Obrazy z przeszłości

Czwarty tom z serii opowiadań o Zaorskim (patomorfologu) i Burzyńskiej (policjantce).

Jak zwykle u Remigiusza MROZA akcja, napięcie i rozwiązanie na ostatnich stronach książki.

Prawdziwe ojcostwo nie zostało ostatecznie przedstawione bohaterom, co sugeruje, że będą dalsze części.

POLECAM.

Witam. Książka Remigiusza Mroza pt. "Obrazy z przeszłości" bardzo mi się podobała. Fabuła wciągnęła mnie w zasadzie od pierwszych stron, a napięcie towarzyszyło do końca powieści. Bohaterowie są napisani bardzo ciekawie. To nietuzinkowe i oryginalne postacie, które idealnie pasują do historii przedstawionej nam przez autora. Ich dialogi uwypuklają każde zdarzenie, pchają je do przodu oraz rozbudowują ich sens. Książka jest napisana przystępnym językiem, więc czyta się ją szybko i przyjemnie. Przy lekturze bawiłem się świetnie, polecam.

,,Nigdy nie jest za wcześnie, by zmienić przeszłość, ani za późno, by zmienić przyszłość".

,,Ja nie piję kawy, żeby się obudzić. Budzę się, żeby ją wypić".

A teraz przyznajcie się, kto też tak ma? Musiałam zamieścić tutaj ten cytat, bo był naprawdę intrygujący:-)

Wiecie, to jest tom czwarty, a ja nie czytałam wcześniejszych. Już od początku mamy nawiązanie do innych części, więc czytajcie od pierwszej. Czytałam już książki Mroza, ale nie podejrzewałam go o taki romantyzm. Z pewnych względów czytałam ją trzy dni, ale uwierzcie, że gdyby to ode mnie zależało, to nie odłożyłabym jej póki bym nie skończyła czytać. Tutaj nie było czegoś takiego jak nieciekawość, czy nuda. Ja wręcz połykałam strony i poganiałam wzrok, by jak najszybciej ją czytał, jakbym była uzależniona i musiała przyjąć działkę, bo inaczej oszaleję! Jeszcze nigdy nie reagowałam tak na jego książki, choć faktycznie nigdy się przy nich nie nudziłam. Tutaj wyczułam taką prawdziwość, romantyzm, uczucia, życiowe problemy, konflikty na które jedni pozwalają, ale które mają nadzieję, że nie nadejdą. Ukryte schadzki, mezalians serca i zbrodnia, która bardzo mnie poruszyła. Oczywiście śledztwo z wieloma niewiadomymi, a w późniejszym czasie odkryciami, o których wolałam nie wiedzieć. Tutaj jeśli już szukają jakiś tropów, to robią to dokładnie i sprawdzają każdą możliwą opcję. Głośno gdybają, jak coś nie wiedzą, to pytają i naprawdę działają kompetentnie. Czego więcej chcieć od dobrego kryminału?

Tutaj sprawa będzie dotyczyła zaginięcia pewnej kobiety na ślady której natrafią długo po zniknięciu. Zaczną odkrywać rzeczy, które do niej należały. Trafią na tropy, które powiążą ze sobą i to da nam obraz zbrodni, która nigdy nie miała zostać odkryta. Ja jako matka strasznie ją przeżywałam, odebrałam ją jako niesprawiedliwość i ból, którego straty nie chciałabym nigdy doświadczyć. Niestety nie planowałam się wzruszać, samo jakoś tak wyszło. Zresztą sami przeczytajcie. Ja opisałam wam wszystko, co sama czułam. Jestem jednak świadoma tego, że opowieść podziała tak samo na większość osób...

"Obrazy z przeszłości" to najnowsza powieść Remigiusza Mroza. Może przyznać, że jest to książka, która mocno przypadła mi do gustu. Udało mi się ją przeczytać podczas jednego wieczora, gdyż tak bardzo mnie ona wciągnęła. Tak mocno byłem ciekawy zakończenia, że musiałem od razu wiedzieć, stąd mój pośpiech. Fabuła jest tutaj dość schematyczna, ale została przedstawiona tak, że do samego końca czytelnik nie był w stanie odkryć, jakie jest rozwiązanie tej kryminalnej zagadki. Jeśli lubicie takie pozycje literackie, to szczerze polecam.

