Nic oprócz strachu

[Adres usunięty]

To moje pierwsze spotkanie z Magdą Knedler i myślę, że nie ostatnie. Niesamowitym plusem książki jest lokalizacja akcji umiejscowiona pomiędzy szwedzkim Ystad a polskim Helem.

Główna bohaterka nieco mnie drażniła z uwagi na swoją pomroczność - zarówno jeśli chodzi o sferę uczuciową (jest wokół niej trzech facetów ...), jak i sposób dochodzenia do rozwiązania sprawy kryminalnej. Strzałem w dziesiątkę jest fińska gosposia Lempi - od początku zdobyła moje serce i jest kandydatką na książkowego Oscara za rolę drugoplanową.

Reasumując - czekam na dalszy rozwój historii Anny, która sporo przeszła, ale mam nadzieję, że stanie na nogi i będzie mogła z wigorem i błyskiem w oku łapać kolejnych złoczyńców (i żadne wątki nie będą jej umykać ;)).

W bibliotece miejskiej mój wzrok przykuła okładka „Nic oprócz strachu” Magdaleny Knedler. Książka jest pierwszym tomem trylogii. Zdjęcie podpowiada nam, że akcja będzie się toczyła w szwedzkim Ystad, mieście komisarza Kurta Wallandera, głównego bohatera powieści kryminalnych Henninga Mankella. Zaintrygowały mnie oczy młodej kobiety, patrzące odważnie w przyszłość. Zaciekawiło mnie z czym będzie musiała zmierzyć się Anna Lindholm, czy wystarczy jej sił i nie zabraknie odwagi?

Anna Lindholm spełniała się w pracy policjantki śledczej, a przy tym wiodła szczęśliwe, spokojne życie u boku męża Vidara, utalentowanego projektanta mebli. Wszystko do czasu wypadku, w wyniku którego jej mąż zostaje częściowo sparaliżowany. Anna dowiaduje się, że za wypadek odpowiedzialny jest seryjny morderca Narcyz, do schwytania którego osobiście się przyczyniła. Od tej pory główna bohaterka próbuje na nowo zdefiniować swoje życie, odnaleźć się w nowej, niełatwej rzeczywistości. Nie wie, czy jej małżeństwo przetrwa. Nie wie, czy wrócić do policji, czy razem z mężem prowadzić firmę.

Bieżące wydarzenia rozpoczynają się od podjęcia przez Annę kluczowych decyzji dotyczących jej przyszłego życia. Gdy wydaje się jej, że nareszcie zakosztuje spokoju, zaczyna otrzymywać tajemnicze rysunki z cytatami Oscara Wilde`a, do złudzenia przypominające rysunki zostawiane na miejscu zbrodni przez Narcyza. Od tego momentu dochodzi do kilku morderstw. Coraz więcej osób wydaje się być w nie zamieszanych. Na jaw wychodzą różne fakty. Wszystko wydaje się kręcić wokół osoby Anny. Życie prywatne pani komisarz zaczyna mieszać się z jej życiem zawodowym. Nie wiadomo, komu można zaufać, kto mówi prawdę. Trudno rozszyfrować motywy zbrodniarza, a może nawet zbrodniarzy.

Powieść czyta się bardzo dobrze. Autorka zadbała o każdy szczegół swojej historii. Na pochwałę zasługują przede wszystkim nawiązania do sztuki, literatury, opery oraz architektury. Widać, że pisarka interesuje się tymi zagadnieniami oraz posiada na ich temat rozległą wiedzę. Czytając kolejne opisy czułam się tak, jakbym widziała je osobiście.

Akcja powieści toczy się szybko. Wątki są jednak zagmatwane i wydają się łączyć ze sobą. Na pierwszy rzut oka wyciągane wnioski wydają się nielogiczne. Razem z Anną próbujemy dociec prawdy, lecz chociaż mamy wszystkie puzzle układanki, nie jest to łatwe zadanie. Rozwiązanie zagadki jest zaskakujące i szokujące. Polecam wielbicielom dobrych kryminałów oraz obserwatorom ludzkich zachowań.

Książka o bardzo dziwnym jak na kryminał zestawie cech - z jednej strony dość przewidywalna, z drugiej... nie da rady jej odłożyć, chce się dla niej rzucić wszystkie swoje obowiązki, bo po prostu bardzo dobrze wykreowani bohaterowie i ich perypetie wciągają. I to jak!

