Skazana

Jak wygląda życie za kratami?

W swojej książce Ewa Ornacka rozmawia z Beatą Krygier, prawniczką, która została skazana na dwa lata więzienia. Beata opowiada za co trafiła do więzienia, jak wyglądało jej życie w Zakładzie Karnym w Grudziądzu nazywanym polskim Alkatraz, jednym z najpilniej strzeżonych więzień w Polsce. Opowiadając swoją historię, Pani Beata przedstawia również historię kilku kobiet, które poznała. Są wśród nich dzieciobójczynie, złodziejki, morderczynie czy takie, które robiły przekręty finansowe. Tak też poznajemy między innymi częściowe losy matki Madzi z Sosnowca. Wśród wymieniowych przez Panią Beatę kobiet są takie, z którymi się zaprzyjaźniła, ale i te, które chciały zrobić jej krzywdę. W rozmowie z Ewą Ornacką Pani Beata opowiada również o warunkach jakie panują w więzieniach i o relacjach między osadzonymi.

"Skazana" to bardzo dobra książka, która ukazuje nam prawdziwe realia polskiego więziennictwa i według mnie to obowiązkowa lektura dla miłośników literatury faktu.

Od czasów „Alfabetu mafii” Ewa Ornacka jest dla mnie pewniakiem, nic co wyszło spod jej pióra mnie nie rozczarowało, nie zawiodło i tym razem jest nie inaczej. Dla jasności nie jest to najlepsza książka autorki jednak mimo wszystko warto.

Wątek samej skazanej, mocno rozbudowany nie jest, bardziej może wspomniany. Nie chcę oceniać osadzonej, bo nie mam ku temu kompetencji czy elementarnej wiedzy prawniczej, ale mimo to mam sporo wątpliwości co do jej niewinności. Z drugiej strony nie od dziś wiadomo, jak to jest z kobietami, gdy trzeba się przyznać do winy. Wymuszenie takiego przyznania jest równie ekstremalne co ubranie capa w garnitur.*

*autor „recenzji” nadmienia, że wszystkie kobiety szanuje, poważa i tak dalej…

Co ciekawe w reportażu znajdą się też wątki odpowiednie dla fanek romansów czy erotyków i innych uciech cielesnych zawieranych w literaturze, jednak na aspekt edukacyjny nie ma co liczyć, tylko same suche fakty.

W książce zwłaszcza jeden wątek bardzo mi się spodobał, mianowicie gdy jedna z „pensjonariuszek” robiła porządki, czyli klasycznie „jechała na szmacie” i jak to bohaterka reportażu stwierdziła czynność ta ją uskrzydlała😆. Dlatego dziś naturalnie przy pełnym szacunku i podziwie dla Was miłe Panie mam pytanie, którą też takie coś uskrzydla?

Reportaż zawiera też informacje o kilku dość mocno medialnych sprawach, jednak mnie najbardziej uderzyła sprawa „siostry Bernadetty” i o ile zawsze jestem miły i tak dalej, tak dla tej kreatury bym nie był, byłbym brzydki i niesympatyczny.

Warto się nad tym tytułem pochylić, z zachowaniem dystansu do wątków biograficznych, bo jak to w biografiach bywa każdy ma swoją prawdę i jej się trzyma i tak dalej i dalej…

[Adres usunięty]

Kiedy zobaczyłam zwiastun serialu na player, pomyślałam muszę obejrzeć. Po kilku dniach byłam niesamowicie zaskoczona, kiedy wydawnictwo Rebis zaproponowało mi książkę do recenzji, nie miałam pojęcia że serial powstał na motywach książki. W tej sytuacji serial musiał poczekać, książka zawsze ma pierwszeństwo.

Beata Krygier, acesor sądowy, prawniczka, trafia tam gdzie taka kobieta jak ona nie powinna trafić, do więzienia, najpierw w Karmieniu Pomorskim a później do polskiego Alcatraz czyli więzienia w Grudziądzu. Opowiada jak wyglądało dwa lata z jej życia spędzonego za kratami. Poznajemy nie tylko historię Beaty ale również kobiet z nią osadzonych, wspomina matkę małej Madzi z Sosnowca i siostrę Bernadettę, ale inne kobiety które mają na koncie lżejsze i ciężkie przewinienia.