Bardzo cenię twórczość Remigiusza Mroza, dlatego też sięgnęłam po jego kolejną książkę 'Obrazy z przeszłości'. Pisarz ten jak zawsze potrafi stworzyć odpowiednią atmosferę grozy, sprawić, że jak to było w moim przypadku, nie mogłam przestać czytać, chcąc odnaleźć odpowiedź co tak naprawdę się wydarzyło, Mróz jak zwykle po nitce do kłębka, dochodzi do clue sprawy. Czytając kolejną pozycję autora, mogłam rozsmakować się we wspaniałym stylu, dostrzec niebanalny warsztat literacki, na nowo się przekonać, że pisarz wychodzi z konkretnym przekazem, umie stworzyć interesującą fabułę oraz wartką akcję, to jego znaki rozpoznawcze, polecam.

Remigiusz Mróz – specjalista od fenomenalnych serii. Każda z nich ma swój wyjątkowy, niepowtarzalny charakter. Seria z patomorfologiem Sewerynem Zaorskim ma to coś niezwykłego, co sprawia, że jej wymiar jest wręcz mistrzowski. Klimat małej miejscowości, osobowość Zaorskiego i Burzy, to mocne punkty tego cyklu. To, co jeszcze bardziej przykuwa me czytelnicze serce, to kryminalna zagadka uszyta mistrzowską miarą. Wszak to miara mierzona talentem Remigiusza Mroza.

Autor ponownie zaprasza nas do Żeromic. Tę miejscowość próżno szukać na mapie Polski (chyba że szukacie Żeronic), lecz to jedno z najważniejszych miejsc wartych zapisania w atlasie lokalizacji, w których rozgrywają się akcje Najlepszych Interesujących Książek. A Seweryn Zaorski i Kaja Burzyńska to duet, który doskonale wkomponował się w polski kryminał. „Obrazy z przeszłości” to również historia, w której pojawią się ciekawe kompozycje. Te wysłuchać możemy na Spotify, wyszukując „Obrazy z przeszłości”.

Seweryn i Burza nie tylko potrafią rozwiązywać kryminalne zagadki, lecz również mają się ku sobie. Ich romans, potajemne schadzki wnoszą w tę historię sporą dawkę dreszczyku i nutkę napięcia. Zwłaszcza że podczas jednej z nich natrafiają na samochód pozostawiony na polanie. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie odkryto również śladów prowadzących do zaginięcia sprzed dwudziestu lat. Wówczas ślad o jednej z mieszkanek zaginął. Co gorsze, to nie jedyne zaginięcie. Każde następne nawiązywało do tajemniczego obrazu.

Kim jest Cezar? Dokąd poprowadzą nas znaki na obrazie? Jak bardzo przeszłość namiesza w życiu Zaorskiego i Burzyńskiej? Zwłaszcza że wszelkie ślady wskazują na to, że Kaja… Nie, nie mogę Wam tego zdradzić, ponieważ zepsułbym Wam przyjemność czytania. Dodam tylko, że finał zwali Was z nóg, wbije w fotel, zagotuje krew i zmrozi Wasze czytelnicze serce. Jednym słowem – Remigiusz Mróz w doskonałej formie!!!

Jeśli sięgniecie po „Obrazy z przeszłości” to Wasza najbliższa przyszłość będzie prawdziwą czytelniczą ucztą. Każda chwila z najnowszą książką Remigiusza Mroza jest celebracją, której warto się oddać i poddać. A ja żywię ogromną nadzieję, że niebawem wydawca i sam autor podadzą termin premiery kolejnej odsłony z historią Zaorskiego i Burzyńskiej w tle.

Książka „Obrazy z przeszłości” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna

Remigiusz Mróz to mój ulubiony polski autor. Jestem wielkim fanem kryminałów, dlatego zawsze cieszę się, kiedy pojawia się jakaś nowa książka z tego gatunku. Na tego autora można zawsze liczyć, gdyż spod jego pióra wychodzi tak wiele powieści, że każdy na pewno znajdzie coś dla siebie. Kilka dni temu skończyłem czytać tę lekturę i jestem nią zachwycony. Znajdziemy tutaj bowiem to wszystko, co powinno znaleźć się w dobrym thrillerze. Jest tu tajemnica, nierozwiązana sprawa z przeszłości oraz bohaterowie z zagmatwanym życiorysem. Polecam.

