Pod osłoną nocy

Kiedy po raz pierwszy zauważyłam, że wydawnictwo wznawia powieści Waters, to prawie fruwałam pod sufitem z radości. Nie tylko dlatego, że będę mogła wam napisać, jak je uwielbiam. Ale dlatego, że w końcu będę mogła mieć je tylko dla siebie i wracać do nich, kiedy tylko zapragnę, a nie czekać aż może ktoś je odda w bibliotece i znów będą dostępne do wypożyczenia. Bo wiecie, książki tej autorki to takie pozycje, które trzeba czuć w dłoni, żeby ich waga powoli mogła odcisnąć się na nas. Są jak słodkie egzotyczne owoce, ale by nimi się cieszyć potrzeba cierpliwości i zaangażowania. Chce się je mieć i kochać. Bo Sarah Waters jest naprawdę wspaniałą pisarką i „Pod osłoną nocy” to udowadnia. Bo za każdym słowem tej powieści kryje się ogrom emocji i intencji, co, sprawia, że czytanie jest przyjemnością, ponieważ czujesz, że czytasz książkę, która faktycznie coś znaczy. Waters ukrywa w powieści drobne detale, które nadają kontekst i znaczenie narracji, nawet na którym palcu nosi się pierścionek. Te chwile i drobnostki są jak mały ukłon w stronę czytelnika i jego odbioru historii. A przez ilość szczegółów historycznych, odnosi się wrażenie jakby się oglądało stary film o życiu podczas drugiej wojny światowej. Ogromnie podobało mi się, że narracja przesunęła się wstecz z 1947 do 1941 r., ponieważ nadało to tak interesujących zwrotów akcji. Bo czas biegnie do tyłu, a pamięć zacieśnia swój uścisk. Bo ludzka przeszłość jest o wiele bardziej interesująca niż ich przyszłość. Każda postać, na której skupia się autorka, jest cudownie napisana. Waters zazwyczaj koncentruje się na postaciach LGBTQ+ i tak pięknie opisuje ich doświadczenia, że każda chwila chwyta za serce, gdy doświadczamy ich zmagań, gdy obserwujemy, jak chwytają się tych małych chwil radości w swoim najgorszym czasie (u podstaw tej powieści leżą przeżycia kobiet w czasie wojny). I mimo, że jest to długa powieść, to warta przeczytania. Warta zakochania się w każdym detalu, w pasji i wspaniałym piśmie. Warta przeczytania, tu i teraz, bo wszyscy możemy jutro umrzeć.

Rok 1947 to czas lizania ran. Uciekania przed cierpieniem, jakiego się doświadczyło i prób odnalezienia siebie we wciąż zrujnowanym Londynie. Niby życie zdaje się normalnie płynąc do przodu, a jednak coś uwiera, zabiera oddech i przytłacza.

W 1944 bomby spadają z nieba. Słychać krzyk ludzi, ale nieco dalej można usłyszeć śmiech. Kolejny alarm staje się rutyną, ale do widoku ciał nie można się przyzwyczaić. Do więzienia łatwo trafić za odmówienie służby wojskowej, a za zapalenie światła nocą bez odpowiednio zabezpieczonych okien czekały kary pieniężne.

1941 wydawał się przynieść szybki koniec wojny. Bo w końcu ile może ona trwać? Młodzi, pozbawieni nadziei ludzi, patrzyli z zaniepokojeniem w niebo, a obracające się w gruzy miasta wprowadzały ich w panikę.

Sarah Waters urodziła się w czasach pokoju, ale w jej świecie wciąż wyraźne były wspomnienia wojny. Może to właśnie dlatego zdecydowała się na stworzenie powieści historycznej, gdzie losy piątki czy szóstki bohaterów ściśle ze sobą się wiążą w rzeczywistości objętej chaosem. Osoby, które kochają, nienawidzą, są szczęśliwe i zrozpaczone. Ludzie z krwi i kości, choć będący jedynie wytworem wyobraźni autorki. Kreśleni szczegółowo, z uwagą, bez odkrywania na dzień dobry wszystkich kart. Na setkach stron bardzo powoli poznajemy ich historie — miłostki, związki, zdrady, próby samobójcze czy przemyślenia na temat sensowności wojny. Staramy się zrozumieć łączące ich relacje. Wytężamy zmysły, by dostrzec wszystkie emocje, jakie skrywają się pod gestami czy słowami. Poznajemy ich rozdział po rozdziale, a tak powolne budowanie historii sprawiło, że akurat ja przywiązałam się do nich znacznie mocniej.

Fabuła płynie, i płynie, i płynie, a robi to na tyle powoli, że akcja jako taka jest minimalna. Ot, codzienne życie w bombardowanym Londynie, gdzie każdy próbuje przeżyć i cierpieć jak najmniej. Najważniejsze jest nakreślenie realiów oraz relacji. Z tego względu nie będzie to powieść dla każdego, ale moje serduszko zawsze kupuje dobre tworzenie portretów psychologicznych. Tym bardziej, gdy zostaje to zrobione ładnym, zgrabnym językiem, a właśnie takim Waters się posługuje.

„Pod osłoną nocy" to klasyka literatury LGBTQ+. W powieści znajdziemy związki kobiet i najczęściej platonicznie uczucia między mężczyznami. Ale Waters nie skupia się jedynie na sytuacji społeczności queerowej w latach czterdziestych dwudziestego wieku, a nakreśla wszelkiej maści problemy, które dotykają jednostek. Jest temat samobójstwa czy aborcji. Pragnienia zginięcia od bomby, co ma rozwiązać wszystkie problemy. Relacje toksyczne czy zależne. Tego jest tyle, że może przytłoczyć, ale czyż nie taki właśnie jest świat? Pełen kolorów, ale nie wyłącznie tych jasnych i pięknych.