Dzięki tej książce możemy zobaczyć jak wygląda życie za więziennymi murami, z czym muszą się mierzyć osadzone. Są takie co żałują tego co zrobiły, jak i te które powtórzył by to jeszcze raz. Beata przybliża nam proces resocjalizacji jak i zagadnienia typu "Świński transport", zdradza jak wygląda miłość i wiezienny seks. Opowiada o kobietach które nawet w więzieniu potrafią zajść w ciążę.

Książke czyta się szybko, a może to ja tak bardzo się spieszyłam żeby już zacząć oglądać serial. Jestem już po pierwszym odcinku, na razie nie chcę oceniać, obejrzę jeszcze jeden i zobaczę czy będzie dla mnie tym samym co pierwszy.

„Skazana” to historia Beaty Krygier, skazanej prawniczki, która z powodu splotu niefortunnych decyzji trafia ostatecznie do polskiego Alcatraz, czyli Zakładu Karnego nr 1 dla Kobiet w Grudziądzu. Kobieta początkowo załamuje się, jednak szybko dostosowuje się do zasad panujących w więzieniu, a nawet wykorzystuje swoją wiedzę, aby pomóc współosadzonym.

Bohaterka opowiada o warunkach życia za murami, o codzienności, realiach, wyjaśnia również kim są “księżniczki z wieży” i kto może trafić na “dźwięki”.

“Skazana” zawiera również historie kobiet, “najsłynniejszych” lokatorek Zakładu Karnego nr 1 z którymi Beata Krygiel miała styczność w więzieniu - [Adres usunięty]. matki małej Madzi, Katarzyny W. oraz siostry Bernadetty ze zgromadzenia Boromeuszek.

Do każdej z historii autorka dodała materiały prasowe związane z wybraną sprawą, co pozwala nam przypomnieć sobie o wydarzeniach, którymi ówcześnie żyła cała Polska.

Reasumując Ewa Ornacka przedstawia stan więziennictwa dla kobiet, przedstawia ludzkie dramaty, przegrane życia, ale również skalę zła, którą z niczym nie można porównać.

Wstrząsający reportaż, który na długo zapada w pamięci.

Książka zamiast kwiatka

Ewa Ornacka jest jedną z najbardziej cenionych i nagradzanych dziennikarek śledczych w Polsce. Na kartach swej książki „Skazana” ukazuje nam opowieść o najcięższym więzieniu dla kobiet w Polsce. Na podstawie tej książki powstał serial, który bije rekordy popularności. A lektura tej książki sprawia, że z rosnącym napięciem, ciekawością poznajemy tajemnice skrywane za murami zakładu karnego dla kobiet w Grudziądzu, który uznawany jest za polskie Alcatraz. To tutaj trafiają kobiety, które dopuściły się zbrodni, przestępstw znanych z pierwszych stron gazet.

W więzieniu strach jest wszechobecny. Aż trudno wyobrazić sobie emocje ludzi tam trafiających. To jakże inny świat, rządzący się własnymi prawami, choć może dosadniej byłoby napisać zasadami, bo chyba prawo tam nie istnieje. Lektura książki „Skazana” była dla mnie jakże ważnym doświadczeniem, przeżyciem, którego nie zapomnę. Wspomnienie tej lektury przeplatać będzie się zawsze z mieszanymi uczuciami, żalem, złością, strachem, poczuciem sprawiedliwości, choć czasem również niesprawiedliwości. Pewne jest to, że warto sięgnąć po ten tytuł.

Bez wątpienia Ewa Ornacka z dziennikarską dokładnością, dociekliwością ukazała nam historie prawdziwe. Historie bolesne, straszne, swą realnością jeszcze bardziej trafiające do świadomości. Na kartach tej książki poznajemy świat kobiet, które trafiły do więzienia. A wśród nich znajdziemy i potwory i anioły. Co to są „przerzutki”? Co to znaczy trafić na „dźwięki”? Czy warto być „księżniczką na zamku”? Tego dowiecie się z lektury nowego wydania książki Ewy Ornackiej.

„Skazana” to książka, dzięki której możemy z bliska przyjrzeć się więziennictwu dla kobiet. Narratorką jest Beata Krygier skazana prawniczka, która kiedyś wydawał wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, a potem sama trafiła za kratki. Pobyt w więzieniu, w którym spotyka kobiety, które kiedyś sądziła, to wyrok będący śmiertelnym niebezpieczeństwem.

