Jesień motyli

Zacznę od tego, że ta książka mnie zaskoczyła. Spodziewałam się lekkiej opowiastki o życiu przeciętnej nastolatki a dostałam utwór mający duszę. Tak ta książka ma głębię. Niesie przekaz. Zostaje w pamięci. Jest przede wszystkim tajemnicza a czytelnik chce ją odkrywać.

Na początek spójrzmy na okładkę. Widzimy na niej zagubioną dziewczynę w otoczeniu pięknych motyli. Cała kompozycja utrzymana jest w kolorze przygnębiającego fioletu. Na pierwszy rzut oka widać, że nie będzie to wesoła książeczka.

Dalej mamy tytuł i szczerze powiem, że mimo, iż jest intrygujący to chyba nijak ma się do treści. Starałam się go przeanalizować rozłożyć na czynniki pierwsze i co otrzymałam? Jesień- symbol przemijania, obumierania. Motyle kojarzą się z pięknem, delikatnością i ulotnością. O ile osobno te wyrazy pasują mi do tej powieści to po złożeniu w Jesień motyli już niekoniecznie. Nie wiem jak to odczytać. Co autor miał na myśli? Piękne, delikatne przemijanie? Przemijającą delikatność? Naprawdę nie wiem i liczę w tej kwestii na Waszą pomoc.

Teraz przejdę do treści, bo jej nic zarzucić nie mogę. Otóż Pani Portes zabiera nas do świata trudnej młodzieży. Przedstawia wszystkie aspekty życia nastolatków. Doskonale prezentuje wszystko z czym zmagają się młodzi ludzie: problemy finansowe rodziców, presja ze strony otoczenia, dopasowanie się do grupy znajomych, zaspokojenie rodzicielskich ambicji, brak czasu i rozmowy ze strony rodziców, nałogi, problemy z radzeniem sobie z emocjami, pierwsze miłości... Jest tam tego dużo i cieszy mnie, że jest to wiarygodne. Nie ma tam niczego za dużo jak by się mogło wydawać. Przez to wszystko musi przejść każdy nastolatek. Tylko każdy zrobi to inaczej a nasi bohaterowie nie są wzorem do naśladowania.

Willa pierw zmieni szkołę by sprostać oczekiwaniom matki potem zrozumie, że to jej szczęścia nie daje. Znajdzie się też pod tzw złym wpływem znajomych. Dziewczyna ma szczęście, że jest zdolna i inteligenta. Dzięki temu potrafi pogodzić swoje wybryki z nauką. Inni już dawno by się stoczyli, ale nie ona ona umie odróżnić dobro od zła i, co podoba mi się najbardziej nie papuguje bezmyślnie zachowań kolegów. Owszem ulega ich presji, ale analizuje swoje zachowanie. Zastanawia się po co to robi, dla kogo i gdzie to ją zaprowadzi.

Z jej przyjaciółką jest inaczej. Remy to typowa dziewczynka z bogatego domu. Robi co zechce i jest nieodpowiedzialna. Dlaczego? Bo nie musi, bo tatuś jest wysoko postawiony i naprawi każdy błąd córeczki. Poza jednym. Remy doprowadzi się do stanu, z którego pieniądze jej nie wyprowadzą, ale żeby zrozumieć o czym mówię przeczytajcie "Jesień motyli".

Jest jeszcze Milo. Przystojny chłopak z dobrego domu, w którym przed laty rozegrała się tragedia. Jak śmierć bliskiej osoby może wpłynąć na młodą osobę dowiecie się czytając książkę.

Trójka bohaterów gdzie każdy z nich jest inny, a jednak wszystkich łączy jeden problem. Dojrzewanie. Mam wrażenie, że jest to trochę powieść z epoki romantyzmu i każdej postaci towarzyszy słynny "ból istnienia".

Jak widzicie staram się Was zachęcić do przeczytania tej powieści. Dlaczego? Bo warto. Książka jest napisana w świetnym stylu. Występuje narracja pierwszoosobowa dzięki czemu czyta się naprawdę szybko. Zdaje mi się, że warto poświęcić dwa wieczory dla poznania tej historii. Polecam ją osobą, które mają "naście" lat. W pierwszej kolejności dam ją mojej siostrze. Tak ku przestrodze by nauczyła się, że w życiu często się błądzi, ale że trzeba pozostać sobą i dążyć do osiągnięcia postawionych sobie celów. Dalej polecam ją tym, co ten wiek kończą lub niedawno skończyli. Wierzcie mi, że odnajdziecie w tej powieści siebie. Na koniec szczególnie polecam tę książkę rodzicom. To, że jest to literatura młodzieżowa jest nieważne. Mam wrażenie, że niektórych rodziców trzeba oświecić w temacie tego jak wygląda dojrzewanie w XXI wieku. Pewnym jest, że jest ono inne niż "za moich czasów". Każdy rodzic powinien wiedzieć jakie pułapki czekają na jego dziecko i być świadomym tego, co jego pociecha przeżywa.

