Spotkajmy się o północy

Gloria wraz z młodszą siostrą wynajmuje mieszkanie w północnej części Wrocławia i od trzech lat pracuje w ekskluzywnym butiku swojego partnera, który posiada według niej tylko jedną wadę – żonę. Zakochana dziewczyna skrywa przed światem wstydliwy sekret dotyczący ich związku, mogąc jedynie liczyć na wsparcie najlepszej przyjaciółki. Wszystko zmienia jeden wieczór, a właściwie dwa wyjątkowo mroźne, deszczowe popołudnia, kiedy to do przemoczonej kobiety pomocną dłoń wyciąga atrakcyjny nieznajomy. Tylko czy aby na pewno nigdy wcześniej się nie spotkali? Po tym, jak Bartosz udowodnił Glorii, że zawsze może na niego liczyć, ich relacja nabiera rumieńców. W ciągu zaledwie kilku tygodni bardzo się do siebie zbliżają, a dziewczyna ku swojemu zaskoczeniu zaczyna poddawać się tajemniczej sile, która coraz intensywniej popycha ją w jego ramiona.

"Spotkajmy się o północy" jest debiutancką powieścią Oli. Uwielbiam poznawać nowych autorów, a te wychodzące pod logiem @wydawnictwafilia zawsze mnie czymś urzekają i pozytywnie zaskakuje, dlatego nie wahałam się nawet chwili by sięgnąć po tą książkę. Styl autorki zalicza się do tych lekkich i przyjemnych, co sprawiło, że książkę czyta się z zainteresowaniem i naprawdę szybko. Historia ta została przedstawiona z perspektywy Glorii, co pozwoliło mi zdecydowanie lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, z jakimi problemami się mierzy oraz lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Przyznaję, że czasami Gloria swoim zachowaniem działała mi na nerwy, irytowała mnie, jednak dzięki temu wydała mi się jeszcze bardziej realna i myślę, że śmiało zarówno Gloria jak i pozostali bohaterowie mogli by znaleźć swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Relacja pomiędzy główną bohaterką, a Karolem i Bartoszem należy do tych skomplikowanych i ciężko było tutaj tak naprawdę przewidzieć jak potoczy się ich historia. Akcja powieści toczy się swoim niespiesznym rytmem, co w tym przypadku bardzo mi odpowiadało, mogłam kartka po kartce delektować się całym wachlarzem emocji, które towarzyszyły bohaterom. Autorka w swojej powieści przemyca również wiele ważnych i ponadczasowych kwestii, które dodatkowo potęgują chęć dalszego czytania. Ja naprawdę miło spędziłam czas z tą książką, myślę, że to udany debiut i czekam na kolejne powieści autorki. Moja ocena 8/10.

Współpraca: Wydawnictwo Filia

Gloria to 25 letnia kobieta, która pracuje w pracowni krawieckiej i sklepie u Rzymowskich. Pewnej jesieni ma wrażenie, że coś w jej życiu się odmieni. I nagle czar prysł, gdy jej ukochany pomimo obiecanego weekendu, oświadcza jej, że musi natychmiast wyjechać.

Karol to 42 letni mężczyzna, który ma żonę – Alicję. Wspólnie prowadzą swoja pracownie, w której zatrudniona jest Gloria. Obecność szefa zawsze działała na dziewczynę jak otulająca gorąca kąpiel. Swój związek od trzech lat trzymają w tajemnicy. Coś jednak po tych trzech latach zmienia się między nimi. Karol więcej czasu spędza z własną żoną niż z Glorią. Staje się oziębły i coraz bardziej obcy. Co jest przyczyną takiego zachowania? Stojąc w kolejce do kasy w banku zrozumiała, że utknęła w miejscu. I nie chodziło jej o kolejkę, a o jej rozwój. Pracuje w sklepie, w którym nie spełnia się i nie rozwija. Tkwi tam tylko dlatego, że jest w nim Karol od, którego można powiedzieć, że się uzależniła. W końcu przyszedł punkt zwrotny w jej życiu. Trochę brutalny i bolesny dla niej, ale w końcu postanawia ruszyć dalej i zostawić za sobą wszystko.

