Puszka Pandory

▫NataszaSocha - Puszka Pandory▫

Ocena: 4/5 ⭐

Wydawnictwo: purple_book_wydawnictwo

Gatunek: kryminał

Data wyd.: 17.05.2023

Seria: Demony przeszłości #1

O czym?

Puszka Pandory to pierwsza książka z serii Demony przeszłości. Klara Majewska jest detektyw w dziale Archiwum X, który to zajmuje się odgrzebywaniem nierozwiązanych spraw sprzed lat. Jej dotychczasowa partnerka odchodzi na urlop macierzyński, a na jej miejsce pojawia się Antoni Ptaszyński - policjant z Warszawy. Klara nie jest zadowolona ze zmiany partnera i nie ukrywa tego od pierwszego spotkania. Ponadto dość szybko orientuje się, że Antoni to niezły numer, zapatrzony w siebie kobieciarz. Jak później się okazuje Antoni ucieka z Warszawy przed swoimi ex. Historia Antoniego, jak i życie prywatne Klary to poboczne wątki, które ciągną się przez całą serię.

Pierwszy tom to historia zaginięcia Tomka - po wielu latach jego siostra pojawia się na komisariacie i prosi Karę o ponowne przyjrzenie się sprawie która nie została rozwiązana. Kobieta zauważyła w antykwariacie metalową puszkę, która należała do jej brata i wspomnienia powracają. Co wtedy stało się z jej bratem?

Co myślę?

To już kolejna seria kryminalna pióra Nataszy Sochy, po którą sięgnęłam. Pierwsza była seri o Florentynie, którą pochłonęłam w grudniu. Teraz przyszedł czas na Demony i wciągnęłam się tak samo mocno. Każda książka to inna nierozwiązana historia sprzed lat, którą odgrzebuje Klara i Antonii i robią wszystko by poznać prawdę. Historia jest oparta na prawdziwych wydarzeń, autorka zmienia oczywiście imiona bohaterów, ale też odpowiednio rozwija wydarzeń by stworzyć wciągająca fabułę. Naprawdę dobrze słucha mi się tych książek, nie są długie, więc idzie szybko, a historie przyprawiają o ciarki i nie sposób się oderwać, chcąc poznać jak najszybciej rozwiązanie zagadki. To takie książki na jeden wieczór, po których jeszcze długo się o nich myśli.

Początkowo byłam bardzo zdziwiona, że Natasza Socha zaczęła pisać historie kryminalne. Po głębszych przemyśleniach doszłam jednak do wniosku, że pisarka tworząca zarówno bajki, obyczaje czy opowiadania dołączone do antologii musi być bardzo utalentowana. Sam warsztat literacki Nataszy Sochy poznałam już dawno temu i wiem, czego mogę się spodziewać. Jej znaki charakterystyczne to sarkazm, cięty język, poruszanie wielu problemów społecznych w bardzo niekonwencjonalny sposób. Czasem jest zabawnie, a czasem łzawo, ale niemal każda historia pasuje do siebie gatunkowo. Ot, takie nowoczesne decorum, gdzie gatunek nie koliduje z dialogami bohaterów.

„Puszka Pandory” to pierwsza część trzytomowego cyklu o nazwie DEMONY PRZESZŁOŚCI. Ważne jest jednak to, że nie musimy sztywno trzymać się chronologii. Jeśli zaczniemy czytać nawet od końca, to nic się nie stanie. To, co jedynie się powtarza, to duet policjantów pracujących w tak zwanym ARCHIWUM X- śledzą oni nierozwiązane sprawy sprzed lat. W każdym z trzech tomów losy policyjnych bohaterów są klarownie przedstawione, a czytelnik nie pogubi się w fabule. To bardzo ważna i cenna dla mnie cecha, gdyż nie każdą książkę można kupić, a nawet cyklicznie wypożyczyć.

W pierwszej części Klarze Adamskiej zmieniono stałą partnerkę w pracy. Wcześniej śledziła ona dawne historie z niejaką Izą. Kobiety mocno się zaprzyjaźniły, a teraz Klara ma pracować z Antonim Praszyńskim- nowo przybyłym policjantem z Warszawy. Czy będą oni zgraną zawodowo parą? Warto się o tym przekonać, gdyż stworzony przez Nataszę Sochę zbiór kryminałów to przeplatanka gatunkowa. Owszem, jest zagadka, mord w tle, ale czytelnicy dopatrzą się też wielu elementów obyczaju. „Puszka Pandory” to zatem na pewno NIE propozycja dla żądnych mocnych wrażeń czytelników. Cykl DEMONY PRZESZŁOŚCI zarezerwowany jest raczej dla kogoś, kto chce przeczytać coś nieskomplikowanego, a także dla kogoś, kto może mniej czasu poświęcić literaturze. Na omawiany tytuł wystarczy jeden wieczór lub dłuższa przejażdżka autobusem lub pociągiem.

Tytułowa puszka to stary przedmiot, który ktoś znalazł w antykwariacie. Jest on bardzo cennym przedmiotem, gdyż łączy się z zaginięciem młodego chłopaka, właściciela wspomnianej puszki. Chłopak, który zaginął w letni wieczór, nie daje znaku życia już od dziesięciu lat. W jaki zatem sposób własność zaginionego trafiła do sklepu ze starociami? Czy para policjantów dojdzie do prawdy niczym po nitce do kłębka? Tego powiedzieć nie mogę, nie podaję także imion innych bohaterów. Jedno jest pewne- Natasza Socha sama zmusiła mnie do wspomnień, gdy w latach dziewięćdziesiątych kolekcjonowało się różne drobne rzeczy. Miały i mają one tak zwaną duszę.

