Skrzywdzona

[Adres usunięty]

O twórczości Natashy Preston szczerze powiedziawszy nigdy nie słyszałam, ale po przeczytaniu „Skrzywdzonej”, jestem przekonana, że będę wypatrywać jej kolejnych książek. Opisana w niej historia całkowicie mnie pochłonęła i nie wypuściła ze swych objęć, dopóki nie ujrzałam ostatniej strony.

Scarlett Garner nie pamięta nic sprzed swoich czwartych urodzin. Gdy tylko próbuje wydobyć z pamięci jakieś wspomnienia, ból głowy staje się nie do zniesienia. Powoli więc godzi się z tym, że jakaś jej część przepadła na dobre.

Kiedy w jej szkole zjawia się nowy uczeń, który próbuje pomóc Scarlett w odzyskaniu wspomnień, dziewczyna zakochuje się w nim bez pamięci. Wydaje się, że wszystko zmierza w dobrą stronę, ale wówczas wypadek samochodowy powoduje pojawienie się przebłysków dawno zapomnianych wydarzeń. Czy na pewno jednak chciałaby je pamiętać? Dobrze, że w tym trudnym czasie może liczyć na Noaha, który oferuje jej takie wsparcie, o jakim marzyłaby każda z nas. Tylko że powody jego zaangażowania stają się coraz bardziej niejasne...

Sam opis książki nie zwala z nóg. Dość klasyczny jeśli chodzi o opisy książek dla młodzieży. On i ona. Zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Wspólnie próbują rozwiązać problem, jaki dręczy główną bohaterkę. To zaś z kolei powoduje destrukcję całego jej świata – głęboko ukrywane tajemnice ujrzały światło dzienne… Brzmi dość schematycznie, prawda?

Co w takim razie urzekło mnie w tej historii?

Z pewnością tajemniczość i wbrew pozorom ciekawy pomysł a fabułę.

Początkowo towarzyszyło mi dość mocne uczucie dezorientacji, gdyż po przeczytaniu kilku pierwszych rozdziałów, odnosiłam wrażenie, że zrobiono mnie w tzw. konia. Byłam święcie przekonana, że mam do czynienia z jakąś fantastyką, mimo iż opis z tyłu książki wskazywał na to, że jest to thriller czy też kryminał.

Nic jednak bardziej mylnego.

Gdy pani Preston rozjaśniła nieco pewne kwestie, a ja dodałam dwa do dwóch, zrozumiałam z czym tak naprawdę do czynienia. I byłam tym obrotem sprawy całkowicie zachwycona.

Początkowo akcja rozgrywa się dość powoli. Pierwsze zauroczenia, licealna miłość i ogółem rozkwit uczuć między głównymi bohaterami. Potem jednak autorka zrzuca bombę i dostarcza czytelnikowi samych konkretów. Cieszy mnie to, że wątek romantyczny nie przyćmił tego wątku kryminalnego, który według mnie jest w stu procentach przemyślany i dopracowany w każdym szczególe. Autorka wszystko idealnie wyważyła. Nie było zbyt wiele tej cukrowej otoczki, która towarzyszy każdej licealnej miłości. W odpowiednich momentach pani Preston potrafiła zbudować napięcie, a gdy robiło się zbyt spokojnie, dodać element grozy, by czytelnik mógł poczuć strach towarzyszący bohaterom.

Z każdą kolejną stroną, zbliżając się do ostatecznego finału odnosiłam wrażenie, że ta historia jest naprawdę chora.(Mimo tego bardzo mi się spodobała). Być może dlatego początkowo uważałam, że trzymam w ręce fantastykę. Aż ciężko uwierzyć, że takie chore sytuacje mają miejsce w współczesnym świecie.

Zakończenie książki było jak najbardziej udane, choć chyba spodziewałam się większego dramatu. Nie jest to oczywiście żadna ujma dla książki, tylko moje osobiste „widzi mi się”.

