My Mechanical Romance

Alexene Farol Follmuth to amerykańska pisarka, którą zapewne bardziej kojarzycie z pseudonimu Olivie Blake. Miałam przyjemność poznać jej dwie książki: "The Atlas Six" - po mistrzowsku napisana fantasy, łącząca magię i naukę, zawiła i oryginalna - oraz "Sami w eterze" - romans, w którym wyjątkowi byli jedynie charakterni, specyficzni bohaterowie.

"My mechanical romance" jest opowieścią o młodzieży dla młodzieży, więc jak widać autorce nie straszna wielogatunkowość. Historia śledzi losy Bel, nastolatki niepotrafiącej zdecydować, jak powinna wyglądać jej przyszłość. Bel ma problem z wyborem uczelni oraz kierunku studiów, co wiąże się z wieloma nieprzespanymi nocami. Na dodatek na ostatni rok liceum zmienia szkołę, a to z kolei przysporzy Bel wiele kłopotów z rówieśnikami.

A może nie? A może Bel uda się nawiązać wyjątkowe relacje i znajdzie przyjaciół? Z pewnością nie spodziewa się, że zapewni jej to dołączenie do Klubu Robotyki - najbardziej prestiżowego, popularnego klubu w szkole.

Jedno jest pewne. Kiedy drogę Bel przetnie Mateo Luna, świat dziewczyny wywróci się o sto osiemdziesiąt stopni.

"My mechanical romance" to sympatyczna, kilkuwątkowa opowieść o nastoletnich dylematach wiążących się przede wszystkim z poszukiwaniem własnej drogi oraz podejmowaniem trudnych decyzji zaważających na dalszym życiu, takich jak wybór studiów czy kierunku rozwoju. Autorka umiejętnie pokazuje, że nie każdy w wieku osiemnastu lat zna swoje powołanie. Bel czuje się osaczona przez rodziców, znajomych oraz nauczycieli, co chwilę pytających, czy złożyła papiery na uczelnie. A jakim cudem ona może je złożyć, skoro nawet nie wie gdzie i po co? Cały ten wątek został poprowadzony niezwykle realistycznie i dawał do myślenia.

W książce poruszono też motyw szykanowania kobiet w świecie inżynierii. Seksizm i nierówność wychwytywało się w rozmowach między bohaterami lub w ich zachowaniu, chociaż nie od początku były dokładnie zobrazowane. Pojawił się raczej pod koniec lektury.

Według mnie największym minusem "My mechanical romance" była lekko nudna, zbyt pośpieszna relacja między Bel a Matteo. Nie potrafiłam wyczuć między nimi większej chemii czy typowego młodym związkom napięcia. Rozmowy między bohaterami okropnie mi się dłużyły, a czasami były kompletnie bezemocjonalne. Szkoda, bo wiem, że autorka umie operować na uczuciach, co udowodniła w "The Atlas Six".

Ostatecznie "My mechanical romance" polecę, bo mimo kilku mankamentów książka poruszała jednak ważne tematy zagubienia oraz seksizmu i nierówności wśród środowiska inżynierskiego. Historii sporo brakowało, dlatego nie oczekujcie cudów. Ot, miła opowiastka na nudny wieczór.

To historia Bel, która zmienia szkołę kiedy ich rodzina się rozpada. Dziewczyna mając smykałkę do inżynierii zostaje przez nauczycielkę skierowana do drużyny robotyki. Mentorem i przywódcą grupy jest Mateo, przystojny, inteligentny, utalentowany, ale też momentami zadufany w sobie chłopak z przerośniętymi ambicjami.Ich zadaniem jest stworzenie robota i udział w zawodach, czy uda im się to przetrwać?

Zupełnie czegoś innego spodziewałam się po tej historii. Rozumiem, że mamy tu szkołę średnią i nie będzie tu wielkich opisów burzliwej miłości czy aktów namiętności. Jednak brnąc przez kartki książki czekałam na.... No właśnie. Na coś. Na coś co się w rezultacie nie wydarzyło.

Jest tutaj bardzo dużo codzienności uczniów szkoły średniej, ich rozterek, ale też niewiele znaczących codziennych zajęć, które momentami były już dość nieciekawe. Nie do końca wiedziałam co autorka tą historia chciała przekazać.

Być może dla młodszych odbiorców byłaby to bardziej fascynująca historia. Konflikty, które spotyka się na korytarzach szkolnych, rywalizacja, która jednych motywuje, a innych przytłacza oraz relacje z nauczycielami, którzy nie zawsze są fair- to świat wykreowany przez autorkę.

