Dzień gniewu

Gniew jest nie raz zapalnikiem do działania. Mówi się też, że gniew jest złym doradcą.

Gniew miał też przywrócić pamięć Lilianie, która straciła ją całkowicie w wyniku wypadku samochodowego. Gdy tajemniczy mężczyzna morduje mającego ją przesłuchać policjanta, jego tropem rusza inny policjant - Krystian Betel. Liliana ucieka ze szpitala i po omacku usiłuje odkryć kim jest- nie umie sobie przypomnieć, czy ma rodzinę, pracę, mieszkanie. Natomiast Betel rozpoczyna swoje prywatne, niekoniecznie bezpieczne śledztwo. Bohaterowie, nie wiedząc o sobie nawzajem, błądzą niczym dzieci we mgle, narażają się na niebezpieczeństwa i radzą sobie na własny sposób z lękami.

Historia pełna jest ich przeżyć i emocji bohaterów. Jest też trochę filozoficzno - egzystencjalnych wtrąceń i wiecie co w tym jest najlepsze? Że powieść nie jest nużąca, ani się nie ciągnie! Wszystkie emocje przeżywałam na równi z bohaterami. Zostałam skutecznie zmuszona do przemyśleń na temat życia i śmierci oraz problemów dzisiejszych czasów. Jest tu też w wyraźny sposób poruszony problem samotności, która dręczy coraz większą liczbę ludzi, skupiających się na robieniu "kariery".

Bardzo podoba mi się styl autora. Profile psychologiczne bohaterów zbudowane są doskonale. Płynna narracja, kładąca nacisk na rzeczy ważne, gdzie indziej pełna humoru.

No i jako końcowy smaczek mogę powiedzieć, że książka przypadnie do gustu miłośnikom thrillerów psychologicznych z sektami w tle! Nic tylko brać i czytać!

Są dwa charakterystyczne aspekty thrillerów Bartosza Szczygielskiego. Pierwszym z nich jest to, że jego książki wbijają w fotel już od samego początku. Drugi to charakterystyczny styl Autora. Pod tymi względami "Dzień gniewu" niczym się nie różni od jego wcześniejszych książek.

To thriller, od którego trudno mi było się oderwać chociaż na chwilę. Bartosz Szczygielski skutecznie to uniemożliwiał, tworząc fabułę pełną wartkiej akcji i wyrazistych bohaterów. Każdy rozdział to zaskakujące zwroty, coraz więcej zagadek do rozwiązania i coraz mniej jasnych sytuacji. I jak to się dobrze czytało! Do samego końca Autor nie zwalnia, trzyma czytelnika w ryzach, a swoich bohaterów ani trochę nie oszczędza – zarówno głównych, jak i drugoplanowych (przy czym ci drugoplanowi mają o wiele mniej szczęścia – Szczygielski w ogóle się z nimi nie cacka).

Bartosz Szczygielski przedstawia akcję z perspektywy dwóch głównych bohaterów. Nie znają się, każdy z nich odgrywa w tej sprawie inną rolę i działa z innych pobudek. Dzięki temu lektura "Dnia gniewu" staje się o wiele bardziej dynamiczna, a przerzucanie czytelnika z jednej akcji w drugą sprawia, że towarzyszyć mu będzie ciągłe zainteresowanie.

No i styl Bartosza Szczygielskiego. Niezmiennie jestem jego fanką! Inteligentne poczucie humoru, luz, dystans towarzyszą tej historii przez cały czas i ani trochę nie gryzą się z fabułą.

"Nie chcesz wiedzieć" to wciąż moja ulubiona książka Bartosza Szczygielskiego. Ale Dzień gniewu jest tuż za nią. Czytając ten thriller bawiłam się tak dobrze, jak kiedyś podczas lektury (tych starszych) książek Harlana Cobena.

Bezsprzecznie Dzień gniewu trafia na półkę “polecam jak nie wiem co!”.

