Sympatyków "Jeżycjady" do sięgnięcia po tę książkę zachęcać nie trzeba. Jeśli jednak nie znasz jeszcze losów rodziny Borejków czy profesora Dmuchawca, to "Opium w rosole" jest książką, którą musisz przeczytać!
"Opium w rosole" to powieść obyczajowa adresowana głównie do młodzieży, a jej akcja rozgrywa się w Poznaniu, w dzielnicy Jeżyce. Autorka przenosi nas w lata osiemdziesiąte minionego stulecia. Jedną z wielu wspaniale wykreowanych w tej powieści postaci jest Janina Krechowicz, zwana przez znajomych Kreską. Kreska jest wnuczką byłego nauczyciela języka polskiego, profesora Czesława Dmuchawca. Odkąd jej rodzice zniknęli, dziewczyna mieszka z dziadkiem, który ? niegdyś pełen entuzjazmu i charyzmy ? obecnie przesiaduje w domu, schorowany i dręczony wyrzutami sumienia. Ma bowiem wrażenie, że jego uczniom nie powiodło się w życiu i boi się konfrontacji ze swoimi ulubieńcami.
Kreska uczęszcza do tej samej szkoły, w której niegdyś pracował profesor Dmuchawiec. Dziewczyna niezbyt dobrze czuje się w tym środowisku, ma problemy z wychowawczynią i bardzo słabo radzi sobie z matematyką. Na dodatek z powodu kiepskiej sytuacji materialnej musi dorabiać sobie szyciem, a sama ubiera się w przerabiane przez siebie stare ubrania. Skrycie podkochuje się w Maćku Ogorzałce, sąsiedzie, który pomaga jej w matematyce, a z którym łączy ją przyjaźń. Gdy jednak odkrywa, że chłopak stracił głowę dla pięknej i świetnie ubranej Matyldy, ich przyjaźń zaczyna chwiać się w podstawach. Czy przetrwa zawirowania miłosne Maćka?
Mieszkanie na Jeżycach odwiedza mała, wiecznie umorusana, spragniona towarzystwa i talerza gorącego rosołu dziewczynka, przedstawiająca się jako Genowefa. Dziewczynka tak naprawdę nazywa się Aurelia Jedwabińska i jest córką wychowawczyni Kreski. Czy jej matka dowie się o wędrówkach córeczki? Czy kobiecie uda się nawiązać z dzieckiem bliską relację?
"Opium w rosole" to piąta część z cyklu Jeżycjada. Choć każdą z książek można traktować jako odrębną całość, to nie brak tu bohaterów znanych czytelnikom z poprzednich tomów. Każda z postaci jest wyraziście zarysowana, a ich wątki przeplatają się i uzupełniają wzajemnie.
O autorce
Małgorzata Musierowicz to urodzona w 1945 roku polska pisarka, autorka książek dla dzieci i młodzieży oraz ilustratorka. Największą popularność przyniósł jej cykl powieściowy dla młodzieży "Jeżycjada", liczący już ponad 20 tomów, w tym "Szósta klepka", "Kłamczucha", "Kwiat kalafiora", "Ida sierpniowa" czy "Brulion Bebe B.". Ma na swoim koncie również książki z serii "Poczytaj mi, mamo" ("Boję się", "Bijacz" czy "Hihopter"), takie tytuły jak "Małomówny i rodzina" czy "Tempusek" oraz gawędy kulinarne i zbiory felietonów.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa lub z serii Jeżycjada
Czy książkę "Opium w rosole" można czytać bez znajomości poprzednich tomów cyklu Jeżycjada?
Tak, powieść "Opium w rosole" stanowi zamkniętą i zrozumiałą całość, którą można czytać niezależnie od innych części serii. Autorka wprowadza nowych bohaterów i precyzyjnie nakreśla tło wydarzeń, dzięki czemu brak znajomości wcześniejszych losów rodziny Borejków nie utrudnia odbioru lektury. Historia skupia się na tajemniczej dziewczynce odwiedzającej domy mieszkańców poznańskich Jeżyc, co tworzy unikalny i autonomiczny wątek przewodni. Jest to doskonały punkt wyjścia dla osób chcących rozpocząć swoją przygodę z twórczością Małgorzaty Musierowicz bez poczucia zagubienia w chronologii.
W jakim klimacie utrzymana jest ta konkretna część serii Małgorzaty Musierowicz?
Książka charakteryzuje się ciepłą, pogodną atmosferą z wyraźnym akcentem na wartości rodzinne i międzyludzką życzliwość. Fabuła osadzona w realiach lat 80. XX wieku łączy w sobie elementy humorystyczne z głęboką refleksją nad potrzebą bliskości i społecznej akceptacji. Tekst promuje empatię oraz optymistyczne podejście do rozwiązywania codziennych problemów, co jest znakiem rozpoznawczym całego cyklu poznańskiego. Lektura zapewnia poczucie bezpieczeństwa i literackiego komfortu, idealnie sprawdzając się jako odskocznia od dynamicznej i przebodźcowanej rzeczywistości.
Dla jakiej grupy wiekowej czytelników ta powieść obyczajowa będzie najbardziej odpowiednia?
Powieść jest dedykowana przede wszystkim młodzieży powyżej dwunastego roku życia oraz dorosłym czytelnikom ceniącym klasyczną literaturę obyczajową. Język publikacji jest przystępny, a poruszane dylematy dorastania i relacji rówieśniczych rezonują z doświadczeniami uczniów szkół podstawowych i średnich. Starsi odbiorcy często sięgają po ten tytuł z sentymentu, odnajdując w nim wierny obraz polskiej codzienności sprzed dekad oraz uniwersalne prawdy o człowieku. To wielopokoleniowa lektura, która sprzyja wspólnemu czytaniu w domu i międzypokoleniowym dyskusjom o relacjach międzyludzkich.
Jakie główne problemy społeczne i rodzinne porusza autorka w tym tomie?
Autorka koncentruje się na temacie samotności dziecka w świecie dorosłych oraz ogromnym znaczeniu autentycznego zainteresowania drugim człowiekiem. Wątek małej Genowefy pokazuje, jak proste gesty gościnności i wspólne posiłki mogą budować poczucie przynależności i leczyć emocjonalne braki. Książka dotyka również kwestii pierwszej miłości, odpowiedzialności za własne czyny oraz trudności w komunikacji między różnymi pokoleniami. Przedstawione sytuacje uczą uważności na potrzeby innych, nawet jeśli skrywają się one pod maską ekscentrycznych zachowań lub pozornej obojętności.
Dla kogo ta klasyczna powieść młodzieżowa może okazać się mało interesująca?
Książka może nie przypaść do gustu osobom poszukującym wartkiej akcji, elementów fantastycznych lub brutalnego realizmu współczesnej prozy. Konstrukcja fabuły opiera się na codziennych rozmowach i drobnych wydarzeniach, co dla wielbicieli thrillerów czy literatury przygodowej może wydawać się zbyt statyczne. Specyficzny kontekst historyczny schyłkowego okresu PRL-u wymaga od współczesnego, młodego czytelnika pewnej dozy wyobraźni lub zainteresowania dawną obyczajowością. Jeśli oczekujesz od lektury mrocznych tematów lub kontrowersji, ta pełna optymizmu i tradycyjnych wartości pozycja nie spełni Twoich oczekiwań.
