Sąd Ozyrysa. Lektura z opracowaniem

Niesamowita książka, która obecnie jest bardziej na czasie niż kiedykolwiek wcześniej. To historia, którą można śmiało odnieść do obecnej rzeczywistości. To alegoria stosunków między sowiecką Rosją a Polską, a ja widzę w niej nawiązanie do obecnych czasów i śmiało mogę dopasować na główne kraje różne Państwa i nie tylko. Podobnie z osobami - można śmiało dopasować kilka obecnych osób do bohaterów z książki. Bardzo polecam każdemu. Świetna lektura. Trochę wprawiła mnie w przygnębienie, ale to tylko dlatego, że widzę, że ludzie nie uczą się na cudzych błędach i na historii.

"Sąd Ozyrysa" to w mojej ocenie tytuł, który może zmylić początkowego czytelnika. Na pierwszy rzut oka dostajemy błyskotliwy i pełen gorzkiego humoru

obraz urzędnika w starożytnym Egipcie, ale tak naprawdę mamy do czynienia z alegorią społeczno-politycznych w Rosji i Polsce znajdującej się pod zaborem.

Główny bohater nie widzi sensu reform i faktu, że jego kraj coraz mocniej pogrążony jest w biedzie i chaosie. Główne pytanie brzmi- czy jest tak głupi, czy zły?

Sama nie potrafię do końca odpowiedzieć na to pytanie, ale z uśmiechem porównywałam jego osobę do znanych mi "pań z okienka" i rzeczywiście tekst jest

nadal aktualny:) Polecam w przerwie od pracy i obowiązków bo czyta się łatwi i szybko.

Sienkiewicz w krótkiej i przystępnej formie kpi sobie tutaj z klasy urzędniczej. Rzecz jasna nie robi tego wprost, ale za pomocą maski. Przenosi akcję do starożytnego Egiptu, ale tak naprawdę opisuje czasy sobie współczesne, czym oszukuje cenzurę i dociera do szerokiego odbiorcy. Jak dla mnie jeden z interesujących tytułów. Psunabudes umiera i trafia przed obliczę króla krainy umarłych. Autor w satyryczny sposób stara się odpowiedzieć na pytanie, czy główny bohater rzeczywiście był za życia głupcem, a jego decyzje były błędne. Czyta się łatwo, prosto i przyjemnie.

Jak dla mnie majstersztyk! Doskonała mieszanka satyry i alegorii. Treść traktuje o czasach zaboru rosyjskiego, ale w tych czasach okazuje się być bardzo ponadczasowa. Lektura krótka po przeczytaniu, której ma się bardzo rozbieżne uczucia. Nie wiadomo cieszyć się, czy smucić? Bo powody do radości są, gdyż treść jest rozkosznie zabawna. Niestety są i powody do zmartwień, kiedy pomyśli się jak bardzo nie ma szans na zmiany w relacji Polaków z Rosjanami. Warto sobie przypomnieć tę krotką humoreskę naszego pisarza.

Nie jest to książka dla mnie (nie lubię Sienkiewicza), ale ma swoje wyraźne plusy. Autor w zwięzły, ale zabawny sposób pokazuje nam życie egipskiego urzędnika, który delikatnie mówiąc nie należy do ideałów. Kiedy umiera musi zmierzyć się ze swoimi życiowymi wyborami, a na wierch wychodzą wszystkie jego wady. Jest tu sporo śmieszkowania z urzędników, ale także z władzy. Oczywiście autor musi robić to pod płaszczykiem opowieści o Egipcie, ale tekst opowiada o czasach carskiej Rosji. Czy jest nadal aktualny? Na tyle ile aktualna jest ludzka głupota, a ta nie zna czasu i historii.