Podoba mi się natomiast poruszenie wątku równouprawnienia. Kierunek inżynieryjny nie jest chętny do wcielania dziewczyn do swych szeregów, autorka podkreśla, że to stereotyp choć wciąż powielany. Jest świetna przyjaźń między członkami grupy robotyki, jednak nastoletnia miłość była jak dla mnie za mało burzliwa. Te pierwsze śmiałości przeważnie czuję się bardziej, intensywniej a tu slowburn było too slow. Brakowało emocji romantycznych, które sądząc po okładce i tytule miały być przodujące.

Może jestem już za stara na taką opowieść 😉

„My Mechanical Romance” nie tylko oczarowuje wątkiem romantycznym, ale również motywem odnajdywania siebie. Książka łamiąca stereotypy i ukazująca, że kobiety mogą odnaleźć swoje powołanie wszędzie. Pióro autorki jest lekkie, dzięki czemu lektura sprawdzi się jako odskocznia od codzienności. Osobiście, widzę książkę w roli miłego przerywnika od męczących obowiązków, przy którym czytelnik może odpocząć.

Wątek romantyczny jest ciekawie poprowadzony. Fabuła potrafi zaskoczyć. Wielkim plusem lektury jest sposób przedstawienia relacji pomiędzy rodzicami a dzieckiem. Autorka pisze o wielu kwestiach z wyczuciem, dzięki czemu pochłanianie kolejnych stron powieści jest czystą przyjemnością.

Polecam „My Mechanical Romance” dla każdego, kto pragnie dla siebie chwili relaksu. Uroczy romans w świecie robotyki potrafi zatracić w sobie czytelnika.

⭐️⭐️⭐️⭐️

Miłość, fizyka i… roboty!

,,My Mechanical Romance” autorstwa Olivie Blake.

Jest to moje drugie podejście do twórczości autorki. Wcześniej miałam okazję zapoznać się z książką ,,The Atlas Six”, która niestety okazała się nie dla mnie🤷‍♀️.

,,My Mechanical Romance” to już zaś strzał w dziesiątkę😉.

⭐️Lekka i wciągająca opowieść, która doskonale łączy tematykę robotyki, rywalizacji i odkrywania pasji.

⭐️Autor świetnie oddaje napięcie między rywalizacją a pierwszą miłością, które towarzyszą Bel i Mateo w ich przygodzie z robotyką.

⭐️Narracja jest lekka, pełna doskonałego humoru, a postaci są dobrze rozwinięte i łatwe do polubienia.

⭐️Wraz z bohaterami przechodzimy przez emocjonalne i techniczne wyzwania, które stawia przed nimi drużyna robotyków.

⭐️Ciekawym aspektem tej powieści jest również równouprawnienie płci w dziedzinie robotyki. Autorka przedstawia dziewczyny jako utalentowane i zdolne mistrzynie w tej dziedzinie, co jest ważnym przesłaniem dla czytelniczek.

⭐️Uważam, że ,,My Mechanical Romance” to świetna pozycja na lato i na relaks dlatego z czystym sumieniem mogę ja wam polecić.

✔️Współpraca reklamowa z @youandyabooks 🖤

Drodzy Państwo, czas na rozdanie nagród. Miano najbardziejkomfortowej książki ostatnio przeze mnie przeczytanej idzie do…

[werble proszę] [tum turu ruuuum]

Tak tak, nie wstrzymujcie oddechu. No już, wdech. A terazwydech. Wszyscy zgadliście. Oczywiście statuetka należy się „My mechanicalromance”.

Teraz pomyślicie sobie pewnie. Eee, że co? Książka orobotach? Klub robotyki? Ale mi frajda, jeszcze dodaj, że komfortowe dla ciebiebyło czytanie o lekcjach fizyki. Szczerze? Było. A walki robotów… słuchajcie,przeżywałam je prawie z tak dużą ekscytacją jak Bel mimo, że moja, z reguły,wybujała wyobraźnia w żaden sposób nie chciała mi podpowiedzieć możliwegowyglądu takiej maszyny.