Jestem wielką fanką talentu pisarskiego Remigiusza Mroza, więc nie mogłam przejść obojętnie obok jego najnowszej książki, w ten oto sposób złożyłam zamówienie na 'Obrazy z przeszłości'. Już sama okładka wywarła na mnie duże wrażenie, wiadomo, że treść jest najważniejsza ale jako estetka lubię trzymać na półce ładne książki. Co do samej akcji, powiem, że Remigiusz Mróz jest jak wino, wydawać się może, że osiągnął apogeum i teraz może być tylko zjazd, natomiast on pokazuje, że nie istnieje szklany sufit, że kolejna pozycja może być jeszcze lepsza. W 'Obrazach z przeszłości' napotkałam na perfekcyjnie zarysowaną fabułę, wartką akcję, wielowątkowość, troskę o detale, mogę jedynie polecić.

Interesuje się sprawami kryminalnymi, dlatego lubię sięgać także po tego typu książki. Jeśli mam ochotę na dobrą powieść kryminalną, to wtedy decyduję się na twórczość Remigiusza Mroza. Jego książki są po prostu ciekawe i zawsze mocno mnie wciągają. Tym razem autor daje swoim czytelnikom historię, która łączy ze sobą przeszłość i teraźniejszość. Ta więź jest silniejsza, niż to się na początku wydaje. Na duży plus zasługuje także budowanie napięcia w fabule, co zrobiło na mnie spore wrażenie. Polecam!

Remigiusz Mróz to jeden z popularniejszych polskich autorów, jeśli chodzi o kryminały. Co chwilę na rynku czytelniczym pojawia się jakaś jego nowa książka. Muszę przyznać, że robi to wrażenie, szczególnie że jego powieści zawsze są na wysokim poziomie, zawsze są dopracowane. Tym razem sięgnęłam po tę pozycję i przyznam, że wciągnęła mnie ona niemal od razu, tak bardzo, że nie mogłam oderwać się od fabuły nawet na moment. Autor wymyślił naprawdę intrygującą fabułę, która była na tyle tajemnicza, że musiałam przeczytać ją na jeden raz, podczas jednego wieczora.

Romans Kai i Seweryna kwitnie. Spotykają się w każdej wolnej chwili. Mimo że jeszcze nie wiadomo czy to Seweryn jest ojcem dziecka, które nosi Kaja, planują już wspólna przyszłość.

Podczas jednej ze schadzek natrafiają na opuszczony w pośpiechu samochód, z którego radia leci ulubiony kawałek Seweryna. W aucie zostają znalezione ślady dziewczyny, która zaginęło blisko 20 lat wcześniej w Żeromicach.

Seweryn jest przekonany, że auto nie przypadkowo zostało porzucone blisko jego domu. Wraz z Kają chcą odkryć, co się stało z ich szkolną koleżanką. Okazuje się, że to nie jedyna dziewczyna, która zaginęła bez śladu w okolicy. Czy to możliwe, żeby od kilkudziesięciu lat działał niezauważenie seryjny morderca?

"Obrazy z przeszłości" to kolejna część cyklu z Sewerynem Zaorskim. Jest to kryminał z rozbudowaną warstwą obyczajową. Relacje głównych bohaterów stanowią główną oś cyklu. Na początku im kibicowałam. Teraz już trochę mniej. Wątek ciąży, ojcostwa i ciągle rozmowy o łączącym ich uczuciu, ale brak ostatecznej decyzji, bardziej mnie męczył, niż ekscytował.

Moje serce skradła za to relacja Seweryna z córką i tatełożarty. Są one tak żenujące, że aż śmieszne.

Wątek kryminalny jest wciągający, a napięcie budowane stopniowo. Wraz z Sewerynem i Burzą odkrywamy nowe tropy i ślady. Pojawiają się różne podejrzenia, ale zakończenie i tak zaskakuje.

Same tytułowe obrazy to ciekawy i niespotykany wątek. Bardzo sprawnie poprowadzony przez autora. Obrazy, które codziennie są podziwiane, ale nikt nie zna ich prawdziwego znaczenia i przekazu. A to, co pokazują, okazuje się przerażające i makabryczne.

