Każdy wschód słońca. Niziołkowie z ulicy Pamiątkowej. Tom 3

Ani nie jestem fanką, ani grupą wiekową dla książek o Niziołkach ale ma jakiś nieoczywisty urok ta saga. Podtrzymuję, że to dla mnie jak opowieści z innej planety, nie znam takich ludzi, nie znam takich problemów. Ale czytam, szybko idzie, reset daje jak żadna inna. Bez wątpienia jest to książka przy której nie trzeba włączać ani jednego % myślenia, widocznie i takich mózg się czasami domaga 🤷‍♀️

W trzeciej części towarzyszymy księżom Jankowi i Tadeuszowi, przeniesionym z parafii w Krzesinach na misję do Szkocji. Prowadzą kościół, uczą w szkołach i uczestniczą w życiu społeczności. Swoją drogą to całkiem pozytywne osoby, pewnie każdy praktykujący takich sobie życzy we własnym otoczeniu. Jestem daleka od tematu ale obiektywnie trzeba przyznać, że udało się autorce stworzyć sympatyczny duet. Ich przyjaźń jest wprawdzie nieżyciowo idealna ale ładnie się o niej czyta. Również młodzież w tej książce jest fajna, normalna, "swoja". Autorka wprowadzając nas do świata szkockiej parafii, przemyca różnice kulturowe, obyczajowe, poglądowe, wynikające z pobytu dwóch polskich księży w tamtejszej mieścinie.

Szczęśliwie nie ma już tolkienowskich ogłupiaczy, od polityki też trochę dano nam odpocząć. Mogę nawet obiektywnie uznać, że jest bardziej z humorem, choć nie jest to moje poczucie humoru z którego zrywałabym boki. Oczywiście autorka jest tak zapatrzona w swoją wiarę (jedyną słuszną), że porusza co tylko się da w temacie ale chyba nabrałam już dystansu. Może to z racji tego, że wiem czego się spodziewać. Bardziej mnie zdumiewa niż irytuje, że można w ten sposób pisać. Jak określiłam się na wstępie, dla mnie to doświadczenie literackie jak wyjęte z fantasy jednak nudno nie było, irytująco już też nie, trochę zabawnie i trochę smutno. Czekam na część czwartą, przedostatnią, przeczytam.

Trzeci tom serii "Niziołkowie z ulicy Pamiątkowej", z któym niestety męczyłam się jeszcze bardziej niż z poprzednimi dwiema częściami. Najchętniej odłożyłabym tę powieść i już nigdy więcej do niej nie wracała, lecz mam do przecyztania jeszcze jeden tom...

Nie mogłam znieść zachowania bohaterów jak i dziwnego humoru jaki im czasami towarzyszył. Ta część poświęca uwagę głównie ks. Janowi i ks. Tadeuszowi. Jestem jak najbardziej na tak dla postaci ks. Janka, ale... o ks. Tadeuszu nie mogę powiedzieć zbyt wielu dobrych rzeczy... a raczej żadnych. Nie podobała mi się ta częśc w ogóle, i uważam, że nie mam się co tutaj zastanawiać i opisywać wam, dlatego tak bardzo nie przypadła mi do gustu.

Zabieram się za ostatnią część i mam nadzieję zapomnieć o tej serii tak szybko jak to możliwe.