Zamek z piasku, który runął. Millennium. Tom 3

Uwielbiam tego autora. Książka fantastyczna. Polecam każdemu kto kocha kryminały.

Fantastyczna książka - klimatyczna, wciągająca i trzymająca w napięciu do ostatniej strony. Nieoczywiste zwtoty akcji nie pozwalają na odłożenie książki. Charakterologia bohaterów - mistrzostwo

Tytuł: ZAMEK Z PIASKU, KTÓRY RUNĄŁ

Autor: Stieg Larsson

Kolejna część przygód Lisbeth Salander. Kolejne oczekiwania dotyczące fabuły. Mimo wszystko mam niedosyt. Nie da się ukryć, że trzecia i tym samym ostatnia część oryginalnej Larssonowskiej trylogii Millennium jest silnie związana z „Dziewczyna, która igrała z ogniem”. Tak więc akcja kryminału rozpoczyna się w szpitalu Sahlgrenska w Goeteborgu. Mamy więc tutaj: operację i dochodzenie do zdrowia Salander, przeplatane z niezwykłymi zwrotami akcji tj. strzelanina, kradzieże, śledzenie, próby wymuszenia, a kończąc na wielkiej, niemal międzynarodowej intrydze (walka z Sapo). To co należy uznać za mocną stronę „Zamku z piasku, który runął” to barwni bohaterowie jakimi są Mikael Blomkvist i Lisbeth Salander. To przez pryzmat ich relacji (szumnie nazywanej przyjaźnią) dowiadujemy się z jak bardzo skomplikowane było życie głównej bohaterki. Mimo tego, że jest ona zamkniętą w sobie osobą to nie da się jej nie lubić. Ma swoje zasady, swój świat i przede wszystkim jasno obrany cel. Chce żyć w spokoju, ale bez pomocy tych, których wcześniej odtrącała nie ma na to szans. Fajnie przedstawiony jest również wątek tworzenia magazynu Millennium i przygotowywania książki o życiu Liz i wpływie jej destrukcyjnego ojca Alexandra Zalachenki. Podobał mi się również rozbudowany wątek Eriki Berger. Dodało to nieco świeżości, przykuwało uwagę i wciągało. Za to w moim odczuciu za dużo było rozwodzenia się nad Sekcją. Drobiazgowość doprowadzała mnie do znużenia i senności. Specyficzny, żeby nie powiedzieć dziwny jest układ Mikael-Lisabeth-Erica-Monika Figuerola. Trochę jak handel wymienny, trochę jak hedonistyczne realizowanie zwierzęcych instynktów. Zaskakujące, no ale cóż taka fabuła. Koniec końców książka kończy się tak jak na to wskazywał tytuł. Kolos na glinianych nogach upada, filary zamku z piasku zamieniają się w pył, jedynie relacje z tymi najważniejszymi osobami w życiu Salander udaje się wprowadzić na właściwy tor.

Pozostaje mi tylko odniesienie się do skandynawskiej ekranizacji „Zamku z piasku, który runął” (oryg. Luftslottet som sprängdes) z 2009 roku. Mam wrażenie, że film strasznie uprościł wątki i tym samym stracił ON lekkość. To co bardzo mi się nie podoba (nie tylko w tym konkretnym filmie) to przekręcanie faktów, przeinaczanie ich czy wręcz całkowita ich zmiana. Nie lubię tego.

Trzecia część trylogii Millennium. Książka klimatyczna, wciągająca i trzymająca w napięciu do ostatniej strony. Wspaniale wykreowane postacie w książce, to takie wisienki na torcie. Lisabeth i Mikael główni bohaterowie - nie wyidealizowani, pokazujący swoje słabe i złe strony, jednak czytelnikowi trudno ich nie lubić. Czytając ostatnie strony książki ciężko było mi się pożegnać z tymi postaciami i żałowałam, że to już koniec.

To już trzeci tom serii milenium z Lizabeth Salander i ostani jeśli mówimy o tym autorze.

Lizabeth nie miała łatwego dzieciństwa. Córka rosyjskiego szpiega, ukrywającego się w Szwecji ciągle miała problemy przez swojego ojca. Zawsze ważniejszy od niej. Ona była tylko problemem, który trzeba rozwiązać. W poprzedniej części Salander próbowała odnaleźć swojego ojca i rozwiązać kilka problemów, które spowodował. Tym samym uwikłała się w przestępstwa. Powieść rozpoczyna się w momencie kiedy pogotowie przywozi do szpitala dwie ciężko ranne osoby. Jedna z nich to Lizabeth z trzema ranami postrzałowymi. Jedna kula utkwiła w głowie. Drugą osobą jest Alexander Zalachenko z ciężkimi obrażeniami, zwłaszcza twarzy. W tym samym momencie Mikael zaczyna grzebać w przeszłości, poznaje prawdę o życiu Lizabeth i zamierza ją ujawnić w reportażu. Czy wszystko pójdzie tak gładko jak się wydaje? Aspołeczna dziewczyna a jednak ma po swojej stronie kilku zaufanych przyjaciół, o których by nawet w ten sposób nie pomyślała.

Jest chyba mało osób, które nie znają serii z Lizabeth Salander autorstwa Stiega Larssona. Ja właśnie skończyłam ostatnią część napisaną przez niego... i bardzo mnie ten fakt uwiera gdzieś w środku. Niby jest kontynuacja, ale ja zabrałam się za to wszystko od końca, czyli od szóstego tomu, nie wiedząc, że to ostatnia część i już mogę stwierdzić, że kolejne napisane ręką innego autora to nie będzie to samo. Mimo że książka jest dość obszerna, zawiera sporo nazwisk i kilka wątków to jest po prostu świetnie napisana. Połączyć taką ilość informacji w spójną całość i w taki sposób żeby czytelnik się nie pogubił to jest coś niebywałego i ja jestem naprawdę pod ogromnym wrażeniem. Akcja jest wciągająca i dynamiczna, nie ma przestojów i ciągle coś się dzieje. A jeśli jest chwila oddechu od emocji to zaraz jesteśmy bombardowani pociskiem sporego kalibru. Autor prowadzi narracje z perspektywy kuli bohaterów. Głównie jest to Lizabeth, Mikel i Erika, ale też kilka innych postaci. Dla mnie to niebywała historia pełna emocji. Zwłaszcza ostatnie rozdziały czyta się w napięciu i z przyspieszonym biciem serca. Jedynym minusem jaki mogłabym poruszyć to nadmiar polityki. Gdyby miała coś wspólnego z polską areną polityczną to bym coś zrozumiała a szwedzka... no cóż😀książka wydaje się może i gruba, ale dzięki temu jeszcze bardziej można pokochać tych bohaterów i żyć tym czym oni właśnie żyją.

Jeśli jeszcze nie czytaliście to jest to seria godna uwagi 👌