Lubię tę serię, więc z pewnością sięgnę po kolejne tomy.

Mróz po raz kolejny zabiera nas do Żeromic, romans Zaorskiego i Kai trwa w najlepsze. Podczas jednej ze schadzek w lesie odnajdują porzucony samochód, drzwi są otwarte, a muzyka dudni na cały przysłowiowy regulator. Sprawa jest na tyle podejrzana, że wezwani zostają śledczy i technicy kryminalni. A robi się jeszcze bardziej podejrzana, kiedy odciski palców pobrane z samochodu odpowiadają zaginionej przed kilkunastu laty licealistce z Żeromic. Sprawa sprzed lat do dziś nie została wyjaśniona, pomimo wielu podejrzanych nikt nie został skazany, a dziewczyna po dziś dzień nie została odnaleziona. Do teraz. Jednym z podejrzanych był kuzyn Seweryna, śledztwo jednak wykluczyło jego udział w zaginięciu dziewczyny. On sam rozpoczął własne poszukiwania. To właśnie do niego ponownie trafiają śledczy, którzy są zszokowani jak dużo materiałów udało mu się zgromadzić na przestrzeni lat. Czy dzięki jego ustaleniom uda się rozwiązać sprawę sprzed lat?

Jak większość książek Mroza, tą również czyta się szybko. Autor pisze bardzo przystępnym i prostym językiem, bez zbędnych opisów i zawiłych wątków. Pokaźnych rozmiarów czcionka i podział na krótkie rozdziały też temu sprzyjają. Sam pomysł na fabułę dobry, historia jest ciekawa i wciągająca. Na przestrzeni lat giną młode kobiety, a porywacz w różnych miejscach zostawia obrazy, na których są ich podobizny…Obrazy te wskazują też miejsca, gdzie znajdują się ich ciała. Z dużym zainteresowaniem śledziłam postępy śledztwa, do samego końca nie mogąc wytypować mordercy, to duży plus. Samo śledztwo także zasługuje na uznanie, mętne poszlaki powoli doprowadzają do mordercy, pozostawiając czytelnika w ciągłym napięciu.

Główny bohater daje się lubić, przynajmniej ja poczułam do niego mięte. Szorstki, konkretny i bezkompromisowy w życiu jak i w pracy. Postać zbudowana po mistrzowsku, z krwi i kości. Nie jest ideałem i to czyni go jeszcze bardziej realnym. Pozostałe postacie napisane przyzwoicie, niestety te kobiece jak to u Mroza (oczywiście w moim odczuciu) są przerysowane i irytujące, a Kaja wiedzie prym w tym zestawieniu. W wielu sytuacjach jej zachowanie było dla mnie kompletnie niezrozumiałe, a miejscami przypominało rozkapryszoną nastolatkę, która nie potrafi zrozumieć, że życie to nie bajka, a dorosłość wymaga od nas odpowiedzialnego zachowania.

Książka to naprawdę przyzwoity kryminał, niestety w tym konkretnym przypadku ilość kryminału w kryminale jest znikoma. Lwia część powieści to żałosny romans głównych bohaterów, którzy niczym nastolatkowie nie potrafią zapanować nad swoimi emocjami i popędami. Do tego infantylne, ciągłe odniesienia do piosenek, które obrazują „ich zespolenie dusz” kierowały powieść bardziej w stronę romansu niż kryminału. Kompletnie bezsensowny jest także motyw z ciążą Kai, która do końca nie wie, kto jest ojcem dziecka. Skoro zdradzasz męża, to chyba logiczne, że się zabezpieczasz, no chyba, że według Mroza w XXI w. ciąża to „niespodziewany dar od Boga”. Zakończenie fabularnej części książki i zapowiadającej kolejne odsłony historii autor zaczerpnął chyba z brazylijskiego serialu. Trudno ocenić tą książkę, ponieważ wątek kryminalny w moim odczuciu był tylko tłem do miłosnych perypetii głównych bohaterów.

A jeśli podczas czytania o dwóch połówkach jabłka, tudzież o przeznaczeniu też macie tendencję do przewracania oczami, to uważajcie bo po tej lekturze może Wam tak zostać.

