Siła niższa. Dożywocie. Tom 2

Skoro był wyjazd do Krakowa na Targi Książki, musiał więc również być powrót. Idąc za ciosem, po wspaniałej i miejscami rozbawiającej do łez lekturze "Dożywocia" przyszedł czas na sięgnięcie po kolejną odsłonę tego cyklu, czyli "Siłę niższą". Czy tym razem wybór książki autorstwa Marty Kisiel również okazał się strzałem w dziesiątkę? Zdecydowanie!

Jak doskonale wiemy, Konrad Romańczuk nie ma łatwego życia. Kiedy wydaje się, że po pożarze Lichotki nie może spotkać go już nic gorszego, los postanawia rzucić mu kolejne kłody pod nogi. Tym razem na głowę zwala mu się szara rzeczywistość. Rachunki, sprawunki oraz nowi lokatorzy, których mężczyzna zdecydowanie nie miał w planach przyjmować pod swój dach. I nie mówię tu już tylko o pobocznych bohaterach znanych z poprzedniej części, ale również tych zupełnie nowych, niespodziewanie powołanych do życia. Jakby tego było mało, Konrad zgadza się również na nietypową propozycję, którą składa mu poznany przypadkiem Paweł. Romańczuk wyraża zgodę na tymczasowe przyjęcie pod swój dach drugiego anioła stróża. Czy nowi mieszkańcy znajdą wspólny język? Czy Licho nie poczuje się odrzucone, gdy zamieszka z nimi kolejny anioł? Czy Konradowi uda się zaznać odrobiny spokoju? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury.

Muszę przyznać, że podczas odsłuchu "Siły niższej" bawiłam się równie dobrze, jak przy słuchaniu pierwszego tomu. Chociaż mogłoby się wydawać, że autorce będzie bardzo trudno utrzymać poziom zakręcenia fabuły, do jakiego przyzwyczaiła czytelnika w "Dożywociu", ona poradziła sobie z tym zadaniem pierwszorzędnie. A myślę, że nawet mogę pokusić się o stwierdzenie, że w przypadku drugiego tomu, poziom pozytywnego zakręcenia, jest nawet wyższy, niż uprzednio.

Niezmiennie uwielbiam totalnie oderwanych od rzeczywistości byłych mieszkańców Lichotki, którzy przenieśli się razem z Konradem do nowego lokum. Moim ulubieńcem w dalszym ciągu pozostaje Licho — alleluja, chociaż drugi anioł stróż, którego rozterki oraz "dobre" rady rozbawiały mnie do łez, również zasługuje na uznanie.

W tej części mocno trzymałam kciuki za Konrada. Przyznam szczerze, że na jego miejscu dawno bym już zwariowała, ale on mimo wszelakich przeciwności losu, naprawdę dawał radę! Z pewnością należy mu się z tego powodu jakiś order!

Jak już wspominałam, "Siła niższa" została przeze mnie odsłuchana w formie audiobooka, dlatego po raz kolejny kłaniam się w pas Hannie Chojnackiej-Gościniak, która sprawiła, że słuchanie tej książki było prawdziwą przyjemnością. Dlatego, chociaż jestem czytelnikiem, który kocha papierowe wydania książek, serdecznie zachęcam Was do odsłuchania audiobooka.

Konrad Romańczuk zdążył już przyzwyczaić się do nietypowych mieszkańców jego domu. Główny bohater popadł nawet w rutynę, choć może ciężko w to uwierzyć, dzieląc dach z dożywotnikami. Rutyna nie trwa jednak zbyt długo, ponieważ okazuje się, że Konrad nie jest jedynym posiadaczem anioła stróża. Dwie takie istoty w tym samym domu zwiastują niemałe zamieszanie...

Drugi tom serii z cyklu "Dożywocie" funduje nam jeszcze więcej przygód i soczystego humoru! Przyznać trzeba, że nie znajdziecie tutaj przygody życia, jaką znamy np. z "Hobbita". W "Sile niższej" fabuła opiera się na wydarzeniach życia codziennego, jednak ukazanych w tak przyjemny sposób, że czytelnik wcale nie jest znudzony. Ta ciepła powieść, pomimo tego, że skierowana jest głównie do młodszych czytelników, poruszy serca również tych nieco starszych. Złapałam się nawet na głębszej refleksji. W książce mowa o sile niższej, która znacznie wpływa na nasze życie, a my jedyne, co możemy zrobić, to poddać się jej. Bo siła, choć niższa, nadal jest mocniejsza od nas.