Książka już przeczytana, a ja nadal nie potrafię się po niej pozbierać. Wciągnęła mnie na maksa, wręcz wybudziła z sennego życia, które obecnie wiodę. Poruszyła we mnie serce matki, kiedy czytałam o tym jak starsza kobieta lamentowała nad małą dziewczynką, której głowa bezwiednie latała we wszystkie strony, kiedy próbowała ją ocucić. Niemal widziałam jej pustkę w oczach, kiedy cała ukrwawiona siedziała na chodniku. Jej emocje były tu bardzo precyzyjnie opisane. Kolejną rzeczą jaką tu dostrzegłam, to niechęć policji wyższej rangą do tych niższych. Betel faktycznie nie był wtedy na służbie, ale w głowie rodziły mi się pytania, dlaczego nie chcieli, by im pomagał? Do tego obrażano go i robiono w balona. To był straszny wypadek, ktoś wjechał samochodem w centrum handlowe. Ofiar było dużo, ludzi potrzebujących pomocy jeszcze więcej. Coś mi tu nie grało, tylko nie potrafiłam sprecyzować co. Ważną osobą w tej książce będzie Liliana, która ucierpiała w wypadku. Bardzo dużo rzeczy nie pamięta, ale to co znalazła dało mi do myślenia. Będąc w szpitalu otrzymała pomoc od nieznanej staruszki, która sama ledwo się poruszała. Autor drobnymi detalami nadał dużej dramaturgii tej książce. Zwrócił naszą uwagę na czas, który przemija i którego się nie docenia. Niemal w każdym wydarzeniu czujemy tutaj tajemniczość, niedomówienia i węszymy spisek. Osoba Betela jest ukazana jako mądra, choć zbyt łatwowierna. Jednak jak na dobrego psa przystało bardzo lubi węszyć i nie kończy sprawy, póki nie zaspokoi swojej ciekawości i instynktu. Na niektóre rzeczy natrafia tu przypadkiem, inne znajduje poprzez staranne rozważania. Katastrofa zmieniła tu życie wielu osób i choć jest podana nota z jakich przyczyn co się stało, to jednak on w to nie wierzy. Wiele rzeczy mu tu nie pasuje, a koledzy delikatnie informują go, że ma nie wnikać, tylko stosować się do rozkazów. I chociaż wie, że powinien ich posłuchać, to zwyczajnie nie może. Nad wszystko ceni sobie prawdę, lecz to, co odnajdzie zburzy jego dotychczasowe życie i myślenie. Warto bliżej przyjrzeć się osobie Liliany, gdyż jest postać nie była tutaj przypadkowa. Chociaż długo zajmuje jej otwarcie schowka z pamięcią, to jednak ma dla nas osobne przesłanie. W ogóle cała opowieść wywarła na mnie dużo emocji. Pisarz ma dar lub klucz do ludzkiej psychiki i odkrywa przed nami sfery, które nie chcielibyśmy poznać. Żyjemy według tego, co mamy w głowie. Nie spodziewałam się tylko, że niektórzy mają tam wszystko mocno poprzestawiane.

Opowieść napięta do granic możliwości, niesamowicie wciągająca i porywające. To thriller kryminalny z domieszką psychologii. Bardzo wam go polecam, gdyż czytany z perspektywy dwóch postaci naprawdę potrafi namieszać nam w głowie.

Pewnego spokojnego dnia rozpędzony samochód wjeżdża do galerii handlowej dewastując wszystko, na co trafi po drodze, a ludzkie życie zdaje się być wyjątkowo kruche kiedy trafia się pod koła kilkutonowej rozpędzonej maszyny…

Liliana, jedna z osób po wypadku w galerii handlowej budzi się w szpitalu i nie pamięta niczego, dosłownie niczego. Razem z nowo poznaną koleżanką kobiety będą próbowały poznać przyszłość Liliany, która jest mroczniejsza, niż pierwotnie mogłoby się wydawać. Młodszy aspirant Krystian Betel, który wysoko aspiruje w swojej pracy w policji postanawia pojechać na miejsce zdarzenia i udzielić pomocy, w końcu czym więcej rąk do pomocy w przypadku takiej tragedii, tym lepiej. Mężczyzna coraz bardziej zaczyna angażować się w sprawę, którą wszyscy dawno zamietli pod dywan, ale on nie chce i nie może odpuścić. A to dopiero początek historii…

Moje pierwsze spotkanie z twórczością @bartosz_szczygielski

uważam za bardzo udane! Autor od początku „wjechał na pełnym gazie”, co jeszcze bardziej zachęciło mnie do czytania. Akcja książki jest bardzo dynamiczna i cały czas się coś dzieje, a my strona po stronie dowiadujemy się coraz bardziej przerażających rzeczy i wraz z głównymi bohaterami odkrywamy prawdę. Bardzo podoba mi się posłowie, w którym autor wspomina jak realna ta historia mogłaby być i właśnie w tym momencie moje oczy otworzyły się jeszcze bardziej.

Polecam Wam sięgnąć po Dzień gniewu, jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście, bo ta historia jest warta poznania 🤍

„Dzień gniewu” Bartosz Szczygielski

To było moje pierwsze spotkanie z autorem

O czym jest książka? Historia rozpoczyna się w momencie kiedy w centrum handlowym dochodzi do wypadku. Rozpędzone auto uderza w witrynę sklepową. Zwyczajny dzień staje się początkiem wydarzeń, które będą efektem kuli śnieżnej. Pośród całego zdarzenia jest wiele poszkodowanych, ginie klika osób, a jedną z nich Liliana. W wyniku zdarzenia straciła pamięć, ale wie jedno - ze sprawcą wypadku czuje bardzo silną więź… Może jednak lepiej byłoby nic nie pamiętać? Kim jest dziewczyna? Co łączy ją z zamachowcem? Sprawą zajmie się Krystian Betel młody i niezbyt doświadczony policjant, który ma bardzo duże ambicje i chęci do rozwiązania tej sprawy. Nie wierzy w oficjalne ustalenia, dlatego ma zamiar wziąć sprawę w swoje ręce.

