Losing Hope

"Losing Hope" to w zasadzie ta sama historia co "Hopeless", jednak tym razem widziana oczami Holdera. Zaczynamy wcześniej i obserwujemy wydarzenia, z najgorszego roku w życiu chłopaka. Pózniej historie się pokrywają, jednak tu dostajemy też krotki fragment mówiący o tym, co dalej z nim i Sky.

Książka świetnie dopełnia całość, lepiej rozumiem teraz Holdera, jego zachowanie, podejście do życia i starania. Stał się jeszcze bardziej wielowymiarową postacią.

Doceniam podkreślenie tego, jaką niszczycielską moc potrafią mieć plotki i jak bardzo mogą oddziaływać na człowieka. Historia jest tak samo ciężka, ostrzegam porusza trudne tematy samobójstwo, przemoc seksualna i wykorzystywanie dzieci.

Ale jednocześnie bywa równie zabawna i urocza, co jej poprzedniczka, daje trochę nadziei, wiary i siły.

Bardzo spodobały mi się listy, jakie bohater pisze do siostry. A moment, w którym czyta list zostawiony mu przez Les, jest tego bardzo emocjonalną kulminacją. Nie raz podczas lektury miałam ochotę przytulić postaci, polubiłam ich, doceniam to jak są silni i prawdziwi.

Cieszę się, że mogłam poznać tę historię zarówno oczami Sky, jak i Holdera. Nie nudziłam się, nie czułam, że coś powatarzam, przeżywałam całość jeszcze raz. I pomimo, że wiedziałam co się wydarzy, to emocjonalnie (między innymi przez listy) złapało mnie to tak samo, a możne nawet jeszcze bardziej.

To jak bardzo zaskoczyła mnie ta książka to nie macie pojęcia!

.

Myślałam, że Losing Hope to będzie takie mini kopiuj-wklej z Hopeless. No bo co mogłoby mnie zaskoczyć w tej samej historii tylko widzianej oczami Holdera? Myślicie, że zapewne nic.. Jednak w tej książce, otrzymujemy o wiele więcej!

.

Losing Hope skupia się [Adres usunięty]. na stracie, którą poniósł Holder. Jesteśmy świadkami tego jak próbuje uporać się z tym co zrobiła jego siostra i muszę Wam powiedzieć, że czułam jego ból, czułam jego cierpienie. To było niesamowite poznać jego punkt widzenia, jego myśli i jego uczucia. Pękało mi serce jak czytałam o co Holder ma do siebie pretensje, ponieważ czułam to jak wrażliwą postacią jest. Les niewątpliwie była jedną z ważniejszych osób w jego życiu, tak jak i Hope, dlatego tym bardziej nie mogłam poradzić sobie z jego smutkiem, który finalnie doprowadził do moich łez.

.

Ponownie jestem zadowolona z tego jak zostały opisane sceny bliskości między nim, a Sky. Są one po prostu niesamowicie zmysłowe, napisane ze smakiem tak, że wyobraźnia czytelnika ma pole do popisu. Dodatkowo to jak oni ze sobą rozmawiają, jest po prostu zabawne. Sarkastyczny flirt Holdera i to, że mogłam go jeszcze lepiej poznać sprawiło, że totalnie się w nim zauroczyłam. Jest to jedna z moich ulubionych męskich postaci z książek Hoover.

.

Bardzo się cieszę, że Colleen Hoover nie zawiodła mnie tą książką. Jestem nią dodatkowo oczarowana, ponieważ nowe wydanie od Moondrive bardzo mi się podoba!

Im not fine ✰✰✰✰

Szczerze? Liczyłam na coś więcej. Owszem pojawiają się nowe wątki, ale powtarzające się wcześniejsze niekiedy nudzą. Wcześniej byłam zauroczona osobą Holdera, a teraz... Holder to po prostu dupek i wkurza mnie fest.

Natomiast Breckin, po prostu I want friend like that. Naprawde potrzebuje kogoś takiego w moim życiu!

Natomiast list pożegnalny Less... bosh to jest zbyt mocne. Zakończenie zabójcze, nie da się przy nim nie popłakać.

Jest okej, ale nie zachwyca jak poprzednia część

Dean Holder nie miał łatwego życia. Od dzieciństwa zmagał się z wyrzutami sumienia, spowodowanymi porwaniem jego najlepszej przyjaciółki. Ma dodatek jego siostra bliźniaczka Les, odbiera sobie życie. Ale w jego życiu pełnym nieszczęść pojawia się promyczek nadziei. Sky, która jest o wiele ciekawszą osobą, niż mogłoby się komukolwiek wydawać. I to właśnie z nią siegną do przeszłość, aby zrozumieć swoje życie.

