Pająk. Pajęczyna. Tom 3

Przed tą częścią ostrzegam...emocje poszybują w górę i nie da się przed nimi uciec .Chyba,że będziecie mieli w zasięgu pudełeczko chusteczek .To jedyna część,która tak mnie wzruszyła.

W "Pająku" poznajemy historię Shade'a , który był bohaterem drugoplanowym w dwóch poprzednich częściach.Tym razem to on jest głównym bohaterem,który zakochuje się w Ninie .Nie wie jednak,że ta dziewczyna poluje na jednego z "Pająków" . Ma ku temu poważny powód aby wkręcić się w ich świat. Chociaż wie, że jest zły, to musi w nim być. To sprawa życia lub śmierci.

W tej części autorka dobitnie pokazuje, że rodzina to nie tylko więzy krwi, to także ludzie którymi się otaczamy i jesteśmy w stanie dla nich zrobić wszystko. Czasem nawet poświęcić własne życie.

Laura Passer genialnie poprowadziła fabułę ,w której znalazłam wszystko co oczekuje od bardzo dobrej książki. Emocje, które odczuwałam na każdej stronie, raz były słabsze raz mocniejsze,że nie mogłam się opanować.Wszelkie uczucia tu tlą się jak mały płomyk by z czasem zabłysnąć jak wielki ogień.Tu o wszystko się walczy ...o uczucia ,o rodzinę ,o samego siebie...o wszystko.Powiem tak,nie zastanawiajcie się ,tylko czytajcie "Pająka",który złamie Was nie jeden raz,roztrzaska Wasze serca na milion kawałków,by potem je umiejętnie naprawić.Polecam

[…]To zabawne, że świat ciągle idzie do przodu. Powoli gubimy się w technologiach, mamy tyle pieniędzy, że nie jesteśmy w stanie ich zliczyć. Mamy nieograniczoną władzę, a wciąż ulegamy tak przyziemnemu uczuciu jak miłość. Tak niepozorna, a powinno się ją nazywać kolejnym żywiołem. Bo potrafi siać zniszczenie nie do opisania. Człowiek boi się zła, tymczasem to ta [motyla nóżka] miłość jest najgorsza. Dla mnie zło to codzienność, to szczerość. Przyzwyczaja nas do siebie, uczy. Zżywamy się z nim, oczekujemy, przygotowujemy się. To miłość jest nieprzenikniona, podstępna. To miłość zadaje ci największy ból. To miłość cie niszczy[…]

A wam jak się wydaje? Czy faktycznie niszczy nas miłość? A może jest inaczej?

Ostatnia cześć o Pajączkach, o rodzinie Ragnetelli, która wzajemnie się chroniła, opiekowała. O żołnierzach i przyjaciołach. Tym razem poznajemy Shade. Bawidamka, nie bawiącego się w związki mężczyznę. Wszystko zaczyna się zmienić, gdy Shade poznaje nową kelnerkę, Ninę. Rosnące uczucie pomiędzy nimi zaczyna przerażać Shade. Jednakże spokój zostaje zburzony gdy? Tego musicie się sami dowiedzieć.

Jeszcze się nie otrząsnęłam z tej historii. Jeszcze nie opadły emocje jakie zafundowała mi Laura w tej części. Części, która mnie rozwaliła emocjonalnie, która wbiła w ziemię niczym gwóźdź. Części, która sprawiła, że wypłakałam morze łez(Laura! wisisz mi chusteczki🤣🤣🤣). Części, po której miałam ochotę wejść do książki i przełożyć przez kolano nie tylko Shade, ale też Ninę. Części, która sprawiła, że moje ciało płonęło i czułam wielkie podniecenie w dole brzucha. Bo to co tam nawyprawiała Laura, wprawiło mnie w osłupienie. Ta część była najlepsza ze wszyskich trzech. Taka szczera i prawdziwa. Taka która potrafiła rozerwać serce na strzępy, żeby później je na nowo posklejać. Trudno mi będzie żyć po tym jął świat moich ulubionych Pająków się skończy, ale oni zawsze pozostaną w moim sercu. (Nadal nie cierpię pająków jako stworzeń😂😂)Bo ci chłopcu są niezniszczalni, choć groźni to potrafiący oddać życie za sprawę, a w szczególności jeden za drugiego. Bo to właśnie jest rodzina. 