Moja opinia: Autor poprowadził tą książkę z dwóch perspektyw - Liliany oraz Krystiana. Ja osobiście bardzo lubię takie zabiegi, nie wiem czy każdemu przypadłoby to gustu. Dziewczyna, która chce odzyskać tożsamość i poznać prawdę o sobie oraz policjant, który chce wreszcie stać się kimś ważnym, a jednocześnie na zawsze zamknąć swoją przeszłość. Nie miałam okazji wcześniej czytać innych pozycji autora i nie ukrywam, że styl pisania pana Bartosza na początku nie był dla mnie przekonywujący. Potrzebowałam dłuższej chwili aby faktycznie przekonać się do tej książki. Zawiera wiele wątków łączących się ze sobą. Historia pokazuje tak wiele nacechowań bohaterów, pozwala zajrzeć w głąb całej historii i dostrzec jak wiele jest w ludziach gniewu, strachu, walki z własnymi umysłami. Według mnie to jest naprawdę bardzo dobry thriller. Wciągający, ciekawy, dużo emocji i dreszczyku strachu. Dla mnie duży plus jak na pierwsze spotkanie z autorem. Jeśli szukacie książki, która Wam da totalny rollercoaster - to polecam!

G[Adres usunięty]

"DZIEŃ GNIEWU" BARTOSZ SZCZYGIELSKI

Robisz zakupy, odpoczywasz w kafejce, spędzasz czas z przyjaciółmi i nagle Twój świat, bezpieczna przystań ulega zniszczeniu, bo ktoś robi sobie garaż z supermarketu. Czy jest to celowy zabieg? Czy może przypadek?

Jedna z głównych bohaterek traci pamięć, była w sklepie w momencie tragedii. Przebłysk, wspomnienie podpowiada jej, że ma na imię Liliana . W szpitalu stara przypomnieć sobie wszystko, ale ma przeczucie, że jest w niebezpieczeństwie dlatego ucieka i szuka schronienia.

Krystian marzy by awansować i przejść z krawężnika do dochodzeniówki. Nie wierzy, że wypadek samochodowy był przypadkowy, drąży i szuka poszlak, tym bardziej że ta sprawa związana jest z jego życiem osobistym.

Odczuwasz lęki i strach Liliany, bo to ona może być kluczem do zagadki, trzeba poznać jej przeszłość, ale ona owiana jest tajemnicą. Kobieta nie ufa nikomu nawet sobie, mimo wszystko chce wiedzieć kim była, chodź zauważa, że jej tożsamość jest podwójna. Czy została zmanipulowana, czy raczej to świadome posunięcie?

Krystian chce zabłysnąć i zamiast trzymać się reguł i schematów, działa pod wpływem impulsu, co jest dobre i złe, bo owszem znajduje poszlaki, ale jego ruchy są śledzone. Czy zatem ma szansę rozwikłać zagadkę skoro walczy sam z wiatrakami?

Historia ma wiele zagadek i niejasności, wkraczamy w nie i chcemy dowiedzieć się prawdy, akcja trzyma w napięciu, zachowania bohaterów trochę infantylne, chodź gdy kieruje nami złość czy zemsta to myślimy, że jesteśmy nie do pokonania. Czasem trzeba jednak zaufać.

#Bartoszszczygielski #CzwartaStronaKryminalu #dziengniewu

Rozpędzony samochód wjeżdża w sam środek centrum handlowego, pozbawiając życia wielu niewinnych osób. Jedna z poszkodowanych budzi się w szpitalu z całkowitą amnezją, by nękana przeczuciami kroczyć do odkrycia przerażających rzeczy, których się nie spodziewała. W tym samym czasie młodszy aspirant Krystian Betel, szukając swojej szansy na szybki awans zaczyna mocno interesować się sprawą. Podejmuje się śledztwa, nie wierząc w oficjalną wersję wydarzeń. Nie wie jednak, że zaprowadzi go ono do miejsca, o którego istnieniu wolałby nie wiedzieć.

Praktycznie od pierwszych stron lektury czułem, że „Dzień gniewu” jest zupełnie inną propozycją autora od tych, które przyjemność miałem już czytać. Panujący chaos stanowczo za szybko wdarł się do mojej głowy, prowadząc do nie małych konsternacji, a zaskakujące elementy fabuły tylko to uczucie potęgowały. Wykreowani przez Szczygielskiego bohaterowi krzyczeli z kart książki, iż jest to opowieść o ludziach przesiąkniętych złem, pełnych gniewu i destrukcji, ale także tych poszukujących w chaosie życia prawdy o samych sobie i swoich ideach.

Bartosz Szczygielski napisał kolejny świetny thriller w sowim dorobku, w którym przepadłem. Prowadzona dwutorowo narracja z perspektywy dociekliwego policjanta i przerażonej ofiary, krok po kroku niczym po misternie utkanej sieci, prowadziła mnie do szokującego i mocnego finału. „Dzień gniewu” to jedna z tych książek, z którą chce się obcować, a spędzony z nią czas mija stanowczo za szybko. Świetna! Czytajcie!

Współpraca z wydawnictwem Czwarta strona.

