Po północy

Na wyspie Seabrook w Karolinie Południowej Nicole Seymour jest po prostu młodą kobietą o imieniu Nikki. Tu jest dom, który staje się dla niej azylem od szumu codziennych problemów i publicznych zawirowań. Nikki zajmuje się bowiem zbieraniem funduszy pomagając starszemu bratu, który ma polityczne ambicje. Czasami jednak musi po prostu odpocząć i zebrać siły na kolejną walkę. Tym bardziej, że niedawno przeszła zapalenie płuc, które dodatkowo osłabiło jej organizm. Wyjeżdża więc z Charlestonu do domu położonego na wyspie. Tam w dość ciekawych okolicznościach spotyka na plaży Kane’a Lombarda. Od razu świadoma jest kim tak naprawdę jest ów zwyczajny i skromny urlopowicz. To największy polityczny rywal brata Nikki oraz potentat naftowy z Houston. Gdy tożsamość Nikki wychodzi na jaw, Kane staje się wobec niej nieufny i podejrzliwy. Mimo ryzyka nadal jednak spotykają się pod osłona nocy.

Polityczne intrygi, pułapki, niedopowiedzenia, tajemnice, fałszywi przyjaciele oraz miłość. W dodatku niewinna kobieta i niedostępny, ale przystojny, mężczyzna z przeszłością. To wszystko można znaleźć w fabule skonstruowanej przez Dianę Palmer. To nie jest zbyt dobra książka tej autorki, ale relaksująca, a wątki poboczne ratują powieść.

Autor: Diana Palmer Tytuł: Po północy Dla Nikki dom na plaży jest azylem. W idyllicznym otoczeniu odpoczywa od pędu wielkiego świata i zapomina o polityce, która stała się ostatnio treścią jej życia. To właśnie tu pewnego dnia ratuje mężczyznę, który okazuje się przeciwnikiem politycznym jej brata, ubiegającego się o urząd gubernatora. Nikki i Kane wiedzą, że och romans stanie się lokalną sensacją i pożywką dla mediów. Namiętność jest jednak silniejsza niż rozsądek. Spotykają się coraz częściej, zawsze pod osłona nocy… Jest to króciutka opowieść o miłości, która pojawiła się przez przypadek w dwójce osób. Urzekła ona moje serduszko. Bardzo spodobała mi się taka opowieść i miłości, ponieważ jest ona delikatna oraz romantyczna. Wcieliłam się w rolę głównej bohaterki i odczuwałam wszystko po kolei. Autorka pokazuje nam inny świat, w którym można się wyłączyć i nie myśleć o naszym świecie, chociaż na chwilę. Okładka jest śliczna, co dodaje nam chęci przeczytania książki. Ocena 9/10

Odnoszę wrażenie, że ostatnio ciągle piszę o Dianie Palmer! I coś w tym jest, ale spróbuję usprawiedliwić się faktem, iż staram się dopełniać kolekcję książek danego autora, a Palmer całkiem przyjemnie odpręża w przerwie od powieści trudnych oraz wymagających skupienia. Dodatkowo, wzbudza zachwyt wśród ciotek lub babć, więc zawsze można poratować kogoś egzemplarzem. W „Po północy” kierujemy uwagę na już znanym schemacie, którego raczej nie muszę przedstawiać, lecz to zrobię. Ciężka miłość, zakochana dziewczyna, niedostępny mężczyzna, każda strona wypełniona próbami pojednania zgubionych kochanków. Wiem, mało oryginalne, aczkolwiek znowu podkreślam — relaksujące. Chociaż mogę przyznać, poprzednie fabuły mocniej do mnie trafiły, jednak tę również przeczytałam z pewnym zainteresowaniem. Na czym polegały wady, na czym zalety? Za moment rozwinę temat, bo warto pochylić się nad kwestiami… kulturowymi, wynikającymi z różnicy czasów.

Autorka postanowiła wprowadzić do romansu polityczne intrygi, które zapewne miały nieco zneutralizować ogólną atmosferę. Jednak, mimo wszystko, bardziej zaciekawiły mnie perypetie Nikki i Kane’a, choć doceniam starania. Muszę oznajmić, że pierwsze wydanie książki ukazało się prawie trzydzieści lat temu (w roku mojego urodzenia, przerażające!), a wspominam o tym z konkretnych względów. Sporej przepaści między naszymi czasami, a tamtymi. To, co wtedy uchodziło za przejaw męskości, dzisiaj może wzbudzać albo śmieszność, albo jakiś rodzaj zgorszenia, co świetnie rozumiem. Dlatego należy pamiętać o przymykaniu oka na niektóre zachowania, aby się nie denerwować lub aż za mocno angażować.

Fakt, całość czyta się naprawdę szybko, jak chyba każdą z książek Palmer. Autorka umie ładnie odwzorować otoczenie, przedstawić życie wewnętrzne bohaterów, ich rozterki, a równocześnie unika przesadnego rozwlekania. Myślę, że historię skończycie w jeden wieczór, maksymalnie dwa. Ale miejmy się na baczności, gdyż spotykamy sporo postaci, więc można zamotać się w tych wszystkich imionach i nazwiskach. Ostrzegam, ponieważ sama trochę to zlekceważyłam, a potem musiałam cofać o kilkanaście stron, aby przypomnieć istnienie danego człowieka. Cóż, dobrze, iż najbardziej polubiłam Nikki!

