Ogród bogów. Trylogia z Korfu. Tom 3

Błękitne niebo, kwitnące kwiaty nad głową i tak można się zagłębiać w ostatni tom Trylogii z Korfu. Po prostu kocham te książki i nie dość, że zajmują bardzo ważne miejsce na mojej półce to rozgościły się też w moim sercu.

Gerald Durrell z perspektywy dorosłego człowieka wspomina w nich swoje szczęśliwe lata, gdy jako dziecko przeprowadził się z braćmi, siostrą i matką na Korfu. Po prostu spakowali się, zostawili wszystko, wyjechali i dość szybko dopasowali do specyficznej lokalnej społeczności. Jako biologa niezmiennie zachwyca mnie spojrzenie autora na otaczający nas świat, faunę i florę. Cechuje go ogromna wrażliwość i pokora, a jednocześnie dziecięca beztroska, ciekawość i bezgraniczny zachwyt nad każdym żywym stworzeniem. Dla niego najmniejszy owad, na którego większość z nas nie zwróciłaby uwagi to temat wielogodzinnych obserwacji i rozmyślań. W niezwykle plastyczny sposób opisuje grecką wyspę Korfu. Na tyle, że jeśli kiedykolwiek wyjadę gdzieś dalej na wakacyjnej wojaże to ruszę właśnie tam jego śladami.

Drugim, kapitalnym składnikiem książek Durrella jest jego rodzina. Jeśli przeczytacie którąkolwiek część trylogii z Korfu to doskonale zrozumiecie definicję słowa ekscentryczny. Każdy z nich ma swoje wady, dziwactwa, typowe dla niego zachowania, powiedzenia, a razem tworzą wybuchową mieszankę, którą z mizernym skutkiem próbuje poskromić głowa rodziny po śmierci męża - mama Geralda. Nie sposób nie śmiać się w głos podczas czytania o przeróżnych wypadkach z ich udziałem. Wyobraźcie sobie, że zawsze gościli mnóstwo różnorodnych, równie ciekawych jak oni osób. Do tego Gerald lubił przynosić ciekawe eksponaty do domu i obserwować zwierzęta z bliska. W ich domu można było spotkać węże, skorpiony, sowy czy pelikany. W różnorodnych miejscach w domu. Wszystko to tworzyło komiczną mieszankę, z której bije jednak takie ciepło i jedność, że podczas czytania czytelnik mięknie i topi się niczym wosk. W rodzinie Durrellów różnorodne epitety były przerzucane niczym piłeczka tenisowa, a jednak z każdej strony wydobywa się ogromna miłość.

Polecam wam, wiadomo. To jedne z książek, które podczytuję sobie często we fragmentach i już miałam zacząć smucić się co teraz, na jaką książkę będę czekać skoro to ostatni tom trylogii, ale odnalazłam serial Durrellowie. Po pierwszym włączeniu wydaje się naprawdę wiernie odwzorowywać książki, a więc czuję, że też będzie z tego miłość.

Oto i mamy finał historii opowieści o Korfu, który napełnia mnie niejakim smutkiem. Wszystko przez to, że żal mi rozstawać się z głównymi bohaterami. Po przeczytaniu wszystkich trzech części stwierdzam, że chciałbym całą rodzinkę poznać osobiście, chociaż ich pojawienie się mogłoby narobić nie lada chaosu w moim życiu. Ale chyba takiego pozytywnego chaosu. Jak oceniam finał całej serii? Bardzo dobrze. Durell zadbał o to, aby we wszystkich trzech tomach powieść została utrzymana na odpowiednim poziomie. Trylogię o brytyjskiej rodzinie z Korfu polecam wszystkim osobom, które lubią takie nieco szalone książki.

Kocham tę serię miłością wielką, przeogromną.

Ogród bogów to genialne wprost zakończenie Trylogii Korfu. To niesamowita opowieść o wyjątkowej, ekscentrycznej, mądrej, wrażliwej i kochającej się brytyjskiej rodzinie, która po różnych życiowych zawirowaniach zamieszkała na Korfu.

Początek tej historii i jej dalszy ciąg możecie poznać w dwóch wcześniejszych częściach serii, Mojej rodzinie i innych zwierzętach oraz Moich ptakach, zwierzakach i krewnych. Każdy z tych tomów jest wspaniale napisany i przenosi czytelnika w zupełnie inny świat, świat o którym wręcz się marzy żeby nas pochłonął.

Cała trylogia to opowieść na równi o wyjątkowej wyspie, jaką jest Korfu, o greckich realiach, zamieszkujących wyspę, może trochę dziwnych, ale cudownie porządnych, zabawnych ludziach, o dniu codziennym, o radzeniu sobie z przeciwnościami losu, o odwadze, miłości, wspieraniu, ale i robieniu sobie różnych dowcipów, małych złośliwostek. Generalnie to opowieść o życiu, o rodzinie, które jest kwintesencją tego czym powinna być.

Jak pisze sam autor (...) Ta książka opowiada o pięcioletnim pobycie naszej rodziny na greckiej wyspie Korfu. W pierwotnym zamierzeniu miała być nieco nostalgicznym opisem przyrody na wyspie. Popełniłem jednak podstawowy błąd, wprowadzając już na pierwszych stronicach moją rodzinę. Z chwilą kiedy znaleźli się na papierze, zaczęli się tam zaraz panoszyć i zapraszać swoich przyjaciół do następnych rozdziałów. Trzeba było chytrych podstępów, by z wielkim trudem zachować od czasu do czasu kilka stron wyłącznie dla zwierząt. (...)

Ogród bogów niczym się nie różni od dwóch wcześniejszych książek serii. Gerald Durrell nadal cudownie opowiada o swoich zwariowanych krewnych, przyjaciołach, sąsiadach oraz o pasjach i ukochanych zwierzętach.

Co prawda seria powstała wiele lat temu, świat, realia były wtedy inne. Śmiem napisać, iż ludzie byli wtedy inni. Jednak to lekkie trącenie myszką dodaje historii tylko uroku, czaru za którym wręcz wzdychamy w trakcie lektury.

Całość przesycona uwielbieniem życia, miłością do ludzi i zwierząt i wyjątkowym zrozumieniem jeżeli chodzi o dziwactwa krewnych i przyjaciół. A wierzcie mi, dziwactw najbliższych w tych książkach nie brakuje.

Zakochałam się w Korfu, w rodzinie Durrellów, we wszystkich zwierzętach małych i dużych.

Ostrzegam, lektura całej Trylogii Korfu wywołuje u czytelnika zupełnie niekontrolowane rżenie, wybuchy śmiechu, parskanie, płacz ze śmiechu, a finał to pakowanie w pośpiechu walizek i rezerwowanie biletów na Korfu. Polecam, ze wszech miar polecam. Książka idealna na każdą porę roku, na każdą porę dnia, na każdy nastrój. Po prostu trylogia dobra na wszystko. To wspaniała opowieść, którą napisało życie.Idealna lektura na trudny czas, jaki teraz mamy.