,,Losing hope’’ to ,,Hopeless” z punktu widzenia Holdera, ale obie książki poruszają dokładnie tak samo. Za każdym razem płaczę czytając którąś z tych książek i za każdym razem przeżywam tą historię, tak jakbym nie znała zakończenia. Najbardziej co jednak mnie boli, to fakt że takie osoby jak ojciec Hope istnieją. To nie fikcja. Przykładni obywatele, idealni sąsiedzi, którzy wchodzą w nocy do pokojów swoich kilkuletnich córeczek. Ta książka mi o tym przypomina i doprowadza do szału. Czytając ,,Hopeless’’ niespodziewałam się jak silna jest trauma Holdera. Jak bardzo obwiniał się o tamte wydarzenia. Oboje to tylko dzieci, których spotkały rzeczy o których nie śniło wieku dorosłych. To książka warta przeczytania. Piękna i bolesna historia o miłości, dorastaniu i o demonach z przeszłości.

Bardzo polecam

Czasem życie wydaje się być szalenie niesprawiedliwe. Zabiera ludzi z naszej codzienności bez ostrzeżenia, bez jakichkolwiek wskazówek, że widzimy ich po raz ostatni. I potem trzeba trwać z ich wizerunkiem pod powiekami, z brzmieniem głosu i śmiechu wciąż w głowie, jednak to wszystko zaciera się wraz z upływającym czasem. I niezależnie od tego w jaki sposób zniknęli z naszej życiowej ścieżki, nie ma sprawdzonego sposobu, by się z tym pogodzić. W ogóle nie istnieje jakakolwiek metoda, by zaleczyć tę dziurę w sercu, którą tworzą ważne dla nas osoby, gdy ich zabraknie.

Holdera i większość wydarzeń, które czekają go po powrocie z Austin już znamy, jednak przedstawione z perspektywy Sky. Teraz czas aby i on otrzymał należny mu głos i pokazał swój rozbity świat, w którym starał się z całych sił nie utonąć i szukać nadziei na lepsze.

"Losing hope" to idealne dopełnienie historii Sky i Holdera. Narracja Deana jest dojrzała, pełna bólu i cierpienia, której nie spodziewalibyśmy się po nim, patrząc na to jak ogromną siłą wykazywał się we wszystkich okolicznościach. Mamy okazję zajrzeć w głąb niego, zobaczyć jak ogromne piętno odcisnęło na nim odejście dwóch, najważniejszych dla niego dziewczyn- Hope i Les. I choć oceniając tę sytuację z boku widzimy jedynie skrzywdzone dzieci, które zostały zawiedzione w najgorszy z możliwych sposobów przez dorosłych, którzy przecież powinni być ich obrońcami, to Holder doszukuje się winy w sobie. I dzięki tej książce mamy możliwość ujrzeć jak szuka sposobu na ujście emocji, które wciąż trawią go od środka i czekają na uwolnienie. Świetnym elementem tej książki jest zabieg pisania listów przez Deana. Dzięki temu jeszcze lepiej mamy okazję poznać jego uczucia, trudne do okiełznania i szalenie skrajne- od głębokiej rozpaczy do rozszalałego gniewu, ale także mamy wrażenie jakby Les miała swój duży udział w tej powieści. Choć Colleen powtarza niektóre sceny z poprzedniej części to również ukazuje tym swój niesamowity kunszt pisarski, bowiem potrafi tymi samymi scenami, prezentowanymi z innego stanowiska, wzbudzić zupełnie odmienne emocje. Co ciekawe, czytając "Hopeless" nie wszystkie zachowania Holdera oceniałam w sposób w jaki powinnam, dopiero mając szansę ujrzeć jego narrację i postrzeganie kolejnych zdarzeń, miałam możliwość pełnego zrozumienia jego postaci i czynów, będących jego udziałem. Pojawiają się także wątki zaskakujące, a jednak idealnie uzupełniające całą opowieść o tych młodych ludziach, którzy zdecydowanie zbyt wiele przeszli jak na swój wiek. Ale właśnie dzięki tym okrutnym doświadczeniom nabyli mądrości życiowej i dojrzałości, jakiej często na próżno szukać w osobach dużo od nich starszych. I chociażby z tego powodu książka bez problemu trafi zarówno do młodzieży jak i dorosłych czytelników. Zwłaszcza, że tematy jakie porusza są porażające lecz także i realne oraz, niestety, ponadczasowe i warte uświadomienia każdej osobie, która może zareagować i uratować choć jedno życie- bo każde życie jest cenne. To piękna dylogia, którą jak najbardziej polecam, z resztą jak wszystko co wypływa spod pióra Hoover.

