Rozmowy z seryjnymi mordercami. Najgorsi na świecie

Poprzednie książki Christophera Berry-Dee przypadły mi do gustu, choć Rozmowy z seryjnymi morderczyniami były słabą pozycją. Jednak nie lubię rezygnować z twórczości danego autora po jednej wpadce i z tego też powodu postanowiłam sięgnąć po kolejny tytuł z tego cyklu. Akurat, aktualnie trwa maraton czytelniczy z książkami wydawnictwa Czarna Owca, więc miałam motywację do sięgnięcia po tę książkę. Czy była to dobra lektura? O tym w recenzji.

Autor tym razem zabiera nas, czytelników, w stronę prawdziwej otchłani zła. W książce przybliża nam historie pięciu najgorszych i najstraszniejszych morderców, o których czytanie sprawiło mi pewną trudność. Każda z tych historii budzi grozę i pewnego rodzaju niepokój - bo co, jeżeli wśród naszych bliskich również jest taka osoba?

Powiem Wam szczerze, że do tej pozycji podchodziłam z dużym dystansem. Nie chciałam powtórki z rozrywki, kiedy to podczas czytania poprzedniej książki autora poczułam zdecydowane znużenie i rozczarowanie. Na szczęście i trochę o dziwo, po rozpoczęciu lektury i przebyciu kilku stron - naprawdę się wciągnęłam. Pierwszy z opisywanych morderców okazał się prawdziwym potworem i czytanie o jego przewinieniach momentami wzbudzało we mnie prawdziwy niepokój.

Kolejne dwie sylwetki okazały się równie ciekawie i wciągająco przedstawione: autor zrezygnował tu z suchych faktów, a wprowadził kilka naprawdę ciekawych elementów, jak np. biogram jednego z morderców, który opisywał sam siebie. Jednak dalej nie było już tak kolorowo i ostatnie dwie osoby, które przedstawił na stronach książki Berry-Dee, już mnie tak nie zainteresowały. Ostatni morderca wymieniony w pozycji już tak bardzo mnie znużył, że nie jestem w stanie przypomnieć sobie bardziej szczegółowych informacji na jego temat.

O dziwo jednak, Rozmowy z seryjnymi mordercami. Najgorsi na świecie to pozycja o wiele lepsza niż poprzednie, jakie czytałam tego autora. Tutaj dostałam dużo informacji, szczegółowe i ciekawie przedstawione sylwetki różnych zbrodniarzy, więc ogólnie mogę powiedzieć, że książka ta zasługuje na naprawdę dobrą ocenę. Może nie jest to książka idealna, ale z chęcią będę trzymać ją na półce i z pewnością będę ją polecać innym miłośnikom kryminałów i reportaży kryminalnych.

Jeżeli więc należycie do tej grupy czytelników i szalenie ciekawią Was różne sprawy kryminalne lub ogólnie: sylwetki morderców, to zdecydowanie mogę Wam polecić ten właśnie tytuł autorstwa Christophera Berry-Dee. Być może i Wam ta książka przypadnie do gustu i będziecie chcieli poznać inne pozycje autora.

Byłam trochę rozczarowana, ponieważ dwie pierwsze osoby w tej książce, które stanowią połowę książki, to osoby, które przeczytałam w innych książkach autora i czułam, że czytam wytnij i wklej!

Może brzmieć trochę nieciekawie, ale oczywiście, jeśli nie przeczytaliście wielu poprzednich książek tego autora, to nie będzie to problem!

I jest to dobrze napisane, pozostałe tematy były interesujące i pouczające. Lubię czytać o ludziach, którzy są tak różni i zastanawiać się, ile osób jest potencjalnymi zabójcami ...

