Długo oczekiwane nowe wydanie drugiego tomu „Trylogii z Korfu”, która zainspirowała twórców serialu "Durrellowie"!
W 1935 roku rodzina Durrellów – owdowiała matka wraz z trójką swoich dzieci, Lesliem, Margaret i Geraldem – opuściła ponure wybrzeże Anglii i wyjechała na wspaniałą, zalaną słońcem wyspę Korfu, by dołączyć do najstarszego syna Lawrence`a, który zamieszkał tam wcześniej. Spędzili na Korfu blisko pięć lat. To tam najmłodszy z rodzeństwa, dziesięcioletni Gerry, odkrył w sobie zamiłowanie do kolekcjonowania egzotycznych okazów miejscowej fauny – owadów, gadów, ptaków, ssaków i stworzeń morskich – jako zwierząt domowych. Z biegiem lat to zamiłowanie przerodziło się w wielką pasję przyrodniczą, która przetrwała całe życie. Podobnie jak w pierwszej z książek składających się na tzw. trylogię korfijską, Moja rodzina i inne zwierzęta, Durrell przeplata humorystyczne anegdoty rodzinne z bogatymi opisami miejscowej fauny i flory.
Nie przedstawia wydarzeń w porządku chronologicznym, a niektóre jego relacje są częściowo fikcyjne. Na przykład jego najstarszy brat, Larry – późniejszy słynny powieściopisarz Lawrence Durrell – nie mieszkał z resztą rodziny. Był żonaty i mieszkał osobno z żoną Nancy, o której Gerald nie wspomina. W książce przewija się cała galeria barwnych postaci. Oprócz ich przyjaciela i opiekuna, taksówkarza Spirosa, i lekarza Teodora Stephanidesa, mentora Geralda, który zapewnił mu wykształcenie w zakresie historii naturalnej i zoologii, pojawia się kilku ekscentrycznych znajomych i przyjaciół Lawrence`a, sprowadzonych przez niego do domu. Rodzina zostaje zaproszona na korfijskie wesele, a Gerry jest później świadkiem narodzin pierwszego dziecka panny młodej. Chłopiec odwiedza też starszą hrabinę, która daje mu w prezencie sowę i częstuje wspaniałym posiłkiem.Na tym malowniczym tle Durrell z czułością i sentymentem wspomina nieuporządkowane życie domowe, codzienne zabawne scysje i oburzające wybryki swojej rodziny.
O książce
Przepiękna opowieść o szczęściu zawartym w prostocie: grze cykad w oliwnych gajach, nocnych wyprawach łodzią, bogactwie natury i dorastaniu w zachwycie światem przyrody.
New York Times Book Review
Czy można czytać tom "Moje ptaki, zwierzaki i krewni" bez znajomości pierwszej części?
Tak, książka stanowi autonomiczną całość i można ją czytać niezależnie od pierwszego tomu trylogii. Autor przywołuje najważniejsze wątki z życia na Korfu, co pozwala szybko odnaleźć się w realiach greckiej wyspy. Każdy rozdział opisuje odrębne przygody związane z odkrywaniem lokalnej fauny oraz perypetiami ekscentrycznej rodziny Durrellów. To idealna lektura dla osób szukających humoru i pasji przyrodniczej bez konieczności nadrabiania poprzednich publikacji.
Jaką formę narracji stosuje Gerald Durrell w tej części wspomnień z Korfu?
Narracja prowadzona jest z perspektywy młodego chłopca, łącząc dziecięcą ciekawość świata z dojrzałym, brytyjskim humorem. Autor skupia się na barwnych opisach przyrody, przeplatając je anegdotami o swoich bliskich i lokalnych mieszkańcach. Czytelnik znajdzie tu bogate opisy gatunków zwierząt, które są przedstawione w sposób przystępny i niezwykle plastyczny. Taki styl sprawia, że książka jest lekka w odbiorze, a jednocześnie niesie dużą wartość edukacyjną.
Czy książka "Moje ptaki, zwierzaki i krewni" jest odpowiednia dla dzieci i młodzieży?
Książka jest doskonałym wyborem dla starszych dzieci oraz młodzieży fascynującej się światem zwierząt i biologią. Gerald Durrell w pasjonujący sposób opisuje swoje terenowe obserwacje, co może zainspirować młodych czytelników do własnych badań natury. Treść jest pozbawiona brutalności, a humor sytuacyjny sprawia, że lektura staje się angażującą rozrywką dla całej rodziny. Język jest bogaty, lecz zrozumiały, co sprzyja rozwijaniu słownictwa u młodszych odbiorców.
Jak duża część książki poświęcona jest zwierzętom, a ile miejsca zajmują krewni?
Wątki przyrodnicze dominują w tekście, stanowiąc około dwóch trzecich całej treści publikacji. Autor z ogromną precyzją opisuje zwyczaje owadów, ptaków i gadów zamieszkujących wyspę, czyniąc z nich pełnoprawnych bohaterów opowieści. Interakcje z członkami rodziny służą jako komediowe przerywniki, które nadają całości dynamizmu i ludzkiego wymiaru. Książka zachowuje idealny balans między naukową pasją a lekką literaturą wspomnieniową.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja może okazać się nieodpowiednia?
Książka nie będzie dobrym wyborem dla osób poszukujących wartkiej akcji, napięcia lub skomplikowanej fabuły. Jest to literatura faktu o charakterze pamiętnikarskim, gdzie rytm opowieści wyznaczają pory roku i cykle życiowe zwierząt. Czytelnicy nieprzepadający za obszernymi opisami flory i fauny mogą poczuć się znużeni szczegółowością obserwacji autora. Pozycja ta wymaga od odbiorcy cierpliwości i docenienia powolnego tempa życia na greckiej prowincji.