Reportaż Ewy Ornackiej jest mocnym i dosadnym obrazem najcięższego w Polsce więzienia dla kobiet. Za murami Zakładu Karnego nr 1 dla kobiet w Grudziądzu swoje wyroki odsiaduje między innymi Madzia z Sosnowca czy siostra Bernadetta ze zgromadzenia boromeuszek. Jak przyznaje rozmówczyni dziennikarki śledczej „dzieciobójczynie” traktowane są najbrutalniej przez współosadzone. Dlatego też często są izolowane. A Ty drogi czytelniku otwórz się na lekturę tej książki. Książki, która uświadamia nam, że „ludzie o złych intencjach też miewają ładne twarze”.

Kiedy tylko zobaczyłam tytuł tej książki, przed oczami stanęła mi @agatakulesza_aktorka . Serialu niestety nie miałam okazji oglądać, ale kiedy zobaczyłam, że na podstawie tej książki, wydanej w 2018 roku, faktycznie powstał serial, zachciało mi się go obejrzeć.

Książka zaczyna się w moich okolicach. Okazuje się, że jest tu wspomniany Kamień Pomorski, Świnoujście, Gryfice, a także więzienie w moim Nowogardzie. Już to przyciągnęło mnie do dalszego czytania. Beata, nasza narratorka, zostaje przeniesiona do więzienia w Grudziądzu, które jest jak Alcatraz. Jego mury skrywają tajemnice, które zwykle nie przedostają się do świata ludzi wolnych.

Poznajemy historię wielu kobiet. Niektóre z nich są mi znane, jak np. Mama małej Madzi z Sosnowca. Jedno jest pewne, nikt nie siedzi za niewinność. Mamy szeroki obraz więziennego życia. Widzimy co dzieje się za tymi murami i nie jest wcale kolorowo.

Jak już wspomniałam, poznajemy wiele kobiet, które zostały skazane za różne zbrodnie. Najgorzej mają te, które zabiły dzieci, jak wspomina nam narratorka, to najgorszy sort i są izolowane od innych osadzonych. Wcale się nie dziwię, że tak jest. Kobiety zostały skazane za różne przęstepstwa, niektóre są tu opisane ze szczególnym okrucieństwem, więc nie są przeznaczone dla wrażliwych czytelników.

Polubiłam Beatę, która okazała się bardzo dobrą kobietą, pomimo swoich początkowych załamań, miała dobry wpływ na inne osadzone. A za co została skazana? Ile spędziła w murach więzienia? Tego wszystkiego dowiecie się podczas lektury. Warto po nią sięgnąć, chociażby po to, żeby zobaczyć zachowanie tych kobiet za kratkami.

Ta książka to reportaż. Jeśli jesteście fanami gatunku, sięgnijcie po niego, jeśli nie, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby to przeczytać. Nie jest to ciężka lektura, chociaż porusza trudną tematykę, jednak jest napisana prostym, przystępnym językiem, który sprawia, że czytelnik ma ochotę się w niej zanurzyć.

Czytajcie!

Wydanie książki „Skazana” z 2024 towarzyszyło finałowi serialu z Agatą Kuleszą w roli głównej, który powstał na jej motywach. Przy pierwszym wydaniu z 2018 roku publikacja ta nosiła nieco inny tytuł - “Skazane na potępienie”. Jest to reportaż Ewy Ornackiej, dziennikarki nagrodzonej za odwagę w publikacjach o mafii, a jego narratorką jest Beata Krygier, kobieta, kiedyś prawniczka i asesorka sądowa, która dekadę temu została skazana na kilka lat więzienia. Swoją historię snuje już na wolności, z perspektywy czasu, a więc i dystansu, choć i tak czuć, że nadal nie jest tak naprawdę pogodzona z tym, co się stało. O sobie jednak opowiada na samym końcu, najpierw skupia się na wszystkim innym, co może nas interesować. I tak kobiety, które spotkała na swojej więziennej drodze, poznajemy jej oczami, z perspektywy więzienia, gdzie liczy się to, co dzieje się teraz, nie to, za co się siedzi. Bo zbiór kobiet jest tam ogromny - od wykształconych jak ona, po najgorsze zbrodniarki w historii. W końcu to więzienie kobiece w Grudziądzu, największa taka placówka w Polsce. I choć skupiamy się właśnie na człowieku, na osadzonych, to przy okazji dostajemy też wszystkie tematy, jakie odsiadce towarzyszą: jak wygląda codzienność osadzonych, czego się boją, jak żyją, co daje im trochę wytchnienia, na co czekają, o czym marzą… Na niecałych trzystu stronach mamy więc bardzo kompleksowy wgląd w życie w takim miejscu. Historia nie jest ułożona chronologicznie, ale też czytelnik nie ma problemu, by się w niej odnaleźć, podzielona na rozdziały, w których znajdziemy i opowieść Beaty i fragmenty z prasy opowiadające o tych zbrodniach i zagadnieniach co narratorka. Autorka, czyli Ewa Ornacka trzyma się z boku, głównie słucha, a pyta tylko czasami, nakierowując historię na odpowiednie tory. To solidny reportaż, który daje ciekawe spojrzenie na osadzone, na kondycję więzień polskich, tych kobiecych, i który po prostu dobrze się czyta.