Marta Kisiel jest prawdziwą mistrzynią słownych zabaw, skojarzeń, nawiązań i porównań. To właśnie to czyni tę serię tak wyjątkową. Spotkacie tutaj cały wachlarz oryginalnych postaci, buńczucznych charakterów, ale również całe mnóstwo nawiązań chociażby do popkultury. Drugi tom "Dożywocia" jest utrzymany w takiej samej konwencji, jak pierwszy. Jest równie zabawny, ciepły, momentami rozczulający i bardzo prawdziwy w swoim przesłaniu. Seria Marty Kisiel to doskonała propozycja dla osób, które szukają czegoś lekkiego, na zrelaksowanie się z kubkiem gorącej czekolady w dłoniach. I niech nie zniechęca Was to, że po "Dożywocie" sięgają młodsi czytelnicy. Każdy, kto tylko ma na to ochotę, może, a nawet powinien, zapoznać się z losami Konrada Romańczuka i jego towarzyszy. :)

Konrad Romańczuk zawitał do nowego domu wraz z Lichem, utopcem oraz stadem królików. I choć zamieszkujący posiadłość wiking – Turu – stara się być pomocny to pisarz nie potrafi się poczuć w tym klaustrofobicznym budynku jak u siebie. A gdy pod jego dach trafia potężny anioł sprawiedliwości i skromności oraz Camilla, jego agentka, zaczyna mu się wydawać, że już nigdy nie wyjdzie na prostą.

Marta Kisiel oraz jej cykl „Dożywocie” to chyba jedne z najbardziej ciepłych i uroczych powieści, jakie znam. Nie jest to literatura w żadnym razie wybitna, wnosząca do czytelnika nową jakość artystyczną, czy cokolwiek w tym rodzaju. To po prostu bardzo kompetentna literatura fantastyczno-obyczajowo-komediowa, która w przewrotny sposób porusza proste, codzienne tematy. Nic dziwnego z reszta, w końcu to właśnie za nie odpowiada nieustannie ingerująca w nasze życie „Siła niższa”, nigdy nie dająca nam spokoju!

To, co jest charakterystyczne zarówno dla pierwszego, jak i drugiego tomu tego cyklu to brak skonkretyzowanej linii fabularnej. Choć w kontynuacji historii jest mimo wszystko więcej to autorka w żadnym razie nie sili się na stworzenie skomplikowanej historii z pogoniami i wybuchami. Skupia się zaś na zwyczajnych czynnościach dnia codziennego. Na wycieczce do sklepu. Na irytacji domownikami. Na smutkach powiązanym z odejściem bliskich. Dodaje do tego jednak sporą dawkę magii i żartu, czyniąc z nudnej powieści obyczajowej coś wybuchowego i nieprzewidywalnego.

Bo choć styl Marty Kisiel jest bardzo potoczny to na w sobie zaskakujący element. Jej porównania i nawiązania do popkultury potrafią sprawić, że zatrzymuje się w trakcie czytania, kiwam głową i myślę sobie, że na to bym nie wpadła! Autorka uwielbia słowne zabawy i korzysta z nich, jak tylko może, pokazując, jak kreatywnym można być używając, bądź co bądź, prostego języka.

Gdybym miała wybrać, który z dwóch tomów wolę powiedziałabym, że nie wiem. Uwielbiałam klimat Lichotki. I bardzo lubiłam nieszczęsnego Szczęsnego, którego w tym tomie jest zdecydowanie mniej. Dlatego też na początku lektury czułam się przynajmniej trochę zagubiona. Z resztą, tak samo jak Konrad czułam po prostu pewne zagubienie i poczucie, że choć to, co czytam niby jest miłe i przyjemne, ale… chyba po prostu tęskniłam nieco za „starymi czasami”. Im dłużej jednak czytałam i im bardziej nowy dom Dożytowników stawał się ich domem naprawdę zaczynałam łapać bakcyla i bawić się coraz lepiej. Szczególnie, że autorka koniec końców zostawia czytelnika z bardzo prostą, ale taką prawdziwą, szczerą myślą. Bez wątpienia grzejącą duszę.