,,Obrazy z przeszłości" czwarty tom serii z patomorfologiem Sewerynem Zaorskim, której autorem jest Remigiusz Mróz. Książka miała niedawno premierę, bo 18 maja 2022 roku.

,,Obrazy z przeszłości" wiążą się wątkami z poprzednimi tomami, powiązanie dotyczy przede wszystkim bohaterów i wydarzeń jakie ich spotkały, ale pojawia się w tej części zupełnie nowa sprawa. Seweryn Zaorski i Kaja Burzyńska spotykają się potajemnie w Gałęźniku i nagle słyszą znajomą melodię. Ktoś porzucił w lesie samochód, w którym z radia na cały regulator gra jedna z ulubionych piosenek Seweryna. Dokumenty pozostawione w samochodzie świadczą, że należy do kobiety, która prawie dwadzieścia lat temu zaginęła w Żeromicach. Nigdy nie ustalono co z nią stało się i nie było po niej żadnego śladu. Dalsze tropy prowadzą do pewnych obrazów anonimowego artysty, który pozostawił je w kilku miejscach i napisów na tyłach płócien. Obrazy łączą się ze zbrodniami z przeszłości, a także je przedstawiają. Czy Zaorskiemu i Burzy uda się rozwiązać niewyjaśnione zaginięcia sprzed lat ?

,,Gdy emocje już opadną

Jak po wielkiej bitwie kurz" - to można napisać kilka słów o najnowszej książce Remigiusza Mroza. Te słowa pasują mi również jako podsumowanie tej części. Choć zespół, który to wykonuje mógłby nie spełnić wszystkich obostrzeń muzycznych jakie stawia Seweryn wykonawcom. Chociaż może dostaliby warunkowo szansę.

Seweryna i Kaję poznałem rok temu, bo pierwszy tom czytałem w maju, a drugi i trzeci w czerwcu 2021 roku. Nie polubiłem tych bohaterów stworzonych przez Mroza od razu, ale jak poznałem ich w tych trzech częściach to zyskali moją dużą sympatię.

Niecierpliwie czekałem na kontynuację tej serii. Książkę przeczytałam w ekspresowym tempie odkąd trafiła z lekkim opóźnieniem w moje ręce. No i nie zawiodłem się. Książka to emocjonalny rollercoaster. Nie wiem co w ,,Obrazach z przeszłości" bardziej mnie interesowało wątek kryminalny czy obyczajowy. Naprawdę trudny wybór. Myślę, że jeden i drugi doskonale się uzupełniają i jest między nimi równowaga. Zaorski i Burza zdecydowanie budzą moją sympatię, a ich relacja nie męczy.

Zakończenie i epilog są znakomite. Pewna postać nie spodobała mi się od początku kiedy pojawiła się w tej części i z tego co zauważyłem nie tylko mi. Kto czytał ten wie, a kto jeszcze ma przed sobą to prawdopodobnie będzie miał podobne odczucia. W odniesieniu do innych postaci pojawiających się u Mroza to Kompozytor, Bestia z Giewontu, czy też ojciec Chyłki mają u mnie większy szacunek. To było wstrząsające. Polecam.

Z Mrozem zawsze miałam problem... Jakoś nie mogłam pogodzić się z tym, że wydaje aż tyle książek. Trochę nawet gubiłam się w tym, co się dzieje w jego dorobku literackim. "Obrazy z przeszłości", jak i wszystkie książki z cyklu Seweryn Zaorski bardzo mnie zaciekawiły. To jak autor przeprowadza czytelnika przez tajemnicze i niedopowiedziane historię, sprawia, że chce się chłonąć więcej i więcej. Książka trzyma w napięciu, ciągle dowiadujemy się nowych faktów o przeszłości, niby niezmiennej, a jednak tak zmieniającej swój obraz. Zachęcam do lektury całej serii :)

Remigiusz Mróz jest moim ulubionym polskim pisarzem, który zajmuje się tematyką kryminalną, więc nie mogłabym sobie darować, gdybym nie dokonała zamówienia 'Obrazów z przeszłości'. Pisarz w doskonały sposób łączy przeszłość z teraźniejszością, każda jego powieść stanowi pewną układankę, gdzie parafrazując, należy ułożyć wszystkie puzzle po to, by w końcu odnaleźć właściwe rozwiązanie. Remigiusz Mróz jak zwykle pokazał swój kunszt, gdyż do końca nie wiedziałam, jaki będzie finał, jak dla mnie jest to niebagatelny atut, że jak to czasami bywa u innych pisarzy parających się kryminalistyką, że już połowie układam sobie wszystkie klocki. Remigiusz Mróz trzyma poziom, dba o detale, 'Obrazy z przeszłości' jak dla mnie bardzo na plus, polecam.

