Pozwól odejść

No cóż, trzeba się przyznać że nawet mężczyzna czyta czasem takie książki. A wszystko dlatego że bardzo spodobał mi się serial netflixa! a jak obejrzałem to wypada też przeczytać więc to po prostu zrobiłem, a że żona też lubi to kupiliśmy

Kristin Hannah dla większości kojarzy się ze „Słowikiem” i to właśnie od tej powieści zaczęła się moja miłość do pióra autorki.

„Pozwól odejść” jest kontynuacją „Firefly Lane” która ( i tu was zaskoczę) średnio mi się podobała. Aczkolwiek fakt że bardzo lubię twórczość autorki i to jak zakończyło się „Firefly Lane” skłoniło mnie do przeczytania kontynuacji. I wiecie co? To była dobra decyzja. Do tej pory nie mogę pozbierać się po tym jak emocjonalnie poturbowała mnie ta powieść.

Kate i Tully przyjaciółki na zawsze.

Życie jest jednak nieprzewidywalne. Śmierć Kate jest bolesnym ciosem dla jej bliskich. Tully obiecała przed śmiercią przyjaciółce że zaopiekuje się jej dziećmi i będzie wspierać jej męża. Jak ma tego dokonać skoro nic nie wie o macierzyństwie? Sama wychowała się praktycznie bez matki a kiedy już ją odzyskała to wolała alkohol i narkotyki zamiast niej. Tully mimo starań nie potrafi pomóc córce Kate.

Marah po śmierci matki popada w depresję. Ulgę w cierpieniu przynosi jej samookaleczanie się. Terapia nie przynosi skutków. Jedynie Paxton ją rozumie a przynajmniej tak się jej wydaje. Chłopak wciąga Marah w swój świat coraz głębiej. Świat niebezpieczny. Świat pełen mroku.

Johnny stara się trzymać rodzinę razem jednak to przynosi odwrotny skutek. Marah ucieka z domu zrywając kontakt z ojcem i Tully.

Ostatnią przeczytaną przeze mnie powieścią która wywołała we mnie podobne emocje jak „ Pozwól odejść” była „Wierzyliśmy jak nikt”. Obie książki mówią o przyjaźni i miłości. O bólu i żałobie. O wyrzutach sumienia i nadziei.

„Pozwól odejść” to książka wymagająca skupienia. Powieść mocna i poruszająca. Zmuszająca do refleksji. Do zatrzymania się i zastanowienia nad własnym życiem.

Jest to książka mówiąca że nie ważne jest to kogo tracimy. Strata kogoś bliskiego boli tak samo. Kwestią indywidualną jest natomiast to jak przeżywamy żałobę. Każdy radzi sobie z nią na swój sposób a często bywa tak że aby się z nią uporać potrzebujemy pomocy. Nie zawsze potrafimy uśmierzyć ból spowodowany stratą samodzielnie.

Według mnie idealnym podsumowaniem tej powieści będą słowa piosenki której słucham nieustannie od kilku dni. Andrzej Lampert śpiewa : „Żyj pięknym życiem bo nie ma drugiego...” i tego życzę Wam i sobie. Polecam „Pozwól odejść” z całego serca

„Pozwól odejść” to powieść, od której nie da się odejść bez przemyśleń. Będziemy rozważać nad tym, co wydarzyło się w życiu bohaterek tej poruszającej historii. A te nie było dla nich łaskawe.

Kristin Hannah stworzyła historię, której poznawanie wzbudza wiele emocji. Smutek, żal i rozpacz. „Pozwól odejść” to druga część „Firefly Lane”. Historia Tully Hart skłania do wielu rozważań. Los jej przyjaciółki Kate Ryan porusza do łez. Tully po śmierci Kate pragnie spełnić obietnice, którą tuż przed śmiercią złożyła swej przyjaciółce. Obiecała jej, że z całych sił będzie wspierać jej dzieci. Nie ma jednak pojęcia jak ważną i trudną rolą jest macierzyństwo.