Kochana Lauro, dziękuję Ci za tą historię i za tego dupka Shade. Pokazałaś mi jego prawdziwą twarz, gdy w pewnym momencie chciałam go spisać na straty. Mam nadzieję, że jeszcze wrócisz do tej historii i opiszesz choćby tego nicponia Rino. Bo czuję, że może z tego być niezła historia. A @ dziękuję, że w końcu zmusiłaś mnie tym booktourem do przeczytania tej części. Polecam wszystkie trzy.

Pająki. Nigdy nie sądziłam, że spojrzę na nie inaczej, niż na przerażające mnie osobniki, jednak po serii „Pajęczyna”, często gdy na jakiegoś trafiam, myślami przenoszę się w krąg rodzinny Ragnatellich.

Przy recenzji każdej z części podkreślałam, że autorka w sposób niezwykły przedstawiła przynależność do tej grupy. Pająki, to nie tylko postrzegani przez innych groźni gangsterzy, to przede wszystkim rodzina, a trzecia część jest najbardziej dobitną kwintesencją tego stwierdzenia.

„Nikt chyba nie rozumiał naszej więzi. Nie uświadczysz tego w żadnej mafijnej rodzinie. Bo inni, całując się w policzki, już obliczali w głowie, na czym i ile zarobią. Ale my... byliśmy jednością.”

„Laura Passer w nowej odsłonie” - tak głosiła zapowiedź z tyłu książki. Zgadzam się z nią całkowicie. Laura w najlepszej postaci, która w swoim dziele, nie szczędzi brutalności, doprowadza do płaczu, przyprawia o dreszcze, wzbudza zaszokowanie i wreszcie swoją lekkością stylu, okraszoną humorem przywraca uśmiech, mimo roztrzaskanego serca.

Ta historia jest tak kompletna, że nie sposób wyróżnić poszczególne elementy, które doprowadziły do mojego zachwytu. Świetnie poprowadzony wątek mafijny, którego początek pierwszej części w ogóle nie zapowiadał tylu powiązań i ewoluowania do takiej rangi. Niesamowita kreacja postaci, zarówno męskiej, jak i żeńskiej. Shade i Nina, to para, która mimo początkowych zawirowań, wykazuje się wyjątkową dojrzałością. Ich nieprzypadkowe spotkanie, oprócz śmiechu i namiętności, pociągnie za sobą konsekwencje, na które choć nie byli gotowi, będą w stanie pokonać tylko działając i wspierając się nawzajem. Obserwujemy nie tylko ogromną przemianę jednego z Pająków, ale także jesteśmy świadkami jego złożonej przeszłości i drogi jaką przeszedł by wstąpić w szeregi grupy. Co w efekcie znów dokłada nam trudnej problematyki, wzbudzającej emocje.

Na koniec Grand. Bohater, któremu należy się osobny akapit, jednak nic więcej nie zdradzę. Jego historię trzeba po prostu poznać i przeczytać.

Z serią „Pajęczyna” ciężko jest się pożegnać. Zwłaszcza, że końcowa, tajemnicza rozmowa niejako zwiastuje, że być może to jeszcze nie finał. Zawsze miło będzie powrócić do losów tych bohaterów, a jeśli jeszcze ich nie poznaliście, to warto wyjść im naprzeciw.

Była już "Księżniczka", która swoją drogą była świetnym debiutem autorki.

Był "Dziedzic", który okazał się jeszcze lepszy od swojej poprzedniczki.

A teraz nadszedł czas na "Pająka"!!!