,,W więzieniu trudno nie okazywać strachu. On jest wszechobecny. Najgorsze są noce, gdy czyjś krzyk lub płacz rozrywa ciszę i nie pozwala zasnąć do świtu. Ktoś szlocha, bo tęskni za domem, ktoś kogoś krzywdzi lub wiesza się w celi obok na prześcieradle. Strach udziela się wszystkim".

Bardzo przejmująca książka. Czytałam ją z zapartym tchem. Zawiera rozdziały i podrozdziały tytułujące dane wydarzenie. To nieprawdopodobny reportaż, który odbierałam jako powieść. Opowiada o losach kobiet, którym przyszło zasmakować więziennych pomieszczeń. Nie da się zebrać ich do jednego worka, gdyż skala przewinień za jakie tutaj siedzą jest naprawdę ogromna. Same osadzone różnie odbierają sytuację w której się znalazły. Nie ma jednak co do tego wątpliwości, że żadna nie chciałaby tam być.

Wolność. Tak naprawdę to słowo można zrozumieć dopiero wtedy, kiedy się jej łaknie. Gdy za oknem wszędzie widać tylko kraty, lub wyskrobane przez innych więźniów przed nimi mury. Niewątpliwie każdy pozostawia coś nie tylko po sobie. Tam na stałe zostaje ich cząstka, gdyż tego, co tam przeżyły nigdy nie da się zapomnieć.

Znajdziecie tutaj opowieści różnych osadzonych, które czasami będą bardziej lub mniej rozbudowane. Nieraz by zrozumieć sam wątek trzeba będzie przeskoczyć do innych wydarzeń, co może nieco dekoncentrować. Wszystko w zależności od zainteresowania samego czytającego.

Czytałam ją z ogromnym zainteresowaniem, gdyż znajdziecie tutaj osoby, które znacie z ich życia publicznego. Bywa, że niewiele informacji jest o nich zawartych, lecz bywają i bardziej rozbudowane. Same więzienie znajduje się w Grudziądzu i jest określone bardziej jako Zakład Karny dla kobiet o numerze jeden. Niby jest to reportaż, aczkolwiek wciąga niesamowicie. Poznacie tu nie tylko suche fakty, ale i też wszelkiego rodzaju skandale. Rozmówczynią samej autorki jest Beata Krygier. Kiedyś wydawała wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, a teraz sama jest osadzoną. Co o tym wszystkim myśli? Czy jesteście ciekawi?

Dla kogoś kto lubi czytać o sprawach kryminalnych, więzieniach, ale też dla osób, które po prostu interesują się drugim człowiekiem, ta książka będzie naprawdę dobrym wyborem. Narratorką jest prawniczka, która trafiła do więzienia. Poznajemy nie tylko jej historię, ale też historie wielu innych kobiet, w tym znanych z pierwszych stron gazet, jak np. tzw. mama Madzi czy siostra Bernadetta. Opowieści naprawdę zapierają dech w piersiach i zapamiętuje się je na długo - nawet niekoniecznie o tych najbardziej znanych, bardzo ciekawe są też historie anonimowych kobiet i to, jak potoczyło się ich życie, że trafiły za kratki. Polecam z całego serca.

Po przeczytaniu książki, bardzo długo nie mogłam zabrać się za pisanie recenzji. Co zaczęłam, to usuwałam, bo moje słowa nie wydawały mi się odpowiednio dobre, żeby opisać ta książkę i moje uczucia do niej po przeczytaniu. Na pewno sięgnę po inne książki tego gatunku.

To historia która wydarzyła się naprawdę. I wydarzyła się tu w Polsce. To nie opowieść wymyślona przez autorkę dla zabawiania czytelników, ale raczej coś więcej. Literatura faktu nigdy mnie nie zachęcała, była przeważnie nudna, albo nad wyrost podkoloryzowana. Ta książka to przełom w moich uczuciach do tego gatunku.

Historia napisana tak realnie i wstrząsająco prawdziwie, że z każdym przeczytanym słowem, dostaje się gęsiej skórki.