Gloria miała rację, że coś w jej życiu zmieni się. Pewny ulewny wieczór kobieta wpada z deszczu pod…parasol, którego właścicielem jest przystojny blondyn w okularach. Bartosz, bo o nim jest mowa, początkowo mnie bardzo irytował. Jego poczucie humoru i to, że pojawiał się w miejscach, w których była Gloria. Kobieta chyba również miała podobne odczucia do moich o czym świadczyło jej zachowanie. Bartosz dwukrotnie ratuje Glorię przed zapaleniem płuc i w końcu dziewczyna postanawia dać szansę przystojniakowi.

Jak zakończy się ich znajomość? Czy Gloria wróci do Karola, zostanie ze swoim ratownikiem czy może będzie ktoś trzeci? Przekonacie się sami.

Książka jest z gatunku tych, co czyta się szybko i przyjemnie. Dostarcza wielu emocji. Dużo uśmiechu na twarzy, ale są też momenty irytacji. Autorka powoli odkrywa przed nami prawdziwy charakter Bartosza, a Gloria to po części dziewczyna, która ma tendencje do źle lokowania swoich uczuć. I chociaż ma już 25 lat, to w moich odczuciu jest trochę głupiutka.

Jest to książka o miłości, która rodzi się między bohaterami powoli. Momentami za wolno, ale nie jest to minus tej historii a wręcz przeciwnie. Dzięki temu zabiegowi czytelnik chętnie odwraca kolejne strony i jest ciekawy czy Gloria po burzliwym związku będzie umiała zaufać komuś innemu?

Akcja książki dzieje się we Wrocławiu i po części w Łodzi. Nastrój jaki panuje w niej jest idealny i adekwatny do zbliżającej się jesieni, dlatego książka porywa od pierwszych stron. Autorka ma lekkie pióro, rozdziały są krótkie a cała historia jest mega magiczna i prawdziwa. Wszystko to sprawia, że nie można od książki oderwać się. Bardzo polecam!

Przedstawiam wam prawdziwe cudeńko, którym jest ta oto książka. Choć zaczyna się zupełnie normalnie, to z biegiem treści rozkręca się coraz bardziej. Wpierw poznamy Glorię z której to perspektywy jest napisana książka. Pracuje w dobrze rozrastającym się butiku sprzedając ekskluzywne garnitury. Nie jest to praca jej marzeń, choć nigdy tego nie przyzna. Nie dla pieniędzy tam pracuje, tylko dla swojej miłości, którą jest jej szef. Żonaty szef. Od kilku lat ukrywają się przed otoczeniem. Jej bardzo zależy na zalegalizowaniu ich uczucia. On wciąż kręci jak lotto podając jej kolejne piłeczki z wymówkami. Pewnego dnia wszystko się zmienia. Żona jej szefa zaczyna częściej przychodzić do pracy wywołując ogromne napięcie wśród wszystkich pracowników. Zaczyna również jawnie okazywać uczucie swojemu mężowi, którego podobno miała nienawidzić. Gloria zaczyna być wystawiana do wiatru. W ten właśnie sposób poznaje pewnego mężczyznę z parasolką. Przyjmuje jego pomoc, choć nie rozumie skąd się wzięła. W końcu wychodzi na to, że ten dobry pan jest kimś z jej przeszłości. Gloria wciąż go widzi przez pryzmat dawnego czasu z którego powodu dochodzi do wielu nieporozumień. Jak zatem wyjaśnić zmienne nastroje kochanka i niby bezinteresowne zachowanie nowo poznanego mężczyzny? Kto tu tak naprawdę kogo darzy uczuciem? Czy ludzie potrafią się zmieniać? Czy miłość potrafi być ślepa?