I z bólem serca to mówię, bo Nico to mój mąż i dalej wiernie uważam, że jest najlepszy z nich wszystkich i jest tylko mój, to muszę przyznać, że w trzecim tomie Laura przeszła samą siebie!!! Przez te trzy tomy widać jak się rozwinęła pisarsko i mam nadzieję, że będzie jeszcze tworzyć i wydawać, bo jej powieści są coraz lepsze! Gratuluję Laura! Rób dalej to co robisz bo robisz to świetnie! Twój warsztat pisarski z powieści na powieść jest coraz bardziej dopracowany. Choć zawsze mam wrażenie, że już było świetnie, to mnie zaskakujesz, udowadniając, że może być jeszcze lepiej!!! Brawo!!!

Tyle co się napłakałam w tej części to w poprzednich dwóch razem tyle nie było. Serce do teraz mi się łamie jak tylko pomyślę o tym co się tam wydarzyło, ale celowo nie będę pisać aby nie spojlerować. Autorka serwuje nam jak zawsze dużą dawkę poczucia humoru (już na jednej z pierwszych stron powieści wybuchnęłam śmiechem :P), ale nie zabraknie też sytuacji, w których serce omija jedno uderzenie, a nawet i dwa. Laura serwuje swoim czytelnikom niespodziewane zwroty akcji i dawkę adrenaliny, która spokojnie zastąpi dzienną dawkę kofeiny :P

Ja polecam całym sercem i wierze, że kiedyś powstanie czwarty tom, no bo jak to tak skończyć tom finałowy? Tak nie może być!!!

„To zabawne, że świat ciągle idzie do przodu. Powoli gubimy się w technologiach, mamy tyle pieniędzy, że nie jesteśmy w stanie ich zliczyć. Mamy nieograniczoną władzę, a wciąż ulegamy tak przyziemnemu uczuciu jak miłość. Tak niepozorna, a powinno się ją nazywać kolejnym żywiołem. Bo potrafi siać zniszczenie nie do opisania (…) To miłość jest nieprzenikniona, podstępna. To miłość zadaje ci największy ból. To miłość cię niszczy.”

„Pająk” to już trzeci tom genialnej serii Pajęczyna, stworzonej przez Laurę Passer. Jednocześnie jest to jedna z moich ulubionych serii, do której z pewnością jeszcze nie raz wrócę! Odkładając jej przeczytanie w czasie, nie wiedziałam co tracę! Ta historia była tak fenomenalna, że już nie mogę doczekać się kolejnych perełek spod pióra autorki. Co więcej mam nadzieje, że ta seria nie skończy się tylko na tych trzech tomach, bo z pewnością nie brakuje tu Pająków, o których mogłaby powstać dodatkowa historia.. :P

Tym razem w „Pająku” poznajemy historię Shade’a - podrywacza i kobieciarza, dla którego związek to zło ostateczne. No bo na co komu smycz, jak może cały czas latać wolny i robić co chce i z kim chce. Do czasu aż na jego drodze nie pojawi się Nina, kelnerka pracująca w barze należącym do rodziny Ragnatellich. Dziewczyna stanowi nie lada wyzwanie, bowiem różni się zdecydowanie od poznawanych przez niego dotychczas kobiet… a do tego skrywa tajemnicę, której odkrycie może kosztować ją nawet życie…

Po raz kolejny jestem zachwycona historią stworzą przez Laurę Passer. Nie ma nic lepszego niż książka, w której nic nie jest przewidywalne, a każdy kolejny zwrot akcji powoduje szybsze bicie serca. Ta część jest zdecydowanie bardziej emocjonalna, bynajmniej ja ją tak odczułam. Od samego początku zostałam dosłownie pochłonięta przez tą historię i za chiny ludowe nie chciałam odkładać jej nawet na moment. Relacja między głównymi bohaterami, już od samego początku elektryzuje! Autorka w idealny sposób buduje napięcie między nimi, jednocześnie co jakiś czas dodając jakiegoś smaczku, przez który ma się ochotę obrzucić głównego bohatera błotem, bądź pomidorem - jak kto woli :P Każdy bohater tej książki, jest genialnie wykreowany - dosłownie każdy! Nawet postacie drugoplanowe skradły moje serce, swoimi docinkami, tekstami i postępowaniem. Ja ich po prostu wszystkich uwielbiam! Są dla siebie jak rodzina, wspierają się i potrafią oddać za siebie życie. Ahh, jakby było fajnie mieć takich ludzi wokół siebie!