⭐️⭐️⭐️⭐️,5/5

[recenzja]

Ten tytuł pomimo mojego początkowo zniechęcenia okazał się naprawdę świetny. Obawiałam się, że skoro to jest ta sama historia, lecz z perspektywy innego bohatera to się wynudzę, ale muszę przyznać, że się myliłam. Sięgnęłam po „Losing hope” dwa miesiące po przeczytaniu „Hopeless”, więc te mniej istotne informacje, dialogi itp. zdążyłam już zapomnieć, a to sprawiło, że genialnie się bawiłam!

Holder od samego początku był dla mnie intrygujący i tajemniczy, a możliwość przeczytania jego punktu widzenia była czymś ciekawym. Chciałam zrozumieć jego perspektywę i dowiedzieć się dlaczego w niektórych sytuacjach tak się zachowywał. Ten tom zdecydowanie pokazuje, że nie warto oceniać ludzi, nie znając ich perspektywy.

Podobało mi się, że autorka zbędnie nie opisywała tak dokładnie scen, które pojawiły się również w Hopeless, a jedynie o nich przypominała. Najbardziej zszokował mnie list Les, dosłownie to co było tam napisane to ostatnie czego się spodziewałam.

Podsumowując - w żadnym stopniu nie żałuję, że sięgnęłam po ten tytuł, a wręcz się cieszę, że miałam możliwość kontynuowania tej cudownej historii. Zdecydowanie polecam przeczytać w odległości czasowej, gdyż było to fajne przypomnienie

Kontynuacja i nie kontynuacja - nie wiem jak to nazwać, ponieważ jest w niej opisane dokładnie to samo co w Hopelles tylko z perspektywy Holdera. Jest to zatem tak jakby jego odpowiedź na wszystkie wydarzenia i mimo wszystko książka nie jest nudna i powtarzalna, tak na dobrą sprawę wydarzenia się powtarzają ale odczucia są zupełnie inne, co daje poznać obraz całej sytuacji dokładnie i przeanalizować wszystkie zachowania bohaterów, często zrozumieć ich postępowanie. Ciekawy pomysł na książkę. Polecam.

Miałam ogromną nadzieje, że jest to kontynuacja wydarzeń Hopeless i jak zaczęłam ją czytać, byłam na tyle rozczarowana, że musiałam ją odłożyć na kilka dni na przeczekanie. Nie spodziewałam się, że będzie to powtórka z rozrywki. Nie lubię czytać tego samego kolejny raz, jest to dla mnie jak odgrzewane kotlety niby smak ten sam ale jednak bez apetytu. Muszę przyznać, że apetyt pojawił się wraz z kolejnym kęsem, a raczej kolejną stroną. Książka odkrywa wiele sekretów i emocji uzupełniając poprzednią część. Mimo wszystko warto po nią sięgnąć.

"Losing hope" przedstawia zdarzenia z "Hopeless" z zupełnie innej perspektywy - Holdera. Zwykle nie czytam podobnych książek. Cieszę się, że zrobiłam to tym razem.

Perspektywa Holdera zmiania w książce bardzo wiele. Autorka nie wraca często do sytuacji przedstawionych w "Hopeless". Zdarza się to jedynie przy najważniejszych zdarzeniach, jednak widzimy je całkiem inaczej.

Choć nie jestem przekonana do tego typu zabiegów, to "Losing hope" podobało mi się nawet bardziej niż pierwszy tom.

Duża część książki poświęcona zastała stracie i radzeniu sobie po śmierci bliskiej osoby. Bardzo mi się to podobało, a jednocześnie wzbudzało mnóstwo emocji i smutku.

Holder był raczej dość tajemniczą postacią, a tu możemy go całkowicie poznać. Dzięki temu polubiłam chłopaka bardziej i zrozumiałam motywy jego działań.

Historia przepełniona jest bólem w różnej postaci. Do tego niezwykła szczegółowość i masa wspomnień z dzieciństwa sprawiły, że zakochałam się w książce.

Ogromnie spodobało mi się również, że mogłam "poznać" Les, tak często wspominaną w pierwszym tomie. Naprawdę ją polubiłam, przez co jeszcze bardziej cierpiałam podczas czytania.

