Kamienica pod Szczęśliwą Gwiazdą. Uśmiech losu. Tom 1

Uwielbiam powieści obyczajowe, a po literaturę polską sięgam najczęściej, dlatego z ogromnym entuzjazmem zabrałam się za "Kamienicę pod Szczęśliwą Gwiazdą". Ponadto nie miałam jeszcze okazji poznać twórczości Agnieszki Krawczyk, dlatego tym bardziej pragnęłam nadrobić zaległości.

Kamienicę na krakowskich Dębnikach zamieszkują bardzo odmienne osobowości. Każda z nich ma zupełnie inne podejście do życia, różne problemy, a także głęboko skrywane tajemnice. Wraz z listem od tajemniczego właściciela kamienicy, mieszkańcy muszą zjednoczyć siły, otwierając swoje serca na potrzeby reszty.

"(...) wszystko w życiu zależy od przypadkowo wybranej ścieżki. Często w ogóle nie wiesz, dlaczego podążasz w tym kierunku, a nie innym, wybierasz intuicyjnie, kierujesz się emocjami, a to decyduje o całym twoim dalszym życiu. (...) Nasze małe wybory kształtują nasze wielkie życie."

Chciałabym napisać, że akcja toczy się niespiesznie bądź leniwie, ale byłoby to zdecydowanie dalekie od prawdy, ponieważ... ciągnie się ona jak flaki z olejem. Takie historie mają swój niepowtarzalny urok i dobrze jest niekiedy móc bardziej zżyć się z bohaterami, powoli odkrywając ich tajemnice, ale jednak istnieją pewne granice. Kiedy w połowie książki miałam wrażenie, że wszystko nabiera tempa, nie zdążyłam się tym nacieszyć, gdyż za chwilę znowu akcja osiadła w miejscu.

Od samego początku możemy wyczuć ogromną ilość tajemnic, jakie skrywają zarówno bohaterowie, jak i mury kamienicy przy ulicy Gwiaździstej. Szkoda tylko, że na tych czterystu pięćdziesięciu stronach ani jeden mały sekrecik nie zostaje ujawniony! Ja rozumiem podsycanie ciekawości czytelnika, aby sięgnąć po kolejny tom, ale jednak cokolwiek mogłoby się zadziać, żeby chciał ON dosłownie rzucić się na następną część. Przykro mi to pisać, bo w sumie chyba dzieje się to pierwszy raz, ale zniechęciłam się do kontynuowania swojej przygody z tym cyklem. Generalnie chciałabym wiedzieć, co zadzieje się w życiu poznanych postaci, jednak mam zbyt wielkie obawy, że znowu przeczytam kilkaset stron książki, w której nic się nie zadzieje...

Żeby jednak nie było tak negatywnie, to nadszedł czas na plusy. Cieszę się, że jedna z głównych bohaterek zajmuje się niecodziennym zajęciem, jakim jest produkcja mydła. To coś oryginalnego i mało spotykanego w literaturze. Ponadto z tekstu można wynieść również kilka wartościowych treści, zapamiętując, że niekiedy warto zapomnieć o swoich potrzebach, robiąc coś dla innych. Szczególnie w dzisiejszych czasach, kiedy wszyscy nieustannie gdzieś gonią i nie mają czasu na pielęgnowanie międzyludzkich relacji, wykazanie się dobrym sercem jest bardzo pożądane. Dodatkowo nie warto zadręczać się drobnostkami, niepotrzebnie je wyolbrzymiając, ale cieszyć się tym, co daje nam los.

Wydaje mi się, że po tę lekturę z przyjemnością sięgnę osoby preferujące historie toczące się leniwie, gdzie więcej jest opisów (w każdym razie bardzo sugestywnych oraz uroczych) niż samych zdarzeń budzących zainteresowanie.