Rzadko kiedy płacze na książkach. Zdarza mi się to tylko przy takich, które są naprawdę dobrze napisane, a emocje dosłownie się z nich wylewają. I właśnie tak było w przypadku „Pająka”. Jak już zostałam „wchłonięta” do tego świata, to wstrzyknięto mi śmiertelną dawkę emocji, przez co w pewnym momencie tama puściła. Poryczałam się jak bóbr… Laura, naprawdę chylę czoła, bowiem wykreowanie jednej sceny i tego co później się działo, dosłownie rozrywało mi serce na pół!

Oczywiście również sama mafia jest tu na wysokim poziomie, sprawy załatwiane przez Pająki czytałam z niezwykłym zaciekawieniem, nie mogąc doczekać się rozwoju wydarzeń. A to też nie lada sztuka, żeby wiedzieć jak zainteresować, a nie zanudzić czytelnika! Z czystym sumieniem powiem, że cała trylogia to dosłownie arcydzieło, obok którego nie można przejść obojętnie. To trzeba przeczytać i z pewnością ukochać! Droga autorko! Dziękuję Ci za tą wspaniałą trylogię! Mam nadzieje, że skusisz się jeszcze na dopisanie do niej kolejnych części, żeby im smutno nie było ;)

Zapraszam was dziś na kilka słów o najnowszej książce Laury Passer. „Pająk” to ostatni tom serii „Pajęczyna”. Serii, która wciąga bez reszty.

Macie czasem tak, że czekacie na jakąś książkę z niecierpliwością? Przebieracie nóżkami na samą myśl, że już niedługo będziecie ją mieć w swoich rękach, a kiedy już ją wyściskacie, to nie chcecie jej zacząć czytać, bo wiecie, że później już nic nie będzie takie samo. Wiecie, że będziecie czuli pustkę, bo to ostatni tom jednej z waszych ulubionych serii? Ja właśnie tak miałam tym razem. Cieszyłam się jak dziecko, a kiedy dostałam ją w swoje ręce, było mi żal zaczynać ją czytać, bo czułam, że później mi będzie smutno, że to już koniec tej serii.

Nina zatrudnia się jako kelnerka w barze należącym do rodziny Ragiatellich. Jak się później okazuje, to nie był przypadek, że dziewczyna szukała pracy właśnie tam. Poznaje Shade’a jednego z Pająków. Jak się pewnie domyślacie, ich znajomość przerodzi się w romans, ale co z tego wyniknie przekonajcie się sami 😊

Oczywiście kolejny raz dałam się zwieść, że fabuła będzie przewidywalna, ale ze strony na stronę przekonywałam się, jak bardzo się myliłam. Ta powieść zaskoczyła mnie nie raz i nie tylko pod względem wydarzeń, ale również emocji, jakie towarzyszyły mi podczas czytania. Akcja od początku powoli nabiera tempa. Mniej więcej od połowy książki czytałam z takim zainteresowaniem, że wściekałam się, jak ktoś próbował mnie odciągnąć od lektury. Nawet nie wiem, kiedy zaczęłam przeżywać emocje tak jakbym była w centrum tych wszystkich wydarzeń.

Lekki styl pisania, świetny pomysł na fabułę, zwroty akcji, bohaterowie, których nie da się nie lubić, oraz ogrom różnych emocji, to to, czym mnie kupiła ta seria. Jeśli lubicie niebanalne historie, to koniecznie sięgnijcie po serię „Pajęczyna”! Dajcie się zaskoczyć i wciągnąć w świat mafii i pająków.

Trochę przykro, że musimy się rozstać z tymi bohaterami, ale niestety coś się kończy, a coś zaczyna. Z niecierpliwością czekam na kolejne książki!