Może bardziej niż myślą profesjonaliści. Wydaje mi się, że większość idzie do służby, policji, zawodów medycznych lub staje się bardzo bogata stając na głowach innych. To byłoby dużo. Niektórzy nie odniosą takiego sukcesu. Wow, ciągle myślę, że mogę czytać o zabójcach, a potem położyć się do łóżka i od razu zasnąć. Nie jestem pewna, czy jestem normalna. Zwłaszcza gdy ktoś mówi „nie mów o tym, będę miał koszmary”.

Psychika jest dziwna, co?

Było też kilka wzmianek o sprawach, które nie były seryjnymi mordercami. Nie ma to dla mnie sensu, ponieważ książka jest dosłownie nazywana rozmową z seryjnymi mordercami.

Jeśli szukasz krótkiej porcji informacji o przypadkach, ta książka jest w porządku, ale nie omawia zbyt wielu szczegółów na ten temat.

Chociaż dowiedziałam się o niektórych przypadkach, o których wcześniej nie słyszałam, wybór, który wybrał do tej książki, wydawał się nieco przypadkowy.

Ogólnie jest to dobra, prawdziwa książka kryminalna. To szybka lektura.

Kojarzycie klauna o imieniu Pogo?

Seria Rozmów z mordercami jest bardzo zmienna, dobrze napisane “Rozmowy z seryjnymi mordercami” i słabsze “Rozmowy z psychopatami” spowodowały, że do kolejnej części podeszłam z ogromnym wahaniem.

Czy świat ogranicza się do Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii? Nie sądzę.

Liczyłam na dużo (jak zwykle) i jestem rozdarta. Z jednej strony jest to dobrze napisana część, bez zbędnego wchodzenia w życie autora, co miało miejsce w Rozmowach z psychopatami, ale z drugiej mamy tytuł i ogromną sprzeczność z nim związaną, bo gdy czytam “na świecie” to mam na myśli ŚWIAT, a nie dwa konkretne państwa. Oczywiście opisani tutaj mordercy przerażają swoją brutalnością i skalą “działań”, jednak jestem pewna, że gdyby się przyjrzeć światowym seryjnym mordercom, znajdziemy gorszych, bardziej brutalnych - i to nie daje mi spokoju.

Nie jest źle, naprawdę. Doceniam tę część i jestem z niej zadowolona, mamy możliwość szczegółowego przyjrzenia się całemu dochodzeniu w danej sprawie i małą - jak wiemy, ten autor lubi się przechwalać swoim geniuszem - ilość zbędnych opinii autora.

Coś, do czego się już przyzwyczaiłam - nie ma tutaj rozmów, naprawdę nie liczcie na to. Jestem pewna, że w kolejnej części, która pojawi się w marcu, tych rozmów dalej nie będzie, ale zostawmy to, już nie drążmy, jest jak jest.

Nie uczepiłabym się tak bardzo, gdyby na okładce nie widniał napis “najgorsi na świecie”, dla mnie ten napis sugerował naprawdę najgorszych (choć skala, o ile można tak powiedzieć, dla każdego jest inna, każdy inaczej mierzy “zło”) zwyrodnialców, tutaj z tych pięciu nam opisanych, moim zdaniem tylko dwoje “zasługuje” na swoje rozdziały, reszta mogłaby zostać zastąpiona przez innych, a jestem pewna, że na świecie przez wszystkie lata przewinęło się takich psycholi dużo.

Nie będę zdradzać szczegółów, powiem tylko, że w tej części przedstawieni zostali: John Wayne Michael Gacy, Kenneth Alessio Bianchi, William George Heirens, John David Guise Cannan oraz Patricia Wright.

Swoją drogą rozdział o Patricii rozpoczyna określenie “nie jest seryjną morderczynią”, w takim razie, dlaczego się pojawia w tej książce?

Takie szczegóły czy nie, strasznie psują ogólną ocenę i odbiór całej pozycji, bo zwyczajnie kłócą się z tym, co nam zasugerowano, wprowadzono nas w błąd i to mnie mocno irytuje.

