Prawie jak gwiazda rocka

Takie 4,75 - pozytywna historia na jeden raz. Odrobinę mniej optymistyczna niż wg. opisu wydawcy, ale dalej bardzo sympatyczna opowieść o nastolatce, która mimo mocno niesprzyjających okoliczności życiowych sieje dobroć.

"Prawie jak gwiazda rocka" wielokrotnie mnie zaskoczyła. Chociażby tym, że po samym tytule spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Szybko okazało się, że ta powieść nie jest do końca o szalonej gwieździe rocka, ale o szalonej gwieździe nadziei.

Nastoletnia Amber wraz z matką i ukochanym psem mieszka w szkolnym autobusie. Dziewczyna utrzymuje to w tajemnicy nawet przed swoimi bliskimi przyjaciółmi. Bezdomność to główny, ale nie jedyny problem, z którym zmaga się nastolatka. Mimo tego, że jej życie nie należy do najłatwiejszych, Amber jest pełna nadziei i optymizmu, którymi zaraża wszystkich wokół... Aż do czasu, gdy jej wiara zostaje wystawiona na ogromną próbę.

Przyznam, że czytając "Prawie jak gwiazda rocka" miałam przeróżne odczucia. Z początku cała ta historia bardzo mnie zaciekawiła, po czym miałam wrażenie, że coś mi w niej nie gra, aż tu nagle, sytuacja przybrała taki obrót, że czułam się jakbym dostała cios, którego kompletnie się nie spodziewałam. Dosłownie wbiło mnie w poduszki.

Amber jest przepełniona optymizmem i nadzieją, co w jej przypadku wydaje się, że nie powinno mieć miejsca. Dziewczyna w całym swoim krótkim życiu tyle przeszła, ale mimo tego nie poddaje się. To wszystko sprawia, że jest trochę dziwna. Poza ogromnym optymizmem wykazuje bardzo niecodzienne, wyluzowane podejście do ludzi i wszystkiego wokół. Ma swój charakterystyczny styl bycia, uwielbia używać skrótów i powiedzonek. Bez kitu. Stroni od używek i nie myśli o romansach. Ponadto codziennie mogli się do Boga, bo jest bardzo wierząca, ale na "swoich zasadach". W wolnym czasie Amber, "Księżniczka Nadziei", robi różne szalenie dobre rzeczy, np. uczy angielskiego w kościele, czy odwiedza i rozbawia staruszków. Cały jej dzień bardzo kontrastuje z nocą. W ciągu dnia jest przez wszystkich uwielbiana (co jest uzasadnione, gdyż jest świetną, bezinteresowną osobą, której nie da się nie lubić) i wszystko zdaje się mieć sens. Natomiast nocą przychodzi pora odpocząć w zimnym autobusie, na ponurym parkingu w bardzo niebezpiecznej dzielnicy, wiecznie martwiąc się o matkę i kolejny dzień.

Historia Amber wstrząsnęła mną, wzruszyła, wkurzyła tą niesprawiedliwością losu i dała wiele do myślenia. "Prawie jak gwiazda rocka" to kopalnia świetnych myśli i motywacji. Pokazuje, że mimo okropnych rzeczy, które przytrafiają się w naszym życiu, należy się nie poddawać.

Jedyną rzeczą, która kompletnie nie podobała mi się w tej książce jest motyw autystycznej postaci. Jest to najgorzej przedstawione - strasznie naciągane i niezgodne z rzeczywistością - zaburzenie rozwoju, z jakim miałam okazję się zetknąć. Jednak nie jest to jakaś rażąca wada i jestem pewna, że większość czytelników nie odnajdzie w tym żadnych nieprawidłowości.

"Prawie jak gwiazda rocka" to świetna, bardzo wartościowa książka, którą po prostu trzeba przeczytać. Co prawda, nie daje odpowiedzi dlaczego złe rzeczy spotykają dobrych ludzi, ale wnosi wiele pozytywnych emocji i nadziei w serce czytelnika.

Któż z was nie chciałby się poczuć jak gwiazda rocka? Co dla ciebie znaczy uznanie wśród innych? Jak chcesz pokierować swoim życiem, jeżeli tak naprawdę nie masz szans na to by gdziekolwiek się wybić, a życie rzuca Ci pod nogi wyłącznie kłody? Czy nawet w takich sytuacjach jesteś w stanie wykrzesać w sobie uśmiech?

Amber mieszka z mamą i psem w „żółtku” – w szkolnym autobusie. Jednak jej status społeczny nie sprawia, że nie otacza innych osób swoim smutkiem. Jednocześnie szkoli Chrystusowe Diwy z Korei, należy do Federacji Fantastycznych Fanatyków Franksa i w domu spokojnej starości walczy na słowa z Joan Sędziwą. Jak widzicie w jej życiu nie ma czasu na zastanawianie się nad tym jak sobie poradzić, ona po prostu to robi. Tylko co, gdy w jednej chwili traci grunt pod nogami?