No, właśnie — Nikki. Zauważyłam w sobie tendencję do kibicowania żeńskim bohaterom stworzonym przez Dianę, chyba są wszystkie do siebie w jakimś sensie podobne. Czułe, miłe, pokiereszowane, a równocześnie zauroczone nadzieją na lepsze czasy. Owszem, delikatnie wyidealizowane, ale tylko trochę. Łatwo można je „widzieć” w rzeczywistości, przyjemnie byłoby mieć takie przyjaciółki. A Kane? Trudno go usprawiedliwiać. Spotkała go tragedia, stracił żonę i dziecko, lecz bije od niego lekki szowinizm, niechęć do kobiet, bywa opryskliwy w opresyjnej formie. Chwilami w duchu liczyłam na kolejnego amanta, który traktowałby Nikki w odpowiedniejszy sposób. Niestety, przed laty taki Kane miał wzięcie…

„Po północy” uznaję za książkę nieco infantylną, ale doskonale pojmuję, dlaczego Diana Palmer od kilku dekad ma grono wiernych fanek. Historie wręcz stworzone dla osób poszukujących wypełnienia wolnego czasu. Już kiedyś o tym wspominałam, jednak podkreślę raz jeszcze… To romanse w niektórych aspektach lepsze od współczesnych, a bronią ich żeńskie postaci. Teraz chętnie sięgnęłabym po coś nowszego spod pióra tej pisarki, tak wedle porównania, a jestem ciekawa, jak na przestrzeni lat zmieniał się jej warsztat.

Lubię od czasu do czasu sięgnąć po lekką książkę. Ostatnio, bywało to częściej niż rzadziej, ale po prostu miałam większą ochotę na niewymagające lektury. W takich momentach polubiłam sięgać po twórczość Nory Roberts. Kiedy zastanawiałam się nad kolejnym nazwiskiem, to przyszła mi do głowy Diana Palmer. Jej nazwisko kojarzy mi się szczególnie z jedną książką, którą kiedyś przeczytałam. Była ona lekka i zabawna. Postanowiłam, że teraz jest dobry czas, aby poznać jej inną twórczość. Niedawno, sięgnęłam po książkę „Po północy”.

Nie miałam zbyt dużych wymagań od książki „Po północy”. Miała być po prostu niewymagająca ode mnie zbyt dużo, a jednocześnie przynosząca chwile relaksu. I oczywiście, okazała się być lekkim czytadłem. W tym sprawdza się idealnie. Nie spodziewałam się, że książka mnie na tyle wciągnie, abym nie potrafiła odłożyć jej na bok. Jednak chciałam, żeby historia była ciekawa. Taka też była, ale przy okazji trochę mnie irytowała. Rozumiem, że powieść ta pochodzi z lat dziewięćdziesiątych i wtedy zapewne była lepiej przyjmowana przez czytelników. O ile polubiłam główną bohaterkę, o tyle nie polubiłam głównego bohatera, który po prostu czasami zachowywał się, jak ostatni dupek.

Książka „Po północy” to zdecydowanie lekka książka, którą da się przeczytać w jeden wieczór. Ja nie zostałam fanką tej książki, ale na pewno jeszcze sięgnę po inne książki tej autorki. Mam wrażenie, że pani Palmer napisała tyle książek, że na pewno coś znajdę co mi się bardziej spodoba. Polubiłam główną bohaterkę i trzymałam za nią kciuki. Byłam ciekawa jak potoczy się jej życie. Jednak nie polubiłam głównego bohatera i nie spodobało mi się zakończenie tej historii. Te dwie rzeczy znacznie wpłynęły na obniżenie mojej oceny tej książki.

Z książkami Diany Palmer spotkałam się po raz pierwszy i muszę przyznać że styl autorki naprawdę przypadł mi do gustu.

Życie Nikki ściśle powiązane jest z karierą polityczną brata. Jej zaangażowanie i ciężka praca niestety odbijają się na jej zdrowiu. Pewnego dnia poznaje ona jednak tajemniczego mężczyznę który jak się okazuje w ramach przymusowego urlopu spędza czas w domku na płazy w Seabrok.

Dziewczyna szybko orientuje się że ma do czynienia z politycznym przeciwnikiem jej brata Kane’m co ogromnie komplikuje sytuacje i budzące się w nich uczucia.

Wątek polityczny przeplata się z uczuciami dwojga bohaterów, a także pewną intrygą którą ktoś próbuje uknuć przeciwko Kaenowi.

Fabuła jest naprawdę ciekawa choć można pogubić się w ilości postaci i nazwisk. Pomimo tego książkę czytało się naprawdę przyjemnie i zainteresowaniem obserwowałam budzące się uczucie dwojga bohaterów