[Adres usunięty]

Cudownie bajeczna okładka, intrygujący tytuł i nazwisko-pewniak, czyli obowiązkowa do przeczytania powieść Agnieszki Krawczyk. Druga już książka autorki z rzędu, której akcja została usytuowana w Krakowie a dokładniej na Dębnikach. Jakie niespodzianki od losu czekają na bohaterów?

Do Kamienicy Pod Gwiazdą położonej przy ulicy Gwiaździstej wprowadza się Zuzanna Lorenc. Mieszkanie w mansardzie użyczył jej ojczym, profesor Edmund Stanisławski, by mogła rozpocząć nowe życie, gdyż to prowadzone dotychczas nie do końca ułożyło się po myśli... jej matki. Łucja miała wobec córki ambitniejsze plany, niż powrót do Polski z bliźniętami zrodzonymi z romansu z żonatym mężczyzną! Jednak Zuza, choć tęskni za życiem jakie prowadziła jako znana pianistka, patrzy z optymizmem w przyszłość, cieszy się z bycia mamą i pragnie w Krakowie osiągnąć szczęście... po swojemu. Czy jej się to uda? Czy pogodzi samotne rodzicielstwo z ukochaną muzyką?

Z czasem Zuza poznaje miłych (i tych niemiłych też) a już na pewno niezwykłych mieszkańców kamienicy - biznesmena Nowackiego, staruszkę Klarę Pieniążkiewicz, małżeństwo Olesińskich oraz cztery kobiety z imionami wprost z Szekspira. Ogrom zróżnicowanych ludzkich charakterów pod jednym dachem może sugerować kłopoty i spory. A później okaże się, że Ci ludzie - nie do końca pałający do siebie sympatią - otrzymają to samo pismo od notariusza i mają zjawić się u niego wszyscy razem, by poznać plany tajemniczego właściciela kamienicy co do jej przyszłości... Czy będą musieli opuścić swoje mieszkania? A może otrzymają możliwość ich wykupu, tylko za jaką cenę? Żaden z mieszkańców kamienicy przy ulicy Gwiaździstej 11 nie przypuszczał, jaką niespodziankę ma dla nich los... Jaki jest sens tak szalonego - jak się wydaje - pomysłu właściciela?

Agnieszka Krawczyk przekazała w tej powieści niezwykle wiele życiowych rad. Na pierwszym planie umieściła kobietę, która porzuciła karierę w Londynie na rzecz wychowania dzieci w przyjaznym otoczeniu. Bohaterka musi poradzić sobie nie tylko w nowym miejscu i w nowej roli, ale również odzyskać wiarę w siebie. Śledzimy jej kroki, gdy poznaje otoczenie, sąsiadów a później próbuje ułożyć swoją codzienność, choćby szukając pracy.

Na drugim planie wcale nie jest nudno... Poznajemy mężczyznę, społecznika, który walczy o dobro mieszkańców, choć środki finansowe nie zawsze wystarczają na spełnianie podstawowych potrzeb. Jednak ON nie poddaje się. Czy jedna z bohaterek też będzie o siebie walczyła, kiedy usłyszy diagnozę? Czy otrzyma wsparcie rodziny? Jak radzić sobie w obliczu poważnej choroby? A czy przez pryzmat przeszłości, kiedy to ktoś mocno nam szkodził i utrudniał życie a teraz jest stary i schorowany... czy będziemy umieli odłożyć na bok to co było złe i udzielić pomocy?

Pisarka po raz kolejny zaczarowała mnie klimatem, słowem, miejscem akcji i bohaterami - nie szczędząc im oryginalności, obdarzając zagadkami, wadami i zaletami tak, by chciało się czytać i czytać, nie odkładając powieści. Czy seria 'Uśmiech losu' spodoba mi się tak bardzo jak poprzednie cykle autorki? Choć to zupełnie inna opowieść liczę, że tak i już oczekuję na drugi tom.