P. S. Osoby bardziej wrażliwe podczas czytania mogą potrzebować chusteczek 😉

Pająk jest trzecim tomem serii Pajęczyna i śmiało mogę powiedzieć, że najlepszym!

„Księżniczka” i „Dziedzic” były napisane na naprawdę wysokim poziomie, ale to, co dostałam w Pająku przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Ta książka okazała się tak genialna, tak idealna, że z ogromną przyjemnością śledziłam losy bohaterów, a Shade już od pierwszych stron zdobył moją sympatię. Jego poczucie humoru i śmieszne teksty nie raz powodowały u mnie wybuchy niekontrolowanego śmiechu. Uwielbiam ten stan, to właśnie dzięki takim momentom książka staje się idealną odskocznią od codzienności, to właśnie takie momenty ubarwiały całą książkę.

Podobał mi się pomysł na fabułę, który może wydawać się banalny, ale serio, jeśli wejdziecie w świat bohaterów, to nie zwrócicie na to kompletnie uwagi. Pająk jest książką, która wciąga już od pierwszych stron. Doprawiona dobrą dawką humoru i emocji sprawia, że czytanie staje się niezwykle przyjemne.

Autorka w swojej książce pokazała też, jaką siłę ma przyjaźń, a miłość nawet nagła może być piękna i prawdziwa. Pokazała nam również, ile człowiek jest w stanie poświęcić w imię przyjaźni, szczęścia czy rodziny. Ja jestem naprawdę pod wrażeniem tej historii, choć wiem, że Laura swoją lekkością pióra potrafi czarować słowem, wzbudzać ogromną dawkę emocji i uzależniać. Polecam z całego serca!

,,Granicę wciąż tworzyły pieniądze, ale z każdym dniem przekonywałam się, jak niewiele one znaczą. Jak wielkim cierpieniem są poparte jak wielką ilością krwi przelane. I to nas łączyło, cierpienie. Pomyślałam o sobie i Grandzie. Nawet nie potrafiłam wyobrazić sobie jego bólu. Miałam świat za czarno biały. Z ludźmi dobrymi lub złymi. My byliśmy dobrzy, wszyscy inni źli, tak to widziałam."

,, Pająk" to książka, która pokazuje, że miłość jest naszym złodziejem, skrada się pomału, by zaatakować z zaskoczenia ! Shade to kolejny z pająków, którego możemy poznać bliżej, chętnie korzysta z życia i swojego uroku osobistego, a rodzina Ragnatelli zawsze jest na pierwszym miejscu, bo to bracia, na których może zawsze liczyć.

Nina piękna kobieta, która swoim pojawieniem w środowisku niezabezpieczonych gangsterów namiesza, a zwłaszcza jednemu z nich, który na moment straci czujność! Shade i Nina zaczynają prowadzić grę, lecz z góry skazana ona jest na porażkę, bo jedno z ich od samego początku gra nie feer. Co z tego wyniknie? Czy bezwzględny mafioso pokaże swoją prawdziwą twarz? Jakie tajemnice ujrzą światło dzienne? Tego Wam nie zdradzę, ale koniecznie przeczytajcie książkę, by znaleźć odpowiedzi na pytania.

Nie jest wielkim zaskoczeniem, że książki autorki uwielbiam, ale muszę przyznać, że " Pająkiem" totalnie mnie zaskoczyła w pozytywny sposób! Książka nie tylko załamała jednego z bohaterów, ona złamała mnie, a jestem w 100% pewna, że i złamie każdego czytelnika! Shade to taki typ mężczyzny, który przeszedł w swoim życiu wiele i tak naprawdę nic już nie jest w stanie go złamać, a tym bardziej nikt nie jest w stanie go rozszyfrować, ale wszystko się zmienia za sprawą Niny, która od samego początku książki ma zadanie do wykonania i nie spocznie, póki nie osiągnie zamierzonego celu. Zadziwiające w książce jest to, że głównych bohaterów raz się uwielbia, by za chwilę zmienić zdanie o nich!

