Jedyna z archipelagu

Relacja matki z córką – w psychologii określana jako ta, która ma wyjątkowe znaczenie, bo oparta na sile emocji. To ich jakość w dużej mierze kształtuje dorosłe życie córki.

W książce ten właśnie temat wzięła na tapet Kristin Hannah. Ta z pozoru prosta historia, której fabuła opiera się na ponownym spotkaniu matki i córki, jest przepełniona wieloma emocjami. Myślę, że jej odbiór w dużej mierze zależy od osobistych doświadczeń czytelniczek.

Kristin Hannah jak zawsze zresztą, zachwyca stylem. Sporo tu uczuć i wzruszeń, dzięki którym Autorka w pełni angażuje czytelnika w tę historię.

Emocje – tak jak więź matki i córki – są tu silne, ale Kristin Hannah przy tej okazji wyciąga na wierzch wiele innych zagadnień. Jedyna z archipelagu to powieść o tym, że małżeństwo wymaga nieustannej pracy nad związkiem. Mówi o depresji i samotności w tej chorobie. To także opowieść o braku akceptacji ze strony rodziny, a także o tym, że bycie dla kogoś rodzicem nie wymaga więzów krwi.

Powieść długo nie pozwoli mi o sobie zapomnieć. Autorka nie tylko wywołuje tą książką wiele wzruszeń, ale także daje nadzieję. Mam oczywiście świadomość, że to fikcja literacka i nie wszystkie problemy tak łatwo można rozwiązać. Jednak Kristin Hannah pokazuje, że rodzina – także ta z wyboru – ma wielką siłę.

I właśnie to pokrzepienie, które daje Kristin Hannah sprawia, że po Jej książki sięgam ze sporym zaciekawieniem i przyjemnością.

Uwielbiam powieści Kristin Hannah! Jedyna z archipelagu nie jest nowością, tylko nowym wydaniem, ale z przyjemnością ją przeczytałam, a piękna pastelowa okładka przyciągała mój wzrok.

Jedyna z archipelagu to powieść o relacjach rodzinnych, o siostrach Ruby i Caroline oraz o ich matce, Norze. Nora jest bardzo znaną dziennikarką, która prowadzi swój kącik w gazecie i audycję w radio, jest bogata i popularna i...bardzo samotna. Kiedy dziewczynki były małe zostawiła je i ich ojca i odeszła. Utrzymuje kontakt, chłodny i formalny z Caroline, która ma męża i wychowuje małe dzieci. Ruby odcięła się całkowicie od matki, jest singielką, która boi się kochać i boi się porzucenia, jej doświadczenia z matką położyły się głębokim cieniem na jej psychice i dalszym życiu. Ruiby chciała zostać komikiem, ale coś jej to nie wychodzi, chociaż przecież jest zabawna. Kiedy zostaje porzucona przez chłopaka i wyrzucona z dorywczej pracy, chwyta się ostatniej możliwości zarobkowej - ma napisać artykuł o swojej matce, oczywiście z właściwym przesłaniem. Jej decyzja zbiega się z wypadkiem matki i koniecznością opieki nad nią. Z obu sióstr, tylko ona ma czas i nie ma pracy, więc jest wręcz zmuszona zająć się matką. Trafia do domku na wyspie, gdzie otaczają ją wspomnienia i zaczyna poznawać swoją matkę, każdego dnia echo wspomnień rysuje jej obraz Nory Bridge, który Ruby skrzętnie notuje. Ten artykuł stanie się elementem przełomowym w jej życiu, a powrót do niego jej dawnej miłości, sprawi, że podczas pobytu na wyspie Ruby przewartościuje swe życie.

Jedyna z archipelagu to przepięknie napisana opowieść o stawianiu czoła przeszłości, o przebaczaniu, zrozumieniu i odkrywaniu prawdy. Siła wspomnień, tych dobrych przegoni smutną rzeczywistość i odmieni życie wielu osób. Jedyna z archipelagu wzrusza, skłania do przemyśleń i pozostaje w pamięci czytelnika na bardzo długo. To kolejna znakomita pozycja w dorobku Kristin Hannah - polecam gorąco!

