Nadzieja na lepsze jutro. Swallow. Tom 3

Niewiele można zmienić, gdy TWÓJ LOS już dawno ZOSTAŁ PRZYPIECZĘTOWANY.

Zagadka rozwiązana. I co dalej? Czy jeśli dotknie się dna, to następnym krokiem jest odbicie się od niego? A może da się upaść jeszcze niżej?

Haelyn znalazła się w centrum chaosu wywołanego przez osobę, której nikt by o to nie podejrzewał.

Rion stara się odciągać jej myśli od traumatycznych wspomnień, lecz nawet on nie jest w stanie zmienić przeszłości, a co za tym idzie – sprawić, by dziewczyna żyła bez lęku.

James kolejny raz bawi się w bohatera. Czy ponownie zdoła uratować przyjaciół? A co, jeśli sam polegnie?

***

Wyznaję zasadę, że daną serię najlepiej zakończyć na maksymalnie trzech-czterech tomach. Dlatego cieszę się, że „Swallow” to trylogia i że na tej trzeciej części ta historia się kończy. Z drugiej strony żal trochę tego, że to już ostatnie spotkanie z tymi bohaterami.

Ta część jest najbardziej statyczna. Sporo było takich momentów, które według mnie były taką „zapchaj dziurą”. Do tego doszły liczne powtórzenia tych samych momentów, tylko z perspektywy kilku bohaterów. Lubię poznać spojrzenie każdej z postaci, ale czytanie tego samego dialogu po dwa razy niesamowicie mnie drażniło. W sumie nic dziwnego, że historia rozciągnęła się aż na 750 stron…

Statyczne stały się również relacje między bohaterami. Piszę to z bólem serca, ale wątek Riona i Haelyn już nie miał dla mnie tego blasku, jak w poprzednich tomach. James i Miley mieli o wiele lepsze momenty. Choć i tak jestem zdania, że wszystkich tym bohaterom, autorka zaserwowała zbyt wiele problemów i dramatów.

Największą zagadką pozostanie dla mnie to, w jakim celu autorka wprowadziła wątek kuzyna Jamesa. Czy tylko dla mnie wątek ten był kompletnie „od czapy”? Po co zaczynać coś, czego nie ma się w planach dokończyć?

Ostatni tom wypada zdecydowanie najsłabiej. Czuję spory niedosyt. Znając możliwości autorki, spodziewałam się czegoś więcej. Mimo to, będę wszystkim polecała tę trylogię, bo pod względem całości jest to kawał dobrej historii, naszpikowanej po brzegi emocjami, które zostawią ślad w sercu na długo.

Moja ocena: 3,5/5

"Swallow. Nadzieja na lepsze jutro" to część kończąca trylogię. Pamiętam, jak czułam się po przeczytaniu pierwszego tomu — przeczołgana emocjonalnie, z rozbitym sercem, wielką niewiadomą w głowie. W recenzji pisałam wtedy, że "to jest ta książka, po której skończeniu nie wiesz, jak się nazywasz. Niesamowita, wciągająca, rozbrajająca, do bólu krusząca serce na drobne kawałeczki, w piękny sposób dająca nadzieję i w okrutny ją odbierająca.

Drugi tom był świetny — autorka poprowadziła tę powieść w nieco inną stronę niż pierwszą. Pierwsza była pięknym romansem, który być może nie ma prawa zakończyć się happy endem, a ta oprócz tego, że zachowała swój młodzieżowo-romansowy klimat, to zaczęła też delikatnie skręcać w stronę thrillera. W pewnym momencie pozornie niemające ze sobą styczności sytuacje łączyły się w jeden, przerażający i smutny obrazek. To historia, która dotyka głęboko skrywanych emocji, potrafi przynieść ulgę i szczęście, a za moment je odebrać. Byłam oczarowana tym, jak świetnie jest to napisana książka — zarówno pod względem językowym, jak i fabularnym.

Trzeci tom — chyba niestety trochę mnie rozczarował. Wiem, że bohaterowie przeszli pewnego rodzaju metamorfozy, życie ich nie oszczędzało, a nowe fakty sprawiły, że mają czym się martwić, są też dojrzalsi, bardziej pewni tego, czego pragną, jednak czasami mniej znaczy więcej. Na ponad siedmiuset stronach dostajemy często powtarzające się fragmenty, podobne opisy ciągle tych samych emocji, planów i wniosków. Przyznam, że czułam się zmęczona długim czekaniem na realny rozwój akcji. Też relacja Haelyn i Riona nie ekscytowała mnie tak, jak w przypadku pierwszego tomu — nie było w niej już nic, co sprawiłoby, że motylki w brzuchu romansiary mogłyby pofruwać.