Mam gulę w gardle, której nie mogę się pozbyć. Nie płakałam, nie byłam sfrustrowana podczas czytania, ale... Coś dusiło i dusi dalej. I między innymi przez to pragnę przeczytać inne tytuły Waters. Potrzebuję jej więcej. I mocniej.

przekł. Magdalena Moltzan-Małkowska

„Pod osłoną nocy” to idealny przykład książki, po którą trzeba sięgnąć w odpowiednim czasie. Nie można czytać jej impulsywnie i wyrywkowo, jest też dość wymagająca i czasami toporna. Nie znajdziemy tu wartkiej akcji, nasze serce raczej nie zabije też szybciej.

Książkę opisałam jako powolną. Powolną i subtelna. Dla niektórych może wydać się nudna, dla mnie jest natomiast pełna wrażliwości i intymności - to jak wyrywki z życiorysu czterech postaci, których losy splatają się ze sobą w zaskakujący sposób.

„Klasyka literatury LGBT+” - Pod osłoną nocy to smutny obraz rozpaczy i żalu. Konieczność ukrywania swoich prawdziwych uczuć, niezależnie od płci i orientacji, a wszystko to przedstawione w ciężkich latach 1947-1941. I tak, akcja toczy się w tył, a co zaskakujące, ma to tak cudowny sens - wszystko powoli wskakuje na swoje miejsce i funkcjonuje jak dobrze naoliwiona maszyna.

Ten tytuł to też Londyński klimat, odczuwalny na każdej stronie.

Dusi. Brutalnością, szczerością i trudnymi tematami. Jest coś magicznego w tym uścisku po zakończeniu książki, ale też niepokojącego podczas czytania.

Tytuł może nie każdemu podrasować i jest to całkowicie zrozumiałe. To specyficzna cegiełka z którą albo złapiemy dobry kontakt, albo rozejdziemy się z mieszanymi uczuciami. Myślę też, że same opinie nie wystarczą - trzeba przekonać się samemu, czy styl autorki nam odpowiada. To moje pierwsze spotkanie z Panią Waters, ale jestem pewna, że nie ostatnie.

Sarah Waters jest popularną i wielokrotnie nagradzaną brytyjską pisarką. Znana jest głównie z powieści z wątkami homoerotycznymi. "Pod osłoną nocy" to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością.

Poznajemy historię czworga Londyńczyków- trzech kobiet i mężczyzny o burzliwej przeszłości.

Kay, w czasie wojny żyła pełnią życia, dzisiaj nosi się jak mężczyzna i nie ustaje w poszukiwaniach czegoś, co wciąż się jej wymyka. Helen- piękna i przez wszystkich lubiana, skrywa w sobie bolesną tajemnicę. Viv- mimo cierpienia, jakiego doświadczyła od kochanka, wciąż pozostaje mu wierna. Na pozór niewinny Duncan ma za sobą walkę z własnym demonem. Losy tej czwórki łączą się ze sobą i przeplatają na wiele różnych sposobów.

To moja pierwsza książka o powszechnej dzisiaj tematyce LgBt. Sięgając po tę powieść tak naprawdę nie wiedziałam czego się spodziewać. Choć początek zapowiadał średnio ciekawą powieść a historie bohaterów troszkę mnie nudziły, to jednak im brnęłam dalej tym było coraz lepiej i ciekawiej. Powoli okazuje się bowiem, że każdy z bohaterów ma jakieś tajemnice. Ciekawym zbiegiem jest cofanie się w czasie, najpierw poznajemy losy bohaterów w 1947 roku, potem w 1944 a na końcu w roku 1941. I takie poprowadzenie fabuły bardzo mi sie podobało.

Bardzo dobrze czytało mi się tę książkę, Autorka ma świetny styl, jej sposób pisania i przelewania emocji na papier bardzo mnie urzekł i z pewnoścą jeszcze kiedyś będę chciała sięgnąć po jej powieści.

"Pod osłoną nocy" to powieść, która nie każdemu przypadnie do gustu, jednak uważam, że warto po nią sięgnąć choćby ze względu na świetnie ujęte tematy przyjaźni, miłości i wojny.

"Pod osłoną nocy" śledzi losy czterech bohaterów i brzemię, jakim naznaczyła ich II wojna światowa. W jej trakcie niektórym dźwięk syren towarzyszył całe dnie, inni w więzieniu oczekiwali lepszego jutra. Choć Kay, Helen, Viv i Duncan różnią się od siebie, łączy ich pragnienie zrozumiemia, akceptacji i miłości.

Ciężko opisywać niedawno wznowioną książkę Sarah Waters. To jedna z tych powieści, o której najlepiej wiedzieć jak najmniej i pozwalać, by kolejne strony odkrywały przed nami sekrety historii. A ty jest sporo...

"Pod osłoną nocy" to powolna i emocjonalna wędrówka, w której każdy ma szansę znaleźć cząstkę siebie. Historie miłości, przyjaźni i rodzin są różne, ale wzruszają równie mocno. Przeczytałam już wszystkie książki Waters i muszę przyznać, że ta jest jedną z moich ulubionych. Polecam!