Pozycja mega romantyczna:-) Mężczyzna z parasolem wiele razy mnie zaskakiwał. Ratował ją z opresji zupełnie bezinteresownie, potrafił mówić zwykłe rzeczy, lecz tak pięknie je opisywano. Niejednokrotnie miałam na ciele dreszcze i wyobrażałam sobie te cudowne scenerie. Plusa dopełniał fakt doboru różnorodnych bohaterów. Nie potrafiłam się oderwać od tej historii. Miała w sobie coś magicznego i prawdziwego. Bardzo lekkie pióro od którego ciężko się oderwać. Krótsze rozdziały, duży druk i opowieść, która zapadła w pamięci. Że swojej strony bardzo ją polecam:-)))

Niezwykle urocza i rozczulająca, podkreślająca siłę rodzącej się miłości, zwracająca uwagę na niepoprawność oceniania człowieka po jego przeszłości. „Spotkajmy się o północy” to lekka, iście zabawna powieść obyczajowa, która kompilacją zabarwionych humorem zdarzeń wywołuje nieustanny uśmiech na twarzy. To literacki debiut o estetycznym sznycie, który dostarcza przyjemnych doznań, napawa pozytywną energią i relaksuje. Historia ta obrazuje delikatnie kontrowersyjne oblicze niedopuszczalnie ulokowanych uczuć, mogące początkowo uniemożliwić obdarzenie głównej bohaterki pełną dozą sympatii, jednak jest to odczucie bezsprzecznie ulotne, rozpraszające się całkowicie w kolejnych rozdziałach. Nie jest to z całą pewnością ociekająca lukrem opowiastka o miłości, ta historia pod płaszczykiem nieskomplikowanej relacji kryje bowiem pięknie nakreśloną siostrzaną relację, zaakcentowaną troskę i dobroć wynikające z bezinteresowności, a sama fabuła nasączona jest refleksyjnym przesłaniem, eksponującym czystą kartę, z którą wkraczamy w życie innej osoby. „Spotkajmy się o północy” to kompozycja ironicznych dialogów, którą utkano na motywie parasolki – to książka poprowadzona z pełną świadomością, intencjonalnie wykreowana z założeniem umilenia długich wieczorów z kubkiem herbaty. Nastrojowo oddająca owiany podmuchem jesieni Wrocław, stanowiący barwne tło dla kiełkującego nieśmiało uczucia, nietuzinkowo niweluje przekonanie, że metaforyczne wtargnięcie pod rynnę wprost z oblepiającego ciało deszczu nie może mieć pomyślnego zakończenia – ba!, taka sytuacja jest w stanie nawet wywołać burzę emocji z błyskającymi porywami serca, odczuwalną wszystkimi zmysłami. To opowieść stanowiąca remedium na smutki dnia codziennego – płynnie spowija treścią, roztaczając wyraźne wrażenie odcięcia się od rzeczywistości, otulając ciepłem. Wypełniona bajkowym klimatem splecionym z irytującą, ale niewątpliwie autentyczną, naiwnością, której źródłem może być tylko oślepiająca miłość, obfituje w wiele odcieni zaangażowania – zarówno mogące tłamsić nadzieję, jak i przywracać wiarę w siebie. Ta mieszanina słodyczy i gorzkiego posmaku nie jest fabułą, która rozsmakowuje odbiorcę w nieprzewidywalności i zaskakującym finale. Ale! Realizm, bolesne konsekwencje toksycznych stosunków o wybrzmiewającej moralizatorskiej nucie oraz ważkość ryzyka definiującego potencjalne szczęście konstruują treściowy fundament, nad którym z całą pewnością warto się pochylić. Dobra, literacka zabawa i istota egzystencjalnych kwestii w jednym!

Czasami tkwimy w związku, który nie ma szans na przetrwanie. Otumanieni uczuciami brniemy w relację, złudnie wierząc w to, że jednak wszystko jakoś się ułoży. A szczęście czasem skrywa się... tuż pod granatowym parasolem.