Mimo tego, że autorka przedstawia tę samą historię, czytelnik się nie nudzi i dostaje coś zupełnie innego z jeszcze większą dawką emocji. Do tego końcówka mnie zabiła 😭.

Książka wywarła na mnie tak wielkie wrażenie, że nie wiem co więcej napisać. Nadal zbieram się wewnętrznie i jeszcze trochę to zajmie 😭. A wy czytajcie! 🤍

W "Losing Hope" poznajemy historię Sky oczami Holdera z drobniejszymi smaczkami z jego życia oraz epizodem, przed ich poznaniem.

Początek był dla mnie bardzo ekscytujący, głównie dlatego, że w końcu mogłam bliżej poznać wydarzenia związane ze stratą Holdera iraz jego relacje z innymi bohaterami. Sama też jego osoba powodowała ciągłą akcję, która niestety zanikała z rozdziału na rozdział. Poczułam zbyt duży skok osobowości Holdera przed poznaniem Sky, a po ich pierwszym spotkaniu. Tak jakby cała jego złość i wybuchowość zminimalizowała się i okazywała tylko w odkrywaniu prawdy o jej przeszłości. Nie będę oceniać sposobu przejścia żałoby (pisania listów), bo każdy ma inną formę radzenia sobie ze stratą, jednak mi osobiście, szybko listy się znudziły. Z początku były ciekawe i odsłaniały cząstkę Holdera, której nie spotykamy w pierwszej części, ale z czasem zmieniły się w pamiętnik ze spotkań ze Sky. Liczyłam też na to, że gdy pojawią się te same sceny i dialogi co w pierwszej części, to autorka zaskoczy mnie przemyśleniami i odczuciami Holdera. Niestety, jego myśli są bardzo zbieżne z tym, co myślała i czuła Sky, gdy była z Holderem, przez co miałam wrażenie jakbym czytała znów tę samą historię, ale z innymi zaimkami.

Teraz gdy znam też perspektywę Holdera, bardzo nierealistyczna wydaje mi się jego postać. Przed spotkaniem i stratą siostry, był kompletnie innym człowiekiem, który z dnia na dzień staje się spokojny i opiekuńczy, mimo, że sam będąc niewyleczony ze swojej żałoby jest w stanie pomagać Sky w zmierzeniu się z przeszłością.

''Losing Hope" jest kontynuacją "Hopeless" i opowiada całą historię z perspektywy Holdera. Muszę przyznać, iż czytanie tej opowieści Hoover było wyjątkowo fascynujące. Pierwsza część skradła moje serce, dlatego byłam zachwycona, że mam możliwość poznania tak zagmatwanej, przeszywającej na wskroś sytuacji od zupełnie innej strony. Jak łatwo się domyślić, tym razem cała historia została naszkicowana tak szczegółowo, że z każdą kolejną stroną, krok po kroku, w nasze serce wbijane jest kolejne ostrze, a ból i rozpacz bohaterów stają się niemal namacalne.

Colleen Hoover jak zwykle nie zawodzi, funduje naszym bohaterom prawdziwą burzę, która jeśli odpuszcza, to tylko po to, by po chwili wrócić ze zdwojoną mocą. Fundamentem tej książki są przede wszystkim intensywne, skrajne emocje, nakreślone w tak ekspresyjny sposób, że stają się niemal namacalne, obezwładniają czytelnika, nie dają mu ani chwili wytchnienia. Ból, strach i zdruzgotanie Holdera po stracie dwóch ukochanych osób, silnie przytłacza, łamie serce, chcielibyśmy ukoić jego cierpienie, pomóc mu zrozumieć, że wina nie leży po jego stronie, ale doskonale wiemy, iż chłopak musi dojść do tego sam. Szczególnie porusza jego więź z Hope, mimo ogromnej tęsknoty , przywiązania i złamanego serca, wciąż stawia jej dobro na pierwszym miejscu. Gdy prawda niesie ból i zniszczenie, podjęcie słusznej decyzji jest wyjątkowo trudne.

Styl autorki jest niesłychanie przyjemny i sugestywny. Bezsprzecznie, wykazała się wielkim talentem, gdyż niełatwo opisać tę samą historię w tak odmienny sposób, by czytelnik pochłaniał ją w ogromnym napięciu, z wypiekami na twarzy. Byłam zafascynowana, a podczas lektury towarzyszyły mi tak odurzające, skrajne emocje, jakbym odkrywała wszystko zupełnie na nowo. Moje serce zostało poturbowane jeszcze silniej niż w czasie czytania pierwszej części, a cała historia nabrała nowego, miażdżącego wydźwięku, o którym nigdy nie zapomnę.

