Porywy namiętnych serc. Saga krynicka. Tom 3

"Jak odróżnić prawdziwą miłość od przelotnego zauroczenia?"

Na to chyba nie ma prostej wskazówki. A nawet jeśli są to udaje się je wykorzystać tylko nielicznym. Zwłaszcza gdy okoliczności nie pomagają. Dokładnie takie rozterki dotykają bohaterów książki:

Porywy namiętnych serc- Edyty Świątek, wydawnictwo mando

Porywy namiętnych serc to trzecia część sagi krynickiej, opowiadająca o losach kuracjuszy z uzdrowiska w Krynicy. Na ponad cztersytu stronach, podzielonych szesnaście rozdziałów, znajduje się historia głównie o tematyce romansowej, ale z watkami historycznym. Historia osadzona w realnym miejscu, zawiera w sobie nawiązania do faktycznych wydarzeń i historyczne postaci. Sama akcja płynie niezbyt szybko, czyta się opowiadanie lekko i przyjemnie. Dla osób lubiących wszelkiego rodzaju romanse, jak najbardziej przypadnie do gustu. Dla mnie jednak chwilami było za mdło i romantycznie nierealnie, ale myślę, że ten gatunek jak najbardziej broni takie momenty. Wątki historycznych nawiązań podobaly mi się najbardziej, chociaż nie były mocno pociągnięte.

Bardzo spodobamy mi się, juz nawet w pierwszej części historie rodzinne, opisujące życie przodków. Nie ma tego dużo, ale autorka świetnie wykreowala obraz rodzinnych ciężarów przenoszonych z pokolenia na pokolenie. Nie zabrakło w miłosnych historiach również postępów i nie czystych zagrań. I choć większość książki to raczej te przyjemne odsłony beztroskiego życia, jakie toczy się w uzdrowisko, to nie brakuje tu również trudnych życiowych decyzji jakie kuszą podjąć niektórzy bohaterowie.

Do uzdrowiska w Krynicy zjeżdżają się ludzie spragnieni odpoczynku i sielskiego życia. Nawet wiadomości o możliwym wybuchu wojny nie rujnują planów codziennego życia kuracjuszy. Życie Aurelii nie na każdym kroku jest jednak takie łatwe. Problemy ze Stasiem, opieka nad nim i jego siostrą. Miłosne zawiłości z Filipem i problemy z Litworami burza cały spokój.

Jednak nie ona sama ma problemy i zmartwienia. Czarno biały obraz urozmaicają romantyczne momenty. Jednak niektórzy starają się odrzucić miłość. Jednak nawet kiedy życie komplikuje wojna, miłość postanawia dać o sobie znać.

Ciekawi dalszych losów kuracjuszy z Krynicy?

"W miłości i na wojnie dozwolone są wszystkie chwyty"

Po raz trzeci i mam nadzieję nie ostatni, miałam do czynienia z bardzo interesującą "Sagą Krynicką". Tym razem Edyta Świętek wymyśliła bardzo ciekawy tytuł "Porywy namiętnych serc". Ten tytuł dużo mówi o tym, co znajdziecie w tej historii. Nie mogłam się doczekać tej części. Chciałam znać dalsze losy naszych bohaterów. Po przeczytaniu tej części mam chrapkę na więcej. Bardzo zżyłam się z postaciami tutaj występującymi. Podczas czytania, towarzyszył mi śmiech, radość i niestety również ból, łzy i strach. Autorka zaprezentowała nam tutaj pełną paletę emocji.

Czy mieszkańców Krynicy ominie przewidywana wojna?

Jestem zachwycona postawą pewnej młodej damy. Nie boi się ciężkiej pracy. Na przekór wszystkim zostaje akuszerką. Jest zadowolona ze swojej pracy. Dlaczego porzuciła miłość swojego życia? Co takiego krąży nad jej rodziną?

A co słychać u naszej kochanej Aurelii? Powiem wam tylko tyle, że u niej będzie się dużo działo. Czeka ją mnóstwo zmartwień. Więcej wam nie zdradzę. Warto się jej przyjrzeć z bliska.