A po nieco bardziej szczegółową recenzję zapraszam na Nerw Słowa:

[Adres usunięty]

Magdalena Knedler już dawno dołączyła do grona moich ulubionych pisarek. Najnowszą książką Nic oprócz strachu po raz kolejny udowodniła, że jest wszechstronnie uzdolniona i lubi bawić się gatunkami. Dlaczego warto sięgnąć po Nic oprócz strachu?

Pan Darcy nie żyje to świetna komedia kryminalna. Lekkie pióro, poczucie humoru i ciekawa fabuła sprawiły, że polubiłam tę pozycję. Następnie na rynku pojawiła się Winda, o której pisałam m.in. tak: Winda to zupełnie inny rodzaj opowieści. Głębszy, przemyślany nieco eksperymentalny. Autorka jawi się jako dobra obserwatorka umiejąca przenieść wiele emocji na karty powieści. Pokazuje też, że jest odważna i nie boi bawić się formą i językiem. Nic oprócz strachu to z kolei świetnie skonstruowany kryminał z rozbudowanym tłem społeczno – obyczajowym, a miejscami wykazujący cechy powieści psychologicznej.

Annę Lindholm poznajemy w momencie, gdy znajduje się na życiowym zakręcie. Jej poukładane i względnie spokojne życie uległo zmianie po tym jak w wypadku samochodowym jej mąż został sparaliżowany. Wcześniej udało jej się zamknąć seryjnego mordercę kobiet, niejakiego Narcyza. Po incydencie z wypadkiem, który w rzeczywistości był zamierzony, Anna na nowo musi zmierzyć się z Narcyzem. Jak się okazuje ta sprawa ma drugie dno. Zaczynają pojawiać się nowe osoby, które mają związek z Narcyzem, w dodatku cień podejrzeń pada na najbliższych członków rodziny. Kto za tym stoi? Kto ponosi odpowiedzialność? Tego dowiadujemy się czytając i sukcesywnie zmierzając do rozwiązania sprawy. Autorka sprawnie poprowadziła historię tak, aby czytelnik nie domyślił się rozwiązania.

Anna ma także problem ze swoimi uczuciami. Kocha Vidara, jednak również kocha przyjaciela z pracy. Ingvar stanowi dla niej odskocznię od swojego życia. Początkowo jest zagubiona i nie radzi sobie z emocjami. W dodatku jej relacje rodzinne nie należą do najłatwiejszych. Jest skłócona z matką, a siostra zazdrości tego, iż udało jej się wybić, ma bogatego i przystojnego męża i poukładane życie. Z pozoru. Patrząc głębiej na tę postać możemy zauważyć, że to co na pierwszy rzut oka wydaje się dla kogoś interesujące w rzeczywistości może okazać się czymś zupełnie różnym. Bohaterowie wykreowani przez Knedler nie są papierowi. To postaci borykające się z wieloma problemami, zwyczajni, tacy jak my. Autorka pokusiła się o szczegółową analizę relacji międzyludzkich dzięki czemu czytelnik może skupić się na motywach jakimi kierują się bohaterowie. Sporo humoru wprowadziła postać Lempi, fińskiej pomocy domowej, którą zatrudnił mąż Anny. Polubiłam tę szaloną dziewczynę.

Nic oprócz strachu ma również świetny klimat. Magda ma dar pisania o miejscach. Stają się one namacalne. Szwedzkie Ystad i Hel to zamknięte i chłodne miejscowości, czuć to w surowych opisach, z kolei Wenecja czaruje pięknymi zakątkami i ciepłym klimatem. Akcja nie toczy się w jednym miejscu, przemieszczamy się wraz z głównymi bohaterami, co urozmaica fabułę. W dodatku połączenie wątku kryminalnego z twórczością Oscara Wilde’a dodało mu nieco tajemniczości. Chyba czas nadrobić Portret Doriana Graya.

Najnowsza książka Magdaleny Knedler to dobrze skonstruowany kryminał, w którym znajdziemy rozbudowaną warstwę obyczajową, nutkę romansu i nieco powieści psychologicznej. Trzyma nas w napięciu do samego końca. Autorka ma lekkie pióro i przyjemny styl dzięki czemu zupełnie nie odczuwamy upływającego czasu przy tych niemal 600 stronach. Cieszę się, że to początek trylogii z Anną Lindholm w roli głównej. Mam nadzieję, że kolejne części będą równie zajmujące. Dla takich książek warto zarwać noc.