Niemniej, jeśli interesuje Was taka tematyka i jesteście jej ciekawi, polecam zaznajomić się z lekturą, na pewno dowiecie się więcej o tych “bohaterach” i przyjrzycie się prowadzonemu przeciw nim śledztwu. Jednak nie oczekujcie tego, co czytacie na okładce - tego tam nie ma.

(bookstagram: wswiecieslow)

Zapewne większość z nas słyszała o takich osobach jak Ted Bundy, Ed Gein, Aleksandr Piczuszkin, czy nawet o legendarnym Kubie Rozpruwaczu. Lecz czy ktokolwiek słyszał o Johnie Wayne Gacy'm lub Patricii Wright? Co takiego zrobiły te osoby, że zasłużyły sobie na miano "najgorszych na świecie"? Książka obfituje w brutalne, lecz skrupulatne opisy zdarzeń, szeroko traktując o zachowaniu i nawykach poszczególnych pięciu seryjnych zabójców. Nie lada wyzwaniem jest też wejście w tak chory, skrzywiony umysł - z tym zadaniem autor poradził sobie wręcz bezbłędnie. Nie jestem pewien, czy mogę polecić tę pozycję osobom o bardzo słabych nerwach, lecz z całą pewnością rekomenduję ją tym, które fascynuje kryminalny świat psychopatycznych morderców.

Czas na moją opinię na temat najnowszej propozycji z serii rozmów ze zbrodniarzami - "Rozmowy z seryjnymi mordercami. Najgorsi na świecie" od Wydawnictwa Czarna Owca. Miałam okazję przeczytać poprzednią część - "Rozmowy z seryjnymi morderczyniami. Królowe zbrodni", dlatego do niej właśnie będę się odnosić. Oprócz dwóch wspomnianych książek ukazały się również "Rozmowy z seryjnymi mordercami" oraz "Rozmowy z psychopatami. Podróż w głąb umysłów potworów", wszystkie autorstwa Christophera Berry-Dee.⠀

⠀

Książkę podzielono na pięć części, z których każda składa się z kilku rozdziałów i opowiada historię jednego przestępcy (kolejno: John Wayne Gacy, Kenneth Bianchi, William Heirens, John Cannan, Patricia Wright). W "Rozmowach z seryjnymi morderczyniami" omówiono bardzo krótko wiele spraw, co w efekcie pozostawiało wrażenie, że żadnej z nich nie poświęcono wystarczającej uwagi. Objętościowo książka wypada podobnie jak poprzedniczka, ale dzięki skupieniu się na kilku konkretnych skazańcach otrzymujemy wnikliwe analizy przypadków; od dzieciństwa, poprzez lata poprzedzające zbrodniczą działalność, aż po tragiczne w skutkach wydarzenia. Przyznaję, że tego właśnie poszukuję w literaturze true crime - wnikliwej analizy przyczynowo-skutkowej, która pozwala czytelnikowi na wyciągnięcie własnych wniosków. Na tym polu książka spełniła moje oczekiwania; brak chaosu, konkretne i rzetelne podejście do tematu, brak irytujących osobistych wtrętów - to jej przewagi w porównaniu do poprzedniej części.⠀

⠀

Wątpliwości budzi natomiast dobór spraw. Podtytuł "Najgorsi na świecie" konkretnie ukierunkowuje oczekiwania czytelnika. Tymczasem o ile w pełni zgadzam się, że John Gacy czy Kenneth Bianchi świetnie tu pasują, o tyle czyny przypisywane Williamowi Heirensowi mimo, że wyjątkowo odrażające, to swą skalą odbiegają od dwóch wcześniej wymienionych. Co więcej, sam autor wyraża opinię, że ten człowiek prawdopodobnie jak niewinny, co dodatkowo stawia dobór akurat tego przypadku pod znakiem zapytania.⠀

