Sen o okapi

Wierzycie w magię? Jeśli nie to ta opowieść sprawi, że uwierzycie. Odnajdziecie ją w okruchach codzienności, w drobnych gestach, sile natury i głębi uczuć. Mnie oczarowała niesamowitym ciepłem, mądrością i zachwytem nad pięknem życia, mimo jego ulotności i cierpienia będącego jego nieodłączną częścią.

Budzimy się wraz z babcią Selmą w niewielkiej, klimatycznej niemieckiej wiosce. Ale nie jest to przyjemne przebudzenie, bo tej nocy kobiecie przyśniło się okapi zwiastujące rychłą śmierć kogoś bliskiego. Wieść z prędkością błyskawicy obiega małą społeczność wywołując nawet wśród niedowiarków niepokój, budząc chęć dokończenia ważnych spraw, wyjawienia dręczących sekretów. Każdy zadaje sobie pytanie, czy tym razem padnie na niego?

Historię śledzimy oczyma wnuczki Selmy, Luizy, wpierw z perspektywy dziesięcioletniej dziewczynki, później młodej kobiety. Przedstawia nam kolejno bohaterów powieści, osoby barwne, charakterystyczne, dręczone własnymi ułomnościami, ograniczane strachem. Osoby podążające za marzeniami i te, które nigdy się na to nie odważą, poszukujące tożsamości w dalekim świecie i uciekające przed mrokami własnej duszy.

Chcesz śmiać się, kochać i cierpieć wraz z bohaterami? Być z nimi, gdy doświadczają ich chwile wywracające ich życie do góry nogami? Kibicować miłości, którą dzieli odległość nie do pokonania? Otworzyć walizkę wypełnioną najpiękniejszymi wyznaniami miłości? Wpuść „Sen o okapi” do swojego serca, a ON wypełni je emocjami.

„ - Czy są tu jeszcze wszyscy? - spytałam.

Selma i Optyk spojrzeli na siebie i wtedy Selma wynalazła świat po raz wtóry.

- Nie - odpowiedziała. - Nie ma już wszystkich. Ale świat jeszcze istnieje. Cały świat minus jeden.”

„Sen o okapi” Mariany Leky to ciepła i czuła opowieść o istocie ludzkiego istnienia. Niespieszna narracja pozwala na chwile osobistej refleksji i zadumy. To książka o przyjaźni, różnych odmianach miłości, poszukiwaniu sensu, przemijaniu, lęku przed śmiercią, śmierć i bólu, który po sobie pozostawia. Leky stara się oswoić śmierć, pokazać, że jest nieodłącznym elementem życia.

Bohaterowie, których stworzyła, tak niedoskonali, poprzez swoje dziwactwa stają się czytelnikowi niezwykle bliscy. Urzeka prostata z jaką patrzą na świat oraz relacje jakie tworzą, oparte na wzajemnym szacunku, bliskości i zrozumieniu.

Książka Leky pełna jest smutku, tęsknoty, ale też małych radości. Otula, przynosi spokój i nadzieję. To doprawiona szczyptą magii i odrobiną baśniowości swoista afirmacja życia.

„Sen o okapi” jest powieścią niezwykłą, wyjątkową, z której płynie wiele wartościowych myśli. Mariana Leky stworzyła dzieło, które daje czytelnikowi możliwość odpłynięcia do innego świata. Zamknięcia się w nim, a zarazem otwarcia się na wrażliwość autorki, która przelewając ją na papier, wlewa ją w nasze serca.

A wrażliwość ta płynie ogromnym strumieniem, które rozpala nasze myśli o nas, o naszych bliskich. Lecz nie tylko, gdyż daje nam możliwość spojrzenia na to, co nieuniknione, co może przyjść każdego dnia. Jednak z każdym dniem odkładamy tę myśl na następny. Po przeczytaniu tej książki będziemy mogli spojrzeć na przemijanie innym okiem. Oswoić się z nią, wziąć ją do swojego życia jako pewien jego element.