Stanisław był bardzo problematycznym dzieckiem. Czy w późniejszych latach się poprawił? Czy dalej trwoni pieniądze, zamiast zająć się czymś pożytecznym? Czy i jego trafi strzała Amora?

Nie podobało mi się zachowanie pewnego mężczyzny, który nie szanował swojej żony. Robił dokładnie wszystko, żeby tylko nie musieć z nią przebywać. Oczywiście na salonach prezentował się zupełnie odwrotnie. Jak zakończy się jego historia, dowiecie się, czytając "Porywy namiętnych serc".

Jestem zachwycona historycznym tłem tej powieści. W tej części poruszamy się w latach 1908-1919. Poznajemy życie kilku bohaterów. Jednych tak jak ja polubicie, a innych znienawidzicie.

Na początku książki znalazłam, krótkie streszczenie poprzedniej części. Jest to bardzo przydatne rozwiązanie. Jestem z tego powodu bardzo zadowolona.

Okładka książki "Porywy namiętnych serc" jest urocza i przyciąga wzrok.

Autorka pisze bardzo ciekawym językiem.

Autorka pisze bardzo ciekawym językiem. Cieszę się z tego, że mogłam przeczytać historię życia między innymi: Aurelii, Teosi, Matyldy i Nikifora.

Jeżeli lubicie obyczajówki i rodzinne sagi, to nie możecie przegapić tego tytułu. Można czytać tę część bez znajomości poprzednich, ale radzę zacząć od początku, czyli "Sekrety kobiecych dusz", "Fantazje niewinnych lat" i dopiero potem "Porywy namiętnych serc". Czytając "Sagę Krynicką" od samego początku lepiej zrozumiecie postępowania niektórych postaci.

Ja odsyłam was do tych trzech części, a sama wypatruję już następnego tomu.

Polecam całą "Sagę Krynicką".

Powracamy do Krynicy, w której sielankę przerywa widmo nadchodzącej wojny. Wszyscy drąż o swoje dalsze szczęście, ale nie poddają się w obliczu kryzysu. Zabierają czytelnika w kolejną emocjonującą podróż i udowadniają, że jedno życie należy wykorzystać tak bardzo jak to możliwe.

Jeśli znacie twórczość Edyty Świętek, nie muszę Was wcale do niej namawiać. Jedynie wspomnę, że całą serię musicie czytać z zachowaniem chronologii, ponieważ to rodzinna saga, w której jedne wydarzenia są konsekwencją drugich. Zapewniam natomiast, że nie będziecie zmęczeni czy znużeni, ponieważ wszystkie części tętnią życiem, emocjami, cudownymi bohaterami, więc wszystko przeżywa się na własnej skórze, chłonie cały klimat powieści i na jedną wartą zapamiętania chwilę sami stoimy na miejscu postaci.

Kuracjusze nie chcą myśleć o tym co ich czeka. Przecież uzdrowisko to miejsce, w którym każdy znajdzie chwilę wytchnienia i tutaj czas płynie własnym rytmem. Pojawiają się zauroczenia, głębokie miłości i chwile wielkiego nieskrępowanego szczęścia, gdy końskie kopyta uderzają o ziemie a dorożka jedzie przed siebie. Aurelia i Teosia ponownie zaproszą nas do swojego świata i pokażą, że pod przykrywką pozorów kryje się wiele smutnych chwil oraz niepewnych wyborów. Przyjdzie im bowiem ponownie zawalczyć o swoje a także rozwiązać tajemnice sprzed lat.

Pokaźna seria mimo swojej sporej liczby stron nie nuży a nieustannie porywa nas w wir racjonalnych przygód. Wiarygodne wydarzenia, opowieści, które mogłyby wydarzyć się naprawdę, losy postaci splątanych ze sobą w zaskakującym momencie nakładają się na fabułę będącą fikcją literacką a jednak w jakiś sposób czerpiącą z historycznych źródeł. Można więc pogrążyć się w tym wszystkim na wiele cudownych godzin i ponownie zbliżyć się do bohaterów, których losy są nam naprawdę bliskie. Smutki, radości, nadzieje oraz niespełnione marzenia budują niepowtarzalny klimat prozy zdecydowanie wartej poznania.

