Lato leśnych ludzi

Autorka w swej powieści opisuje losy trzech młodych ludzi mieszkających w leśnej chatce, w lesie, który ma przodków we wszystkich wiekach, i tradycję we wszystkich szczepach ludzkości. Las to nie ród ciała, lecz duszy, nie ród lasu mieszkańców, lecz lasu miłośników oraz czcicieli przyrody. Pierwszym świętym, który ukochał słońce, ptaki, ryby i zwierzęta był św. Franciszek. Jednak ludzkość ogarnęła cywilizacja materialna, walka o byt i postęp sprawiły, że człowiek zaczął niszczyć przyrodę, obcując z cywilizacją, biorąc udział w postępie, korzystając z wynalazków.

Człowiek goni za pieniądzem, mieszka w mieście i chodzi do teatru. Czyżby ród i tradycja leśnych dusz zaginęła?

Autorka opisuje takich właśnie leśnych ludzi, którzy trzymają się samotnie, sami się żywią, pracują na roli, wyplatają kosze, aby łowić ryby. Opisuje trzech mężczyzn: Żurawia, Panterę i Rosomaka, którzy żyją w swej chatce, ciesząc się leśnym życiem, zaś zimą chatkę zamykają, czekając aż do wiosny.

W powieści pojawia się także młody chłopak, - syn siostry Rosomaka, nazywany Coto - lecz gdy pokazał swą odwagę walcząc z rysiem, został nazwany Orlikiem bojowym.

W książce tej autorka posługuje się poetycznym słownictwem, jest tam dużo słów modlitwy: jak choćby śpiewanie godzinek, czy pieśni patriotycznych oraz hymnu narodowego. Poprzez tę książkę można spojrzeć na przyrodę, śpiew ptaków, sarny i ich młode, wiewiórki czy jeże. Można wsłuchać się w szum lasu, świergot ptaków, z dala od cywilizacji, dzisiejszych autostrad i dróg szybkiego ruchu.

Autorka opisuje także pracę na roli np. podczas żniw, gdy rolnicy koszą ręcznie zboże, a kobiety stawiając snopy zboża śpiewają przy tym głośno. Dzisiejsza młodzież nie wie lub nie chce słyszeć o pracy na roli czy o dojeniu krów. A może warto powrócić do tradycji i na chwilę odpocząć od tego męczącego zgiełku?

Książka przepięknie wydana, w twardej oprawie, szyta zawiera 17 krótkich rozdziałów i 248 stron.

I choć autorka swoją powieść wydała w 1920 roku, to warto powrócić z sentymentem do niej, pochylić się i zatrzymać, rozkochać się w tych przepięknych opisach przyrody, bo przecież jest to nasza klasyka, nasza perełka, z której powinniśmy być dumni.

Gorąco zachęcam.

Moja ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Maria Rodziewiczówna powoli staje się jedną z moich ulubionych autorek. Bardzo cieszy mnie fakt, że jej książki są na nowo wydawane, dzięki temu nowe pokolenia mogą zachwycać się tą piękną prozą. A jest czym.

Ostatnio wydawnictwo MG oddało w ręce czytelników „Lato leśnych ludzi”. Pięknie wydane, z jeszcze piękniejszymi ilustracjami w środku.

To historia Rosomaka, Pantery i Żurawia – ludzi, którzy na lato przenoszą się do leśnej chaty, aby żyć tam w zgodzie z naturą. Czytamy o ich codziennym życiu, o tym co robią i co ich spotyka. Wydaje się, że las to najbardziej zatłoczone „miasto” ze wszystkich. Czytamy o tym jakie porządki panują w lesie, jak sami bohaterowie się tam odnajdują, a wszystko to napisane pięknym językiem.

Książka ma idealny letni klimat. Dosłownie widać tą poranną mgłę i czuć pod stopami rosę, a z drzew roznosi się śpiew ptaków.

Jednym słowem bardzo dobra książka. Narracja jest przepiękna, tempo idealne, ubrane w piękną oprawę i środek to uczta dla czytelnika.

Lato leśnych ludzi” to książka dzięki której poczułam bliskość natury. Przewracając kolejne jej strony znalazłam się w lesie, z dala od ludzi i od cywilizacji. To, co w trakcie lektury książki wysuwa się na pierwszy plan to opisy przyrody, zaprezentowane charakterystycznym językiem i w sposób, który ze pewnością nie każdemu przypadnie do gustu. Jednak to zdecydowanie zwrot w stronę natury mający na celu jej wysławienie. Właściwie cała ta historia poświęcona jest symbiozie człowieka z naturą. Na życiu w zgodzie z jej rytmem, ze zmianami w niej zachodzącymi i w końcu z tradycjami wiejskimi . Próżno tutaj szukać pędzącej akcji, czy wydarzeń zatrzymujących dech w piersiach, jednak z kart tej historii wynurza się zapach zboża dojrzewającego na słońcu, chłód jeziora czy woń lasu… Przywołując w pamięci czas wakacji, ciepłego lata i beztroski.

Lektura idealna na ciepły letni wieczór, gdzie słychać w oddali cykanie świerszcza, gdzie czuć ciepło ziemi układającej się do snu i gdzie w oddali pohukuje sowa…

Polecam… Na wyciszenie… Na chwile relaksu… I na zatrzymanie się w pędzącym świecie…