To, co ożywiło mnie na jakiś czas były wydarzenia, które mają miejsce pod koniec historii.

Nie twierdzę, że na takie zakończenie liczyłam, ale to, co działo się na dwieście stron przed końcem, sprawiło, iż zaczęły targać mną jakiekolwiek emocje, a nawet — ścisnęło mnie w gardle ze wzruszenia!

Nie chcę, żebyście myśleli, że ta książka w moim odczuciu jest zła, bo absolutnie tak nie jest. Bardzo lubię styl Aleksandry Muraszki, która pięknie operuje słowem, potrafi tworzyć przestrzeń dla emocji zarówno postaci, jak i czytelników - po prostu ta część nie skradła mojego serca, nie przekonała mnie i dlatego niezmiennie pozostaję największą i wierną fanką początków miłości Riona i Haelyn.

🌿 RECENZJA 🌿

"Miłość jest dziwnym zjawiskiem. Wyczynia z ludźmi okropne rzeczy. Składnia ich do robienia czegoś, na co nigdy świadomie mynsie nie zdobyli."

Współpraca reklamowa z @wydawnictwojaguar

Finałowy tom serii na pewno was zaskoczy. Życie Haelyn, Riona, Jamesa oraz Miley zmieni się diametralnie. Wszyscy przejdą wielkie zmiany, pokonają wiele przeszkód. Na ich ścieżkach pojawi się wiele niespodzianek, trudności, demonów przeszłości. Miłość i przyjaźń, wielokrotnie będą przechodziły najtrudniejsze egzaminy, które zaważą na szczęściu i spokoju ducha. Każda ze stron będzie miała prawo do swojego głosu, opowie historię ze swojej perspektywy, przybliży nam siebie tak bardzo, jak tylko się da. Chcąc poznać zakończenie trzeba udźwignąć tą cegłę. Uzbrojcie się w cierpliwość bo książka ma ponad 700 stron.

Z niecierpliwością czekałam na ostateczne starcie i podsumowanie serii, która umiliła mój czas wielokrotnie. Nie spodziewałam się jednak, że Aleksandra stworzy istnego grubasa. Bardzo kibicowałam zarówno Rionowi i Haelyn, którym ciągle los rzucał pod nogi coraz to nowsze i trudniejsze w pokonaniu kłody, oraz Jamesowi i Miley, których związek zawiśnie na włosku. Każdy z bohaterów ma swój głos, pokaże nam historię ze swojej perspektywy. Będziemy mogli im towarzyszyć w najtrudniejszych chwilach w ich życiu, nie tylko kiedy miłość przejdzie egzamin, ale także przy komplikacjach spowodowanymi powrotem brutalnej, przerażającej przeszłości. Będziemy się z nimi śmiać, płakać i irytować. Są niezwykle silni zwłaszcza psychicznie, oddani i dla dobra sprawy potrafiący poświęcić bardzo dużo. Jednak czasem spada na nich zbyt wiele, co przytłoczy, przygniecie i wydusi ostatki sił. Przyjaźń jaka łączy tą szaloną ekipę, jest godna pozazdroszczenia. Podtrzymuje na duchu, dodaje skrzydeł, dzieli się energią, kiedy ta znika. Mamy tutaj kryzysy, atak szaleńca, drastyczne momenty, problemy sercowe, niesnaski rodzinne, rozstania i powroty, dążenie do spełnienia marzeń. Jedyne co tutaj mi się nie podobało, to powtarzające się dialogi, które z pewnością uszczupliły by książkę o ładnych kilka, kilkanaście stron. Poza tym bardzo miło spędziłam czas z bohaterami i jestem niezwykle usatysfakcjonowana zakończeniem, które Aleksandra uzupełniła i pewien dodatek. Polecam.

Ogromnie kibicuje Oli od samego początku jej kariery pisarki, od debiutu "Chcę, żebyś wiedział", który mnie w sobie rozkochał.

Uważam, że na przestrzeni tych kilku lat Ola zrobiła znaczne postępy i rozwinęła swój warsztat, co widać z tomu na tom trylogii Swallow.