Szarzejące niebo i przybierające ciepłą barwę liście zwiastują nadchodzącą jesień. I chociaż na co dzień raczej nie sięgam po powieści obyczajowe, tak w tym okresie coś mnie do nich ciągnie. "Spotkajmy się o północy" zaczyna się właśnie w momencie, gdy lato chyli się ku końcowi, z nieba leje ulewny deszcz, a w życiu głównej bohaterki rozpętuje się emocjonalna burza.

Aleksandrze Rochowiak udało się stworzyć postaci z krwi i kości. Bohaterowie przez nią wykreowani bywali egoistyczni, porywczy, chwilami błądzili, popełniali błędy. I byli najzwyczajniej ludzcy w swoich wadach, a to niezmiennie sobie cenię. Sam wątek romantyczny stanowi raczej tło tej ukazującej skomplikowane międzyludzkie relacje historii, okraszonej odpowiednią dawką humoru (Monika, przyjaciółka głównej bohaterki, bezsprzecznie skradła moje serce - każda kobieta potrzebuje takiego wsparcia u swego boku!).

Nie przepadam za tym określeniem względem książek, ale ta była... niezwykle ciepła. Pokrzepiająca, wypełniona po brzegi nadzieją i wiarą w lepsze jutro. Zaparzcie sobie kubek gorącej herbaty, przykryjcie się grubym kocem i dajcie otulić się tej pełnej uroku historii - gwarantuję, że została wprost stworzona na zbliżające się ponure wieczory!

Aleksandra Rochowiak zadebiutowała piękną historią miłosną, którą rozpisała na kartach powieści „Spotkajmy się o północy”. Spotkanie z tą książką, będzie dla każdego czytelnika doskonale spędzonym czasem. Autorka zadbała o to, aby nuda nie doskwierała podczas czytania. Intrygujące wątki i miłosne dylematy są w tej historii mocnym punktem, który scala nas z Glorią, główną bohaterką tej powieści.

Gloria wraz z siostrą wynajmuje mieszkanie we Wrocławiu. Od trzech lat pracuje w ekskluzywnym butiku. Jego właścicielem jest Karol, partner, a raczej kochanek Glorii bowiem mężczyzna ma żonę. Zakochana w nim Gloria nie zauważa, że związek ten nie ma perspektyw, że tworzą toksyczną relacją. Do czasu, gdy spotyka ona Bartosza - pewnego przystojnego blondyna z parasolem, którym chroni ją przed zmoknięciem podczas ulewy.

Czy nowa znajomość będzie dla kobiety szansą na lepsze życie? Czy Bartosz skradnie serce Glorii? Jak w nowej sytuacji zachowa się Karol – czy odejdzie od żony i będzie walczył o Glorię? A może jednak pokaże swoje prawdziwe oblicze? Jak się okazuje ten miłosny trójkąt wiele namiesza w życiu bohaterki powieści „Spotkajmy się o północy”.

Warto podkreślić, że Aleksandra Rochowiak nie tylko ujęła mnie ciekawą historią. Autorka stworzyła piękne opisy otaczającej nas rzeczywistości. Uroki deszczowego klimatu i wrocławskich uliczek do teraz rozbrzmiewają w mej pamięci. A to, co najważniejsze, to morał płynący z historii Glorii.

„Spotkajmy się o północy” to pierwsza powieść Aleksandry Rochowiak. Mam nadzieję, że autorka tworzy kolejną, ciepłą, obyczajową historię.

Autorka z lekkością pióra kreśliła miłosną historię Glorii, która trwała w toksycznym związku. Nowa znajomość z przystojnym blondynem uświadomiła jej wiele ważnych kwestii. Warto się im przyjrzeć z bliska. Dlatego koniecznie sięgnijcie po debiutancką powieść Aleksandry Rochowiak. Jestem przekonany, że miłośnicy tego gatunku będą zadowoleni z wyboru tej książki, i nazwisko pisarki zapiszą w swym kajecie, autorek godnych polecenia. Czyt-NIK poleca! Zdecydowanie!