„Sen o okapi” to książka, która w literaturze zdarza się nie często. To powieść, która będzie ponadczasowa, po którą sięgnie nie tylko współczesny czytelnik, lecz również przyszłe pokolenia. Śmiem twierdzić, że Mariana Leky napisała książkę pokoleniową, o której będzie głośno teraz jak i za kilkanaście lat. Dla przyszłych pokoleń, będzie równie popularna, jak dziś „Mały książę” czy „Przeminęło z wiatrem”. I choć to inny nieco rodzaj przesłania, pragnę uświadomić Wam, że „Sen o okapi” będzie cieszyć się popularnością porównywalną do tej, którą dziś mają książki napisane wiele lat temu. To zapewne książka, która trafi do kanonu powieści czytanych przez nasze wnuki, prawnuki.

Bohaterką jest Selma, kobieta, która ma prorocze sny. Za każdym razem gdy śni się jej okapi, w przeciągu 24 godzin ktoś umrze. Selma trzykrotnie śniła o okapi i zawsze ktoś potem umierał. Wówczas na mieszkańców jej wioski padał blady strach.

Ten motyw zmusił mnie do zadania sobie pytania. Jak postąpiłbym, gdybym wiedział, że najbliższa doba może być moją ostatnią? Czy pożegnałbym się z bliskimi? Czy na szybko pozamykałbym najważniejsze sprawy? Na czym skupiłbym się najbardziej? Co chciałbym jeszcze zrobić, powiedzieć?

Mnóstwo pytań krążyło w mojej głowie. Pytań bolesnych, niewygodnych, strasznych. Często odsuwałem je na bok, mówiąc sobie, to przecież tylko fikcja. Z drugiej zaś strony, nigdy nie wiemy, co nas czeka w najbliższej przyszłości. To, co ważne, to świadomość, że ten stan, nie napawał mnie strachem, lękiem, lecz dawał poczucie, aby cieszyć się każdą chwilą, chwytać ją całymi garściami, chłonąc całym sobą.

„Sen o okapi” uświadomił mi, że warto cieszyć się tym co „tu i teraz”, że życie choć nie zawsze łatwe daje nam wiele. Bohaterką jest Selma, lecz tak naprawdę historię poznajemy z perspektywy dziesięcioletniej Luizy, która o śnie swej babci opowiada swojemu przyjacielowi Optykowi. Mariana Leky dotyka również kwestii małej społeczności, w której pozornie wszyscy się znają.

Autorka stworzyła prawdziwie baśniowy klimat, a magia historii którą poznajemy nie tylko porusza nasze emocje, lecz zadaje wiele ważnych pytań, na których odpowiedzi staramy się szukać przez całe życie. Myślę, że „Sen o okapi” jest książką, do której w naszym życiu warto powrócić nie raz i nie dwa. Bez wątpienia to książka z przesłaniem. Chciałbym aby ta recenzja była dla Was konkluzją, że warto sięgnąć po tę powieść. Zachęcam do jej przeczytania całym sercem. Wrażliwość autorki udzieli się każdemu, kto sięgnie po „Sen o okapi”.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Otwartemu [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

yślę, że rozczarowania przychodzą po to, żeby docenić niesamowite historie, które mamy za sobą, albo które są jeszcze przed nami.





Nie byłam jeszcze na ciebie gotowa - szepczę, dotykając granatowej okapii. Przemierzam pojedyncze linijki tekstu, szukając w nich punktów, które po połączeniu, staną się czymś więcej niż szeregiem kropek pomiędzy literami. Miały być cząstką mnie, miłością, której chciałam odnaleźć w tej powieści. Właśnie teraz pragnęłam : zostać otulona fabułą jak kocem pod nieboskłonem oniryzmu. Dlatego podjęłam tę podróż.