"Dzień gniewu" ocieka nieco krwią, ale znacznie bardziej szaleństwem, samotnością i ludzką bezsilnością. I chociaż fabuła skupia się wokół próby wyjaśnienia zagadki tajemniczego wypadku w centrum handlowym - to tylko iskra zapalna, by snuć wizje, które mogą wydawać się abstrakcją, ale są jednocześnie groźną przestrogą...

.

Każdy element fabuły jest tak samo niejednoznaczny, jak i wieloznaczny. Momentami ma się wrażenie dziwności i zbliżającej się katastrofy. Pozorny chaos sprawia, że wiele kwestii pozostaje w domysłach czytelnika. Autor daje też sporo przestrzeni między wierszami dla wyobraźni odbiorcy. Czasami ociera się o szablonowość (sylwetki głównych bohaterów, szczególnie Krystiana), by jednocześnie się z niej wyłamywać. Tak igrać- zarówno z formą, treścią, jak i czytelnikiem, potrafi tylko ON- B. Szczygielski.

.

Otrzymujemy więc thriller, gdzie mieszają się wątki kryminalne i sensacyjne, osadzone mocno na psychologicznej podbudowie. Dostajemy dwie naprzemienne narracje trzecioosobowe, które tworzą rodzaj równoległych linii fabularnych. Czekamy, kiedy się przetną- ale znając już styl Autora- to się może tak samo wydarzyć, jak i nie wydarzyć. Czeka nas również rodzaj fabularnego zapętlenia. Początek wydaje się być oderwany od reszty fabuły. A ta- rozwija się w kierunku, który ciężko przewidzieć. Zamiast układać fabularne puzzle- ktoś ciągle nam je rozsypuje. Grzebiemy także w przeszłości bohaterów z poczuciem i przeczuciem, że nie można zaufać tutaj nikomu.

.

Autor dotyka też wątku pandemii. Jest w tym SENS i PRZEKAZ oraz wiwisekcja kondycji społecznej. Wątki te są jak papierek lakmusowy dla ludzkiej empatii oraz społecznego egoizmu. Obnażają samotność i ślepe poszukiwanie substytutów miłości, przynależności oraz społecznej przydatności. Dzięki wplecionym w fabułę dygresjom- widać jak bacznym obserwatorem rzeczywistości jest Autor. Nie jest to spojrzenie bezkrytyczne, ale raczej ironiczne, z odrobiną czarnego humoru, które skłania do refleksji. Jest w tym charakterystyczny autorski styl oraz świadome i dojrzałe wyłamywanie się ze schematów stricte thrillerowej i jedynie rozrywkowej konwencji. Bardzo polecam.

Książka od początku trzyma w napięciu. Fabuła jest bardzo tajemnicza, nieprzewidywalna, zaskakująca. Wydarzenia przedstawione są z perspektywy dwóch osób, Liliany i Krystiana. Poprzez ten zabieg poznajemy obie strony tej samej historii, która zmierza do jednego, koszmarnego miejsca. Wchodząc w umysł Liliany możemy poznać jej motywy działania oraz to jaki wpływ na jej decyzje miało wydarzenie z dzieciństwa.

Książkę czyta się szybko, nie można oprzeć się wrażeniu, że rozwiązanie jest tuż za rogiem i już chce się je poznać. Zwroty akcji zmieniały całkowicie obraz jaki sobie już w głowie poukładałam. Nic w tej historii nie było do przewidzenia a zakończenie pozostawiło niedosyt i żal, że tak to musiało się stać.

Z racji, że czas w jakim osadził autor fabułę to czas po pandemii i obostrzeniach, obnażył on też tym ludzkie zachowania wynikające pozamykania na drugiego czlowieka.

„Dzień gniewu” to nieprzeciętny thriller, w którym nie brakuje wątków psychologicznych.

Wszystko zaczyna się w dniu, gdy rozpędzone auto wjeżdża w sam środek centrum handlowego. Niestety życie traci wiele osób, a jeszcze więcej jest rannych, którzy niezwłocznie trafiają do szpitala. Wśród nich jest Liliana. W wyniku stresu traci pamięć, nie może sobie zupełnie nic przypomnieć, jedynie ma przeczucie, że sprawczyni tego zdarzenia była jej bliska. W szpitalu ktoś probuje odebrać dziewczynie życie, cudem ucieka i znajduje schronienie w domu tymczasowym, gdzie poznaje Marię, która postanawia pomóc Lilianie w poznaniu jej przeszłości.

Policja bardzo szybko kwalifikuje sprawę jako nieszczęśliwy wypadek, w co nie wierzy młodszy aspirant Krystian Betel i próbując spełnić swe marzenie o awansie do wydziału kryminalnego, rozpoczyna śledztwo na własną rękę. Gdy szaleniec związany ze sprawą zabija jego przyjaciela, Krystian postanawia szukać do skutku odpowiedzialnych za te wszystkie tragedie. Do czego go to zaprowadzi i kto za tym stoi okaże się niewiarygodne.

Stworzone postaci są bardzo wyraziste- również drugoplanowe. Historię poznajemy z perspektywy dwóch głównych bohaterów.