Bez kitu! Książka mnie zaskoczyła, wprowadziła w taką historię, że nie mogłam się kompletnie od niej oderwać. Zapewne, ma w swoim zamyśle zszokować czytelnika, lecz nikt tak naprawdę nie chciałby się znaleźć w skórze Amber. Jednak z drugiej strony historia ukazuje, że cokolwiek by się nie działo, musicie być jak gwiazda rocka.

Przez początkowe kilkanaście stron nie potrafiłam zbytnio się obeznać w historii. Czasem nawet przemknęło mi przez myśl, że książka mi się nie spodoba i znów będę szła inną drogą niż pozostali czytelnicy, którzy zachwycają się twórczością Pana Quicka. Jakże wielce się myliłam. Książka po prostu w odpowiednim momencie ma za zadanie wkręcić czytelnika w historię Amber tak bardzo, że będzie ona towarzyszyć mu przez długi czas po zakończonej lekturze. Tak było ze mną. Bez kitu!

Nie spodziewałam się nawet tego, że się wzruszę. Ta historia jest wybuchową mieszanką. W jednej chwili uśmiechałam się sama do siebie, bo naprawdę sposób przekazania tej historii jest tak rzeczywisty, że w mojej głowie odtwarzał się film. Lecz później mam wrażenie, że nie chcę czytać dalej tej historii, bo ze względu na owe złe chwile tak boli mnie serce. Kibicowałam jej na każdej stronie, by dała radę i wyszła z tego, co życie jej zgotowało.

Autor ukazuje jak niektórzy z nas muszą ekspresowo dorosnąć, jak sobie poradzić i tak naprawdę, jakich błędów nie popełniać. Lecz wszystko kręci się wokół tego, że błędów nie da się uniknąć, i że każdy z nas czasem upadnie na kolana. To od nas zależy czy z tych kolan się podniesiemy. Tak naprawdę wiele osób chce nam wtedy pomóc, ale to my musimy wyciągnąć rękę by z tej pomocy skorzystać.

Autor wykreował swoich bohaterów w sposób niezwykły. Każda osoba zapada w pamięć na długi czas i chętnie poznałabym dalsze losy Amber i jej przyjaciół. Ta pozycja zdecydowanie zasługuje na miejsce honorowe na mojej półce. Bez kitu!

Coraz bardziej się przekonuje do Matthew Quicka. A właściwie ja go kocham od pierwszej książki. On trafia w mój gust. Teraz na mojej tapecie znajduje się „Prawie jak gwiazda rocka” i jak wszystkie książki tego pisarza tak i ta wymiata. Opowiada o Amber Appleton, nastolatce, która miała to szczęście, że spotkała na swojej drodze porządnych ludzi. Sama mieszka w autobusie wraz z matką – alkoholiczką i próbuje coś zrobić z własnym życiem. Opiekuje się autystycznym synem swojej mentorki, adwokat Donny Roberts, razem z Rickiem uczęszcza do szkoły średniej, opiekuje się i chroni paczkę przyjaciół, należy do Federacji Fantastycznych Fanatyków Franksa, trenuje Diwy z Korei, spotyka się ze znajomymi starcami w domu spokojnej starości, ma psa Boba i w dodatku pozdrawia nieznajomych życząc im miłego dnia. Bez kitu. Ona to naprawdę robi. Kiedy los sprawia że jej matka zostaje zamordowana na chwilę się wyłącza. Ale tylko na chwilę bo przyjaciele jej potrzebują. Fantastyczna, pełna optymizmu, wiary i pozytywnie zakręcona i Amber i książka. Absolutnie polecam. Bez kitu.

Genialna opowieść o miłości, przyjaźni, nadziei, dobroci. Czy kiedyś przestaliście wierzyć, że po każdej burzy przychodzi słońce? Każdy, kto miał taką chwilę słabości, powinien to przeczytać. Główna bohaterka jest tak pozytywnie nastawiona do życia, zaraża swoim optymizmem. Została bardzo skrzywdzona przez życie, ale nie straciła wiary w dobro. Przetrwała wiele strat i się nie poddała, potrafiła się pozbierać nawet po najgorszym wydarzeniu, jakie mogę sobie wyobrazić. Podziwiam ją za to. Amber kochała pomagać ludziom, miała mnóstwo zwariowanych pomysłów i nigdy nie rezygnowała : w domu spokojnej starości wskazywała starszym, schorowanym ludziom coś, na co mogli czekać; pokazywała Koreankom, że nie warto się bać i trzeba robić coś dla siebie, dla swojej przyjemności; była wyrozumiała dla nieodpowiedzialnej matki, która nie nadawała się do tej roli i za wszelką cenę chroniła swoją wielką tajemnicę. W życiu dziewczyny ważne miejsce zajmowała wiara. Częste rozmowy z Bogiem pomagały jej przetrwać te straszne chwile.

Kiedy myślę o tej historii, od razu się uśmiecham. Porusza trudne tematy, ale jest napisana w tak optymistyczny sposób, łączy przyjemność z walorami edukacyjnymi. Idealna opowieść na lato, przypominająca, że zawsze warto mieć nadzieję. Serdecznie polecam.