Podobnie skazana na zamordowanie własnego męża Patricia Wright zdaje się być po prostu kolejną z kobiet, które motywowane chciwością dopuściły się straszliwej zbrodni. Dlaczego stawiana jest obok Johna Gacy'ego, który ma na koncie co najmniej 33 ofiary?⠀

Inną kwestią o której muszę tutaj wspomnieć jest... popełnienie przez autora "autoplagiatu". Ostatnia część książki, poświęcona Patricii Wright jest kropka w kropkę identyczna jak rozdział poświęcony tej zbrodniarce w "Rozmowach z seryjnymi morderczyniami". Trudno mi zrozumieć taką decyzję autora. Z dużym prawdopodobieństwem można założyć, że fani jego twórczości zaopatrzą się we wszystkie tytuły z serii. Zatem jaki był cel powtarzania dokładnie tego samego po raz drugi? Chyba już lepiej byłoby pozostawić książkę krótszą o te 30 stron. Ponadto nie mam pewności czy jakieś rozdziały nie są powtórką z którejś z dwóch poprzednich pozycji, jeszcze przeze mnie nie przeczytanych.⠀

Podsumowując, mimo pewnych mankamentów książka spełniła moje oczekiwania i myślę, że mogę ją polecić osobom zainteresowanym tematem.

Autor: Christopher Berry-Dee Tytuł: Rozmowy z seryjnymi mordercami Jest to kolejna, a zarazem ostatnia część tej serii. Tym razem autor zapuszcza się jeszcze bardziej docierając do najgorszych z najgorszych. Autor opowiada każde morderstwo ze szczegółami, dzięki którymi możemy sobie je wyobrazić. Rozmawia z przeróżnymi i przerażającymi ludźmi. Przedstawia nam swoje prowadzone śledztwa oraz udostępnia rozmowy z tymi osobami. Sam chce zrozumieć ich, a co za tym idzie pokazać nam, czy zrozumiemy. Po raz kolejny autor pokazuje nam, że mordercy mogą czaić się bliżej niż myślimy. Przyjemnie mi się czytało książkę mimo tych wszystkich opisów zbrodni. Kolejny raz się nie zawiodłam i uważam, że jest to najlepsza książka z tej serii. Pozostaną one w mojej pamięci. Jednak książki o zbrodniach zabierają nas w głąb siebie i nie puszczają. Ocena 9/10

Autor książki jest światowej sławy kryminologiem, który rozmawia z seryjnymi mordercami. Wnikając w głąb ich psychiki, próbuje zrozumieć co kryją i dlaczego dokonali takich zbrodni.

Zdobywa ON zaufanie więźniów i prowadzi luźną rozmowę, wyciągając jak najwięcej się da dopóki odpowiadający nie połapie się jakie są intencje.

Autor zagłębia się w ich psychikę i pragnie pokazać co nimi kierowało,rozmawia z rodziną, ze swiadkami oraz szuka informacji na własną rękę.

W tej książce skupia się na morderstwach na tle seksualnym. Więźniowie tłumaczą się tym, że ich zwyrodnialstwo ma podłoże sięgające dzieciństwa, złego traktowania, znęcania , a także molestowania.

To chęć zemsty i źle funkcjonującej psychiki wpłynęło na ich zachowanie.

Czy jest to wytłumaczenie? Może usprawiedliwienie swoich chorych myśli?

Książka skupia się na pięciu zwyrodnialcach.

Pozornie normalni ludzie mający rodziny. Jeden z nich pomaga charytatywnie, a jest homofobem lubiącym chłopców.

Gwałci, torturuje,znęca się psychicznie.

Kolejny to niespełniony chemik, który napada z bronią, ma na koncie seryjne gwałty, morderstwa.

Mamy też kobietę, która zabiła swojego męża. Dziwi mnie, że została zamieszczona w tej książce. Jej historia mimo to była dla mnie najciekawszą.

Książka jest formą reportażu, spisaniem wszystkich danych, dociekawiem do motywów działań.