„Obrazy z przeszłości” to kolejna już napisana przez Remigiusza Mroza książka o losach żeromickiego patomorfologa oraz policjantki, którzy znowu dzięki niekorzystnej koniunkcji planet lądują w samym epicentrum kryminalnej zagadki. Tym razem sprawa dotyczy zaginięcia przed dwudziestoma laty jednej z mieszkanek Żeromic, na której trop po niemal dwóch dekadach nieświadomie wpada nasza dwójka bohaterów. Oczywiście stanowi to tylko wstęp do odkrycia przerażających faktów na temat zbrodni, o których wcześniej nie słyszano…

Seweryn Zaorski i Kaja Burzyńska znowu powrócili, co mnie jako fana tej serii bardzo ucieszyło. Remigiusz Mróz świadomie bądź nie, nieco odbiegł od wcześniejszych schematów i tym razem bardziej skupił się na wątkach obyczajowych, wciągając czytelnika w wir relacji pomiędzy temperamentną „Burzą”, a Sewerynem. Ich perypetie i życiowe wybory, będące nierzadko wypadkową wspólnie popełnionych błędów dodawały całej historii pikanterii, podsycając oczywiście jej smak.

Nie można oczywiście zapomnieć tutaj o wątku kryminalnym, który skonstruowany w taki właśnie sposób stanowił idealne uzupełnienie fabuły rysującej przed oczami czytelnika z każdym kolejnym rozdziałem coraz to bardziej wyraziste „Obrazy z przeszłości”. Całość czytało się nadzwyczaj lekko i z wielkim zaciekawieniem. Ja już teraz z niecierpliwością oczekuję kolejnego spotkania z bohaterami, których bardzo polubiłem. Remigiusz Mróz niewątpliwie należy do tego ścisłego grona autorów, którzy na swoje kolejne książki fanom długo czekać nie karzą. Wierzę, że tym razem o ile to w ogóle możliwe, jeszcze szybciej postanowi opublikować kolejną część. Tymczasem Was wszystkich gorąco zachęcam do sięgnięcia po całą tę serię…

Współpraca z wydawnictwem Filia.

Nieustannie ukrywający przed światem swoją miłość Seweryn i Kaja spotykają się w Gałęźniku, by omówić sprawy związane z ustaleniem ojcostwa dziecka Kai. Są już zmęczeni udawaniem, że nic ich nie łączy i snują plany o wspólnej przyszłości. Ich rozważania przerywa dobiegająca z niewielkiej odległości muzyka. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że to piosenka jednego z ulubionych zespołów Seweryna. Zaintrygowani kochankowie ruszają w poszukiwaniu źródła muzyki i odnajdują porzucony samochód. Sprawa jest na tyle podejrzana, że zawiadamiają o tym służby. Okazuje się, że w aucie są odciski palców dawno zaginionej koleżanki Kai i Seweryna. Sprawa ciągnie się od lat i nadal nie jest rozwiązana. Czy tym razem uda się rozwikłać tajemnice zniknięcia, jak się okazuje kilku dziewczyn z okolic Żeromic?

„Obrazy z przeszłości” to czwarta część historii Zaorskiego i Burzy. Swoja drogą chyba moja ulubiona seria Remigiusza Mroza. Moim zdaniem w przeciwieństwie do ostatniej Chyłki nadal trzyma poziom. Świetny wątek kryminalny. Zagadka, której rozwiązania trudno się domyśleć, akcja, która standardowo wbija w fotel od początku i nie odpuszcza nawet na koniec. W tle mamy romans Kai i Seweryna, który choć momentami strasznie infantylny, to ich historia wciąga i czytelnik z zapartym tchem czeka „co dalej?”. A tu niestety zakończenie przyprawia o zawrót głowy. Panie Remigiuszu, tak to się nie robi 😃. Proszę o szybką akcję: kontynuację! 😉