[Adres usunięty]

"Jedyna z archipelagu" to kolejna wzruszająca historia, która wyszła spod pióra znakomitej Kristin Hannah. Osobiście bardzo lubię książki tej autorki, dlatego sięgając po kolejną, od razu wiedziałem, że się nie zawiodę. Bo jak się zawieść w historii, która skrywa tyle emocji. Autorka naprawdę potrafi grać na uczuciach. Czytając tę książkę, nie raz się wzruszyłem. I choć fabuła była oparta na już poniekąd znanych treściach, to sposób, w jaki wszystko zostało opisane, sprawia, że mogę wam szczerze polecić tę książkę. Do tego te piękne opisy Wyspy Lopeza. Momentami miałem wrażenie, że jestem obok bohaterów i z nimi przemierzam te urokliwe miejsca. Naprawdę polecam.

Dlaczego sięgam po książki Kristin Hannah? Bo żaden z autorów nie potrafi tak umiejętnie zagrać na moich emocjach i doprowadzić do wzruszenia. Nie jest to z pewnością powieść na miarę Słowika, czy Wielkiej samotności, jednak nadal potrafi poruszyć. Tym razem autorka nie zaserwuje nam nic nowego, a fabuła jest dosyć powtarzalna. Wielokrotnie powielany motyw rodzinnej dramaturgii, braku zrozumienia na linii matka - córka, proces zadawanych ran oraz ich zasklepiania. Na pewno wzruszy nas historia sklejania rozerwanych więzi, matka i córka - ich taniec poza czasem, każda w rytm własnej melodii.

Na pewno zabrakło tu efektu zaskoczenia, fabuła jest niestety dosyć przewidywalna, momentami zbyt optymistyczna, aż mało wiarygodna. Nie mniej książka oferuje urokliwe opisy Wyspy Lopeza, gwarantuje też moc wzruszeń.

O tym, że Kristin Hannah należy do moich ulubionych autorek z pewnością nie muszę chyba nikomu przypominać. Zaczęło się zupełnie niewinnie – od lektury kultowego już Słowika… I nie mam innego wyjścia jak tylko napisać, że z każda przeczytana książka autorki absorbuje mnie, porusza i zostaje w pamięci na dłużej…

Tym razem autorka w dość zwyczajnej na pozór historii poruszyła temat relacji międzyludzkich oraz szerokorozumianej miłości i wynikających z niej nieporozumień. I tak oto na kartach książki poznajemy rodzinę, którą przed laty porzuciła Nora. I choć okoliczności wskazują na to, że miało to związek z obraniem przez nią drogi kariery zawodowej, rzeczywistość jawi się nieco inaczej… Kuriozalne jest to, że Nora spełnia się radząc innym jak podtrzymać dobre stosunki rodzinne… Czy będzie potrafiła naprawić błąd z przeszłości?? Co takiego się wydarzy, że porzucone przed jedenastu laty córki zaufają jej ponownie??

Historia, która ukazuje nam, ze nie wszystko w życiu jest takie na jakie wygląda. Zmusza nas do zagłębienia się w problemy, do przyjrzenia się otaczającej rzeczywistości przed wydaniem osadu. Co więcej, każe dostrzegać nam, że nie wszystko jest czarne i białe. W życiu występuje cała paleta barw i uczuć, które należy się zauważać…

Opowieść o stracie, o wybaczeniu, o odzyskaniu zaufania ale też o akceptacji zarówno siebie jak i odmienności innych.

I choć książka moim zdaniem nie była najlepszą, która wyszła spod pióra autorki – warta jest przeczytania. Nie zabrakło emocji, nie zabrakło wzruszenia i chwili na zastanowienie się nad własnym życiem i nad tym, na co mamy jeszcze czas…