Krystian jest niezwykle zdeterminowanym człowiekiem, ale jego życie prywatne jest smutne. Trudne i bolesne dzieciństwo wpłynęło na to, że ciężko mu nawiązywać relacje z innymi. Korzysta z usług zawodowej „przytulaczki”, by mieć namiastkę ciepła, którego nigdy nie zaznał. Joanna staje się jego powierniczką i pomocniczką.

Liliana po amnezji, za wszelką cenę dąży do poznania prawdy o sobie. Odkrycie jej okaże się niebywałe. Zrozumienie pewnych postaw i sytuacji- bardzo trudne.

Autor pokazał w tej historii, do czego zdolny jest człowiek, który przeżył traumę, jak zaciekle dąży do realizacji swoich chorych celów. Ukazane jest również,jak ludzie szukający wsparcia i akceptacji, poddają się manipulacji innych.

„Ludzie stali się zapatrzeni we własne odbicie tak mocno, że nie widzą już nic ponadto. Nie potrafią czytać, a jeżeli już, to nie potrafią tego analizować. To obraz stał się najważniejszy. Ich obraz.”

Lektura wielokrotnie zaskakuje czytelnika, a samo zakończenie jest niebywałe i trudne do odgadnięci. Mimo trudnej tematyki, wielu bolesnych emocji, wpleciony został tu również świetny humor, w odpowiednich momentach.

Bardzo polecam tę książkę i jeśli pozostałe są tak dobre, to kolejny Autor trafi na listę moich ulubionych. A widząc polecajkę z tylu okładki od Pana Macieja Siembiedy, czułam, że będę miło zaskoczona.

„By się odrodzić, musisz spalić przeszłość” - to kwintesencja tej treści.

Tragedia w centrum handlowym, ogrom zniszczeń, ofiary śmiertelne, ranni, strach, ból — istne pandemonium. Odpowiadają za to dwie kobiety: pierwsza zginęła na miejscu, druga straciła pamięć. To zamach terrorystyczny czy tragiczny w skutki wypadek? 

Na to pytanie odpowiedzi szuka młody i ambitny policjant Krystian Betel, samotnik, który płaci za przytulanie (swoją drogą, do czego zmierza ten świat, skoro jest zapotrzebowanie na tego typu usługi), a to, czego się dowie, przerośnie jego i nasze wyobrażenia. 

Tytuł od razu skojarzył mi się biblijnie, apokaliptycznie i było to całkiem słuszne przesłanie. Autor rozlicza nas z czasu pandemii: jak wpłynął na naszą psychikę, postępowanie i czy w konsekwencji czegoś nas nauczył. Staliśmy się niepewni, bardziej ostrożni, zyskaliśmy bowiem potwierdzenie, że wszystko, o czym do tej pory czytaliśmy tylko w książkach czy widzieliśmy w filmach, może się ziścić — wszystko jest możliwe! 

Choć Krystian jest policjantem, to prowadzi śledztwo na własną rękę, bez wiedzy i zgodny przełożonych, w tej samej sprawie grzebie również  Lilianna, robi to z pobudek osobistych, chcąc odzyskać utraconą pamięć. Oboje dojdą do szokujących wniosków. Niespodziewane plot twisty wprawiały mnie w lekki stupor. Zaintrygowana? To mało powiedziane! Sporo tu śmierci tej nagłej, zupełnie nieoczekiwanej, która również oznacza koniec świata — naszego małego, prywatnego świata. Czuć tu niesamowitą dojrzałość w spojrzeniu na otaczającą nas rzeczywistość, mnóstwo tu trafnych spostrzeżeń, z którymi i ja się utożsamiam, dlatego tekst czyta się tak komfortowo. 

Lubicie, kiedy czytana książka zaskakuje, a po przeczytaniu ostatniej strony zastanawiacie się, co tu się właściwie wydarzyło? Jeżeli Wasza odpowiedź brzmi TAK, to musicie sięgnąć po książki bartosz_szczygielski . On jest w tym mistrzem. Moim numerem jeden niezmiennie pozostaje "Nie chcesz wiedzieć", ale od teraz "Dzień gniewu" jest zaraz po niej.

Rozpędzony samochód wjechał w sam środek galerii handlowej. Jest wiele ofiar, jeszcze więcej rannych. Jedna z poszkodowanych kobiet traci pamięć. Nie jest pewna nawet, jak się nazywa. Ma przeczucie, że coś ją łączy z wypadkiem.

Trafia do schroniska dla kobiet po przejściach i wraz z nowo poznaną koleżanką próbuje odkryć, kim naprawdę jest.

Młodszy aspirant Krystian Betel, który widział skutki wypadku na własne oczy, nie wierzy w oficjalną wersję. Sprawa bardzo szybko została zamknięta. Betel uważa, że nie sprawdzono wszystkich wątków. Postanawia zrobić to samodzielnie.

Tropy prowadzą go do miejsca, o którego istnieniu nie miał pojęcia. Spotka ludzi, o których istnieniu wolałby nie wiedzieć.

Uwielbiam takie książki🔥. Czytając, nie wiem, dokąd ta historia mnie zaprowadzi. Każda kolejna strona to moc emocji, zwrotów akcji i zaskoczeń. Nie da się jej odłożyć.