Bohaterowie są dość przeciętni. Da się ich polubić, choć nie skradają serca na dłużej. Momentami denerwowała mnie głupota Scarlett (kocham to imię, really), ale nie ma co więcej oczekiwać od szesnastolatki, prawda? Noah był sympatyczny ale nie sprawiał, że moje serducho biło nieco szybciej. Pomimo tego, że historia w głównej mierze opiera się na tych dwóch postaciach, to jednak uważam, że to ich rodzice są tutaj postaciami kluczowymi i (niestety) bardziej interesującymi.

Podsumowując, „Skrzywdzona” w pozytywny sposób mnie zaskoczyła. Była idealnie wyważonym połączeniem romansu, thrillera i powieści dla młodzieży. Podchodziłam do niej dość neutralnie, nie spodziewając się, że historia ta, aż tak mnie pochłonie. Spędziłam z nią wybornie dwa wieczory. Zapewniła mi dużą dawkę rozrywki i przerwała moją złą passę sięgania po przeciętne książki, z czego bardzo się cieszę.

Pewien wątek w historii nie został rozwiązany do końca, więc kto wie? Może niedługo na rynku wydawniczym pojawi się jej kontynuacja?

Moja ocena: 8/10

Od jakiegoś już czasu na półce leży pierwsza powieść autorki i nie mogłam się za nią zabrać. Ostatecznie w pierwszej kolejności sięgnęłam po tę najnowszą. Jakie są moje wrażenia?

'- Przepraszam. To po prostu trochę dziwne.

- Bardzo dziwne. Ponoć stłumiłam w sobie wszystkie wspomnienia przez traumę, jaką przeżyłam.

- Myślisz, że kiedyś odzyskasz pamięć?'

Scarlett jest na pozór zwykłą nastolatką. Mieszka wraz z rodzicami i starszym bratem w pięknym domu, chodzi do szkoły, spotyka się z przyjaciółmi. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że nastolatka ma dziurę w pamięci. Nie pamięta kompletnie nic z pierwszych czterech lat swojego życia. Co więcej, jak tylko próbuje sobie cokolwiek przypomnieć, dostaje okropnego bólu głowy. Co kryje się za tymi bólami i jaki jest powód utraty pamięci?

'Nie wspominaliśmy więcej mojej utraty pamięci, bo ten temat zawsze sprawiał, że wyrastał między nami mur. Miałam nadzieję, że Noah się z tym pogodzi albo ja wszystko sobie przypomnę, bo nie chciałam, żeby dochodziło między nami do niepotrzebnych tarć.'

W klasie Scarlett pojawia się nowy uczeń, Noah. Dwójka nastolatków od razu wpada sobie w oko, zakochują się w sobie. Chłopak próbuje pomóc nastolatce w odzyskaniu pamięci. Tylko jaki ma w tym cel? Dlaczego tak bardzo mu na tym zależy?

'Coś się tu nie zgadzało i nie mogłam powstrzymać podejrzeń, że rodzice mnie okłamują.'

Autorka przedstawia negatywne skutki życia w sekcie. Ujawnia jej ciemną stronę, uzależnienie i brak własnej woli. Scarlett bardzo szybko zaufała nowo poznanemu chłopakowi. Oddała mu swoje serce, nie zastanawiała się nad skutkami jego nacisków na odzyskanie pamięci. To oczywiście nie jest tak, że nikomu nie można ufać. Jednak ślepe zaufanie wiąże się z pewnymi skutkami, których Scarlett w żaden sposób nie przewidziała.

Sama historia opowiedziana jest z perspektywy Scarlett i Noah. Rozdziały są krótkie, akcja prowadzona w przyjemny sposób, dzięki czemu całość czyta się bardzo szybko. Język autorki był prosty, skierowany głównie do młodzieży. Niektóre dialogi wydawały mi się dość płytkie, jednak całość oceniam na plus.

'Poświęcanie kogoś dla własnego dobra to egoizm, choćbyśmy ubrali to w nie wiem jak piękne słówka. Życie żadnego człowieka nie jest warte więcej niż życie innego.'

Czy historia nastolatki skończyła się szczęśliwie? Zachęcam do lektury. Nie jest to bardzo wymagająca historia, jest po prostu lekką młodzieżówką, która porusza dość istotny problem. Polecam!