„Pozwól odejść” to również poruszająca historia o radzeniu sobie w żałobie. To próba „załatania” wyrwy po stracie bliskiej osoby. Myślę, że nie sposób ją zakleić. Autora ukazuje nam ból straty przyjaciółki, żony i matki. Tully zawsze żyła intensywnie, jednak strata przyjaciółki coś w niej złamała. Johnny po śmierci żony, nie potrafi odnaleźć się w roli ojca. Marah córka Kate nie jest w stanie pozbierać się po stracie. Ból psychiczny sprawia, że dziewczyna zadaje sobie cierpienie fizyczne.

Sposób przekazania tej historii przez Kristin Hannah sprawił, że mocno sklejamy się z losami jej bohaterów. Autorka ukazując tę historię, dokonała to w sposób jakże realny, namacalny. I choć powieść ta jest fikcją, może dać nam otuchę w sytuacjach smutku i żalu. Bez wątpienia „Pozwól odejść” jest prawdziwym wyciskaczem łez.

Szczerze przyznam, że takie powieści są nam potrzebne. Choć przepełnione smutkiem, są ważnym przekazem, który może pomóc nam uporać się z podobnymi emocjami w życiu. Ta powieść chwyta za serce. Tę historię warto wziąć do swojego serca. Zdecydowanie polecam i zalecam przygotować coś na otarcie łez.

iedyś – dawno temu – szła sama pogrążoną w ciemności drogą zwaną Firefly Lane. To była najgorsza noc w jej życiu i właśnie wtedy natknęła się na pokrewną duszę. „To był nasz początek”.... a minęło już 30 lat odkąd Tully i Kate są razem. Czy coś jest w stanie je rozdzielić? Czy pozwolą na to?

Uwielbiam styl pisarki Kristen Hannah. Tylko ona potrafi tak przedstawić historię, że paczka chusteczek jest konieczna do tego, by przebrnąć przez tą książkę. Jest wspaniała, wspaniale jest znów spotkać się z Tully, Johnem, ale jednak ich emocje przelewają się na nas i tak próbujemy razem przez to wszystko przejść.

Zdecydowanie należę do fanek tej autorki. sposób w jaki przekazuje emocje jest nie do podrobienia. dosłownie nie da się tego czytać i nie przezywac wszystkiego tak jak ja czasem tu przeżywam. po skoczeniu pozwól odejść jeszcze kilka dni chodziłam i myślałam o tym wszystkim.

Pomimo tego wszechogarniającego smutku jaki towarzyszył mi w trakcie lektury, to uważam że to naprawdę świetnie napisana książka. Pełno emocji jak zwykle świetnie skrojeni bohaterowie którzy wciąż ewoluują i starają się przyzwyczaić do nowej sytuacji jaka ich spotkała

To jest to na co czekałam już od dłuższego czasu. Kolejna część przygód Tully i Kate które są moimi absolutnymi ulubienicami. One się tak świetnie dopełniają, tworzą spójną całość, i nie wyobrażam sobie ich osobno. Mam nadzieję, że kiedyś też będzie mi dane utrzymywać taką przyjaźń

No przecież Kristen Hannah to nie trzeba nawet przedstawiać bo każdy wie o co chodzi i jak wysoki poziom ona reprezentuje. Każda jej książka tylko to udowadnia i potwierdza w przekonaniu wszystkich fanów o jej świetności i fajnym stylu pisania

Seria o prawdziwej przyjaźni. O tym jak teoretycznie dwie różne osoby mogą się rozumieć jak nikt inny i sprawiać, że w głębi duszy są do siebie całkiem podobne. O tym jak przechodzą ze sobą wszystkie lepsze i gorsze momenty i dożywają lat dojrzałości, dorosłości, ślubów i dzieci. I wreszcie o tym jak przychodzi pora na to by się rozstać a serce jest pęknięte na pół