Tak jak nietuzinkowa jest cała historia, tak samo nietuzinkowi są główni bohaterowie. Krystian Betel jest policjantem, który marzy, aby dostać się do wydziału kryminalnego. Zło zna od podszewki. Stykał się z nim od dzieciństwa, a jego ciało i psychika dalej noszą jego ślady. Żyje samotnie, nie ma przyjaciół ani rodziny. Ma problemy w nawiązywaniu bliższych relacji między ludzkich.

Liliana cierpi na zanik pamięci. Jednak podświadomie czuje, że znała kierowcę auta. Jest zagubiona, podatna na sugestie i manipulacje. Bardzo chce się dowiedzieć, kim jest.

"Dzień gniewu" to także opowieść o chorych umysłach, do których ciągnie wiele zagubiony, zmanipulowanych ludzi. Szukając akceptacji, wsparcia, bezpieczeństwa w stanie poświęcić bardzo wiele.

Nie chcę tu zdradzać za wiele, bo musiałaby zdradzić większość fabuły, a nie chcę zepsuć Wam przyjemności czytania.

Czy pamięć jest wybawieniem, czy przekleństwem? Ile spośród zapisanych w niej wspomnień pragnęlibyście wymazać, gdyby była taka możliwość? Co dzieje się z nami, kiedy przestajemy być zakładnikami własnej pamięci? To koniec, czy nowy początek?

Historia Liliany, głównej bohaterki najnowszego thrillera Bartosza Szczygielskiego, jest przykładem tego, że na końcu drogi do prawdy nie kryją się spokój i szczęście. To głębszy paradoks, u którego podłoża leżą ludzkie motywacje. Kiedy kroczymy ku prawdzie interesuje nas wyłącznie droga do niej. Nie myślimy o tym, co kryje się na końcu, a tym bardziej o konsekwencjach jej poznania. Ważne by iść, przybliżać się i podążać ku niej. Z drugiej strony łatwo to zrozumieć, bo czy nie chcielibyście dowiedzieć się, co macie wspólnego z zamachem w centrum handlowym?

Czy pomocny okaże się młody policjant Krystian Betel? Jako jedyny powątpiewa w forsowaną przez przełożonych wersję wydarzeń, a nieprzypadkowa śmierć przyjaciela okaże się dla niego punktem zapalnym. Jeśli jednak myślicie, że Szczygielski wykreował kolejnego Rambo z odznaką, to się grubo mylicie. Betel to potwornie poraniona osobowość, naznaczona stygmatami trudnej młodości. To mężczyzna zagubiony, nie radzący sobie z uczuciami i emocjami, ale walczący o nie.

“Dzień gniewu” to powieść - ostrzeżenie. To głos Autora skierowany do naszej wyobraźni, aby ta zaczęła do siebie dopuszczać lekceważone dotychczas zagrożenia. Czy powinniśmy być przygotowani na własną śmierć? Czy kryzys zaufania w społeczeństwie będzie się pogłębiał? Czy przejmująca samotność jednostki jest biletem do jej indoktrynacji? Czy istniejące sekty nauczyły się kreować substytut bliskości drugiego człowieka? Czy odwieczna potrzeba akceptacji może być narzędziem naszego zniewolenia z rąk szaleńca?

Jakiś czas temu Wojciech Chmielarz stwierdził, że Bartosz Szczygielski znalazł swój styl i pisarską drogę. “Dzień gniewu” jest tego znakomitym potwierdzeniem. Autor steruje naszym lękiem, zarządza uwagą, tworzy iluzję przybliżania się do prawdy, po czym pisze zakończenie, a Ty masz ochotę dać mu … 10 na 10 :)

Czytałam wszystkie książki autora wydane przez Czwartą Stronę Kryminału i jeszcze się nie zawiodłam. Czy tym razem było tak samo?

'Monika nie wiedziała o wielu rzeczach, które zdarzą się w ciągu najbliższych dziesięciu minut, ale jedno wiedziała na pewno. Niepotrzebnie wychodziła dziś z domu.'

Pewnego dnia samochód wjechał w galerię handlową, uśmiercając wiele ludzi i jeszcze więcej raniąc. Jedną z rannych okazała się kobieta, która nie pamięta nawet swojego imienia. Ma jednak przeczucie, że w wypadku brała udział bliska jej osoba. Jednocześnie poznajemy policjanta, który nie wierzy w oficjalne rozwiązanie śledztwa i zaczyna je na własną rękę. Jak to się skończy? I czy losy dwójki obcych dla siebie ludzi się połączą?

Historia już od samego początku niesamowicie wciąga i z każdym kolejnym rozdziałem jest coraz lepiej. Czy wjechanie z dużą prędkością w galerię handlową może być czymś innym niż atak terrorystyczny? Pozornie odpowiedź na to pytanie może być tylko jedna, ale w tej historii nic nie jest takie, jakie mogłoby się wydawać. Autor przedstawia nam wydarzenia z perspektywy dwójki głównych bohaterów. Każde z nich ma swój cel w sprawie, która ich łączy. W momencie, kiedy myślałam, że znam zakończenie, otrzymałam je w taki sposób, że nigdy bym na to nie wpadła!