Nie napiszę wiele o samej fabule, bo ciężko byłoby mi uniknąć spoilerów z poprzednich tomów. Rozpoczyna się tam, gdzie skończył się drugi tom. Bohaterowie przeżywają trudny czas, gdyż na jaw wyszły skrywane przez jednego z nich tajemnice, a ponadto zaczyna grozić im realne niebezpieczeństwo. I to by było na tyle.

Nadal jest bardzo emocjonalnie, jedni bohaterowie budują małymi krokami związek, a drudzy próbują inne relacje naprawić. W trakcie lektury miałam wrażenie jakbym była tam obok nich, ta trzecia przyjaciółka, która przeżywa razem z nimi. Haelyn i Rion jak nikt zasługiwali na szczęście, po wszystkim co przeszli, ale autorka ich w dalszym ciągu nie oszczędzała. Nie obyło się bez pewnych dramatów ściskających za serce. Jednak w tej części moje serce skradł James, który przyjął na swoje barki ciężar całego świata i to dosłownie. Czekałam tylko kiedy pęknie przytłoczony problemami i uczuciami innych. Świetnie wykreowana postać, zresztą podobnie jak pozostałe. Zarówno Haelyn, Rion, James i Miley wnieśli swoje dobro do tej historii.

W tym tomie autorka również pokusiła się o dodanie scen łóżkowych, napisane z dozą nieśmiałości i naprawdę smacznie. Wprowadziły nieco pikanterii do całości. Jednak nie ma się czego obawiać, gdyż te sceny można policzyć na palcach jednej ręki i w żaden sposób nie psują odbioru.

Mój jedyny zarzut to ilość stron tego tomu, historia by nie ucierpiała nawet gdyby została skrócona o 100 stron. Choć rozumiem ten zabieg pisania z kilku perspektyw tych samych wydarzeń, bowiem czytelnik mógł zajrzeć do głowy każdego z bohaterów i zobaczyć jakie emocje przeżywali.

Zaskoczyło mnie również pojawienie się pewnych postaci, których się nie spodziewałam. Nie napiszę więcej, żeby fani Oli mieli przyjemność i niespodziankę podczas czytania.

Dodatkowo uważam, że trylogia Swallow ma jeszcze jedną zaletę, o której muszę wspomnieć, a mianowicie jest swoistym pocieszeniem/lekiem dla osób zmagających się z problemami natury psychicznej, tj. zaburzeń lękowych czy depresji. Wiem co piszę uwierzcie mi na słowo.

Ola, dziękuję Ci za tą trylogię i ten ładunek emocjonalny, który w nią zapakowałaś. Choć jestem już nieco starsza od bohaterów to odnalazłam w każdym z nich cząstkę siebie.

Tom trzeci serii „Swallow” to książka, która przerosła moje oczekiwania. Znalazłam w niej wszystko to czego szukam w książkach. Dużych emocji, które doprowadzą do łez, ciekawych i skomplikowanych bohaterów, narrację prowadzoną perspektywy różnych postaci, dzięki czemu mogę je lepiej poznać. W tej książce, jak i w całej serii właściwie podobało mi się wszystko. A żeby było tego mało to wszystkie 3 tomy pięknie wyglądają na półce.

„Swallow” to seria, którą uwielbiam od pierwszego tomu. Tylu emocji ile płynie ze stron tych tomów to chyba jeszcze nie dostarczyła mi żadna książka czy seria.

Każda z tych części nie jest cienką książką, a 3 tom jest z nich wszystkich najgrubszy. Dla mnie osobiście to nie problem. W ogóle nie odczułam objętości tej części, tym bardziej, że nie za bardzo miałam ochotę zbyt szybko rozstawiać się z bohaterami.

Historia Riona i Haelyn nie jeden raz sprawiła, że w moich oczach pojawiły się łzy. Czekając na finalny tom, wiedziałam, że nie będzie go łatwo czuć, ale nie sądziłam, że aż tyle emocji mi on dostarczy.

Autorka z niebywałą dokładnością wykreowała głównych bohaterów. Ich nie da się nie lubić. Każe z nich posiada pewną przeszłość, która o nich upomina się.

Książka oprócz wielkich emocji, zawiera również zaskakujące zwroty akcji, których muszę się przyznać, że nie spodziewałam się.

Można by o tej książce pisać i pisać. Ale żeby dowiedzieć się jakie zrobiła na mnie wrażanie, trzeba po nią sięgnąć i przekonać się samemu.