Obezwładniająca, uzależniająca, rozrywająca duszę! Ten emocjonalny rollercoaster pochłonie was bez pamięci oraz pozwoli spojrzeć na Holdera z zupełnie innej perspektywy i dostrzec, jak silne emocje targały jego pokiereszowanym sercem już od najmłodszych lat! Polecam gorąco!

Losing hope to drugi tom Hopeless, przedstawia tą samą historię, tyle że oczami Deana Holdera. Opisuje ona jeszcze bardziej tragizm tych makabrycznych wydarzeń z życia trojga przyjaciół, wzbogacając jeszcze historie o uczucia Holdera. Łamie serce jeszcze bardziej niż 1 tom 9/10

W powieści tej poznajemy losy nastolatków: Holdera, Sky i Less. Bohaterów tych znamy już z poprzedniej części "Hopeless". W "Losing hope" zbliżamy się do siostry młodzieńca. Dzięki tej książce wiemy co działo się z Deanem zanim poznał swoją miłość. Znajdziemy tutaj również obraz Sky oczami młodzieńca.

Postacie poznałam już wcześniej, więc wiedziałam, kto ma jaki charakter. Przeczytanie "Losing hope" to jedynie powrót do tego niesamowitego świata.

Chyba najbardziej w tej książce podobały mi się listy Holdera do Less. Dzięki nim mogliśmy poznać myśli chłopca. W słowach tych również znaleźliśmy żal i cierpienie.

Zapraszam na całą recenzję tutaj:

[Adres usunięty]

Druga część trylogii Hopeless, opowiadająca te same wydarzenia opisywane z perspektywy Holdera. Dowiadujemy się jakie emocje towarzyszyły mu, co skłoniło go do takich a nie innych zachowań. Jest również historia sprzed poznania Sky, kiedy to żyła jeszcze Lesslie. W Losing Hope znajdują się również listy pisane do Less już po jej śmierci, z których dowiadujemy się również jak wyglądało życie rodzeństwa po zaginięciu Hope. Ta część jest poświęcona przede wszystkim miłości i silnej więzi między bliźniakami.

Colleen Hoover ma znakomity talent do przekazywania informacji w sposób bardzo emocjonalny, chwytający za serce czytelnika. I ten właśnie talent wykorzystuje pisząc książki. Dlatego z wielką chęcią sięgnęłam po drugą część Hopeless, która wywarła na mnie ogromnie pozytywne wrażenie.

Od pierwszych chwil byłam jednak przekonana, pojawiła się rosnąca z każdą stroną obawa, że powtarzanie tej samej historii, napisanej z innej perspektywy, nie jest dobrym pomysłem. Owszem, chciałam poznać wszystko oczami Holdera, wcielić się w jego postać, jednak autorka mogła to zrobić w trochę inny sposób. Już na pewno nie pisząc znów to samo, powielać dialogi z pierwszej części. To sprawiło, że książka była po prostu nudna. Fakt, było kilka zaskakujących elementów, które zostały dopiero wprowadzone, ujrzały światło dzienne w Losing Hope i te właśnie momenty czytałam z wielkim zapałem, ale niestety przez resztę książki ciężko było mi przebrnąć. Marzyłam tylko o tym, by dotrzeć do końca, ponieważ nie cierpię zostawiać książki nie doczytanej. Zawiodłam się, ale nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Żałuję tylko, że nie mogę powiedzieć za dużo dobrego, bo jest to naprawdę autorka, która tworzy wręcz cudownie. Jak napisała jedna z osób recenzujących w internecie, również mam wrażenie, że chciała po prostu zbić pieniądze na sławie poprzedniej części.

Zawód nie odciągnie mnie od przeczytania "Szukając kopciuszka". Mam nadzieję, że nadrobi wszystkie luki!'

Recenzja znajduje się również na [Adres usunięty]

Losing Hope to historia znana już z Hopeless, przedstawiona jednak z innej perspektywy. Początkowo byłam nastawiona nieufnie do tej pozycji - nieszczególnie lubię czytać kolejny raz tę samą treść, zmieniając jedynie punkt widzenia. Tutaj jednak zaskoczyłam się bardzo pozytywnie. Autorka ma niesamowity styl pisania, przenika emocjami na wskroś, docierając do najczulszych strun serca. Łapie za krtań, doprowadzając raz do śmiechu, raz do łez. Tylu uczuć, ilu dostarczyła mi lektura tej powieści nie zaznałam już dawno. Pozycje Pani Hoover to naprawdę wspaniała odmiana, wśród tandetnych romansideł zalewających rynek literatury młodzieżowej.