„Siła niższa” to dobra kontynuacja i doskonała książka na zły nastrój. Jeśli człowiek jest zmęczony i poirytowany, szuka odskoczni oraz nowych, książkowych przyjaciół to chyba trudno o lepszy wybór lektury, niż zapoznanie się z tym cyklem. Bo ON może nie wnosi do literatury nie wiadomo jakiej nowości. Nie jest tez czymś, o czym warto pisać długie dysputy filozoficzno-lingwistyczne. Tyle, że czasem to po prostu absolutnie niepotrzebne. I w tym przypadku – nie jest.

O kurczę blade! Pani Marto! Czemu do tej pory się nie spotkałyśmy? (pytanie retoryczne i miałam na myśli spotkanie czytelnicze). Od chwili zapoznania się z "Żercą" Miszczuk zafascynował mnie temat utopców, szeptuch, chmurników, tęsknic, strzyg itp. istot. "Siła niższa" to świetna książka, pełna zabawy słowem, a humor sytuacyjny jest jak te postacie - nieziemski! Skurcze żołądka wywołane śmiechem - gwarantowane! Wszystko jest tak plastycznie opisane, że miałam wrażenie, że siedzę z bohaterami w ich "prawie, że salonie" lub piekę pierniczki popijając z towarzystwem "teges". Nie wiem czemu wcześniej nic z tego rodzaju książek nie czytałam. Może to mój osobisty Anioł Stróż czuwał bym nie zarywała części nocy, która jest umownie uznana za przeznaczoną na sen? Może mam takiego upierdliwca Tsadkiela? "Doprawdy Allejuja"! Sięgnę po wszystkie książki popełnione przez Panią Kisiel!

Jeśli nie mieliście jeszcze okazji zapoznać się z twórczością Pani Marty Kisiel, musicie to koniecznie nadrobić! "Siła niższa" to fantastyczna, pełna humoru i nadprzyrodzonych istot powieść, która przyniesie Wam mnóstwo przyjemności podczas czytania. :) Ileż to razy śmiałam się podczas dialogów Konrada i Turu. Brząszczyk to tak fantastyczna postać,że czekałam tylko na jego odzywki. Dla zachęty jedna z moich ulubionych scen :D

"- Nie no bratku, już nie przesadzajmy z tym samobiczowaniem. Wbrew pozorom ty wcale nie jesteś taki zły. Ty jesteś po prostu tępą dzidą. Wredną, tępą dzidą - uściślił Turu, szybko przemyślawszy sprawę. - Egotyczną, wredną, tępą dzidą. Neurotyczną, egotyczną...

- Okej, okej, wystarczy tych inwektyw, już załapałem motyw przewodni! Konrad Romańczuk - dzida.

- Będzie jak znalazł na nagrobek. O ile do tego czasu zostanie ci ktoś taki żeby go postawić." I wszystko w temacie. :D

Książkę czyta się szybko, lekko i zdecydowanie z wielkim bananem na twarzy. Historia wciąga i przez cały czas trzyma w swych "mackach", aż do ostatnich stron. Kto czytał wie, że autorka ma dość specyficzny styl, który jeszcze bardziej dodaje charakteru powieści. Będę to powtarzać przy każdej książce Pani Marty, gdyż jest to coś co ją odróżnia od innych autorów i zdecydowanie jest jej ogromnym atutem.

Jetem bardzo zadowolona i już pocieram łapki na inne książki Pani Kisiel. Ciekawi mnie niezmiernie, co też nam autorka przygotowała w "Oczach urocznych". Mam w planach przeczytać każdą jej powieść, gdyż czuję, że będzie to świetna uczta czytelnicza! :)

Ogromnie polecam zapoznać się z twórczością autorki. Nie zawiedziecie się, za to będziecie się znakomicie bawić podczas czytania!! :)

Ciąg dalszy dożywocia.