Mam wielką słabość do sag rodzinnych, więc od pierwszego tomu czułam się bardzo zaangażowana w historię wymyśloną przez Edytę Świętek. "Porywy namiętnych serc" to kontynuacja utrzymana na wysokim poziomie, nawiązująca do losów bliskich naszemu sercu, sięgająca po klimatyczne chwile XX wieku, zabierająca nas do Krynicy, w której wszystko może się wydarzyć. Książka intensywna w odbiorze, lekka jak piórko a jednak bogata w emocje, która pięknie domyka podjęte wcześniej wątki.

"Porywy namiętnych serc" są trzecim tomem Sagi krynickiej. Ponownie przechadzamy się po barwnie opisywanych miejscach. Szczególnie zachwyca uzdrowiskowa Krynica-Zdrój. W tej części zaczynamy również odczuwać niepokój związany ze zbliżającą się wojną.

Każda z przewijających się przez książkę postaci przykuwa naszą uwagę oraz wzbudza emocje. W poprzedniej części nijak nie potrafiłam polubić Teodozji. Ale w tym tomie zaskoczyła mnie jej postawa i odważne życiowe decyzje. Dziewczyna zdecydowanie nie wpisuje się w utarte schematy. Konwenanse i rozsądek kontrastują z emancypacją. Od niechęci przeszłam do jej podziwu. A czy i Stanisław zyskał w moich oczach? Tego Wam nie zdradzę, ale jego postać także robi się coraz bardziej interesująca.

Ale oprócz fikcyjnych bohaterów nie zabrakło wzmianek postaci historycznych, co niewątpliwie wzbogaca tę powieść pod względem realizmu. 

Widzimy, jak duże znaczenie ma prawda. Zatajanie jej dla czyjegoś dobra, by go chronić, nie zawsze jest właściwym wyborem. Choć w tym wypadku zgodzę się z Aurelią, że nie wszyscy muszą ją poznać. Przynajmniej niecałą. Nawet jeśli chodzi o najbliższą rodzinę. Lecz bywa, że popełnione błędy i niewłaściwe decyzje przodków zbierają swoje pokłosie w następnym pokoleniu. 

Edyta Świętek dość mocno zaakcentowała wątek kultury łemkowskiej, tak charakterystycznej dla terenów, na których osadzona została akcja powieści. To grupa etniczna, u której po I wojnie światowej zaczęła się rodzić ich świadomość narodowościowa i aktywność polityczna. 

"Porywy namiętnych serc" to pełna emocji powieść o błędach młodości, tajemnicach, niebezpiecznych intrygach, przemianach, próbie odkupienia win, skomplikowanej miłości, romansach, zdradach, zazdrości. To historia, która porywa w wir wydarzeń i pozostawia niedosyt na więcej... Jestem przekonana, że dom Pod Lipami ma nam jeszcze wiele do zaoferowania!

Kolejne spotkanie z bohaterami Sagi Krynickiej. Kolejne, które porwało mnie w wir wydarzeń, oczarowało poruszonymi treściami i co najważniejsze obfitowało w niespodzianki. W końcu kolejne, którego lektura sprawiła mi ogromną przyjemność.

Autorka i tym razem fundamentem tej historii uczyniła krynicką codzienność. Mimo, iż sporo miejsca poświęciła zabawom czy organizowanym przyjęciom, gdzieś tam powoli w oddali nakreślać zaczęła niepokój. Niepokój wywołany wojenną rzeczywistością, strachem i lękiem przed tym, co zbliżało się nieuchronnie…

Oczywiście nie zabraknie miejsca na romanse, na zdrady, na przepych garderoby kobiecej i na pewien element sztuki malarskiej… Dość widoczny w tym tomie stał się wątek kultury łemkowskiej, która była charakterystyczna dla terenów w których rozgrywa się akcja powieści. I choć owa kultura weszła w fazę zapomnienia odtworzona zostaje tutaj niezwykle wiernie.