U mnie będzie zdecydowanie ta pierwsza opcja 💪, ale na książkę również znajdę czas. Przyznaję, że ten tydzień dał mi pożądnie popalić, a jeszcze Instagram bez przerwy mi blokuje posty i nie puszcza ich dalej 🥺.

Dziś chciałabym Was zaprosić jeszcze na kilka słów na temat książki ze zdjęcia 📸. Koniecznie dajcieznać, czy mieliście okazję poznać historię Sky i Holdera...?

Zapewne nie będzie to żadnym odkryciem, kiedy powiem, że uwielbiam twórczość Collen Hoover za wiele  rzeczy, przede wszystkim za emocje, jakie przelewa na strony swoich powieści✒️

To co najbardziej cenię sobie w twórczości Collen Hoover to nie tylko kreacje głównych bohaterów, styl w jakim tworzy swe książki, a przede wszystkim sposób w jaki porusza trudne i bardzo często unikane problemy. I kolejny raz to powiem: Collen Hoover robi to w sposób nie tylko bardzo delikatny, a przy tym wyrazisty i skłaniający do przemyśleń styl.

Tym razem w kolejnej części "Hopeless" poznajemy tę samą historię, ale ukazaną z perspektywy Holdera. Podczas  lektury moje  emocje były zupełnie inne niż w pierwszej  części, bo teraz wraz z głównym bohaterem próbowałam pogodzić się z tym, co już nigdy wróci.

Nie sposob nie wspomnieć, iż ogromnym plusem tejże  powieści  było wplecenie w historię krótkich wiadomości, które Holder kierował do Less swojej siostry bliźniaczki.

"Losing Hope" to trudna, a zarazem osnuta tajemnicami historia o stracie, tęsknocie, a także o ciągłych próbach radzenia sobie ze swoimi problemami. To z całą pewnością historia, która na bardzo długo pozostaje w pamięci...

"-Chyba już mi się nie podobasz tak jak kiedyś. (...)

- Nie podobam Ci się tak jak kiedyś? - pytam, patrząc jej prosto w oczy. - Ale wiesz, że to może oznaczać, że podobam Ci się bardziej niż kiedyś?"

*

Holder uważa, że jest "beznadziejny". Najpierw lata temu zawiódł przyjaciółkę, a teraz siostrę bliźniaczkę, wskutek czego stracił je obie. Gdy chłopka w końcu zaczyna sobie radzić z wyrzutami sumienia oraz oceniającymi spojrzeniami, los postanawia sobie z niego zakpić, stawiając na jego drodze Sky. Właśnie to jedno spotkanie zmusza go do stawienia czoła przeszłości.

*

"Losing Hope" powiedz mi, co ja mam z tobą zrobić. Wierzcie mi, że pisząc tę recenzję, stanęłam przed ogromnym dylematem w kwestii oceny i to wcale nie z tych samych powodów, co przy "Hopless". Dlaczego?

*

Cóż... Zacznę od tego, że "Losing Hope" to ta sam historia, którą znamy z "Hopless" tyle, że opowiedziana oczami Holdera . I właśnie problem leży w tym całym "TA SAMA". Poza zmianą perspektywy, wprowadzeniem nowej formy przekazu - jakim są Listy, które chłopak pisze do zmarłej siostry - oraz zaledwie kilkoma dodatkowymi informacjami dotyczącymi głównie tego co działo się przed i po akcji znanej z "Hoplees" nie dostałam tutaj nic nowego. W skutku... Książka właściwe niczym mnie nie zaskoczyła.

*

Co ważne to nie tak, że ta książka jest zła! Jestem pewna, że gdybym w pierwszej kolejności przeczytała "Loosing Hope", a w następnej "Hopless" to zarzut związany z powtarzalnością powędrowałby na konto "Hopless". Styl autorki, ogólne plusy/minusy czy przedstawiona w obu książkach historia są bowiem na tym samym poziomie. Jak widać zabieg pisania z różnych perspektywach tych samych wydarzeń, nie jest dobrą opcją w moim przypadku.

