Jedwabne rękawiczki

Zawsze marzyłam, by w czeluściach toaletki, sekretarzyka czy starej szafy odnaleźć skarby z przeszłości… Listy, pamiętnik, zdjęcia czy choćby chusteczkę z haftowanym inicjałem. Nawet na rodzinnym strychu nigdy nie udało mi się odnaleźć nic, co kryłoby w sobie sekrety przodków. Tylko czy zawsze takie znalezisko niesie ze sobą radość, zrozumienie i spokój? Z braku własnych znalezisk, odpowiedzi na to pytanie szukam w powieściach z takim motywem. Dziś podzielę się z Wami moimi wrażeniami z lektury najnowszej powieści Renaty Kosin „Jedwabne rękawiczki”. To tytuł mający tak naprawdę podwójne znaczenie…

Laura znowu uciekła… To miał być miły czas spędzony z mężem i ośmioletnimi bliźniaczkami u rodziców w Stanach Zjednoczonych, ale z uwagi na ich napięte stosunki, kobieta nie wytrzymała i podjęła spontaniczną decyzję o powrocie do Polski. Jej rodzina ma wrócić za kilka tygodni a Laura zamierza w tym czasie dopełnić ostatnich formalności w sprawie sprzedaży domu rodziców w Jedwabnem. Gdyby mogła tego uniknąć… Wszak z tym miejscem wiążą się jej najgorsze i bardzo bolesne wspomnienia. Dlaczego? Co się tam stało małej dziewczynce, jaką wtedy była?

Jednak nowy właściciel – Henryk Lichota – wysyłał rodzicom dziwne dokumenty znalezione rzekomo w trakcie remontu pod podłogą. Okazało się również, że korytarz na parterze jest krótszy niż znajdujące się obok pokoje. Co zajmuje tą brakującą przestrzeń? Jak to wszystko wyjaśnić? Czy Laura zdaje sobie sprawę, że z pozoru błahe przedmioty będą orężem w walce o życie?

Po wizycie w domu swojego dzieciństwa Laura zgodnie z planem udaje się do Bujan, do ciotki Heleny, staruszki będącej tak naprawdę kuzynką matki Laury – Ireny. Tylko czy spokój jaki zawsze odnajdywała na poddaszu domu ciotki i tym razem jest jej przeznaczony? Za sprawą przedmiotów odzyskanych w Jedwabnem Laura zaczyna przenosić się do innego świata. Jej wspomnienia, uzyskiwane od Lichoty informacje, strzępy wydarzeń a przede wszystkim dziwne zachowanie ciotki, która jakby nie chciała by coś wyszło na jaw… Jakby próbowała coś ukryć… Wszystko to jak elementy układanki, jak rozsypane po świecie puzzle pragnie poskładać Laura. Trop prowadzi do rodziny Berthier z Francji, która wiele lat wcześniej podjęła próbę listownego kontaktu z Kossackimi (rodzice Laury). Zaintrygowana tajemniczymi słowami Amelie, zachowaniem ciotki oraz znaleziskami Laura ma nadzieję, że na francuskiej ziemi uda jej się przynajmniej zrozumieć zagadki z przeszłości. Jakie rewelacje czekają na kobietę, ukryte od pokoleń w sercach i umysłach francuskich kobiet? Jak wyjaśni się sprawa jednej jedwabnej rękawiczki? Czy wszystkim może ufać? Ile kłamstw odkryje dzięki opowieściom Amelie oraz Josephine?

Tajemnice mnożą się jak grzyby po deszczu i nawet przy końcu powieści można odnieść wrażenie, że nie wszystko zostało wyjaśnione. Choć tak naprawdę to w połowie książki wydawać by się mogło, że wszystko już wiemy i właściwie po co ta reszta…? Jakże się myliłam… Renata Kosin stworzyła powieść iście sensacyjną! Nieprzewidywalną i intrygującą. To obyczajówka z prądem. Historia z elementami grozy. Czytelnikiem targają liczne emocje a w oczy zagląda strach, wcale nie mniejszy niż u bohaterów. Początkowo zupełnie nie miałam pojęcia w jakim kierunku z wyjaśnieniami pójdzie autorka. Z niepokojem i w stanie wzburzenia czekałam na fakty czy choćby elementy mogące pomóc w dojściu do prawdy. Nie sądziłam, że Kosin skieruje się ku tak nieznanym – dla wielu ludzi – tematom. Osobiście wolałabym bardziej przyziemne i namacalne rozwiązania zagadek, gdyż w tych nie czułam się zbyt obeznana. Nie mogę jednak powiedzieć z tego powodu złego słowa – widać ogromne przygotowanie autorki, liczne poznane źródła i szeroki zakres poruszonych kwestii.