Jak się okazuje mała lektura poświęcona młodemu czytnikowi może wiele zdziałać, bo kolokwialnie mówiąc daje do myślenia. Moim zdaniem powinna trafić do szerszego grona odbiorców.

Z tą autorką miałam styczność po raz pierwszy, ale po tej powieści stwierdziłam, że nie sięgnę juz po jej książki. Nie chodzi o to, że książka była bardzo słaba. Ale to wytłumaczę Wam troszkę niżej. Zacznę od wyglądu, czyli okładki.

Kiedy zobaczyłam zdjęcie okładki na internecie wydawała się w miarę ładna, jednakże gdy otrzymałam swój egzemplarz i przyjrzałam się jej dokładnie, stwierdziłam, że mi się nie podoba. Ilustracja która się na niej znajduje jest "pikselowata", a napis jest bardzo wyraźny i w kolorze, który moim zdaniem średnio pasuje.

Minusem jest też oprawa, nie jest zintegrowana i szybko można pozaginać rogi.

Jeśli chodzi o fabułę, to moim zdaniem opiera się na samobójstwie, relacjach między rodzicami a dzieckiem, przyjaźni i uzależnieniach. Niestety autorka nie dopracowała tego i trochę przypominało mi to opowiadanie na Wattpadzie.

Na początku podjęła się tematu samobójstwa, ale tylko przez kilka rozdziałów i później ten temat całkiem zniknął, a pojawił się w ostatnim rozdziale. Trochę niefajnie.

Adnrea spróbowała również opisać współczesne problemy- relacje rodzinne, przyjaźń, uzależnienia, ale niestety tak to wszystko mieszała, że trudno było się w coś zagłębić.

Jedynie co bardziej rozpisała to przyjaźń i w ostatnich rozdziałach uzależnienie od narkotyków.

Pokazała czytelnikowi jak niebezpieczne są narkotyki i jak trudna może być przyjaźń z osobą, uzależnioną i nie zdającą sobie sprawy z tego, że powoli umiera.

W powieści pojawił się również wątek miłosny, a mianowicie Remy z nauczycielem i Willy z Milem- przyjacielem Remy. Ten wątek jest chyba najbardziej niedopracowany. Te dwie miłości kończą się zanim się zaczęły, naprawdę.

Na koniec trochę o bohaterach.

Najbardziej polubiłam Willę, spodobało mi się jej odmienne myślenie i pogląd na świat, ale tylko od połowy książki (przeczytajcie książkę, a zrozumiecie).

Natomiast Remy już po kilku rozdziałach zaczęła mnie irytować. Nie lubię osób, które podchodzą do życia tak "luzacko". Denerwowało mnie jej dziecinne zachowanie i czasami miałam ochotę na nią nakrzyczeć, jednak po kilku sekundach zdawałam sobie sprawę, że niestety nie mogę.

Podsumowując, Jesień motyli to dobra, ale niedopracowana książka, która ma na celu uświadomić nas o problemach nastolatek w teraźniejszych czasach. Czyta się ją przyjemnie i szybko. Jest to historia na dwa długie wieczory, która nie wymaga od nas myślenia nad tekstem.

Książka podobała mi się, ale nie mam zamiaru sięgnąć po nią jeszcze raz.

[Adres usunięty]

Recenzja również na: [Adres usunięty]

Życie na uboczu, niewychylanie się, plany, chęć popełnienia samobójstwa.

Wyprowadzka i nowe otoczenie.

Jedna osoba, która może zmienić życie drugiej.

Przyjaźń i rozczarowania.

Miłość i rozstania.

A wszystko to w jednej, wyjątkowej powieści.

" - Szczerze mówiąc, Willa, mało mnie obchodzi, co na ten temat sądzisz.

- Tak?

- Bo i tak będziesz moją dziewczyną, bez względu na wszystko.

- Hm.