Jednak to nie fizyka, budowanie robotów, czy ostatecznie walkimiędzy nimi na zawodach najbardziej mnie urzekły, ale… bohaterowie. Boże, jakja kocham postacie wykreowane przez Olivie Blake. Ich oryginalność, kontrast.Bel (nie Belle jak księżniczka, ale jak Bel Canto) jest ekscentryczna. Nosispodnie z przyszytymi rysunkami wróbli, kolorowe bluzki, spinki i kolczyki niedo pary. Każda gałka w jej komodzie musi być inna, a wszystko co się z niąwiąże ma krzyczeć: to ja, BEL. Kiedy dostaje się do klubu robotyki zamiastskakać z radości, wygląda jakby ktoś kopnął ją w brzuch, a przy pierwszej możliwejokazji krytykuje pomysł lidera zespołu. Nauczyciel uważa, że nie umie pracowaćw grupie, a jedyna dziewczyna (oprócz niej) w klubie tak po prostu jejnienawidzi. Teo z drugiej strony to człowiek idealny. Bogaty, najlepszy wkażdej możliwej dziedzinie, nieważne, czy chodzi o sport, czy o fizykę. Odpowiedzialnyza wszystko, wygraną drużyny, jej niepowodzenie, bez niego świat staje na głowie.Przez to ma mało czasu wolnego, odczuwa ogromną presję i !UWAGA! nie jestszkolnym „Bad boyem”, a chłopakiem, który (co bardzo mi się podobało) jestwrażliwy i umie mówić o swoich uczuciach. Do tego dodajmy Luke’a: starszegobrata Bel, który jest jej ogromnym wsparciem, Dasha, który czasem zachowuje sięjak dziecko, ale jest najlepszym możliwym przyjacielem, Kaia, który wszystkimsię stresuje (specjalnie go tu wspominam, bo w jego postaci znalazłam trochęswoich cech), marudną Neelam, która wcale nie jest taka zła jak się wydaje orazJamie i Lorę, dwa słoneczka (naprawdę chciałabym mieć takie koleżanki).

Oprócz bohaterów, Olivie Blake świetnie poruszyła temat faworyzacji, azwłaszcza faworyzacji chłopców na kierunkach ścisłych/inżynierskich, problem z „wybiciemsię” kobiet chociażby w klubach robotyki, skupianie się na osobach dobrzeusytuowanych, których rodzice są „kimś”. Zawsze doceniam ukryte przesłanie w „luźnych”,młodzieżowych książkach, bo jeszcze bardziej podnosi to dla mnie ocenę danejksiążki. Lubię oprócz relaksu zastanowić się nad czymś, przeczytać oniesprawiedliwościach, które sama widzę w naszym świecie.

Polecam więc tę książkę każdemu! Jest uroczo, subtelnie, czasem nie do końca cukierkowooraz emocjonująco. A co lepsze, to historia do przeczytania na raz, od początkudo końca, a gwarantuję Wam, po rozpoczęciu nie będziecie chcieli się oderwać.

Czy presja otoczenia jest w stanie wpłynąć na nasze decyzje?

Zapraszam do świata pełnego robotów i nauki, w którym zasługi kobiet są umniejszane, a zdanie mężczyzn ma priorytetową wartość.

„My mechanical romance” to przesłodzona historia o młodzieńczej miłości i zarazem opowieść o tym, jak kobiety pokonują przeszkody stawiane im pod nogi przed świat.

Zacznijmy jednak od samej fabuły, moim zdaniem pomysł na nią był wyraźnie schematyczny- nowa uczennica zyskuje uwagę szkolnego przystojniaka i zagłębia się w nim w relację pełną perypetii miłosnych. Dodatkiem był wątek zawodów robotów, jak dla mnie zupełnie chaotyczny i napisany naukowym żargonem, którego czytelnik niezaznajomiony z fizyką nie zrozumie (na przykład ja). Nie zliczę ile razy pomijałam takie właśnie fragmenty.

Sami bohaterowie wydali mi się zbyt papierowi, nie czułam w nich takiej ludzkości. Każda postać, poza Neelam pozbawiona była charakteru. Neelam, która przypuszczalnie miała być tłem Bel i Teo, wyróżniała się najbardziej i jako jedyna zyskała moją sympatię i większą uwagę. Wszystko musiała sama wywalczyć, począwszy od miejsca w kole naukowym, do którego Bel trafiła przypadkiem, a kończąc na zawodach. A jeśli już mowa o Bel, nic nie odda lepiej mojego podejścia do niej niż ten cytat.

„Zwyczajnie wiem, że nie jesteś gotowa. Nie zasłużyłaś sobie na szansę, którą dostałaś (...)”.

Rozwód rodziców i ciężka sytuacja, w której została postawiona nie sprzyjały jej zachowaniu, ale i tak uważam, że czystej głupoty nie da się nabyć.

Irytujący były również skoki czasowe między poszczególnymi wydarzeniami, w jednym rozdziale mieliśmy początek roku, a w drugim nagle wszystko rozgrywa się parę miesięcy później. Nie rozumiem tego i raczej nie będę próbować, bo od początku nie oczekiwałam za wiele.