Powieść cudownie snująca się poprzez codzienne dni, ale jakże różne od siebie... Pokazująca, że życie modyfikuje nasze plany po swojemu... Udowadniająca, że niektóre sprawy z przeszłości nie dają się wyprostować a nasze wybory niekoniecznie zakończą się szczęśliwie... Może po latach dostaniemy szansę na ich zmianę czy korektę?

Podsumowując - "Kamienica pod Szczęśliwą Gwiazdą" to powieść przepełniona tajemnicami, niespodziankami, konfliktami, ale również aktami sympatii i pomocy. To powieść o chorobie, spełnianiu marzeń lub rezygnacji z nich dla bliskich; o trudnym, bo samotnym byciu matką. W tle słychać dźwięki fortepianu a unoszący się w powietrzu zapach domowego ciasta sprawia, że dążenie do marzeń staje się łatwiejsze. Z radością powrócę do kryjącej sekrety kamienicy na krakowskich Dębnikach, by poznać działania 'komitetu uczynkowego' i sprawdzić jak rozwija się stworzony przez małą społeczność ogród podwórkowy.

recenzja pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

„Kamienica pod Szczęśliwą Gwiazdą” rozpoczyna najnowszy cykl książek Agnieszki Krawczyk. Seria nosi bardzo optymistyczną nazwę „Uśmiech losu”. Nie wiem ile będzie części, ale na tę powieść czekałam bardzo niecierpliwie. Poprzednia seria autorki tj. „Czary Codzienności”, bardzo mi się podobała, dlatego odkąd usłyszałam zapowiedzi nowego cyklu, towarzyszyło mi przeczucie, że będzie to znów coś wyjątkowego. Czy tym razem moja intuicja okazała się niezawodna? Czy może wręcz przeciwnie powiodła mnie na manowce wyobrażeń?

„Kamienica pod Szczęśliwą Gwiazdą” to początek wspaniałej krakowskiej przygody, na który serdecznie Was zapraszam wraz z wszystkimi bohaterami powieści. Agnieszka Krawczyk jak zawsze starannie przyłożyła się do wykreowania wielowymiarowych postaci. Jest zatem Zuza – pianistka i samotna matka bliźniaków, jest starsza pani Klara, bardzo wycofana i tajemnicza, jest rodzina pełna kobiet o imionach z powieści Szekspira, a przy tym każda różna jak cztery żywioły, jest bezdzietne małżeństwo Olesińskich oraz biznesmen Jacek. Spotykamy również całą masę postaci pobocznych – tych dobrych i tych złych, aczkolwiek wszystkie są niezmiernie znaczące i potrzebne. Sporą dawkę mojej uwagi przykuł Mikołaj :) - jest w moim odczuciu niezwykle fascynującym mężczyzną!

Pierwsza część cyklu łagodnie wprowadza czytelnika w klimat powieści.

Poznałam szalenie barwną krakowską dzielnicę Dębniki, zapoznałam się z bohaterami, wyrobiłam sobie o nich pierwsze zdanie, jednych obdarzyłam od razu niczym niezmąconą sympatią, do innych jestem nastawiona sceptycznie, a jeszcze inni fascynują mnie, bo otacza ich woalka utkana z nici tajemnicy.

Autorka porusza w powieści mocno społeczne aspekty życia, które dotyczą np. sąsiadów czy wspólnot mieszkaniowych. Sami najpewniej dobrze wiecie, że mieszkanie w domku jednorodzinnym wygląda absolutnie inaczej. A zamieszkiwanie bloku czy kamienicy to zupełnie inna bajka.