"Rozmowy z seryjnymi mordercami. Najgorsi na świecie." autorstwa Christophera Beery-Dee, to książka, która zawiera w sobie przeprowadzane pomiędzy autorem a seryjnymi mordercami rozmowy.

Osobiście byłam bardzo ciekawa tej książki i nie mogłam się doczekać jej premiery, jednak z wielkim bólem muszę powiedzieć, że książka mnie bardzo zawiodła.

Spodziewałam sie, że znajdę tam

najokrutniejszych seryjnych morderców, a jednak tak nie było. Co gorsza pojawili sie nawet Ci, o których już czytałam we wcześniejszych książkach Christophera, więc miałam wrażenie, że mam do czynienia z tak zwanym odgrzewanym kotletem. Wielka szkoda! Co prawda dokonywane przez zbrodniarzy morderstwa były bardzo szczegółowo przedstawiane, mimo to po prostu czegoś tej książce jak dla mnie brakowało. Dodatkowo sam styl pisania, w tej części był dla irytujący i nieco chaotyczny, więc czasmi się gubiłam w tym co czytałam i musiałam po prostu wracać.

No niestety tym razem Christopher Beery-Dee się nie postarał. Spodziewałam się wstrząsających historii, a dostałam nudne i pełne błędów rozmowy.

Co wiecie o seryjnych mordercach, poza tym że, oczywiście, istnieją? Zastanawialiście się kiedyś, jakie pobudki nimi kierują, że zabijanie ludzi staje się upajającym zajęciem? Albo hobby? Co powoduje, jakiej traumy doświadczyli w młodości, że nie mogą żyć bez śmierci wokół? A może tak naprawdę w każdym człowieku znajduje się psychopatyczny gen przyszłego mordercy i to od indywidualnej jednostki zależy jego uaktywnienie? Na te oraz na inne pytania stara się odpowiedzieć Christopher Berry-Dee w kolejnej książce popularnego na cały świat cyklu "Rozmów z mordercami".

"Najgorsi na świecie" to konfrontacja z pięcioma sprawami kryminalnymi. Z pięcioma osobami mającymi na swym koncie przynajmniej jedno morderstwo. To dowody, poszlaki, wnioski i zeznania, praca setek osób i tysięcy godzin zmarnowanych na błądzeniu na oślep i kręceniu się za własnym ogonem.

Christopher Berry-Dee przytacza pięć nazwisk morderców, poświęcając każdemu spory (czasami nawet stustronicowy) akapit. Wdraża się w sprawy, poszukuje dowodów na własną rękę. Kontaktuje się ze świadkami, rodziną zamordowanych i sprawców, policją, sędziami, prokuratorami, a nawet z samymi mordercami. Autor stara się też wrócić do początków, czyli do dzieciństwa zabójców, pokazując, jak źle wpływa na dziecko molestowanie, bicie, tortury psychiczne, a nawet zwyczajne krzyki rodziców.

Pierwszym poznanym mordercą jest John Wayne Michael Gacy. Mężczyzna z pozoru zwyczajny, dobry, bo udzielający się charytatywnie i pomagający potrzebującym, polityk. Mąż i ojciec, a tak naprawdę kryptogej i zarazem homofob, lubiący młodych chłopców. Gwałcić, zabijać, poniewierać, torturować. Przyznam szczerze, że rozdziały poświęcone Gacy'emu podobały mi się najbardziej. Samo wejście w psychologię takiego... potwora było dla autora z pewnością nie lada wyzwaniem, a swoją pracę Berry-Dee odrobił śpiewająco, co odbiło się na jakości tekstu. Otrzymaliśmy cały życiorys Gacy'ego, dochodzenie do prawdy przez policję, a później nawet relację z odkopywania ponad trzydziestu! ciał z piwnicy czy rozprawę i pobyt w więzieniu - wszystko poparte cytowaniami!