- Nawet jeśli będę musiał odczekać ro, przeskoczyć przez niezliczone obręcze, zadzwonić do prezydenta. I tak będziesz moją dziewczyną, Willa. Nie ma wyboru. "

Willa Parker, młoda dziewczyna, która zadaje się z freakami. Uważa, że mimo swoich dziwactw są najlepszy towarzystwem. Nie musi przy nich udawać nikogo, jest sobą i przy okazji trzyma się na uboczu. Ale wszystko miało się zmienić. Zapatrzona w siebie matka Willi, która nie liczy się z niczyim zdaniem postanawia wysłać swoją córkę do elitarnej szkoły dla dziewcząt, znajdującej się na Wschodnim Wybrzeżu. Nie wie jednak, że jej córka ma plan, nikt o nim nie wie. Wszyscy myślą, że niedługo wróci i będzie tak jak zawsze.

Ale Willa nie chce już dłużej żyć, pragnie ze sobą skończyć, zniknąć z tego świata.

Jednak na jej drodze stanął ktoś, kto zmienił jej plany. A tym ktosiem była Remy, pełna wigoru dziewczyna, która niczym się nie przejmuje.

Obie zaczynają się dobrze bawić, Willa poznaje nowy świat i nowych znajomych.

" - Czy opowiadasz takie rzeczy wszystkim dziewczynom?

- Taaak. Mam haaarem u siebie w dooomu, w namiooocie cyrkowym. "

Pierwszy raz spotkałam się z twórczością autorki i jestem zachwycona. Główna bohaterka opowiada o swoim życiu, zwracając się bezpośrednio do czytelnika. Dzięki temu podczas czytania czułam się, jakbym ją znała, stała obok niej, a ona opowiadała mi o sobie. Niesamowite uczucie.

Cała fabuła, bohaterowie, miejsca, zdarzenia były realistyczne. Codziennie wielu ludzi zmaga się z podobnymi problemami, robi takie same rzeczy, jak bohaterowie. Może nie była to wybitna historia, której nigdy w żadnej książce nie było, bo była podobna do wielu, ale ma swój urok.

Szkoła, problemy nastolatków, samobójstwo, wszystko już było, ale wystarczy tak niewiele, aby ze zwykłej historii stworzyć coś wyjątkowego. I tak właśnie zrobiła Andrea Portes. Jej bohaterowie, którzy idealnie pasowali do tej książki i mieli odpowiednie charaktery, nadały tej historii mocy.

Nie wzbudzili we mnie jakiejś ogromnej sympatii, nie wbili trwale w moją pamięć, ale polubiłam ich i świetnie czytało mi się o nich.

Jednak największym atutem tej książki jest motyw przyjaźni, która była prawdziwa, taka, jaka jest między wieloma ludźmi. Czasami przyjaciel zdradza, zawodzi, dokonuje złych wyborów i autorka to wszystko pokazała, nie owijając w bawełnę.

"Jesień motyli", to książka, która przeznaczona jest dla młodzieży i osób, które lubią takie historie. Język autorki jest prosty, nieskomplikowany i dzięki niemu książkę czyta się szybko. Bohaterów można bez problemu polubić i wczuć się w przedstawiony świat.

Spodziewałam się książki, która będzie po prostu na jeden wieczór, ale okazało się, że jest to wartościowa pozycja, która niesie ze sobą kilka przesłań i mądrości.

Z czystym sumieniem mogę wam ją polecić i nawet zachęcam was do sięgnięcia po nią.

"  - Milo?

- Słucham.

- Ile miałeś dziewczyn?

- Jedną. W przyszłości. Nazywa się Willa. "

Akcja powieści początkowo toczy się w niewielkiej miejscowości What Cheer, w stanie Iowa. Poznajemy tam główną bohaterkę książki - szesnastoletnią Willę Parker. Bohaterka sama siebie określa "freakiem" cynicznie wypowiadając się na temat zarówno własny jak i otoczenia, w którym dorastała. Dowiadujemy się, że jest córką znanej ekonomistki, która jednak zostawiła rodzinę i uciekła z kochankiem do Francji, gdzie kontynuuje swoją finansową karierę. Dziewczyna od szóstego roku życia mieszka z ojcem, który szybko ujmując - próbuje wiązać koniec z końcem. Rozgoryczona presją ze strony znanej i nieinteresującej się nią matki, żalem do całego świata, sytuacją życiową i nadal trwającą miłością ojca do byłej żony widzi nadzieję w wyjeździe do szkoły średniej na wschodnim wybrzeżu, gdzie... planuje popełnić samobójstwo. Plany Willi jednak szybko zaczynają się komplikować w momencie poznania Remy, dziewczyny z bogatego domu, która daleko w tyle ma sobie sztywne zasady szkoły, zakazy i wszelakie troski. To za jej sprawą Willa poznaje nastoletnią śmietankę towarzyską Nowego Jorku i tamtejszych okolic oraz ich zwyczaje.