Marta Kisiel nawet na przeziębienie jest dobra :)

Jak Konrad Romańczuk po pożarze Lichotki pogrążył się jeszcze bardziej. Siła wyższa zajmuje się wielkimi sprawami, poważnymi. Natomiast siła niższa dla rozrywki pogrąża pewnego pisarza.

Konrad jest Konradem.

Chociaż myślę że gdyby był inny dożywotnicy nie mieli by tak dobrze jak mają. Fakt jest czasem czyli zawsze znerwicowany, ale całą sprawę całkiem dobrze przyjął. Również starał się zadbać o domowników gdy domu zabrakło, a także w nowej rzeczywistości chciał ich wszystkich utrzymać.

Oczywiście jak zwykle w tym wszystkim zapomniał o swoim aniele.

A czym jest Licho bez Lichotki?

W nowym domu, każdy prędzej czy później odnajdzie swoje miejsce...

Jak i mówi dożywotnicy, a pewien bardzo natrętny anioł odnajdzie swoje anielskie powołanie.

Warto przeczytać, jak każda książkę Marty.

Bo kto utknie w Kisielizmie ten przepadnie.

blogger: [Adres usunięty]

Zanim sięgnęłam po "Dożywocie", nie miałam zielonego pojęcia kim jest Marta Kisiel. Tuż po lekturze (chociaż już po przeczytaniu pierwszych rozdziałów) zastanawiałam się jak to możliwe, że nie znałam tej autorki. "Dożywocie" okazało się bardzo dobrą lekturą, która ujęła mnie humorem i ciekawym stylem. „Siła niższa” to drugi tom serii o Konradzie Romańczuku i jego dożywotnikach, którzy nie pozostawią cię obojętnym, co najwyżej z bolącym od śmiechu brzuchem.

Na nowych śmieciach

Nieszczęśliwe wydarzenia z „Dożywocia” sprawiły, że Konrad i jego dożywotnicy musieli opuścić Lichotkę i znaleźć nowe lokum. Bohaterowie przeprowadzają się do miasta, gdzie zamieszkują w domu Grzegorza Brząszczyka zwanego także Turu. Pewnego dnia podczas przyziemnej wizyty w Tesco, Konrad odkrywa szokującą prawdę. Nie jest jedynym właścicielem anioła stróża! Ba są i inni dożywotnicy. Jak to odkrycie wpłynie na życie Konrada? Na pewno wywróci je do góry nogami a siła niższa puści wodze fantazji i postara się, aby Romańczuk stał się bohaterem dramatu w nowej obsadzie.

Konrad i dożywotnicy

Po raz kolejny mamy zmęczonego i sfrustrowanego Konrada Romańczuka, który spokojnie mógłby konkurować o miano widma i dołączyć do grona dożywotników. Na jego głowie i barkach spoczął los Licha- anioła z alergią, drapieżnej kotki Zmory, utopca, widm żołnierzy Wehrmachtu i królika Rudolfa Valentino wraz z kicającą zgrają jego różowych króliczków. Jest jeszcze Turu- potężny wiking, mistrz rzeźbionych aniołów z zezem rozbieżnym oraz anioł Tsadkiel, który swoim zachowaniem potrafi zagotować krew w żyłach. Tym razem to Turu skradł moje serce. Nie sposób go nie polubić, zresztą jak każdego z bohaterów, jednak swoim poczuciem humoru i umiejętnością wzięcia spraw w swoje ręce, zdecydowanie wysunął się na pierwszy plan. Autorka każdego z bohaterów nakreśliła w ciekawy sposób, obdarzając ich indywidualnymi cechami i charakterem. Licho rozczula serce, Tsadkiel irytuje, Konrad wzbudza współczucie a Turu rozśmiesza.

Zabrakło mi...

Autorka opisuje codzienne życie dożywotników oraz Konrada mierzącego się z problemami dotyczącymi wszystkich ludzi. Na głowę Konrada spadają przyziemne obowiązki jak płacenie rachunków, dbanie o pełną lodówkę, gotowanie oraz kombinowanie jak przeżyć do pierwszego. Ich obecne życie różni od tego, które prowadzili w Lichotce. W pewnym momencie nowa sytuacja przerasta Konrada. Życie z dożywotnikami to nie radosna bajka, o czym ponownie przekonuje się Romańczuk. Fabuła w "Sile niższej" jak i w "Dożywociu" jest dość prosta, ale na tle poprzedniej części wypada nieco gorzej. Historia rozkręca się dopiero po 100 stronach. Na samym początku bywały opisy, które po prostu mnie nużyły. Na szczęście sytuacja ta nie trwała długo.