O czym dokładnie jest ,, Pająk" - o miłości, która potrafi boleć, a bywa i tak, że czasem jest jedynym ratunkiem przed stoczeniem się na dno, ważne jest jednak to, by zrozumieć, że o miłość trzeba walczyć, bo obecność drugiego człowieka w naszym życiu równa się zaakceptowaniu samego siebie, a to jest kluczem, który otwiera drzwi do nadziei, która jak wiemy, umiera ostatnia.

Książka opowiada o przyjaźni, która nie ma daty ważności, bo w przyjaźni nie patrzy się na ilość dni spędzonych razem, a na to, kto Cię nie zostawił w najgorszym momencie życia!

" Pająk" to książka, o której nie sposób zapomnieć! Emocje w tej powieści to ściana pocisków, które celują w czytelnika i mnie one złamały! Płakałam, śmiałam się, by za chwilę mieć złamane serce! W tej książce pewniak staje się wielkim znakiem zapytania, gwarantuje Wam, że nic nie można zakładać z góry, bo ta książka zaskakuje! Styl autorki jest bardzo lekki, a poczucie humoru na najwyższym poziomie! Autorka pisze, że to już ostatni tom z tej serii, ale ja się z tym nie zgadzam, Pająki zasługują na więcej i wiem, że nie tylko ja mam takie zdanie na ten temat, więc droga autorko proszę o więcej! Polecam Wam "Pająka" i uważam, że skala w tym wypadku jest za mała 11/10!

"Pająk" to książka, która roztrzaskała moje serce na kawałeczki, a dusze pozostawiła w strzępach.

Jest mi ciężko zebrać myśli po przeczytaniu tej historii, chociaż słowo "przeżywanie" lepiej określa to, co z nią robiłam. Już od pierwszych stron zostałam pochłonięta przez akcje i bohaterów, którzy nie dawali mi ani chwili wytchnienia. Laura Passer ma ogromny talent w przelewaniu słów na papier i ożywianiu ich.

W 3 części "Pajęczyny" zostaje nam przybliżona postać Shade'a, kolejnego pająka należącego do gromady Ragnatelliego. Chłopak bywa narwany, nie stroni też od panienek na jedną noc, jednak swoje obowiązki traktuje bardzo poważnie. Mafia jest dla niego wszystkim, a jego najbliżsi współpracownicy niczym bracia.

Za każdym razem zachwyca mnie sposób, w jaki autorka opisuje więzi, które łączą pająki. Są oni, jak muszkieterowie, których hasło brzmi: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego. Naprawdę czuć między nimi te przyjaźń i to, jak stoją za sobą murem.

Shade zdobył moją sympatię praktycznie od razu. Owszem, miał swoje za uszami, ale po poznaniu jego sekretów i przeszłości, nie dało się nie spojrzeć na niego przychylniejszym okiem. Miał też swój wyjątkowy urok.

Z kolei Nina to dziewczyna, której lekko udało się mnie zwieść. Z początku nie wiedziałam, co o niej myśleć, ale już po chwili mocno trzymałam za nią kciuki. Miała naprawdę wyjątkowy charakter i coś czuję, że mogłabym się z nią zaprzyjaźnić.

Relacja Shade'a z Niną nie jest taka oczywista. Dużo między nimi zawirowań, niepewności i tajemnic, ale nie brakuje między nimi ognia.

Jak już wspominałam, Laura Passer złamała mi tą książką serce. Nawet teraz, gdy przypomnę sobie pewne sceny, to po moich policzkach płyną łzy. I wiecie, ja ogólnie jestem uczuciową osobą, ale mało która książka tak na mnie działa, że ja po jej skończeniu wciąż o niej myślę i płacze.

"Pająk" to przepiękna historia. Znajdziecie w niej dużo bólu, ale również ciepła i nadziei. Ta książka pokazuje, jaką siłę ma rodzina, niekoniecznie ta związana krwią, i że człowiek zasługuje na drugą szansę. Kocham to, co stworzyła Laura, kocham pająki, kocham każde słowo zawarte w tej książce, dlatego proszę przeczytajcie "Pajęczynę" i zatraćcie się w niej tak mocno, jak ja.