Książka „Spotkajmy się o północy” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

Źle ulokowane uczucia mogą kłaść się cieniem na reszcie życia. Choć sercu trudno przemówić do rozumu, a ono skutecznie sprawia, że człowiek nie dostrzega ostrzegawczych sygnałów wysyłanych przez otoczenie. Lecz każde klapki szczelnie przykrywające oczy i zdrowy rozsądek w końcu znikają, pozwalając na trzeźwy osąd sytuacji. Nie tak łatwo jest jednak przemóc się i rozpocząć wszystko od nowa, świadomie wystawiając delikatne uczucia na kolejne zranienie...

Gloria jest zwyczajną dziewczyną, którą może znać każdy z nas, a być może nawet po części z nią się identyfikować. Przyjechała do Wrocławia z niewielkiej wsi, goniąc za marzeniami, których spełnienie może zaoferować jedynie duże miasto. Jej upór i ambicja sprawiły, że skończyła studia i obecnie wynajmuje niewielkie mieszkanie i cieszy się stałą pracą. Choć jej zajęcie nie zwiastuje jej szalonej kariery, bowiem pracuje w butiku z ekskluzywną, męską odzieżą, to ona za nic nie chce go zmieniać. I nie jest tego powodem jej wrodzona nieśmiałość i niechęć do nawiązywania kontaktów z nowo poznanymi osobami. Wszystko przez uroczego szefa, który od trzech lat stanowi ważny element jej życia. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie fakt, że ten mężczyzna ma także żonę i stanowi brudny sekret Glorii. Wie o nim tylko jej najbliższa przyjaciółka, która od dawna próbuje wybić jej ten romans z głowy. Dziewczyna doskonale zdaje sobie sprawę z tego jak mocno by zawiodła mamę i młodszą siostrę, gdyby dowiedziały się o jej związku. Lecz pomimo tego co podpowiada jej rozum oraz wszystkich wątpliwości, które sukcesywnie nią targają, Gloria nie potrafi zrezygnować z tej miłości. Bo to prawdziwa i szczera miłość, która pokona wszelkie trudności, prawda?

"Spotkajmy się o północy" to wciągająca książka, napisana tak lekko i ciekawie, że czyta się ją jednym tchem. Postać Glorii jest dość skomplikowana, a jej niezdecydowanie i niezbyt mądre wybory mogą doprowadzać do niemałej frustracji. Patrząc na nią z boku, oceniając na chłodno jej poczynania, można irytować się jej naiwnością i niedostrzeganiem niuansów, które dają jasny i rzetelny sygnał dla postronnego obserwatora. Lecz należy także pamiętać, że wszystko wygląda lepiej i jest bardziej przejrzyste, gdy nie znajdujemy się w środku wydarzeń. Autorka w świetny sposób przekazuje jej zagubienie, mnogość uczuć, które nią targają, rosnącą niepewność skierowaną wobec niej samej. Jej zaburzone poczucie własnej wartości poprzez uwikłanie się w destrukcyjną relację jest ważnym elementem książki. I choć mogłoby się wydawać, że Gloria jest w tej opowieści tą złą, to nawet przy tak kontrowersyjnym temacie widać jak na dłoni, że życie nie jest czarno-biale, a istniejące w nim odcienie szarości mają w nim duże znaczenie. Oczywiście otrzymamy tu także wątek romantyczny, który zapewni kolejną dawkę emocji. Nie jest to kolejna przesłodzona historia dwojga ludzi, którzy padają sobie w ramiona po kilku wspólnych chwilach. Jest życiowo, a perypetie Glorii przeżywamy niemal jak własne. Postaci są zwyczajnie realistyczne, popełniają błędy, zachowują się nieco irracjonalnie, a to wszystko sprawia, że jeszcze bardziej kibicujemy im, by przestały błądzić w drodze po swoje szczęście. Autorka podnosi tu także temat istoty rodzinnych relacji, pokazuje piękną, siostrzaną miłość ale także tę rodzicielską. Przestrzega nas również przed ocenianiem po pozorach, na podstawie zasłyszanych plotek, bowiem może to okazać się nie tylko krzywdzące ale też zaprzepaścić szansę na nawiązanie naprawdę wartościowych znajomości. Ta historia to także opowieść o strachu przed odrzuceniem i zaangażowaniem, który może wręcz paraliżować i znacząco wpływać na kolejne zachowania i reakcje. Lecz daje także nadzieję, że w każdej chwili można poznać kogoś, kto będzie wart wszystkich wysiłków, poświęceń i cierpliwości, należy jedynie mieć otwarte nie tylko oczy ale i umysł, by nie przegapić sygnałów wszechświata. Jedna mała rzecz może okazać się kluczem do rozpoczęcia lepszego rozdziału w życiu i poznania smaku prawdziwej miłości, w końcu ludzkie losy są nieprzewidywalne. Piękna, ciepła, mądra ale i poruszające ważne tematy książka, idealna na zbliżające się jesienne wieczory.