Książka, jak nie trudno się domyślić - opowiada o diametralnej zmianie otoczenia, wkroczeniu w świat "wyższych sfer", pozornym szczęściu, ale również i stopniowym przekraczaniu granic i uleganiu wpływom towarzystwa. Jak to w życiu każdego młodego człowieka - zewsząd atakowany jest przez kuszenie zakazanych rozrywek, narkotyków, alkoholu, niekoniecznie bezpiecznych znajomości i pierwszych miłości. To wszystko nie omija również naszą główną bohaterkę, która wraz z rozpoczęciem przyjaźni z ekstrawagancką Remy wkracza w ten świat zapominając o dotychczasowych problemach, próbując "wtopić się"  i dorównać grupie. Jest to również opis  procesu popadania w nałóg bliskiej nam osoby. Nie widzimy tego, jak destrukcyjny  ma to wpływ tylko na tą osobę, ale kładziony jest nacisk na to, jak reaguje na to jej najbliższe otoczenie.

To książka, która podobnie jak wiele innych, porusza temat rozpuszczenia i upadku zasad nastolatków pochodzących z bogatych rodzin. Nastolatków, którym nigdy niczego nie brakowało, którym wszystko uchodziło na sucho i które mają zapewnioną świetlaną przyszłość. Widać tu również paradoksalną tendencję do popadania w nałogi i świadomego niszczenia sobie życia właśnie przez młodzież z wyższych sfer. Jasno jest tu również ukazana niesprawiedliwość społeczna, która rozpoczyna się w aspekcie statusu materialnego, a kończy się na różnicach  w ponoszeniu konsekwencji (lub ich braku) czy zasadach rekrutacji w szkołach.

Podsumowując, książka nie wnosi wiele nowego do umysłu młodego czytelnika, ponieważ poruszone w niej tematy są najzwyczajniej oklepane. Fabuła wydaje się być nie do końca dopracowana i średnio rozbudowana, a w niektórych wątkach ciężko znaleźć większy sens. Dialogi wypadają tu w miarę przyzwoicie, jednak przedstawienie postaci nie jest wyraziste. Biorąc pod uwagę merytoryczną wartość książki - plusem jest to, że zbędne i nudne opisy zostały tu ograniczone do minimum, a książka została podzielona na kilkadziesiąt krótkich rozdziałów, dzięki którym książkę czyta się w bardzo szybkim tempie. Co do stylu książki - warto zwrócić uwagę na fakt,  że mimo, że autorka opowiada o losach Willi Parker - tak naprawdę zwraca uwagę na problem zepsucia i destrukcyjnej drogi obranej przez nastolatków, którym pozornie nie brakuje niczego, oprócz (tylko) uwagi i bliskości  rodziców, którzy często w pogoni za pieniądzem i rolami społecznymi zapominają o tej najważniejszej roli - bycia rodzicem.

"A jeśli bycie zakochanym oznacza właśnie to? Że odpuszczasz tej drugiej osobie. Że jest dobrze i nic nie musi być takie, jakie "powinno" być, jakie wszyscy mówią, że powinno być. Że wszystko może po prostu być takie, jakie jest. I wtedy jest dobrze."

Swego czasu dosyć często sięgałam po lekkie młodzieżówki. Być może dlatego, że czasami mimo tej swojej banalności, poruszały jakieś tam problemy, a jednak to właśnie ta lekkość wysuwała się na pierwszy plan dając czytelnikowi chwilę relaksu. Jednak w pewnym momencie poczułam ich przesyt, aż do chwili, gdy postanowiłam sięgnąć po książkę "Jesień motyli", którą napisała Andrea Portes. Nie miałam bladego pojęcia czego się spodziewać, a krótki opis sugerował mi jedynie nieco przewidywalną młodzieżówkę. Teraz, będąc już po przeczytaniu na usta ciśnie mi się tylko jedno: wielkie zaskoczenie. Jestem po prostu zaskoczona tą historią i tym, jak udało jej się do mnie trafić. I chociaż były rzeczy, które nie do końca mnie przekonywały, to wiem, że będę o niej pamiętać przez jeszcze długi czas.

Główna bohaterka książki, tudzież narratorka, to szesnastoletnia Willa Parker. Do tej pory uchodząca za wielką przegraną w swojej szkole, niebawem ma rozpocząć całkowicie nowe życie. Jej matka postanowiła przenieść córkę do elitarnej szkoły dla dziewcząt. Jednak Willa już podczas wyjazdu ma plan - to właśnie w nowym miejscu ma zamiar popełnić samobójstwo. Kiedy przybywa więc do miejsca, do którego ma wrażenie, że kompletnie nie pasuje, chce jak najszybciej wcielić swój w plan w życie. Nie spodziewa się jednak, że spotka Remy, która jest jak kolorowy motyl. Bogata, ekstrawagancka, robiąc co chce i kiedy chce przyciąga Willę całkowicie. Wkrótce zostają najlepszymi przyjaciółkami, a Remy wprowadza nową koleżankę do świata zakazanych rozrywek, sama powoli popadając na dno... Jak potoczą się losy obu dziewczyn? Czy Willa pogrąży się wraz ze swoją przyjaciółką? A może jednak pozwoli jej odejść? Odpowiedzi na te pytania znajdziecie sięgając po książkę "Jesień motyli".

