Stal i śnieg. Nawałnica mieczy. Część 1. Pieśń Lodu i Ognia. Tom 3

Seria "Piesni i Ognia" to juz kultowa seria, 5 gwiazdek jesli o mnie chodzi. [Adres usunięty]. Dziekuje.

Kiedy skończyłam przygodę z drugą częścią "Starcie królów" wprost tęskniłam za porywającym światem 7 krolestw. Na szczęście nie musiałam długo czekać i bez wahania wyruszyłam w dalszą fantastyczną podróż. Książka jak dwie poprzednie porywa bez reszty. Czułam się niemal jak towarzyszka Arii (moja ulubiona postać) oraz innych bohaterów tej niesamowitej sagi.

Martin nie rozczarował mnie i tym razem dlatego z zapartym tchem czytam kolejną część.

Polecam nie tylko miłośnikom twórczości Martina ale również Tolkiena czy Prathetta gwarantuję, że nie będziecie zaskoczeni.

Jakiś czas temu sięgnęłam po kolejny tom sagi George'a R.R. Martina o wdzięcznym tytule "Nawałnica mieczy: Stal i Śnieg". Wbrew pozorom ukrywającym się w tymże tytule, część ta przyniosła raczej chwilowe odetchnienie od walk, skupiła się nawet trochę na wątkach miłosnych. Być może "miłosnych" nie jest tu zbyt konkretnym epitetem, ponieważ, jak wiadomo, w świecie gry o tron śluby prędzej zawiera się z rozsądku i płynących z niego korzyści, niżeli głębokiej, prawdziwej miłości. Co wcale nie oznacza, że saga jest tej ostatniej kompletnie pozbawiona. Jesteśmy świadkami miłości, jaka wywiązała się pomiędzy młodym królem północy, a pewną panną Jeyne. Jest to ciekawa odskocznia od poprzednich tomów, których akcja balansowała najpierw wokół intryg, później wojny pomiędzy braćmi Baratheon, a potem już Stannisem i siłami króla Joffrey'a. Jedną z największych zalet całej sagi (trzecia część pod tym względem nie jest wyjątkiem) jest to, iż Martin wcale nie ułatwia życia swoim bohaterom. Wręcz przeciwnie, stawia ich naprzeciw wciąż nowym i nowym wyzwaniom. Także i tutaj możemy spodziewać się wielu nieoczekiwanych zwrotów akcji i zaskakujących rozwiązań. Szczególnym zaskoczeniem dla mnie okazała się postać Sansy, która w tej części zaczyna nabierać wielowymiarowości. Martin nie zapomina o niej, pozwala natomiast lepiej zaznajomić się czytelnikowi z jej osobą. Jej los jest przykry, lecz sytuacja w której się znalazła nie pozostawia wyboru, co czyni jej postać niestety dość bierną. Kolejnym zaskoczeniem był Jamie Lannister, wcześniej uważany przeze mnie za krnąbrnego królobójcę, człowieka o niepokornym sercu. Jednak tu ta niepokorność dodaje powieści smaczku. Dzięki wprowadzeniu narracji z jego perspektywy możemy lepiej poznać losy tego (jakże ostatecznie ciekawego) mężczyzny, który swą miłością do siostry sprawił, iż sama polubiłam (bądźmy szczerzy) tę raczej denerwującą bohaterkę. Jego postać jest o tyle ciekawa, że możemy poprzez jego rozmyślania poznać fakty z życia i śmierci ostatniego z królów Targaryenów. Również nowa narracja z perspektywy Sama okazała się ciekawa i zaskakująca. Poznajemy dzięki niemu przerażające wydarzenia, które dokonały się na Pięści Pierwszych Ludzi. Sama do tej pory mam ciarki na wspomnienie pojawiających się częściej w tym tomie Innych. Ponadto Sam w końcu zaczyna wychodzić ze skóry tchórza, jak przystało na brata z Nocnej Straży. Także Daenerys w tej części pokonuje słabości i staje się królową z krwi i kości. Jej postać nabiera kolorów, widać jak dziewczyna dorasta do roli, z jaką przystało jej się zmierzyć. Usatysfakcjonowały mnie też posunięcia Tyriona, najinteligentniejszego karła w Westeros. Pokazał się nam jako genialny strateg i bohater. Szkoda trochę, że nie został doceniony za swe zasługi względem króla. Lecz życie często jest niesprawiedliwe, co w swej sadze doskonale ukazuje autor. Ta właśnie prawdziwość urzekła mnie w jego sadze i urzeka mnie za każdym razem do dziś, gdy przerzucam kolejne kartki. A czy wy już przeczytaliście pierwszą część "Nawałnicy mieczy" i wiecie "co psy robią wilkom"?