'Wszyscy wierzymy w to, czego nas uczą, prawda? Zwłaszcza jeśli nauczycielami są ludzie, którym ufamy najbardziej na świecie.'

To kolejna po "Uwięzionych" powieść Natashy, którą miałam przyjemność czytać, lecz przyznaję, że nie miałam co do niej żadnych sprecyzowanych oczekiwań. Może to i lepiej. "Skrzywdzona" (uważam, że oryginalny tytuł pasuje znacznie lepiej, zważywszy na wątek utraty pamięci, a także wyłamanie się pewnych osób ze wspólnoty) mogłaby by być fascynującą lekturą ze względu na tematykę związaną z Wieczystą Światłością, gdyby nie prosty język jakim została napisana. Język w moim mniemaniu czyniący z niej automatycznie powieść dla nastolatków. I to akurat taką, która zawiera w sobie motyw nastoletniej miłości, ale też dla dreszczyku emocji pewną tajemnicę. Swoją drogą tajemnicę, której dość istotną część poznajemy już na 30 stronie!

Szesnastoletnia Scarlett w swoim krótkim życiu kilkukrotnie przeprowadzała się ze swoją rodziną zanim osiedli na dłużej w jednym miejscu. W każdym razie w ostatnim zadomowili się na tyle, że Scarlett w końcu mogła nawiązać przyjaźń z paczką rówieśników poznanych w szkole. Częste przeprowadzki tłumaczone były zmianą pracy ojca, a tak naprawdę były powiązane z traumą spowodowaną pożarem domu, który wybuchł gdy Scarlett miała zaledwie cztery lata. Tragiczna noc zaowocowała utratą pamięci dziewczynki, skutkując tym, że nastoletnia Scarlett nie pamiętała nic ze swoich pierwszych czterech lat życia. Naturalnie do czasu. Wypadek samochodowy niespodziewanie przywraca jej chaotyczne skrawki wspomnień, które dziewczyna początkowo bierze za fragmenty niespokojnych snów. Próbując dojść do prawdy ukrywanej przez lata nie może liczyć ani na brata, ani na rodziców. Może polegać jedynie na Noah, chłopaku w którym zakochała się bez pamięci, odkąd pojawił się w jej szkole. Ale czy chłopak jest z nią do końca szczery? Czy też motywy nim kierujące nie są do końca jasne? Z czym wiąże się polecenie rozkochania w sobie dziewczyny oraz nakłonienie jej do wyjazdu do Irlandii? I czym jest wspólnota, w której wcześniej dorastał? Ano, niczym innym jak sektą, której z pewnych powodów zależy na życiu Scarlett, gdyż jak się okazuje już raz im uciekła...

Pamięć ludzka jest bardzo dziwna. Można coś wspominać przez lata, odczuwać przy tym wręcz fizyczny ból. W innym przypadku – nie pamięta się nic i właśnie tak ma główna bohaterka książki Skrzywdzona. Wspomnienia sprzed czwartego roku życia to czarna plama. Próba ich odzyskania kończy się niewyobrażalnym bólem głowy, na pograniczu z wymiotami. Scarlett przestała już próbować i pogodziła się z losem. Do czasu jak poznaje Noah. Nowy uczeń szybko zyskuje jej sympatię oraz podbija serce. Dziewczyna zadurza się bez pamięci. Pewna sytuacja przywołuje stopniowy powrót wspomnień. Tylko czy będą one miłe, a może powinny być zagrzebane? Czy oddany chłopak będzie jej ukojeniem czy bezdusznym katem? Noah ma tajemnice, a jego działania prowadzą do katastrofy. Czy wszystko dobrze się skończy?

[Adres usunięty]

Scarlett Garner nie posiada żadnego wspomnienia sprzed swoich czwartych urodzin. Te kilka lat z jej życia zostało dosłownie wymazanych z pamięci dziewczyny. Każda próba wydobycia fragmentów utraconych wspomnień skutkuje ciężkim do zniesienia bólem głowy.