"Wciąż czegoś żądał, a ona nie potrafiła odmówić. Zawsze znajdował mocne argumenty. Z początku jej uczucia były bardzo zróżnicowane, nawet sprzeczne. Teraz nie zostało nic oprócz strachu. Wiedział, co robił. Był w tym mistrzem."

Świetnie czytało mi się tę książkę, odpowiada mi takie świeże spojrzenie na polski kryminał, lekkość pióra, unikalny styl i klarowność stworzonej rzeczywistości. Przejrzysta narracja koncentrująca się na wciągającym przebiegu zdarzeń i relacjach między bohaterami, bez zbędnych udziwnień i niepotrzebnych dodatków. Powieść wsparta barwami obyczajowymi, romantyczną nutą, psychologiczną perspektywą i dobrym dreszczowcem. Wyczuwalna łatwość kreowania przekonywujących postaci, przemyślana intrygująca fabuła, ciekawy scenariusz odkrywania kolejnych tajemnic, nieoczekiwany rozwój wypadków. Natychmiast zostajemy wciągnięci w wir toczącej się akcji, ciężko jest oderwać się od książki, znakomicie wpasowuje czytelnika w budowaną atmosferę niewiadomych i niebezpieczeństwa. Narastające napięcie mocno przyciąga, przerzucamy kolejne strony, aby jak najszybciej dowiedzieć się, jak zostanie pociągnięta powieściowa intryga, co nowego czeka nas w kolejnym rozdziale, które przewidywania się sprawdzą, a w których przypuszczeniach daleko mijamy się z prawdą.

W pierwszym tomie główna bohaterka, komisarz Anna Lindholm, stanęła przed niezwykle wymagającym i skomplikowanym śledztwem. Najtrudniejszym, bo związanym z rozwiązywaniem zagmatwanych spraw dotyczących jej samej, sięgającym głęboko w prywatną sferę, mocno wgryzającym się w przeszłość i jednocześnie silnie osadzanym na obecnych wydarzeniach. Niełatwo w takiej sytuacji wykazać się pełnym profesjonalizmem, niezawodną intuicją detektywistyczną, szybkim dotarciem do motywów kierujących sprawcą, łatwo natomiast zgubić się w gąszczu domysłów, prawdopodobnych przypuszczeń, fałszywych tropów. Annie towarzyszą sprzeczne emocje, mieszane uczucia, nie wiadomo kogo obdarzyć zaufaniem a czyją postawę uznać za nieszczerą i fałszowaną. Kobieta znalazła się w pułapce zaskakujących faktów z własnego życia, niejednoznacznych wspomnień, pozornych skojarzeń, nieoczekiwanych porównań i wyrzutów sumienia. Próbuje nabrać odpowiedniego dystansu do dramatycznych zdarzeń, dotrzeć do istoty zachowań najbliższych, głęboko skrywanych sekretów.

Bardzo się cieszę, że to dopiero pierwsza część trylogii, przede mną jeszcze wiele przygód czytelniczych spędzonych w towarzystwie sympatycznej, inteligentnej, nieco impulsywnej Anny. Niecierpliwie czekam na poznanie kolejnych intrygujących wydarzeń w jej życiu zawodowym i osobistym. To bardzo ciekawie wykreowana postać, odkrywająca przed nami całą swoją duszę i bagaż życiowych doświadczeń, z zainteresowaniem śledzimy jej rozterki, wątpliwości i wahania. Jestem przekonana, że podobnie jak w pierwszym tomie, autorka mocno nas jeszcze zaskoczy, gdyż wykazuje się ona dużą wyobraźnią, wrażliwością i znajomością czytelniczych potrzeb. Tak powoli, krok po kroku, uchyla nam rąbka tajemnicy, podrzuca trop, drobny ślad, dowód rzeczowy, prawdopodobny motyw, naprowadza na fragment prawdy, drażni wyobraźnię, pobudza do tworzenia prawdopodobnego scenariusza zdarzeń. W powieści nie brakuje również dobrego humoru, dzięki któremu nabiera ona dodatkowego smaczku, który z pewnością spodoba się czytelnikom.

[Adres usunięty]