*

Ale żeby nie było, że tylko marudzę to:

✒ spodobały mi się wplecione w fabułę Listy do Les, które urozmaiciły książkę.

✒ fragmenty sprzed i po akcji znanej "Hopless" była fajnym uzupełnieniem podstawowej historii.

*

Teraz ta trudna część, czyli ocena... Ponieważ "Loosing Hope" czytałam, jako drugie dostaje ode mnie 6/10 w odwrotnej kolejności zapewne podkradłoby ocenę 8/10 od "Hopless".

Nie wyobrażam sobie mówić o Hopeless bez Losing Hope ponieważ jest to książka która uzupełnia hopeless. Pokazuje wszystko ze strony Deana o tym jak cała historia wpłynęła na jego życie.

Naprawdę godne polecenia !

TO TRZEBA PRZECZYTAĆ

"Losing Hope" to historia znana czytelnikom z "Hopeless", jednak tym razem przedstawiona z punktu widzenia nie Hope, ale Deana Holdera. Z początku - na długo przed sięgnięciem po tę książkę - myślałam, że taki zabieg jest bezsensowny. Że to tylko kolejny sposób napełnienia kieszeni autorce. "Hopeless" wśród czytelników przyjęło się znakomicie, a dla mnie osobiście jest to najlepsza książka, jaką miałam przyjemność czytać w 2014 roku, więc jaka nie byłaby kolejna część, to i tak bym po nią sięgnęła. Ku mojemu zaskoczeniu, okazało się, że "Losing Hope" jest zupełnie inne, niż sobie wyobrażałam...

"Losing Hope" jest książką przeznaczoną dla osób, które już zapoznały się z "Hopeless". Proszę nie róbcie sobie tego i w żadnym wypadku nie zabierajcie się najpierw za niniejszą część, ponieważ popsuje to wrażenia z lektury. W "Losing Hope" praktycznie wszystkie karty są odkryte, przez co najbardziej szokujące tajemnice z "Hopeless" od początku są ujawnione.

Zdecydowanie nie można powiedzieć, żeby Dean wiódł szczęśliwe życie. Najpierw chłopak traci małą Hope, a później również Less. Kiedy wydaje mu się, że już na zawsze pozostanie "hopeless", dziwnym zbiegiem okoliczności trafia na Sky. Dziewczynę, która może zwrócić mu jego utraconą nadzieję.

"Losing Hope" to nie skopiowana "Hopeless" z przekręconego punktu widzenia, ale historia opowiedziana przez Deana. Wszystkie strony "Losing Hope" naszpikowane są przeróżnymi uczuciami, w większości negatywnymi, gdyż Holder zmaga się z wieloma przeciwnościami losu. Śmierć Less bardzo się na nim odbiła, co autorka przekazała w świetny sposób. Jego ból jest wprost namacalny... Ponadto, te uwagi, które śle pod kątem tego zdarzenia i listy do nieżyjącej siostry - rewelacyjnie dopełniają całość i autentycznie wprowadzają czytelnika w melancholijny nastrój. Tym razem autorka nie skupia się na trudnym temacie, jakim jest molestowanie seksualne dzieci, ale na samobójstwie... Na wielkim, nieskończonym żalu rodziny, pożegnaniu i próbie ruszenia dalej.

"Hopeless" i "Losing Hope" pięknie się uzupełniają. Już nie mogę się doczekać, aż będę mogła sięgnąć po obie te pozycje jednocześnie i po raz kolejny odkrywać historię zapisaną na ich kartach. Z pewnością będzie to niezwykłe przeżycie - czytać "Hopeless", gdzie Sky nie ma pojęcia o co chodzi Holderowi, a następnie odnaleźć w "Losing Hope" ten sam moment, gdzie Dean zmaga się z trudną prawdą o dziewczynie. Oczywiście niewiele jest takich sytuacji, gdzie w obu książkach działoby się dokładnie to samo. Autorka w drugiej książce nie powiela dokładnie tego, co już wcześniej napisała. Skupiała się głównie na odczuciach Deana, jego przemyśleniach i samodzielnych poczynaniach. Sceny ze Sky oczywiście są, jednak są przeważnie skrócone, tak że znajduje się w nich tylko ten najważniejszy sens.

Jestem bardzo wdzięczna Colleen Hoover, że po raz kolejny mogłam to przeżyć! Mimo tego, iż znałam najbardziej wstrząsające tajemnice z "Hopeless", to wciąż książka mnie zaskakiwała i czerpałam ogromną przyjemność, zanurzając się w lekturze "Losing Hope". To prawie tak, jakbym czytała ją po raz pierwszy... Po prostu M-A-G-I-A!