Autorka, poprzez swój krótki i nieskomplikowany tekst, dobrze podkreśliła też, jak żmudna i trudna jest praca w policji. Dojście do rozwiązania sprawy sprzed lat wymaga wielu poświęceń, w tym wykorzystania czasu przeznaczonego dla najbliższych. Nie od dziś się przecież mówi, że policja to nie praca, tylko służba, która nie trwa ośmiu przepisowych godzin.

Książki nie oceniam źle, przeczytałam ją szybko i z przyjemnością. Owszem, nie jest to coś wybitnego, ale czasem kuszą mnie także mniej zawiłe opowieści. Doceniam także stronę wizualną powieści- czcionka jest duża, a zatem wygodna dla oka. Bardzo mnie też cieszy, że akcja powieści została osadzona w moim rodzinnym Poznaniu- autorka nie zapomniała, że Poznań był kiedyś jej centralnym miejscem.

Połączenie kryminału z obyczajem, w przypadku twórczości Nataszy Sochy, uważam za udane.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🏵"Puszka Pandory" autorstwa Nataszy Sochy to interesujący kryminał, z którym miło spędziłam czas.

🏵 Klara jest detektywem, i zajmuje się sprawami sprzed lat, w sekcji "Z archiwum X". Gdy jej partnerka zachodzi w ciążę, Klarze zostaje przydzielony Antoni, do którego początkowo kobieta nie może się przekonać. Ich pierwszą wspólną sprawą jest zaginięcie sprzed dziesięciu lat Tomka, które utknęło w martwym punkcie. Gdy siostra zaginionego zgłasza się na komisariat z nowym dowodem, policjanci otwierają śledztwo, oraz przepytują kolegów Tomka próbując ustalić, co się z nim stało.

Czy Klara i Antonii rozwiążą tą sprawę?

Co się stało z Tomkiem?

Czy przyjaciele Tomka pomogą policji?

🏵 Kolejna krótka książka z serii Grey Book, którą pochłonęłam. Wartka i dynamiczna akcja oraz zaskakująca fabuła sprawiły, że czytałam ją z wielkim zainteresowaniem.

Autorka umie budować napięcie, i tworzy wyrazistych bohaterów, dzięki czemu jej książki są naprawdę ciekawe.

Mój mózg pracował na najwyższych obrotach, próbując odgadnąć co się stało z zaginionym chłopakiem. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy, ale domyślałam się kto za tym stoi. Ogólnie jest to fajna książka i będzie ona świetnym przerywnikiem od bardziej wymagających pozycji.

Zakończenie pozostawiło wiele znaków zapytania, także czekam z niecierpliwością na kolejną część.

Jeśli lubicie kryminały z ciekawą i nieprzewidywalną fabułą, to polecam przeczytać.

Idąc za ciosem, zabrałam się za lekturę pierwszego tomu nowej serii pióra Nataszy Sochy i tutaj niestety nastąpiło lekkie rozczarowanie…

Książka opowiada o dwójce policjantów, Klarze i Antonim, którzy zajmują się zawodowo wyjaśnianiem, zagadkowych spraw sprzed lat. Dotychczas Klara współpracowała z Izą i tworzyły bardzo zgrany zespół. Niestety plany prywatne Izy wpłynęły na decyzję o rezygnacji z pełnionej funkcji i samej policji. Na jej miejsce zostaje przeniesiony z Warszawy Antoni. I tutaj zaczyna się walka o teren i władze w zespole. Klara od samego początku traktuje Antoniego z rezerwą i wręcz namacalną wrogością. Byłoby to nawet zabawne, gdyby nie fakt, że dorosła kobieta, uznany funkcjonariusz policji, żona i matka, zachowuje się jak rozpieszczone dziecko. Jej zachowanie wpływa na postępy w śledztwie, a sam obiekt niechęci stara się jak może, by zyskać sympatię swojej policyjnej partnerki.

Sama sprawa, nad którą pracują policjanci, jest bardzo ciekawa i zagadkowa. Z zapałem czytałam o postępach w śledztwie, bo byłam ciekawa, kto jest wplątany w zaginięcie młodego chłopaka, którego teoretycznie wszyscy lubili. Kolejne dowody prowadziły do kolejnych niewiadomych. I tak do ostatnich stron czytelnik pozostaje w niepewności. To, co budziło moją niechęć to główna bohaterka. Już od pierwszej strony nie wzbudziła mojej sympatii, a z każdą kolejną stroną było tylko gorzej. Tak jak napisałam wcześniej, przez jej zachowanie odbierałam ją jak rozpieszczone dziecko, które tupie nogami, bo jej się coś nie podoba.

Szokujące jest dla mnie zakończenie, które jest zapowiedzią ciągu dalszego. I powiem szczerze, że nawet po kilku dniach po zakończeniu lektury tej książki, nie wiem, co mam o nim myśleć. Sama nie wiem, czy tak mnie zaintrygowało, czy wręcz zniechęciło. Jedno jest pewne, sięgnę po kolejny tom z czystej ciekawości.

Reasumując: po lekturze serii o Florentynie, liczyłam na coś podobnego i trochę się przeliczyłam. Książka okazała się ciekawym kryminałem z dość irytująca główną bohaterką. Co niestety wpływa na jakość czytania, jednak jednocześnie ma w sobie moc przyciągania, dzięki pomysłowości autorki do opisywania ciekawych i intrygujących spraw.