Powieść obyczajowa z wyższych sfer przedwojennej Warszawy, a przy tym pasjonujący kryminał. Blichtr wykwintnych salonów, kawiarniane romanse, szpiedzy i detektywi, afera z kradzieżą tajnych dokumentów państwowych, szantaże i podsłuchy.
A oto słowa Autora:
Uważam, że pamiętnik p. Hanki Renowickiej w zupełności na druk zasługuje. Wart jest rozpowszechnienia jako po prostu dokument obyczajowości i psychiki dzisiejszej kobiety
kulturalnej oraz jej środowiska. W czasach gdy pochłaniamy setki tomów przeróżnych biografii, autobiografii i powieści autobiograficznych pisanych przez robotników, chłopów, girlsy, byłych przemytników, polityków itp. – nie widzę powodu, dlaczego mielibyśmy się wyrzec sposobności poznania pamiętnika kobiety należącej do warstw wyższych, do tych „dziesięciu tysięcy”, które w naszym kraju nadają ton i charakter epoce. Sądzę, że dokument ten może być równie interesujący, a uzupełniając literacki pejzaż autentyzmu przyda się przyszłemu historykowi obyczajów pierwszej połowy dwudziestego wieku.
Oddając go w ręce czytelnika pragnę zaznaczyć, że najwyższą zaletą pamiętnika jest
zdumiewająca jego szczerość, szczerość, której nie zdołali osiągnąć nawet tak wielcy
pamiętnikarze jak – toute proportion gardeé – Jan Jakub Rousseau.
Pełna finezji powieść, demaskująca pustkę moralną i intelektualną elit społecznych, była jednocześnie próbą ostrzeżenia przed nadciągającą katastrofą.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
W jakim klimacie utrzymana jest powieść "Pamiętnik pani Hanki"?
Książka jest błyskotliwą satyrą społeczną osadzoną w barwnych realiach przedwojennej Warszawy. Autor z humorem i ironią portretuje elity polityczne oraz towarzyskie polskiego dwudziestolecia międzywojennego. Czytelnik odnajdzie tu liczne intrygi, skandale salonowe oraz celne obserwacje obyczajowe ówczesnej epoki. Jest to doskonała lektura dla osób ceniących inteligentny dowcip i klimat dawnej stolicy.
Czy język utworu jest zrozumiały dla współczesnego czytelnika?
Język powieści jest niezwykle żywy, lekki i w pełni przystępny dla dzisiejszego odbiorcy. Tadeusz Dołęga-Mostowicz posługuje się sprawną polszczyzną, która mimo upływu lat nie straciła na swojej dynamice i wyrazistości. Stylizacja na pamiętnik głównej bohaterki sprawia, że narracja staje się bezpośrednia i bardzo wciągająca od pierwszych stron. Lektura nie wymaga specjalistycznej wiedzy historycznej, by czerpać pełną satysfakcję z tekstu.
Dla kogo ta książka może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Powieść nie jest polecana osobom poszukującym współczesnych romansów o prostej i przewidywalnej konstrukcji fabularnej. Ze względu na swój satyryczny charakter, główna bohaterka bywa celowo przedstawiana jako postać próżna i naiwna, co wymaga od czytelnika dystansu. Czytelnicy preferujący mroczne thrillery lub szybką akcję mogą poczuć się znużeni szczegółowymi opisami salonowych konwenansów. Książka skupia się na ironicznej obserwacji świata, a nie na budowaniu napięcia typowego dla literatury sensacyjnej.
Jakie główne wątki porusza ta historia?
Książka koncentruje się na życiu towarzyskim wyższych sfer i mechanizmach władzy w Polsce lat trzydziestych. Fabuła ukazuje świat pełen pozorów, gdzie reputacja i koneksje znaczą znacznie więcej niż szczerość ludzkich uczuć. Autentyzm opisów miejsc i zachowań sprawia, że czytelnik przenosi się do luksusowych restauracji i salonów dyplomatycznych tamtego okresu. To fascynujący obraz społeczeństwa, które nieuchronnie zmierza ku końcowi pewnej historycznej epoki.
Czy jest to literatura skierowana wyłącznie do kobiet?
Mimo formy pamiętnika i kobiecej perspektywy, jest to uniwersalna proza o silnym charakterze społeczno-politycznym. Mężczyźni znajdą w niej przenikliwą analizę męskich ambicji oraz gier o wpływy w ówczesnych kręgach rządowych. Dołęga-Mostowicz po mistrzowsku łączy wątki osobiste z szerokim tłem historycznym i politycznym kraju. Powieść stanowi wartościowe uzupełnienie wiedzy o kulturze, mentalności i problemach elit II Rzeczypospolitej.
