Ślub

Przyroda przedstawiona w tej powieści jest piękna i naturalna. Widzimy tutaj ludzi podobnych do nas. Mają chwile szczęścia, ale też również swoje problemy. Zawsze, gdy czytam książki Nicholasa Sparksa wiem, że będzie to coś niesamowitego. Mam wrażenie, jakby autor znał wszystkie miejsca i ludzi, których opisuje. Jakby patrzył przed siebie i pisał to co widzi. jest to zdolność, którą bardzo podziwiam.

Postaci w książce są niesamowite. Wyszły przecież z pod pióra wspaniałego pisarza. Nie ma tu osób, których bym nie pokochała. Mamy tutaj wspaniałego Noaha i jego rodzinę, więc jak ta historia mogłaby być zła?

Zapraszam na całą recenzję tutaj:

[Adres usunięty]

Wzruszająca i romantyczna powieść, która mnie zachwyciła swoją historią miłości i emocjami, jakie wywołała. Nicholas Sparks jest znanym pisarzem, który potrafi doskonale oddać relacje między bohaterami i poruszyć serca czytelników. Jestem pod wrażeniem stylu pisania autora, który jest płynny i przystępny. Jego opisy są malownicze i pozwoliły mi wczuć się w emocje bohaterów. Czułam, że przechodzę razem z nimi przez ich radości i smutki. "Ślub" to historia, która porusza ważne tematy, takie jak miłość, poświęcenie i odpuszczenie. Sparks potrafi stworzyć postacie, z którymi łatwo można się utożsamić i współczuć im w trudnych chwilach.

Małżeństwo w średnim wieku popada w rutynę. On jest prawnikiem, który niemalże ciągle jest w pracy. Jak nie w biurze to w domu zamknięty w gabinecie. Ona kiedyś była nauczycielką jednak swoją pracę poświęciła dla wychowania dzieci. Teraz, gdy dzieci są dorosłe i wyprowadziły się z domu, zajmuje się domem.

Pewnego dnia Wilson robi coś, co powoduje, iż ich małżeństwo wisi na włosku. To, że zapomina o 29 rocznicy ślubu, sprawia ogromy ból żonie. Wtedy ON zauważa, że z dnia na dzień odsuwają się od siebie. Nie potrafią już ze sobą rozmawiać, brak im tematów do rozmów.

Wilson nie wie jak to naprawić. Prosi o radę ojca Jane . Noah to wzór do naśladowania w dziedzinie okazywania miłości kobiecie.

Wilson każdego dnia stara się przybliżyć do żony. Jednak nie zawsze mu się to udaje. Postanawia zrobić niespodziankę z okazji 30 rocznicy ślubu. W tajemnicy przed żoną zamawia kilka prezentów, które przychodzą na adres pracy.

Pewnego ranka odwiedza ich córka i oznajmia, iż chciałaby wziąć ślub za dwa tygodnie, czyli w 30 rocznice ślubu rodziców.

Czy to pokrzyżuje plany Wilsona?

Czy Wilson z żoną odnajdą wspólna drogę?

I czy da się zorganizować ślub i wesele w przeciągu dwóch tygodni?

Piękna historia o miłości. Niby brzmi to tak banalnie a jednak tak nie jest. Małżeństwo dwóch osób w średnim wieku, wydawać by się mogło, że po tylu latach małżeństwa znają siebie na wylot. A jednak ON nie wie jak sprawić by ona znów go pokochała.

Historia można powiedzieć, że jest drugą częścią książki „Pamiętnik”. Przedstawia losy córki Allie i Noah oraz ich zięcia.

Książka bardzo piękna, jednak trochę ciężej mi się ją czytało niż inne historie tego autora. Jednak w połowie książki szło już zdecydowanie lepiej.

Uwielbiam książki Nicholasa Sparksa i musiałam ją przeczytać, może nie jest tak rewelacyjna jak wspomniany wcześniej „Pamiętnik”, jednak ma coś w sobie.

"Ślub" to już (a może dopiero) moje czwarte spotkanie z twórczością Sparksa. Kiedy po lekturze "Pamiętnika", jakże pięknej historii o miłości, dowiedziałam się o kontynuacji, wiedziałam że kiedyś po nią sięgnę. Czy spodziewałam się tego, co otrzymałam?

Na nadmorskiej plaży poznałam opowieść o pięćdziesięciolatkach - Jane i Wilsonie. Kiedy zaczęłam ją czytać nie miałam pojęcia z jakiego powodu jest nazywana kontynuacją "Pamiętnika". Co bohaterowie mają wspólnego z Allie i Noahem?! Kolejne strony pokazywały, że nie ma co liczyć na tyle miłości i romantyzmu co w tamtej powieści. Ale czy na pewno? Wtedy nie wiedziałam, jak bardzo już wkrótce zmienię zdanie... Zaś co do powiązań między bohaterami - w typowy dla Sparksa sposób należy zwyczajnie uzbroić się w cierpliwość... wtedy dotrzemy do informacji, iż Jane jest córką Allie i Noaha.

Jest rok 2002. Jane i Wilson obchodzą dwudziestą dziewiątą rocznicę ślubu. To znaczy powinni obchodzić, bowiem Wilson zwyczajnie o niej zapomniał. Jane czuje żal i jest ogromnie rozczarowana. Wyjechała nawet na dłuższy czas do syna mieszkającego w Nowym Jorku, co sprawiło że Wilson jest zszokowany i niepokoi się, co kryje się za tą rozłąką... Mężczyzna odwiedza Noaha, szukając u niego powodu zachowania żony.