'Gdyby wieże World Trade Center zawaliły się dziś, pół Nowego Jorku miałoby z tego nagranie na swoim telefonie i zastanawiałoby się, jakiego filtra użyć, by na Instagramie zebrać jak najwięcej polubień.'

Jeszcze się nie zawiodłam i myślę, że tak już pozostanie. Autor jest gwarancją historii, które wciągają i nie da się ich odłożyć na bok. Tak samo było w tym przypadku. Pochłonęłam książkę w błyskawicznym tempie, a samo zakończenie zaskoczyło mnie do tego stopnia, że cały czas mam je w głowie i analizuję. Świetna historia!

'Czuła się tak, jakby ktoś nagle wyrwał ją z jej prawdziwego życia, wykasował najważniejsze informacje, a później odstawił na miejsce, żeby jakoś sobie radziła. I to jakoś zupełnie jej nie wychodziło.'

💫 Jakie to było dobre! Ta książka miała mnie już od samego, hmm... prologu. Tak można nazwać fragment rozpoczynający całość, choć nie był tak oznaczony. Już wtedy wiedziałam, że będzie dobrze, a było to moje pierwsze zetknięcie się z piórem Szczygielskiego. Jakoś wcześniej nie było nam po drodze.

💫 Od tej historii nie da się oderwać. Uwielbiam, gdy thriller(?, kryminałem bym tego nie nazwała, choć mamy pana policjanta) tak trzyma mnie w napięciu i co kilka rozdziałów, jeden kończy się tak, że mam w głowie jedynie WTF.

💫 Momemtami fabuła przypominała mi inną książkę, ale nawet nie mogę wymienić jej tytułu bo będzie to jeden, wielki spojler. Jedynie zaznaczę, że była autorstwa Alex Marwood *na szczęście nie napisała tylko jednej😂*

💫 Szkoda mi tylko losu Krystiana, choć mogłam się domyślić, że dobre serduszko młodszego aspiranta właśnie do tego doprowadzi.

💫 Jako, że słuchałam audiobooka, głos Filipa Kosiora był wisienką na torcie ❤

„By się odrodzić, musisz spalić przeszłość”.

Dzień jak co dzień.

A jednak nie.

Zamach terrorystyczny w centrum handlowym.

Panika. Chaos. Strach.

Nieokreślona liczba ofiar śmiertelnych i osób poszkodowanych.

Jedna z nich w wyniku zaistniałych zdarzeń traci pamięć. Nie wie jak kim jest. Ma jednak silne przeczucie, że jest w jakiś sposób powiązana ze sprawcą całego tego tragicznego zajścia. Zdezorientowana i zagubiona w swojej niepamięci nie będzie miała jednak szansy w spokoju poskładać puzzli opornie powracających wspomnień, bo przeszłość brutalnie upomni się o nią w trybie natychmiastowym.. A prawda jest jak bomba z opóźnionym zapłonem, która w końcu wybucha, a jej siła rażenia jest znacznie większa niż się początkowo wydaje.

„Dzień gniewu” to kolejny świetny thriller Autora. Mocna książka z serii tych nieodkładanych i absorbujących myśli, od pierwszego do ostatniego zdania. Lepka, niepokojąca, nasączona strachem i przemocą, przesiąknięta bezsilnością i krzywdą, zabłocona manipulacją, poplamiona szaleństwem – mroczna historia o ludzkich dramatach, niesprawiedliwości i bezsilności..

Polecam

Po kilku pierwszych stronach myślałam, że fabuła skupi się na ataku terrorystycznym. Tuż przed Wielkanocą rozpędzony samochód wbija się prosto w centrum handlowe. Giną przypadkowe osoby. Ale! Jakże się myliłam. Atak rzekomo został uznany za nieszczęśliwy wypadek, a to co najważniejsze miało się dopiero wydarzyć.

Feralnego dnia w nieodpowiednim miejscu znalazła się Liliana. Kiedy dotarła do niej pomoc kobieta nic nie pamiętała, ani jak się nazywa, ani co właściwie robiła wtedy w centrum handlowym. Będąc w szpitalu doszło do kolejnego niespodziewanego zdarzenia. Dziewczyna była bowiem ważnym elementem w całej układance.

Policjant Krystian Betel na własną rękę próbuje rozwikłać zagadkę. Od początku nie wierzył w nieszczęśliwy wypadek. W końcu tropy prowadzą go do pewnego ośrodka, który przedstawia się jako miejsce wypoczynku. Tak naprawdę to dobrze zorganizowana sekta, która swoją ideologią chce wprowadzić całkowicie nowy ład w otaczającej rzeczywistości.

Cała historia przedstawiona jest z perspektywy Krystiana i Liliany, dzięki czemu zbudowane na początku napięcie niemal cały czas rośnie. Autor poruszył naprawdę ważny temat jakim są sekty. Co robią z ludźmi, do czego namawiają i jakie wpajają im ideologię.