Podsumowanie

Lekki i niewymuszony humor to coś co odznacza twórczość Marty Kisiel na tle innych książek. "Siła niższa" to przyjemna i wesoła książka, która zawiera wszystko co powinna mieć dobra książka: wyraziste postaci, zabawne dialogi i ciekawą fabułę. Mimo, iż drugi tom nie zaimponował mi tak bardzo jak pierwszy, to i tak serię Kisiel szczerze polecam. Autorka okazała się moim największym odkryciem ubiegłego roku i z niecierpliwością czekam na kolejne książki, które wyjdą spod jej pióra, a jak głoszą wieści coś już się kroi.

[Adres usunięty]

Miałam nadzieję że dalsza cześć „Dożywocia” – „Siła niższa” Marty Kisiel będzie tak samo dobra, ożywcza, wspaniała, śmieszna i dowcipna z naciskiem na żart i sarkazm. i… nie pomyliłam się. Konrad wraz z resztą swojej rodziny przeprowadził się z lasu (bo Lichotka się spaliła) na przedmieścia ale nawet tam dosięgły go troski. Licho jakieś takie mało wyraźne, Zmora nadal chce drapać, asystent domu czyli Turu nie mieści się w pokoju, Krakers zniknął i nie ma żadnego jeziora żeby Utopce się plumkały. A dodatkowo Puk zmieniła się w drewno. Dosłownie. Dodatkowo Konrad martwi się że rachunki rosną a jego nędzne zarobki nie. Postanawia zrobić pensjonat dla wyrzutków, dla ludzi – nieludzi, którzy czują się wykluczeni za nawias społeczeństwa. Pomaga mu w tym nowy domownik – anioł stróż Tsadkiel. I przyjeżdża Carmilla która ma nie ladą niespodziankę. Bo nie tylko słońce zaszło. Wspaniała, dowcipna, czuła, czasami wzruszająca, czasami śmieszna książka. Absolutnie polecam.

[Adres usunięty]

Nie mogłam się doczekać drugiego tomu. Skoro pierwszy tak mnie rozbawił, drugi musiał zrobić to jeszcze bardziej. Dobrze, że nie musiałam czekać i oba tomy były na wyciągnięcie ręki. To jeden z plusów czytania z lekkim opóźnieniem. Przede wszystkim oprawa graficzna – okładka już sama w sobie zabawna, utrzymana w tym samym klimacie, choć pokazująca, że ten tom będzie zabawniejszy. Czy taki faktycznie się okazał?

Jak to bywa, nawet i tutaj, Konrada Romańczuka dopadła codzienność. „Dopadła, cisnęła na glebę i skopała po nerkach.” Nowe lokum, tym razem nawet nie na takim odludziu. Nowe problemy i nowi bohaterowie. Okazuje się bowiem, że nie tylko Konrad jest takim wyjątkowym, mając swojego Anioła Stróża, przynajmniej w nazwie. Poznaje Pawła, posiadacza także jakże cudnego Anioła – na tyle cudnego, że go podrzuca Konradowi, oczywiście tylko na chwilowe przetrzymanie. Podwójna dawka Aniołów Stróżów? Czemu nie. Przecież Konrad i tak nie lubił normalnego życia, a skoro już ma wprawę, to trzeba dać mu jeszcze więcej. Siła Niższa wkracza w progi domu Romańczuka i … umila ten czas bardzo wyjątkowo.