Końcówka lata rządzi się swoimi prawami. Coraz częściej wtedy sięgam po otulające ciepłem powieści, niosące spory ładunek emocjonalny i kojarzące się z czymś wyjątkowym. Dziś więc słów kilka o bardzo przyjemnej lekturze, która pożera czytelnika od pierwszych stron i trzyma w zębiskach długo.

Gloria jest szaleńczo zakochana w swoim żonatym szefie. I choć wie, że jest tą drugą, to mamiona i okłamywana przez mężczyznę, brnie w ten zakazany związek z duszą na ramieniu, usiłując zaznać odrobiny uczucia. Tymczasem jednak, los zsyła jej rycerza, bynajmniej nie na białym koniu, a z parasolem w ręku, który ratuje ją od całkowitego przemoczenia. Od tej pory, Bartosz coraz częściej pojawia się w myślach Glorii, a Karol pokazuje swoje prawdziwe oblicze.

Urocza była to opowieść. Napisana z lekkością, fajnymi postaciami, udanymi dialogami i miłą dla oka narracją. Autorka zadbała o romantyczny anturaż. Umiejscowiła akcję w pięknym Wrocławiu, nie żałowała opisów ociekających deszczem ulic i zaparowanych okien w komunikacji miejskiej, ale też pięknych wnętrz eleganckich butików. W tym wszystkim osadziła akcję, której najważniejsze sceny dzieją się małym mieszkanku na Psim Polu, akademiku lub na ulicach miasta.

Aleksandra Rochowiak rozrysowała czytelnikom zakazane uczucie, łączące szefa z podwładną, uczucie, które w tego rodzaju przypadkach najczęściej kończy się fatalnie dla jednej ze stron, pozostawiając po sobie złamane serce i brak wiary w siebie. Ukazała też bardzo powolny proces zdrowienia, wyrywania się ze szponów toksycznej znajomości i prób życia pełną piersią. Wskazała, że przyjaźń, zaufanie i wsparcie najbliższych potrafi zdziałać cuda, ale trzeba też słuchać własnego instynktu, który często bardzo trafnie podpowiada co i kiedy należy zrobić.

Autorka dała też pstryczka w noc osobom lubiącym plotki i przyklejającym łatki poszczególnym ludziom. Wskazała jasno, że warto się przekonać na własnej skórze kim jest dana osoba, niż potem doszukiwać się w niej tego, co kiedyś o niej usłyszano.

To naprawdę udany romans, z kilkoma moralizatorskimi elementami, który nie tylko powoduje przyspieszone bicie serca, ale też wskazuje kilka istotnych w życiu spraw. Gorąco polecam!