Ja miałam okazję w swoim życiu „liznąć” chyba wszystkich tych możliwości. Ludzie są przeróżni, jednakże najczęściej spotykanymi obecnie zjawiskami, nad czym osobiście ubolewam, jest obojętność, brak sąsiedzkiej zażyłości, brak wyrozumiałości, brak pomocy – ba! co ja mówię!...brak w ogóle jakichkolwiek chęci do pomocy sąsiadowi, nie wspominając o wspólnych akcjach w tzw. „czynie społecznym”, które niegdyś były mocno popularne i spotykały się z szerokim zainteresowaniem, jak również stanowiły wówczas dobrą okazję do zacieśniania sąsiedzkich więzi np. podczas wspólnego ogniska po zakończonych pracach. Jeszcze jakieś 15 - 17 lat temu było zupełnie normalne.

Dziś takie wspólnoty cierpią właśnie na samolubność, obojętność, zawiść i zazdrość, a także na spotęgowane chwalipięctwo i wszędobylstwo, a wiodącą zasadą jest "każdy sobie rzepkę skrobie".

Agnieszka Krawczyk pokazuje to w swej powieści bardzo obrazowo, przedstawia świat życia społecznego z obu perspektyw, delikatnie uświadamia jak bardzo ludzie mogą zrobić wiele dla dobra ogółu, jeśli tylko będą potrafili się zjednoczyć i działać razem, wzajemnie nieść sobie pomoc. Podpowiada i subtelnie sugeruje nawet gotowe pomysły na wspólnotowe akcje. Jednocześnie bez krępacji ujawnia jak krzywdzące może być egoistyczne myślenie i dostrzeganie jedynie czubka własnego nosa.

Jestem ogromnie ciekawa jak powiodą się losy mieszkańców kamienicy?

Czy nauczą się działać razem?

Czy może osobiste ambicje poszczególnych jednostek okażą się przysłowiowym gwoździem do trumny?

Agnieszka Krawczyk umiejętnie zarzuciła na mnie przynętę, a pod koniec tomu byłam złowiona na wędkę całym sercem. Tak. Z radością stwierdzam, że cieszę się, iż to dopiero początek tej fantastycznej przygody jaką rozpoczęłam w "Kamienicy pod Szczęśliwą Gwiazdą".

Zżera mnie ciekawość jak potoczą się losy Iskry i Szarotki? Bo chemię między nimi czuć na kilometr.

Czy Helena pokona swojego największego wroga, który cieniem położył się na jej planach?

Czy Zuza poradzi sobie z ilością obowiązków i dziećmi?

Co takiego skrywa przeszłość Sylwii?

I czy pani Klara ma coś z tym wspólnego?

Jaką wiedzę o tym posiada stara nauczycielka Mrówczyńska?

Kim jest tajemniczy właściciel kamienicy i dlaczego postawił jej mieszkańcom tak specyficzne warunki?

Co kombinuje Leon ze swoją Belindą?

Czym podyktowany jest nagły i niespodziewany przyjazd matki Zuzy?

„Kamienica pod Szczęśliwą Gwiazdą” mimo swoich 453 stron zakończyła się za szybko. Już tęsknię za Dębnikami a w głowie mam, jak widzicie, całą masę pytań i niezaspokojonych wyobrażeń dotyczących dalszych losów mieszkańców starej kamienicy.

A wszystko to okraszone jest ogromną ilością ciepła, dobroci i życzliwości, których w tej powieści z pewnością nie brakuje. Owszem nie raz i nie dwa serce zabiło mi z obawy, jak też z przestrachem o przyszłość moich ulubieńców, ale to tylko dowodzi tego, że Agnieszka Krawczyk kolejny raz stworzyła pełną emocji powieść, od której naprawdę nie sposób się oderwać.

Nie pozostaje mi nic innego jak tylko (nie)cierpliwie czekać na kolejny tom serii. Kiedy to nastąpi nie mam zielonego pojęcia, ale wiem, że czas oczekiwania będzie mi się niesamowicie dłużył.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Filia.

A pani Agnieszce Krawczyk serdecznie dziękuję (i jak zawsze ze wzruszeniem) za miejsce na końcowych stronach.

Recenzja na: [Adres usunięty]