Zacznę od mojego pierwszego zaskoczenia, czyli sposobu narracji. Otóż tak, jest ona pierwszoosobowa, lecz jednocześnie całkowicie inna niż taka, z jaką do tej pory się spotkałam. Willa opowiada wydarzenia potencjalnym czytelnikom, często bezpośrednio się do nich zwracając. Początkowo nie mogłam w ogóle złapać tego rytmu i wydawało mi się to takie trochę dziwne. Jednak z czasem w zasadzie nie zwracałam już na to większej uwagi. Stąd uważam, że ten pomysł z narracją, chociaż początkowo mnie nie przekonywał, okazał się być naprawdę ciekawy. Co więcej, styl jakim posługuje się autorka jest niezwykle lekki w odbiorze. Chociaż momentami zakrawało to o nadmierną banalność, to pojawiały się też fragmenty, które chwytały mnie za serce swoją autentycznością i często również emocjonalnością. Dzięki temu książkę czyta się błyskawicznie i nie można się od niej oderwać chcąc jak najszybciej poznać zakończenie.

Drugim z kolei zaskoczeniem było to, jaki temat autorka poruszyła w swojej historii. Początkowo myślałam, że będzie to taka przewidywalna młodzieżówka, a okazało się, że zwrócono w niej uwagę na wiele problemów. Pierwszym z nich jest poczucie inności. Główna bohaterka pochodziła z małego miasteczka i miała wrażenie, że jest przez to gorsza. Dlatego też, gdy zaczęła obracać się w nowym towarzystwie, nie mogła się do niego w pełni dostosować. Innym problemem, jaki poruszyła autorka jest ukazanie świata "dzieciaków bogatych rodziców". Chociaż czasami pozornie wydaje się ON taki idealny i fantastyczny, to bardzo często jest to jedynie fasada, pod którą kryje się bolesna prawda. Jednak najbardziej istotnym tematem są tutaj narkotyki. Autorka ukazała, jak szybko młodzi ludzie potrafią się od nich uzależnić i chociaż chcieliby z tym walczyć, często przegrywają już na starcie. Dlatego też jestem pozytywnie zaskoczona, że książka okazała się mieć głębsze dno i przesłanie, bo ukazuje ona naprawdę wiele ważnych spraw, dzięki czemu skłania do przemyśleń. Stąd też, polecam Wam sięgnięcie po tę młodzieżówkę, bo podobnie jak ja, możecie zostać zaskoczeni w tym dobrym znaczeniu.

Bohaterowie z kolei zostali wykreowani całkiem ciekawie, chociaż momentami miałam ochotę przywalić im za niektóre zachowania, dlatego też przez to moja ogólna ocena idzie lekko w dół i pojawia się ten "minusik" przy piąteczce. Zacznijmy od głównej postaci. Willa była naprawdę inteligentną dziewczyną, która jednak poprzez swoje poczucie niższości, często dopuszczała się - moim zdaniem - mega głupich zachowań. Mimo wszystko miała w sobie coś, co sprawiało, że nie dało się jej nie polubić, co z kolei niezmiernie mnie cieszy, bo uwierzcie mi, nie ma nic gorszego niż narrator, którego macie ochotę zamordować za jego zachowanie. Z kolei Remy została wykreowana faktycznie jako postać charyzmatyczna, ale do mnie jej charyzma nie przemawiała, a wręcz przeciwnie - całkowicie odpychała i uważam ją za dosyć słabą postać. Pojawiło się też wiele innych postaci - jedne działały na plus, inne z kolei na minus tej powieści, ale każda z nich została wykreowana w miarę ciekawie.

Podsumowując, "Jesień motyli" to zaskakująco dobra i wciągająca młodzieżówka. Charakteryzująca się lekkim stylem, ciekawym pomysłem na fabułę i dobrym jego wykonaniem, do tego skupiająca się na trudnych tematach to opowieść, którą szczerze Wam polecam. Póki co to chyba jedna z niewielu książek tego miesiąca, jaka zapadanie mi w pamięci na dłużej.