Kenneth Alessio Bianchi to drugi seryjny morderca, któremu autor poświęcił uwagę. Bianchi to wierutny kłamca, który opanował tę sztukę do perfekcji. A ponadto gwałcił i zabijał kobiety najpierw razem ze wspólnikiem, a potem samodzielnie. Kawał drania, mówię wam.

Kolejne nazwiska to: William George Heirens, John David Guise Cannan oraz Patricia Wright. Każda z tych osób otrzymała swoje pięć minut. Co zaskakujące, autor czasami wydawał się nie do końca wierzyć w winę skazanego za zabójstwa. Był to niezwykle interesujący, dość niespodziewany element książki.

"Rozmowy z seryjnymi mordercami. Najgorsi na świecie" należą do tego typu lektur, które, choć szalenie wciągające, podczas czytania ulegają dawkowaniu. Po każdym seryjnym mordercy robiłam sobie parogodzinną, czasami nawet dobową przerwę, żeby pomyśleć i przynajmniej trochę oczyścić się wewnętrznie od przeczytanych treści. Fabuła była mocna i rzetelna, co z kolei wpływało na dosadny odbiór - do teraz ciężko mi uwierzyć, że obok nas mogą kroczyć tacy popaprańcy.

W książce nie znalazłam równowagi: jedne historie wydawały się znacznie lepiej poprowadzone od innych. Autor, na przykład, poświęcił zdecydowanie więcej uwagi Gacy'emu niż Heirensowi, przez co sprawę tego drugiego czytałam z lekkim przymrużeniem oka. Możliwe, że to przez wzgląd na trudność ze zdobyciem dowodów albo problem z osobistym kontaktem, niemniej, momentami wiało nudą.

Podsumowując, "Najgorsi na świecie" to najnowsza odsłona Rozmów z mordercami i zarazem bardzo ciężki dokument. Nie czytałam poprzednich części, więc nie mam porównania, ale wiem, że tutaj zdecydowanie się nie zawiedziecie. Książka wciąga od pierwszych stron, co mogę zagwarantować. Zostaniecie zauroczeni inteligentnymi wnioskami wysnutymi przez autora, przytłoczeni mnogością pracy policji w celu posadzenia za kratki jednego człowieka, a przede wszystkim zaskoczeni, kiedy wskoczycie do samego środka głowy seryjnego mordercy. Polecam.

Więc jest to czwarta pozycja autora, a trzecia którą mam okazję czytać. No i cóż, jestem trochę zawiedziona całym przebiegiem książki. Jakby była pisana żeby była i szła na chlubie poprzednich. Mamy jak zwykle wywiady z zabójcami, policjantami, prokuratorami. Tak jak w poprzednich książkach motyw ten sam. Ja osobiście interesuję się zabójcami i ich życiem (dziwna pasja, jedna z wielu). Jak wątek kobiet w poprzedniej książce mi się podobał tak tutaj mamy więcej w internecie. Znałam historię ludzi jacy wystąpili w książce, więc czułam że nie czytam nic nowego, a nawet brakowało mi czegoś konkretnego. Sam zarys jest ciekawy i te książki są fajnym pomysłem. Jednak tu mi sporo brakuje, plus informacje zawarte i więcej można znaleźć w internecie. Możliwe, że problemem takich książek jest to, że mamy dostęp do internetu. Kiedyś byłyby jedynym źródłem wiedzy, a teraz muszą się przebijać między internetowymi stronami. Jednak książka i tak ma spory plus. Takich książek za wiele nie ma, są ciekawe. Wiadomo że bardziej ciekawe będą dla osób które nie googlowały wcześniej tych osób. Dla tych którzy lubią takie tematy, będzie to ozdoba półki i wiedzy na temat tych dupków. Powiem wprost. [motyla nóżka] nie urywa jak dla mnie. Pisku i owacji na stojąco nie będzie, książka ląduje w środku stawki i jest to dobra pozycja dla niej.