Kiedy w szkole Scarlett pojawia się nowy chłopak, dziewczynę szybko zaczynają łączyć z nim zażyłe stosunki. Noah pomaga Scarlett w odzyskaniu wspomnień, choć jej rodzice i brat wyraźnie coś przed nią ukrywają. Kiedy za sprawą wypadku samochodowego do umysłu Scarlett powracają nowe elementy zapomnianych zdarzeń, Noah zaczyna coraz bardziej angażować się w sprawę i oferuje swojej dziewczynie niezastąpione wsparcie. Wkrótce okazuje się jednak, że powody jego działań nie są do końca jasne…

Ostatnimi czasy zupełnie przypadkowo trafiałam na książki z motywem utraty pamięci. Podczas gdy główna bohaterka Jedynego wspomnienia Flory Banks pamiętała wszystko sprzed pewnego wydarzenia z przeszłości, Scarlett w Skrzywdzonej posiadała odwrotny problem: pierwsze cztery lata jej życia nie pozostawiły żadnego śladu w jej pamięci. Dziewczyna posiada zaledwie mętny zarys tego, co działo się w tamtym czasie, wyniesiony z opowieści rodziców, jednak nie potrafi potwierdzić prawdziwości usłyszanych informacji. Patrząc wstecz, wiem już, że był to błąd, jednak przed rozpoczęciem powieści Natashy Preston, nastawiałam się na coś w rodzaju tajemniczej młodzieżówki z motywem thrillera. I byłabym szalenie zadowolona, gdybym dostała właśnie taką książkę, ponieważ w tamtym momencie miałam ochotę na tego typu lekturę, jednak, ku mojemu rozczarowaniu, otrzymałam… jedną z najgorszych książek, jakie miałam (nie)przyjemność ostatnio czytać.

Najlepszym określeniem Skrzywdzonej będzie fakt, że zaledwie po 30 stronach czułam się, jakbym dostała obuchem w głowę, i zastanawiałam się, czy czytam książkę, czy może jednak jakiś kiepski żart. Byłam w autentycznym szoku, ponieważ rzeczywista postać tej historii niczym nie przystawała do moich wyobrażeń. Stałam się świadkiem rekordu, jeśli chodzi o zauroczenie głównych bohaterów, którzy zaczęli żywić do siebie głębsze uczucia już na 11 stronie (odliczcie sobie kilka stron tytułowych, a liczba będzie jeszcze ciekawsza), a po sześciu dniach ich „związku” wszyscy zachowywali się z taką powagą, jakby łączyła ich relacja trwająca co najmniej kilka lat. Jednym słowem, tempo akcji książki prześcignęło pędzącego z prędkością światła Usaina Bolta, ale przysięgam, że w tym przypadku nie jest to pochwała.

Ciągnąc dalej temat bohaterów, powiedzieć, że działali mi oni na nerwy, to jak nie powiedzieć nic. Jedną z rzeczy, jakich najbardziej nie znoszę w książkach, jest brak logiki, a Skrzywdzona wiedzie prym również w tej kategorii. Scarlett i Noah niejednokrotnie wypowiadali słowa, które pozbawione były sensu, a prowadzone przez nich dialogi nie trzymały się kupy. Autorce zdarzało się używać wyrazów, które zupełnie nie pasowały do kontekstu, tak jakby nie znała do końca ich faktycznego znaczenia. Dowiedziałam się na przykład, że Scarlett nie lubiła „długo siedzieć nieruchomo, a już zwłaszcza nie w tym samym miejscu” (tak, jakby można było być w wielu miejscach, jednocześnie się nie poruszając), że mózg człowieka może „odpoczywać” oraz że ulga potrafi być „krępująca”. Brak logiki i spójności tak bardzo raził mnie w oczy, że moje podirytowanie sięgało zenitu prawie za każdym razem, gdy tylko otwierałam książkę.

Scarlett sama w sobie okropnie działała mi na nerwy swoim zachowaniem. Przez dużą część czasu zgrywała skrzywdzoną przez los dziewoję, która, choć nieustannie jej poszukuje, nie może znaleźć nigdzie pomocy w odzyskaniu utraconych wspomnień. Najlepsze w tym jest to, że otaczali ją ludzie, którzy chętni byli podać jej pomocną dłoń, jednak ona zawsze odpowiadała przecząco na ich pytania o to, czy mogą jej w czymś pomóc, po czym odchodziła, by móc w spokoju użalać się nad swoim marnym losem.