Beata Krygiel, była prawniczka, kobieta biznesu, trafia do więzienia. Opisuje w książce sytuację, które nie mieszczą się żadnej z nas w głowie, a w Zakładzie Karnym nr 1 dla kobiet w Grudziądzu, "przytrafiają się" niejednej osadzonej. Te tajemnicę nie wydostają się poza więzienne kraty, a życie tam to raczej próba przetrwania i ocalenia jakiejkolwiek cząstki człowieczeństwa. Tam bycie silnym pomaga, a bycie słabym może zniszczyć.

Jak dla mnie wstrząsająca historia i na prawdę dobrze napisana książka. Podziwiam autorkę za sposób przekazania tej historii, pani Beacie Krygier gratuluję odwagi. Oby więcej takich książek otwierających oczy.

Do tej pory niezbyt interesował mnie temat więzień. Ostatnio, obejrzałam kilka odcinków programu „Więzienie”, który spowodował, że zaczęłam być ciekawa jak wygląda pobyt w więzieniu i jak naprawdę wygląda tam codzienne życie. Idealnie się złożyło, że w momencie, kiedy zaczęłam się interesować tym tematem powstał serial „Skazana” na podstawie książki Ewy Ornackiej, co przyczyniło się do wznowienia tej książki. Teraz musiałam ją przeczytać.

Temat książki „Skazana” bardzo mnie interesował. W porównaniu do programu, który oglądałam, to tutaj mogłam się dowiedzieć, jak wygląda życie na damskich oddziałach. Autorka książki rozmawiała z byłą osadzoną Beatą Krygier, której opowieści szokują od początku. Tak się wciągnęłam w opisywane historie, że nie potrafiłam oderwać się od książki. Chciałam od razu poznać wszystkie szczegóły z prawdziwego życia w więzieniu. Jestem pewna, że szczegóły z tej lektury zostaną na długo w mojej głowie.

„Skazana” to szokująca książka o życiu w więzieniu. Opisuje prawdziwe wydarzenia z codziennego życia w zakładzie karnym. Książka mnie wciągnęła i pokazała mi wiele rzeczy, o których nie miałam pojęcia. Jestem w pełni usatysfakcjonowana z lektury i moja ciekawość dotycząca pobytu w więzieniu została zaspokojona. Utwierdziłam się w przekonaniu, że nie chciałabym tam trafić i wolę jedynie czytać o doświadczeniach innych ludzi.

31 sierpnia premierę miała książka „Skazana” Ewy Ornackiej. Jest to nowe wydanie książki „Skazane na potępienie” z 2018 roku. Na playerze możemy również obejrzeć serial na motywach książki.

Narratorką opowieści jest Beata Krygier, prawniczka, która kiedyś wydawała wyroki, a potem sama mogła zasmakować więziennego życia. Dzięki niej możemy sami przekonać się jak okrutne warunki panują za więziennym murem, gdzie przemoc i walka o przeżycie to podstawa. I aż trudno uwierzyć, że dla niektórych osadzonych to prawdziwy dom i nie chcą z niego wychodzić.

„Kochać, tęsknić i mieć swoje potrzeby to podstawa, aby przetrwać więzienie i wciąż widzieć sens życia”.

„W więzieniu trudno nie okazywać strachu. On jest wszechobecny”.

Książka przytacza wiele kryminalnych spraw, o których z pewnością słyszeliśmy, chociażby sprawa małej Madzi z Sosnowca, sprawa siostry Bernadetty, czy afera Amber Gold.

Większość kobiet okazywała skruchę, żałowała tego co zrobiła, inne nie miały innego wyboru jak zabić, żeby uwolnić się od męża tyrana, ale były też kobiety, które o okrutnej zbrodni, której dokonały mówiły tak jakby opisywały dzień ze swojego życia, bez emocji.

Nóż się w kieszeni otwierał jak czytałam te wszystkie historie.

„… świat za kratami jest jak inna planeta, obowiązują w nim twarde reguły. Początek tego świata wyznacza wieżyczka z uzbrojonym strażnikiem i wielka, rozsuwająca brama. Dalej są tylko mur, zasieki kraty w oknach”.

„… chcąc tam przeżyć, nie można opowiadać o swoich lękach i problemach, nie można płakać”.

Nie wiem nawet w najmniejszym stopniu jak wygląda życie za kratami. Ta książka chociaż w małym stopniu przybliża nam świat, który się tam toczy.