie taki urok, którego żadna książka nie zabierze. Natomiast seria Zapomniana księga to tak na prawdę debiut autorki, ale mamy ładniejsze okładki. Mam na prawdę mieszane uczucia. I chociaż pierwszy tom bardzo mocno mi się podobał to reszta tak nie koniecznie.

W tej książce naszym głównym bohaterem jest Hubert i właściwie nie rozstajemy się z nim wcale. Autorka nie zmienia narracji. Ciężko jest mu odnaleźć się w prawdziwym życiu jakie go spotkało. Tak na prawdę walczy o przeżycie. Ale podczas tych pierwszych kilku rozdziałów możemy dowiedzieć się jak szybko bohater się zmienił i co wpłynęło na jego zmianę. Teraz musi o siebie zwalczyć,a w około szaleją w dodatku demony, przecież ON totalnie nic o nich nie wie. W końcu minęło 7 lat i troszkę można było się zmienić. Ale ON budzi się w totalnie innym ciele, zakrwawiony i nie wie co się dzieje. No ja, nie wiem jak wy, ale bym panikowała w końcu to niecodzienna sytuacja. W trakcie swojej wędrówki poznaje innych przyjaciół, ale są do niego sceptycznie nastawieni. Ciężko jest mu żyć gdy nie wie co się dzieje z Ernestem (jego najlepszym przyjacielem) i rodziną. Czasami na prawdę książkę czytało się ciężko i troszkę by się chciało popłakać. To smutne gdy nie możesz odnaleźć się w nowym środowisku i nie masz przy sobie nikogo ci bliskiego. Hubert jako postać gdy już się odnajdzie w tym świecie jest dosyć pewny siebie. Stara się zdobyć zaufanie innym i dążyć do prawdy, która coraz bardziej go nurtuje. Główny bohater próbuje znaleźć jakaś paczkę osób, którzy staną za nim murem w każdej sytuacji.

Nie ukrywam, że trylogia ,,Zapomniana księga” kupiła mnie opisem fabuły, a że nie dawno na rynku pojawiło się nowe wydanie, które prezentuje się obłędnie, nie zastanawiałam się zbyt długo nad sięgnięciem po książki. Podczas lektury ,,Strażnika” czeka nas zamach, świat po apokalipsie, słowiańskie demony i wiele więcej…

,,Strażnik” rozpoczyna się od zamachu, którego światkiem jest nastoletni bohater przebywający na zagranicznej wycieczce szkolnej, następnie zostajemy przeniesieni siedem lat w przyszłość, która rysuje się niczym jedna z postapokaliptycznych wizji – ludzkość pozbawiona prądu praktycznie cofa się do czasów średniowiecza, a jakby tego było mało, okazuje się, że katastrofa przebudziła byty przypominające istoty ze słowiańskich wierzeń, które zaczynają polować na ludzi. Zdawałoby się, że sporo i książka będzie obfitowała w sporo akcji, a fabuła będzie wręcz pruła do przodu.

Niestety czegoś w książce zabrakło by czytało się ją z zapartym tchem. Fabuła zdaje się wręcz proziaczna i choć miło, że autorka skupiła się na pokazaniu codzienności ludzi zmuszonych do życia w świecie pozbawionym wygód współczesnej techniki, to jednocześnie elementy które miały trzymać w napięciu zeszły na drugi plan. Niby mamy potwory i wszechobecną grozę jaką wywołują one w ludziach, ale jakoś nieszczególnie idzie ją odczuć. Spotykamy zaledwie kilka takich istot i mam wrażenie, że nie poświęcono im odpowiedniej uwagi. Zabrakło też zwrotów akcji czy emocjonujących wydarzeń z wyłączeniem początku i samego końca książki panuje przytłaczająca monotonia i gdyby nie lekkość pióra pisarki książkę źle by się czytało.

Cała recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

„Strażnik” zabiera nas do wyniszczonej epidemią Polski, gdzie w każdym kącie kryją się stworzenia ze słowiańskich mitów.

Książkę czyta się bardzo szybko, chociaż akcja nie jest zawrotna i wcale bym się nie obraziła gdyby ten tom był trochę grubszy. Momentami miałam wrażenie, że scena, w której zaczyna się coś dziać kończy się tak samo szybko, jak się rozpoczęła. Jedną z rzeczy, które bardzo mi się podobały była wizja upadłej Polski, w której ludzie muszą żyć bez prądu czy bieżącej wody, aż zaczęłam się zastanawiać, czy rzeczywiście poradzilibyśmy sobie z tak ogromnym problemem. Autorka wykorzystała stare słowiańskie wierzenia, co było bardzo intrygujące, ponieważ zazwyczaj literatura przepełniona jest mitologią grecką czy nordycką, a zapomina się, że nasze strzygi czy topielce są równie interesujące, za co ma ode mnie ogromny plus.

Postacie wykreowane przez pisarkę są bardzo różnorodne i myślę, że prawie ze wszystkimi się polubiłam. Waleczna i szalenie samodzielna Iza była zdecydowanie moją ulubienicą.

Paulina Hendel stworzyła bardzo przyjemną i wciągającą powieść, która moim zadaniem jest idealnym wyborem na wakacyjne dni. Na pewno sięgnę po kolejne części, bo zakończenie było naprawdę nietuzinkowe. Oceniam „Strażnika” 7/10 i polecam Wam tą sympatyczną lekturę.