Przyznaję, że postać Laury działała mi chwilami na nerwy – niby chciała wyjaśnień, ale w najciekawszych momentach wciskała sobie guzik ‘stop’ i blokowała napływające do umysłu informacje. Nie przeczę, że wszędzie napotykała na mur milczenia albo dziwne wyjaśnienia, które w żaden sposób nie stawały się kluczem do sukcesu. A może to przeszłość – relacje z matką i babką były przyczyną tej blokady? Czy Laurze uda się dowiedzieć dlaczego jedwabne rękawiczki zostały rozdzielone i co się za tym kryje? Co wspólnego z dziejami jej rodziny ma pogrom Żydów w Jedwabnem? Jaką rolę w tej historii odegrają panie Berthier oraz kilka tajemniczych postaci?

Podsumowując - „Jedwabne rękawiczki” to powieść obyczajowa opowiadająca historię wielkiej fascynacji, wzbogacona nutką sensacyjnych zdarzeń, przepełniona tajemnicami, które przez lata były zamiatane pod rodzinny dywan. Opowieść o życiu jednocześnie w dwóch światach, rozpaczy matki w trakcie choroby czy też po śmierci dziecka. Stworzona przez Renatę Kosin fabuła jest relacją z samotności, zatajonych prawd i tajemnych mocy, które poprzez rozliczne nauki i symbole dokonają przemiany w… motyla :) Polecam, gdyż jestem pewna, iż nie spodziewacie się, co kryje przepiękna okładka.

Legimi - zaczęłam czytać. Niestety bardzo ciężki tydzień w pracy weryfikował ilości przeczytanych wieczorami stron. Powieść jest niesamowita, tajemnicza i zupełnie nieprzewidywalna .

Jedwabne rękawiczki to fascynująca saga rodzinna ukazane na tle rodzinnej tajemnicy, mistycyzmu i kanały. Znajdziecie tutaj nie tylko powiązania z masonami, Chasydami, ale również z historią Jedwabnego i związanym z nim pogromem Żydów. Powieść jest niezwykle bogata i nawiązuje do wielu różnych wątków, ale całość jest zwarta i pochłania czytelnika bez reszty.

Główną bohaterką jest Laura. Bardzo specyficzna osoba, która nie cierpi staroci i starych domów, a sama mieszka w starej kamienicy i uwielbia swoje nowocześnie urządzone mieszkanie. Ma męża i dwie córeczki, ukochaną ciotkę Helenę i trudne relacje z matką. Laura wygrała walkę z rakiem, ale są to dla niej bardzo trudne i traumatyczne wspomnienia. Ta młoda kobieta wraca do swego mieszkania ze Stanów Zjednoczonych, gdzie jeszcze została jej rodzina. W kraju zostaje wyciągnięta w wir wydarzeń, które prowadzą ją w przeszłość śladami Sary Rosen. Napotyka na stare dokumenty, nawiązujące do masonów i powiązań z jej rodziną. Śladem listu wyrusza do Francji, gdzie poznaje część historii rodzinnej, która odkrywa po powrocie. Jest to dla niej bardzo trudne, tym bardziej że mocno wpływa na relacje z ciotką Heleną.

Jedwabne rękawiczki to powieść pełna mistycyzmu, przeżyć i niesamowitych historii, które mają swe podłoże w rzeczywistości. To powieść pełna pasji i emocji, pełna rozterek, ale i ciekawości. To opowieść o zagmatwanych losach rodziny Laury, których korzenie sięgają głęboko w przeszłość, a ona kładzie się gęstym cieniem na rzeczywistości.

Pięknie napisana, mądra i pełna emocji - taka jest najnowsza powieść Renaty Kosin .