Tym co uważam za najbardziej wartościowe w tej książce, jest poruszenie tematu rasizmu i pseudo niższości kobiet nad mężczyznami.

Gdybym miała szansę poznać tę historię na nowo, raczej bym tego nie zrobiła. To nie dla mnie. Było zbyt słodko. Jeśli zapytacie, co najbardziej podobało mi się w tej książce, bez namysłu odpowiem, że podziękowania.

„Dla kobiet, którymi będziemy. (…) Dla tych, którzy każdego dnia walczą z syndromem oszusta.”

„Nie jest tak, że nie znoszę próbować nowych rzeczy, ale świadomość, że mój ewentualny sukces lub porażka będzie mieć widownię, sprawia, że czuję się wyjątkowo niekomfortowo. Zawsze było mi łatwiej po prostu trzymać się rzeczy, w których jestem dobra”.

Sięgnęłam po tę książkę i myślę… jak, no jak, taka niepozorna powieść może przynieść mi tyle szczęścia? Bo to było takie fajne! Jednocześnie pouczające, ale i odprężające.

Takie, że gonisz za bohaterami i pragniesz, aby odkryli siebie, swoje pasje i uczucia. Niesamowite.

Ta książka nie jest obszerna. Nie ma w sobie opisanych szczegółów i szczególików, ale jej płynność, styl i klimat są odurzające. Środowisko robotyki, które napędza całą akcję jest świetne i interesujące! Nie przytłacza swoim profesjonalnym słownictwem, ale da się poznać, wdrożyć i zacząć uwielbiać to, co pasjonuje bohaterów.

Bel zostaje trochę postawiona pod ścianą. Nigdy nie myślała o tym, co lubi. Czuła się zagubiona. Nie wiedziała, czego chce. Nowa szkoła, nowi znajomi, nowe środowisko. To wszystko spada jej na głowę, a do gry dochodzą niespodziewane zainteresowania.

Teo to istne przeciwieństwo dziewczyny. Jest poukładany, ambitny, a jego plan zajęć pęka od dodatkowych obowiązków. Jest jednak coś, co łączy go z Bel – miłość do robotyki.

I to jest cudowne! Ta ich ciągła rywalizacja, ale i chęć wzajemnej pomocy. Jedno jest pewne, oboje muszą nauczyć się grać zespołowo.

„My Mechanical Romance” to powieść, w której bohaterowie odkrywają siebie. Ta historia jest pełna lekkości, dobrego humoru i niezapomnianych zmagań. Jestem nią ogromnie zaintrygowana! Mogłabym już teraz przeczytać ją jeszcze raz! Polecam.

„Nie jest tak, że nie znoszę próbować nowych rzeczy, ale świadomość, że mój ewentualny sukces lub porażka będzie mieć widownię, sprawia, że czuję się wyjątkowo niekomfortowo. Zawsze było mi łatwiej po prostu trzymać się rzeczy, w których jestem dobra”.

Sięgnęłam po tę książkę i myślę… jak, no jak, taka niepozorna powieść może przynieść mi tyle szczęścia? Bo to było takie fajne! Jednocześnie pouczające, ale i odprężające.

Takie, że gonisz za bohaterami i pragniesz, aby odkryli siebie, swoje pasje i uczucia. Niesamowite.

Ta książka nie jest obszerna. Nie ma w sobie opisanych szczegółów i szczególików, ale jej płynność, styl i klimat są odurzające. Środowisko robotyki, które napędza całą akcję jest świetne i interesujące! Nie przytłacza swoim profesjonalnym słownictwem, ale da się poznać, wdrożyć i zacząć uwielbiać to, co pasjonuje bohaterów.

Bel zostaje trochę postawiona pod ścianą. Nigdy nie myślała o tym, co lubi. Czuła się zagubiona. Nie wiedziała, czego chce. Nowa szkoła, nowi znajomi, nowe środowisko. To wszystko spada jej na głowę, a do gry dochodzą niespodziewane zainteresowania.

Teo to istne przeciwieństwo dziewczyny. Jest poukładany, ambitny, a jego plan zajęć pęka od dodatkowych obowiązków. Jest jednak coś, co łączy go z Bel – miłość do robotyki.

I to jest cudowne! Ta ich ciągła rywalizacja, ale i chęć wzajemnej pomocy. Jedno jest pewne, oboje muszą nauczyć się grać zespołowo.

„My Mechanical Romance” to powieść, w której bohaterowie odkrywają siebie. Ta historia jest pełna lekkości, dobrego humoru i niezapomnianych zmagań. Jestem nią ogromnie zaintrygowana! Mogłabym już teraz przeczytać ją jeszcze raz! Polecam.