„Porywy namiętnych serc” to powieść, która dostarczy wrażeń i jednocześnie zagwarantuje deszcz emocji. Autorka bardzo głęboko zakorzenia w nas potrzebę poznania dalszych losów bohaterów, których poczynania przyszło nam obserwować na samym początku i które za sprawą lektury książki stały się nam bliskie. Spostrzeżemy pewną przemianę kobiecej postaci, która we mnie osobiście wzbudziła podziw, a także odkrycie tajemnic, których zdemaskowanie pociągnie za sobą pewne postanowienia i dokonanie zmian życiowych.

Przyznam się Wam, że czując ogromny niedosyt czekam na kolejny tom tej serii, a Tym którzy nie znają Sagi Krynickiej polecam rozpocząć lekturę od pierwszego tomu.

„Porywy namiętnych serc” to już trzeci i ostatni tom tej porywającej sagi. Bardzo polubiłam głównych bohaterów i ciężko jest mi się z nimi rozstać.

W tej części bardzo zmieniło się rodzeństwo, którym opiekuje się Aurelia. Zwłaszcza Teosia, która po poznaniu prawdy o swoich rodzicach postanowiła zmienić się i z szacunkiem odnosić się do ciotki. Aby odkupić swoje winy udaje się na nauki. Chce być akuszerką i pomimo, że czasy w których żyła nie sprzyjały rozwoju kobiet, nie poddała się. Przeżywa również pierwsze uniesienia miłosne.

Akcja książki dzieje się na początku XX wieku. Były to czasy, gdy coraz częściej mówiono o wojnie. Czasy, gdy kobiety nie miały za wiele do powiedzenia. Ale był to również okres, kiedy zaczęły się buntować przeciwko gorsetom, roli kobiety, która ma być tylko matką i żoną. Zaczęły za to walczyć o swoje prawa, miłość i szacunek.

Autorka opisała rozwój Krynicy Zdrój oraz społeczeństwo żyjące na początku XX weku. Ich mentalność, zwyczaje i podejście do zbliżającej się wojny. Książka opisuje los postaci fikcyjnych, które przeplatają się losem bohaterów historycznych żyjących w cieniu znanego uzdrowiska.

Jeśli lubicie sagi i podróże w czasie do miejsc, które dzisiaj zupełnie inaczej wyglądają, to bardzo polecam „Porywy namiętnych serc”.

Jak dobrze jest wrócić do starych przyjaciół i dowiedzieć się co u nich. Tak miałam w tym przypadku, czytając najnowszą część „Sagi krynickiej” „Porywy namiętnych serc”.

Życie w Krynicy toczy się dalej. Dwie przyjaciółki, Aurelia i Matylda, są już statecznymi matkami dorastających dzieci. Ich życie nie jest jednak usłane różami. Są wzloty i upadki. Ich dzieci dorastają już do zamążpójścia. Obie kobiety zastanawiają się jakich małżonków wybiorą sobie ich pociechy. Jednak nagle wybucha I wojna światowa i wszystko zmienia.

Książkę czyta się tak samo dobrze jak dwie poprzednie części. Styl autorki jest bardzo przyjemny. Podoba mi się też to jak są wykreowani bohaterowie. W każdej kolejnej książce czytamy o nowych bohaterach, a Ci znani już czytelnikom starzeją się. Podoba mi się właśnie to, że w dużej mierze ta część skupia się na dorastających dzieciach Aurelii i Matyldy – Teodozji, Stanisławie i Konstancji. Dzięki temu powieść nabiera nowego charakteru, rozrasta się.

Autorka doskonale też kreśli tło historyczne. Widać, że sporo czytała o tamtych czasach i o tym co działo się wtedy w Krynicy. Dzięki temu powieść jest bardziej autentyczna.

Jednym słowem naprawdę polecam. Nie mogę i nie chcę napisać, że ta część jest słabsza od pozostałych, bo to nieprawda. Jest równie dobra co dwie poprzednie.