Podsumowując: Genialna i bardzo zabawna kontynuacja. Obawiałam się, by nie była gorsza, jak to bywa z kolejnymi powieściami udanych serii. Jednak autorka pokazała, że potrafi nadal cudnie władać piórem i jakże w humorystyczny sposób to robi. Podziwiam za dowcip, kreatywność, nieszablonowość i ogrom fantazji. Lekko i przyjemnie, zabawnie do łez. Idealna na letnie wieczory. Uwielbiam bohaterów i nie jestem nawet w stanie powiedzieć, którego najbardziej, bowiem każdy uwodził mnie czymś innym. Uwielbiam i tyle. I chcę więcej. Zatem nie pozostaje mi nic innego, jak sięgnięcie po inne powieści autorki i sprawdzenie, czy w tamtych także się zakocham.

Dramatyczny finał Dożywocia nie zwiastował spokoju w kontynuacji i faktycznie. Wszystko stanęło na głowie. Byli lokatorzy Lichotki, próbują na nowo ułożyć sobie życie, Licho pogrąża się w marazmie, Szczęsnego brak, z gromadki utopców zostaje jeden, króliki hasają. Gospodarz nowej siedziby, Wiking, hobbystycznie dłubie w drewnie, w wolnym czasie strugając wikingowy drakkar. Romańczuk, ma zaś swój wletschmerz, jakby wyrabiając normę swoją i Szczęsnego. Snuje się chłopina, aż z stuporu wybija go nagle podsłuchana rozmowa w Tesco, tak jakby słyszał rozmowę Anioła z podopiecznym. Para początkowo się wypiera, ale gdy finalnie Konrad zabiera Licho do Tesco, i doprowadza do konfrontacji, okazuje się, że nie ON jeden został obdarowany takim dożywociem. Dwaj obdarowani ucinają męską rozmową przy herbacie i ciasteczkach i dochodzą do porozumienia. Ponieważ Paweł, potrzebuje oddechu od swojego stróża, a Konrad potrzebuje gotówki, to Paweł zapłaci Konradowi za przechowanie stanowczego anioła stróża. I to jest dopiero początek, będą widma, nagłe zwroty akcji, dramaturgia sięgnie zenitu, ale wszystko będzie wspaniale się czytało i śledzenie profilu Ałtorki daje mi nadzieję, ze to jednak nie jest koniec.

Uwielbiam poczucie humoru Marty Kisiel, te żarty tak codzienne i nie zawsze wysublimowane, ale diablo śmieszne. Ten humor sytuacyjny, te parkosyzmy gdy wyobrażamy sobie to co Ona opisuje. Jest świetnie, czytało mi się szybko i chichotałam w duchu a czasami nawet o wiele głośniej.

Nadal bezgranicznie kocham Licho, chciałabym mieszkać z Rudolfem Valentino i jednak domagałabym się stanowczo Krakersa, akurat mam miłe piwnice, więc mógłby tam zawodzić : D

Apeluję gorąco o kontynuację, kontynuacji, bo Marta Kisiel trzyma świetny poziom, bawi do łez i wciąż ma demoniczne koncepty! A pióro ostre jak brzytwa!!

Oczekiwania, nie tylko moje, względem "Siły niższej" były z pewnością ogromne, napisanie kontynuacji hitu, który na Allegro osiągał kosmiczne ceny to z pewnością piekielnie trudne zadanie. Z jednej strony się nie dziwię, że autorka tak się wzbraniała przed tym, a z drugiej mam ochotę nawrzeszczeć na nią, CZEMU DO CHOLERY TAK DŁUGO TO TRWAŁO! Czemu musiałem czekać tyle czasu na tak ŚWIETNĄ książkę!

Przeczytana ją w tempie ekspresowym, i spokojnie mogę powiedzieć, że jest warta każdych pieniędzy, nawet takich jak za Dożywocie w najlepszych czasach. Lektura Siły niższej wciąga, bawi, budzi w czytelniku emocje. Napełnia ciepłem, optymizmem i pokazuje, że warto czasem na świat spojrzeć z innej, niekoniecznie szerszej, perspektywy.

Przyznam się jeszcze do jednego, nie wiem, czy nie jest to zbyt pochopna decyzja, ale co tam. To nie jest książka dla tych, którzy się łatwo wzruszają. Czterdziestotrzyletni facet poryczał się przy niej trzy razy, TRZY! Kurczę, ale ta babka umie pisać, pozostaje mieć tylko nadzieję, że na kolejną książkę nie będziemy czekać zbyt długo.