Czy przepadam za ponownym zapoznawaniem się z tą samą, znaną mi już historią, tyle że z punktu widzenia innego bohatera? Niekoniecznie. Nie wiem czemu, ale jakoś nigdy szczególnie to do mnie nie przemawiało. Owszem, z jednej strony jest to całkiem ciekawe i doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że wśród czytelników znajdą się tacy, którzy to lubią. Ja jednak w takich przypadkach często odczuwam nudę, a nudy to każdy z nas woli unikać…

„Losing Hope” jest historią Holdera i Sky, którą mieliśmy okazję poznać w powieści „Hopeless”. Tam narratorką była Sky, teraz mamy do czynienia z tymi samymi przygodami i wariacjami losu, ale z perspektywy arogancko czarującego Holdera. Ponownie przychodzi nam się zaznajomić z romansem wywiązującym się pomiędzy dwójką młodych bohaterów, z których zadrwił los. Teraz należałoby się zastanowić, czy pisanie tej powieści miało jakikolwiek sens… Droga pani Hoover, czy to naprawdę było konieczne?

Stawiam się teraz w roli czytelnika, którego „Hopeless” urzekło. Byłabym w ogromnej euforii wiedząc, że będę mogła bliżej poznać Holdera, który zapewne uaktywnił motylki u niejednej dziewczyny, która sięgnęła po tę książkę. Historia Sky i Deana jest ciekawa i na swój sposób oryginalna, bowiem nie spotkałam się z podobnym przypadkiem w literaturze młodzieżowej czy też NA. I nie mówię, że źle mi się ją czytało – miała w sobie coś, co mnie wciągnęło. I właściwie poznanie jej na nowo z punktu widzenia Holdera nie było takie złe. To niesamowite, co działo się w głowie tego chłopaka przez cały ten czas. To wręcz niewyobrażalne, jak wiele emocji nim targało. A swoją drogą… Dean Holder jest naprawdę chłopakiem, dla którego można stracić głowę – o ile nie skupiamy się na cukierkowatości tej historii, która w pewnym momencie niestety bierze górę.

No dobrze, niby wszystko ładnie, pięknie, ale… Wiadomo, że w takich przypadkach nie ma podobnej przyjemności z czytania, jaką się miało w przypadku czytania wersji pierwotnej. Nie ma elementu zaskoczenia, nie ma zainteresowania, nie ma pasji. Wszystko jest już znane i to całkiem miłe, że poznajemy drugą stronę lepiej, ale niestety moje zaangażowanie spadło. „Hopeless” mnie zaintrygowało i ciekawość chwilami brała górę, tutaj nie. Czytałam, bo czytałam, ale nie było to już to samo. Oczywiście nie zmienia to faktu, że styl i język autorki nie pozostawiają wiele do życzenia, co jest zaletą jej powieści. Dzięki temu przymknęłam nieco oko na nadmiar słodyczy, który się tutaj wkradł.

Osobiście jestem przekonana, że czytelnicy, a właściwie to chyba prędzej czytelniczki, które wylewały łzy podczas czytania „Hopeless” będą zachwycone faktem, że mogą ponownie zagłębić się w tę historię i tym razem przeżyć ją z innej perspektywy. Wiem również jednak, że znajdą się osoby takie jak ja, którym „Hopeless” się podobało, ale „Loosing Hope” to już zbyt wiele. Przeczytałam tę pozycję, bo byłam ciekawa, czy pojawi się coś więcej, ale spokojnie mogłabym się obejść bez tego. Nie mówię, że jest to zła lektura, bo tak nie jest, ale po prostu nie byłam w stanie na nowo poczuć tego wszystkiego, co towarzyszyło mi podczas czytania pierwszego tomu.

Właściwie to sama nie wiem, jak konkretnie określić moje nastawienie do tej pozycji. Chyba nigdy nie przekonam się do „drugich tomów” pisanych z innego punktu widzenia. Tak mi chodzi po głowie taka myśl, że po „Hopeless” powinny sięgnąć dziewczyny, a po „Losing Hope” chłopaki, ale wiem, że większość facetów nie przepada za takimi historiami – chociaż nie da się ukryć, że mogliby się od Holdera dużo nauczyć. Ale jeżeli jeszcze nie znacie historii Sky i Deana to przed Wami ciekawy wybór – sami zadecydujcie, z którego punktu widzenia ją poznacie.