Wędrowałam dotykając pojedynczych historii, mając zamknięte oczy, sercem wybijając rytm niepewnych kroków. Spotkałam Selmę, kobietę o niezwykłym temperamencie, która urodziła smierć o 3 w nocy w niemym krzyku końca świata. Spostrzegłam biegnącego gdzieś Optyka, zakochanego, milczącego w swym uczuciu człowieka. Czekał na właściwą chwilę, na moment, by stać się osobą szczęśliwą i myślę, że do tej roli przygotowywał się przez całe życie. W pociągu towarzyszyłam Martinowi i narratorce. Dotykałam przez szybę wymienianych ustami chłopaka słów i mając przymknięte powieki zastanawiałam się, czy każdy może być tak pewny niepewnego. Nawet nie zauważyłam, gdy sama zaczęłam niemo wymawiać : las, las, ambona pierwsza, pole, las, pastwisko... i poczułam, że wszystko się zmieni, ale ten pociąg, jakim jest życie, pojedzie dalej. Między rozdziałami zanurzałam dłonie w futrze Alaski, a jego język muskał mój policzek. Oparłam głowę o jego grzbiet i oboje tak trwaliśmy, ciesząc się, że minutą marzenia w to, że wszystko jest możliwe, nawet jeśli w głębi serca czuliśmy, że wcale tak nie jest. Odwiedziłam również Marlies, kobietę smutku. Próbowałam ją pocieszyć, nawet zjadłam u niej obiad, oglądając tandetną telenovelę, jednak nie da się osuszyć łez kogoś, kto składa się tylko z nich, nie mających końca. Były widoczne tylko dla niej, bo dla oglądających ją, wtapiały się w jej pomarszczone policzki. Bólem kreśliłam kółka wokół słowa „ojciec”. On był cierpieniem, którego szukał, bo bez niego byłby...nikim. I byli jeszcze inni, równie piękni w swoim irracjonalizmie i była jeszcze okapi niosąca nieszczęście i gdzieś tam wśród nich byłam ja, odkładające książkę na półkę i zastanawiająca się,w którym miejscu ją pokochałam, a w którym znienawidziłam...

Jak nie zachwyca skoro zachwyca?

"Sen o okapi" autorstwa Mariany Leky czytają wszyscy, przynajmniej na IG. Piękna okładka, tajemnicze zwierzę (chociaż wielbiciele cyklu o Tomku Alfreda Szklarskiego doskonale wiedzieli czym jest okapi) i obietnica onirycznej podróży, doprawionej realizmem magicznym - w skrócie: przepis na sukces.

Historia małej społeczności w której każdy ma wyznaczone miejsce i rolę do odegrania, a wszystko w cieniu tajemniczych snów jednej z mieszkanek, które zwiastują czyjąś śmierć - o ile pojawi się w nich okapi, tajemnicze zwierzę, przypominające połączenie żyrafy z zebrą i myszą. Ostrzyłam sobie pazurki na tę książkę i celebrowałam otwieranie pierwszej strony, bo oczekiwania miałam ogromne.

Mamy dziecięcą przyjaźń, miłość, przyjaźnie, nieszczęścia i tragedie, romanse i zwykłą codzienność. I - jak zapewne wiecie - jestem ogromną fanką pięknie napisanych książek. Czasem język powieści płynie i iskrzy się w słońcu, aksamitnie przelewa się przez palce i otula nas zmysłowością, miłością, pięknem. Tak miało być tutaj i widziałam, że chęci autorki były duże, ale coś tu poszło nie tak.

Język w dobrze napisanej powieści, idzie zawsze w parze z fabułą, uwydatnia piękno i efemeryczność chwili, nie spłyca, nie nadyma się. Jest szalenie naturalny - tak bardzo, że czasem nie zwracamy na niego uwagi, zatopieni w lekturze. Tutaj nieustannie miałam wrażenie, że język jest trzy kroki przed treścią książki. Zwykłe historie i kurz chodnika były pudrowane, upiększane, okraszone przymiotnikami i wyrafinowanymi metaforami. Czułam w tym sztuczność, uprawianą trochę na siłę, żonglerkę językową i przykro mi to mówić, taniość. Historia o wieloletniej, niewypowiedzianej miłości i śmierć przyjaciela z dzieciństwa to sprawdzone tropy, które mają wzruszyć i są doskonałą pożywką dla oderwanych od rzeczywistości, nieco wydumanych wywodów.

Byłam bardzo surowa w ocenie, ale oczekiwania miałam wysokie, bo wysokie oceny książki właśnie to mi obiecywały.

Jeśli chcecie języka z pogranicza dzieła sztuki czytajcie Annie Proulx i Michaela Cunninghama. Poczujecie różnicę, gwarantuję.

***

Bookstagram Lady Stawrogin--> [Adres usunięty]