[Adres usunięty]

Renata Kosin jeszcze przed kilkunastoma dniami była mi autorką kompletnie nieznaną.

Kupiłam jednak jej bestsellerową powieść „Jedwabne rękawiczki” i zaczęłam czytać.

Lubię bowiem z utworem kogoś, kogo jeszcze nie czytałam, zapoznać się niezwłocznie…

Opis na okładce zachęcał i to bardzo-niepokojące znalezisko, rodzinna tajemnica, może nawet romantyczna historia? Hmm… Która z Nas, Drogie Panie, nie lubi takich opowieści?

Laura jest szczęśliwa, ma męża i 2 córeczki-urocze bliźniaczki. Mieszka w Warszawie. Jest mocno związana ze swoją ciocią Heleną. Można powiedzieć, że kobieta uratowała Laurze życie. W jaki sposób? Co je tak mocno połączyło?

Gdy Laura odwiedza rodziców w USA, zostaje poproszona o dopilnowanie spraw związanych ze sprzedażą starego domu.

Bohaterka wraca do swojego mieszkania i zastaje w nim nieporządek. Czyżby ktoś się włamał?

Pod meblami znajduje koralik. Od razu znalezisko kojarzy się jej z powieścią „Karolcia”, autorstwa Marii Krüger, którą tak lubiła w dzieciństwie…

Laura postanawia jechać do nowego właściciela domu. Ten oddaje jej rzeczy znalezione w starej szafie. Kobieta pamięta ten mebel-jako mała dziewczynka chowała się w niej, marząc, że to jej własna „Narnia”(C.S Lewis „Opowieści z Narnii”). Widać, jak każda mała dziewczynka lubiła utożsamiać się z bohaterami ulubionych książek.

Od spotkanego mężczyzny kobieta otrzymuje rękawiczkę i lalkę… Lalkę, która budzi w niej lęk, a nawet przeraża… Laura jest przekonana, że już gdzieś widziała jej twarz…Na myśl przychodzi je album ze starymi zdjęciami, który widziała w domu ciotki. Była w nim kobieta- bardzo podobna do tej lalki...

Kobieta przypomina sobie również list, który otrzymała wiele lat temu z Francji. Ktoś pisał, że szuka swojej rodziny. Wtedy zbyt słabo znała język by odpisać.

Postanawia odnaleźć list i nawiązać kontakt z nadawcą. Okazuje się jednak, że Josephine, która go wysłała, leży w szpitalu, a Amelie, jej córka, uważa, że Laura powinna natychmiast przyjechać.

Mimo protestów Heleny, dziewczyna rusza w podróż do Francji.

Tam z ust Amelie i jej matki wysłuchuje historii swojej prababki Eleonory. Kim była tajemnicza kobieta?

Wszyscy opowiadają o tajnym stowarzyszeniu sprzed lat, niebezpieczeństwach, itd. Opowieści są jednak wyjątkowo mgliste i niejasne…

Gdy Josephine prosi Laurę by przyniosła jej szkatułkę, okazuje się, że pudełeczko zniknęło. Kobieta odkrywa jednak zdjęcie Heleny w rodzinnym albumie. Co ciotka ma wspólnego ze wszystkimi tajemnicami?

Tymczasem wszystko wskazuje na to, że Josephine, próbował ktoś zamordować…

Laura wraca do Polski. Szukając odpowiedzi w domu ukochanej krewnej znajduje szkatułkę.

Prosi Helenę by wyjawiła tajemnicę. Lecz jej tłumaczenia są jeszcze bardziej mętne i niezrozumiałe niż opowieść Amelie i Josephine.

Czy Laura rozwiąże rodzinną zagadkę?

Szczerze powiedziawszy dla mnie ta powieść była bardzo niezrozumiała. Poszczególne wątki słabo się ze sobą łączyły. A zakończenie nie ukazało rozwiązania rodzinnej intrygi.

Może jednak ktoś po przeczytaniu „Jedwabnych rękawiczek”, więcej wyciągnie z treści tej książki. Mnie się, niestety, nie udało…

Renacie Kosin, dam jako autorce, zapewne jeszcze szansę.

[Adres usunięty]