Imię wiatru. Kroniki Królobójcy. Tom 1

Czytając tę książkę miałam wrażenie, że czytam powieść obyczajową bardzo dobrze przebraną za fantasy, co jest jak najbardziej komplementem. O ile naprawdę przepadam za fantasy, to często trudno mi jest utożsamiać się z bohaterami tego rodzaju powieści. Tutaj nie miałam tego problemy, bo bohaterowie są bardzo ciekawie wykreowani, jest dość spora głębia psychologiczna i wiele wątków, które równie dobrze mogłyby się sprawdzić w życiu codziennym. Nie wspomnę już o bardzo ciekawie wykreowanym świecie fantastycznym:)

Imię wiatru to niezwykle wciągająca opowieść o legendarnym Kvothe, którego życie nauczyło jak radzić sobie w niestandardowych sytuacjach. Bohatera poznajemy, jako owianego wszechobecną sławą, a zarazem tajemniczego maga, złoczyńcę, a nawet "bezkrwistego" - jak nazywają go niektórzy ludzie.

Autor powoli wprowadza nas w historię chłopaka, opowiadając historię jego życia. A zatem poznajemy początki przygody z magią, przyjaźnie, które ukształtowały naszego bohatera, traumy odciskające na nim niezmywalne piętno, a także miłości, towarzyszące mu w najtragiczniejszych momentach.

Postaci nakreślone są w niezwykle charakterystyczny, barwny i zapadający w pamięć sposób. Znajdziemy charaktery, których tajemniczość przenika przez strony do serca. Znajdziemy też takie, które swoim ciepłem i dobrem roztapiają nawet najtwardszy lód. Możemy spotkać mistrzów, autorytety, a także ostatnich zwyrodnialców i chamów. Jedno jest pewne - nie ma osób nijakich.

Tym, co urzekło mnie od pierwszej chwili i urzeka przez całą książkę, jest niezwykle błyskotliwy humor i inteligentne dysponowanie informacjami. Czuje się wielki szacunek, jakim darzy autor czytelnika. Traktuje go, jako osobę na poziomie, nie odbierając sobie przy tym okazji na małe, zaczepne psikusy. Są nimi zwroty akcji i niespodziewane zagrywki, które wprawiają odbiorcę w chwilowe osłupienie.

Zdarzało się, że gdy bohater mówił "co???" ,ja także zaraz po nim z niedowierzania pytałam: "coooo??"

Taka jest ta książka. Bystra, ciekawa, spójna, potrafiąca zaskoczyć.

Fabuła rozwija się w moim odczuciu dość powoli i nie wszystkie zabiegi są udane, jednak wątki poruszone po drodze, język, klimat czy warstwa techniczna są na bardzo wysokim poziomie, co należy docenić, gdyż jest to debiut autora, nagrodzony licznymi statuetkami.

Bardzo polecam książkę, szczególnie na te jesienne wieczory.

O Kronikach Królobójcy słyszałem od bardzo dawna i to w większości same pochwały. Co więcej, Imię wiatru, pierwszy tom tego cyklu, zdobyło wiele prestiżowych nagród i zostało przetłumaczony na wiele języków. Odniosłem nawet wrażenie, że jest to seria, który każdy fan fantasy powinien znać, pomimo że wyszła zaledwie przed dziesięcioma laty. Moja spotkanie z Imieniem wiatru było bardzo dobre, aczkolwiek niepozbawione drobnych wad.

Na samym początku książki poznajemy niczym nie wyróżniającego się mężczyznę w średnim wieku o imieniu Kote, prowadzącego karczmę, gdzieś w jakieś małej wiosce. Jednak tak naprawdę jest to Kvothe, który postanowił ukryć się przed światem, swoją przeszłością, problemami i wrogami. Niegdyś to był wielki mag, geniusz muzyki, ale również bohater i złoczyńca. Jego historię poznajemy za sprawą Kronikarza, który skłonił mężczyznę do opowiedzenia historii swojego życia. Kvothe rozpoczyna ją od czasów dzieciństwa spędzonego w trupie wędrownych aktorów poprzez lata chłopięce spędzone w półświatku mrocznego miasta aż po wstąpienie na Uniwersytet.

Książka Rothfussa pozytywnie mnie zaskoczyła, ponieważ jest to naprawdę bardzo dobrze napisana powieść, która została skrupulatnie przemyślana i dopracowana w drobnych szczegółach. Co prawda doszukałem się kilku wad, ale nie umniejszają one za bardzo dobrego wrażenia, jakie pozostawiła po sobie lektura Imienia wiatru. W książce mamy dwie narracje - trzecioosobową oraz pierwszoosobową. Ta pierwsza występuje przez mniej więcej pierwsze siedemdziesiąt stron, z których dowiadujemy się jak żyje, jakie ma zajęcia i tajemnice karczmarz Kote, o pewnych dość niespotykanych wydarzeniach oraz o tym jest jest Kvothe, którego imię urosło niemalże do statusu legendy. Ta druga występuje natomiast podczas snucia opowieści. To rozgraniczenie jest bardzo wyraźne, nie sposób się pogubić i wprowadza bardzo ciekawy nastrój podczas czytania. Odniosłem wrażenie, jakbym sam siedział w karczmie i słuchał opowieści Kote'a.

Niemniej jednak początek książki nie był aż tak bardzo intrygujący, jak to było w zamyśle autora. Owszem, Kvothe intryguje i ciekawi kim dokładnie jest, skoro wszyscy uważają go za legendę, ale nie znowu na tyle, żeby czytać książkę z zapartym tchem. Zabrakło mi dłuższego, bądź lepszego wprowadzenia do tego świata, do minionych wydarzeń, dzięki którym lepiej zrozumiałbym dlaczego Kronikarz tak bardzo chce poznać dokładną historię życia Kvothe'a. Zupełnie inną kwestią jest fakt, że po przeczytaniu całego pierwszego tomu, wiemy o głównym bohaterze dużo i nie ma co tego ukrywać, ale niestety praktycznie niewiele na temat tego, co wszyscy ludzie o nim mówią. Z tym pewnie trzeba poczekać do drugiego, albo i trzeciego tomu, co troszkę osłabiło moją ciekawość.

Sam Kvothe jest człowiekiem zagadką i pomimo poznania wielu lat jego dzieciństwa i nauki, to wciąż otacza go aura niewiadomego, tajemnicy i zagadki. Choć wiemy o jego losach bardzo dużo, to jednak wciąż jest to tylko fragment większej całości. Bynajmniej nie jest to wada, a zabieg celowy, ponieważ z rozmów z innymi bohaterami wynika, że opisane w pierwszym tomie przygody stanowią dopiero przedsmak jeszcze ciekawszych wydarzeń. Za czasów młodości jest to bardzo zdolne dziecko, które w mig wszystko pojmuje, ma doskonałą pamięć i niebywałą inteligencję. Niemniej jednak chwilami miałem wrażenie, że autor za bardzo wyidealizował tego bohatera, któremu wszystko się udaje, wszystko od razu zapamiętuje i wszystko wychodzi. I tak jest przez całą książkę, co po pewnym czasie zaczyna lekko przeszkadzać.

Imię wiatru jest książką, która miło mnie zaskoczyła, ale przez przyjętą konwencję opowiadania historii, nie do końca wszystkie zabiegi fabularne odniosły sukces. Niemniej jednak była to lektura, który miło wypełniła mi kilka dni i prędzej, czy później z pewnością sięgnę po kontynuację.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Rebis!

[Adres usunięty]