Autorka Skrzywdzonej powinna udzielać lekcji pod tytułem „Jak NIE wykorzystywać potencjału sekretów w powieści”, ponieważ jej umiejętność strzelania sobie w stopę w przypadku każdej pojawiającej się tajemnicy, była zadziwiająca. Wiecie, wydawało mi się, że trzymanie czytelnika w niepewności i zdradzanie mu od czasu do czasu minimalnej dawki informacji, aby podsycić jego ciekawość, jest zabiegiem, na który chętnie decyduje się każdy pisarz. Jednak nie Natasha Preston – ona praktykuje technikę podawania na tacy rozwiązania, zanim czytający zdąży w ogóle spostrzec, że istniała jakakolwiek zagadka. Krótko mówiąc, autorka nie starała się zbytnio, aby jej książka dała się lubić.

Być może w tym momencie czepiam się już za bardzo, jednak dając się ponieść fali irytacji, która znów spłynęła na mnie, gdy zaczęłam przypominać sobie swoją smutną przygodę ze Skrzywdzoną, chciałabym podzielić się z Wami refleksją na temat utraty wspomnień Scarlett. Nie wiem, jak wygląda to u Was, jednak ja, gdy myślę o pierwszych latach swojego życia, również nie potrafię wyłowić z pamięci żadnych konkretnych faktów i nie jest to dla mnie żadna wielka tragedia. I gdyby jeszcze motyw ten Natasha Preston uczyniła wątkiem pobocznym, niemającym wielkiego znaczenia, mogłabym to zrozumieć, jednak ogromna waga, jaką autorka nadała utraconym wspomnieniom sprzed 4 roku życia, wydaje mi się nieco absurdalna. Coś, co można by nazwać częściową amnezją, zostało otoczone w Skrzywdzonej przesadną tajemniczością i mistycyzmem, jakby sprawa rozbiegała się co najmniej o zaginięcie Świętego Graala. Dodajmy do tego fakt, że Scarlett, choć zaklina się, że nie lubi o tej sprawie wspominać i w każdej innej sytuacji traktuje ją śmiertelnie poważnie, podczas pierwszej rozmowy bohaterów na prośbę Noaha o to, aby wyjawiła mu coś o sobie, odpowiada bez dłuższego namysłu: „Nie mam żadnego wspomnienia sprzed czwartego roku życia”, jakby chodziło o zgubioną skarpetkę lub wybity w dzieciństwie ząb. To jak – śmiać się czy płakać?

Nie mogę nie wspomnieć o motywie, który jest prawdopodobnie jedyną zaletą tej książki, a jednocześnie czymś, z czym nigdy wcześniej się nie spotkałam. Mówię tu o motywie sekty. Brzmi ciekawie, prawda? I teoretycznie jest tak, że motyw ten powinien wynieść Skrzywdzoną na wyżyny, ale w otoczeniu tylu wad, sprawiał jedynie, że książkę było nieco łatwiej znieść. Nie był ON bynajmniej wykonany wybitnie, jednak, jako że czytałam o pobycie w sekcie pierwszy raz, zdołał mnie zaciekawić i dzięki niemu drugiej części książki było bliżej do normalnej, spójnej, interesującej powieści. Nie sposób jednak zapomnieć o całych zastępach niedociągnięć Skrzywdzonej…

Choć chciałabym ze szczerym sumieniem polecić Wam tę książkę, bo przecież serce czytelnika cieszy się za każdym razem, gdy trafia mu się lektura godna poświęconego czasu, nie mogę tego zrobić. Moja rada dla Was, gdy zobaczycie Skrzywdzoną w księgarni czy bibliotece brzmi: „Uciekajcie!”. Nie traćcie czasu na powieść, w której roi się od nielogicznych, nieskładnych, drażniących elementów, które sprawią tylko, że będziecie mieli ochotę wyrzucić książkę przez okno, aby nie musieć na nią już więcej patrzeć.

[Adres usunięty]