By się zrehabilitować, Wilson postanawia zaplanować mega niesamowitą trzydziestą rocznicę ślubu. Aż tu nagle starsza córka Anna ogłasza rodzicom, iż właśnie w dniu ich rocznicy (która już w 'przyszłą sobotę') chciałaby wyjść za mąż! Jane panikuje, że w tak krótkim czasie nie zdoła przygotować córce ślubu marzeń a Wilson... jak pogodzi te dwie uroczystości? Czy jego pomoc w ślubnych przygotowaniach zostanie uznana jako odkupienie win? Tak długo pragnął wynagrodzić żonie błąd a teraz wszystko zaczyna być jeszcze bardziej zagmatwane. Jaki będzie finał nadchodzącej SOBOTY? Przyznaję szczerze, byłam zachwycona pomysłem Sparksa!

Między narracją dotyczącą bieżących wydarzeń, Sparks umieścił rozliczne fragmenty dotyczące wspomnień Wilsona o kolejnych etapach znajomości z Jane - jak się poznali, pierwsza randka, oświadczyny, narodziny dzieci. Są to również przemyślenia dotyczące życia, uczuć, rodziny, utraty dziecka, relacji między małżonkami czy symbolicznej łabędzicy.

Podsumowując - "Ślub" jest powieścią o niezłomnej miłości, zrozumieniu, trwaniu przy sobie na dobre i złe. O przyjaciołach potrafiących dochować tajemnicy, symbolach, samotności rodziców, gdy dzieci opuszczają dom; dążeniu do naprawienia błędów oraz przemianie, która buduje solidną przyszłość. To książka, która czaruje słowem, tworzy nim obrazy a dzięki szczęśliwym 'zbiegom okoliczności' możemy uronić łzę podczas finałowego ślubu. Jest magicznie, tajemniczo i aż roi się od niespodzianek. Polecam tę powieść ku pokrzepieniu serc

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

Nicholas Sparks, amerykański pisarz, urodzony 31 grudnia 1965 roku w Omaha, to autor serii światowych bestsellerów. Zadebiutował w 1997 r. powieścią „Pamiętnik”, którą podbił serca czytelników na całym świecie. Określany jest mianem mistrza romantycznych historii, a jego książki utrzymują się na światowych listach bestsellerów przez wiele miesięcy. „Ślub” ukazał się w 2003 roku jako sequel „Pamiętnika”.

W niewielkiej miejscowości New Bern, w Karolinie Północnej (gdzie mieszka obecnie sam autor) spotykamy Wilsona Lewisa, prawnika całkowicie poświęconego swojej pracy. Dowiadujemy się, że przez szereg lat konsekwentnie zaniedbywał ON swoją rodzinę, niemal cały czas przeznaczając na wypełnianie obowiązków zawodowych. Jednak nie dostrzegał w tym żadnego problemu. Sytuacja ulega zmianie, gdy Wilson zapomina o dwudziestej dziewiątej rocznicy ślubu. Dopiero widok łez żony i jej wyraźnego rozczarowania otwierają mu oczy. Uświadamia sobie, że nie był dobrym mężem ani ojcem, zaczyna go również dręczyć niepewność, gdyż nie wie, czy Jane nadal go kocha. Postanawia się zmienić i odbudować uczucie, które niegdyś ich łączyło. Zainspirowany przez swojego teścia, Noaha, opracowuje misterny plan, który sprawi, że kolejna rocznica na długo zapadnie im w pamięć. Tymczasem na osiem dni przed planowanym wydarzeniem, najstarsza córka, Anna, oznajmia rodzicom, że w dniu ich rocznicy sama chce wziąć ślub. Wilson aktywnie włącza się w przygotowania, co zadziwia zarówno jego żonę, jak i córkę. Mimo że czasu jest niezwykle mało, cudownym trafem udaje mu się wszystko zorganizować. Ale w dniu rocznicy czeka Jane niespodzianka, o której nie zapomni do końca życia.

Po lekturze dwóch innych książek Sparksa („Jesienna miłość” i „Noce w Rodanthe”), myślałam, że wiem już, czego się spodziewać i nic więcej mnie nie zaskoczy. Autorzy romansów przyzwyczaili nas już do przewidywalnych powieści. W tym wypadku zostałam jednak bardzo mile zaskoczona. Zakończenie proponowane przez Sparksa nawet nie przeszło mi przez myśl. Ujął mnie ponadto styl autora „Pamiętnika”, jego niezwykła łatwość w opisywaniu najgłębszych, często nawet trudnych do uświadomienia sobie uczuć. Pisarz posiada także umiejętność przedstawiania zarówno bohaterów swoich powieści, jak i całej fabuły w wysoce realistyczny sposób, co moim zdaniem również przemawia na jego korzyść. Opowieści Sparksa czyta się bardzo miło, szybko i przyjemnie, trudno się od nich oderwać, ale zdecydowanie wyróżniają się spośród innych współczesnych romansów. To mistrz empatii, potrafi wzruszyć do łez, co w dzisiejszych czasach nie jest wcale takie łatwe. Z prostych historii wydobywa to, co w nich najlepsze, wszystko to, czego ludziom brakuje i za czym tak tęsknią. Powieści Sparksa są zwyczajnie piękne. I dlatego chce się do nich wracać. Wiele razy.

Polecam!