Podczas lektury złapałam się na tym, że dokuczał mi niepokój. A właściwie myśl, że to naprawdę mogło lub może się wydarzyć. Wzmianka o tym, że już sama pandemia i to co wówczas działo się w kraju mocno nas doświadczyła tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że naprawdę możemy spodziewać się niespodziewanego. Po raz kolejny Bartosz Szczygielski dostarczył mi kawał dobrej lektury, do której będę Was namawiać, bo warto!

„ Dzień gniewu ”. Kiedyś pewnie nadejdzie.

Tak jak nadszedł Bartosz Szczygielski i do świata omamionego chorą fascynacją mnie zabrał. Stworzył historię, która na pozór niewiarygodną mogłaby się wydawać. Mnie jednak w dzisiejszym świecie nic nie zdziwi. Człowiek jest istotą niezwykle kreatywną. A kiedy do głosu chory umysł dochodzi, jest w stanie zrobić rzeczy, jakie się filozofom nie śniły.

Liliana i Krystian. Dwie osoby. Dwie perspektywy. Jedna historia. Tragiczny wypadek. Sekta. Utrata pamięci. Utrata przyjaciela. Oboje walczą. Jedno o siebie, drugie o prawdę.

Jedno podąża za odnalezieniem swojej osobowości po doznaniu amnezji. Jedna chwila i nie ma życia. Pojawia się pusta kartka. Liliana nie wie o sobie nic. Ale kiedy już do prawdy dotrze, nie będzie to prawda, którą będzie chciała poznać. W niebezpieczeństwie się znajdzie. I ona i inni ludzie. I to w takim, do którego sama się przyczyniła.

Krystian również za prawdą podąża. Za prawdą o śmierci przyjaciela. Nieporadny z niego policjant. Nie będę ukrywać, że mnie irytował. Ale czy to źle? No nie. Niech mnie bohater irytuje, byle mnie nie nudził. A Autorowi za jego poczucie humoru, którym mnie raczy w swoich książkach i tak zawsze wybaczę wszystko.

Sekta. Tajne stowarzyszenie. Chory fanatyzm religijny. Na tym głównie ta historia się opiera. Ale jest bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać. Do głosu dochodzi bolesna przeszłość. A kiedy ona daje o sobie znać, wszystko nabiera innego znaczenia. Pojawia się cierpienie, niezgoda i lęk.

Kto twórczość Bartosza Szczygielskiego zna, ten zawiedziony nie będzie. Kto nie zna, temu polecam się przekonać, co Autor ma tutaj do zaoferowania.

Są autorzy zachwycający mnie każdą kolejną książką i tacy, którzy zawsze pozostawiają mnie z uczuciem niedosytu. I jest Bartosz Szczygielski wymykający się sprytnie tym kategoriom, pasując jednocześnie do obu i do żadnej. W sumie nic dziwnego, bo skoro jego twórczość jest nieszablonowa, to i jego samego nie da się zaszufladkować.

"Dzień gniewu" to powieść, w której przepadłam. Przeczytałam ją jednym tchem, ale pod koniec zaczęłam się dusić przez to, że autor znowu kombinował. Czasami mam wrażenie, że on robi to specjalnie, żebym mogła marudzić, lecz tym razem tak długo byłam zachwycona fabuła, że odważyłam się pomyśleć, że tego już nie zepsuje. Tego nie można być jednak pewnym do ostatniej strony, choć zdaje sobie sprawę, że to, co mnie tak rozczarowało, dla większości czytelników będzie atutem, a przynajmniej tak było przy wcześniejszych powieściach autora.

Szokujących wątków i motywów w tej książce nie brakuje, a mimo to ani na moment w fabułę nie wkrada się chaos. Konstrukcja podzielona na dwie narracje była wyjątkowo równa, obie perspektywy były tak samo intrygujące i w obu dużo się działo. Warto jednak podkreślić, że sam początek jest dość zaskakujący, jakby oderwany od dalszej akcji i aż do końca byłam ciekawa, czy autor w jakiś sposób jeszcze do tego nawiąże, ale tego Wam oczywiście nie zdradzę.

Podobała mi się postać Krystiana, młodego policjanta, któremu daleko było do tych typowych dla gatunku śledczych w średnim wieku ze skomplikowanym życiem osobistym i wyniszczającymi nałogami. Krystian dopiero zaczynał zawodową drogą, wierzył jeszcze w misję, jaka powinna przyświecać jego zawodowi i potrafił podążać za własnymi dość niepewnymi przekonaniami nawet wbrew zaleceniom przełożonych. Cieszę się, że i w tej kwestii Bartosz Szczygielski postawił na niebanalną charakterystykę i zaserwował nam powiew świeżości w tym dość hermetycznym środowisku. Dodatkowo wprowadził też bardzo ciekawą bohaterkę, która towarzyszyła Krystianowi, takiej z pewnością jeszcze w literaturze nie było.

W przypadku Liliany dużo trudniej określić zarówno jej cechy, jak i to, jakie emocje wzbudza. Bardzo wiarygodnie wypada jej kreacja, biorąc pod uwagę, że po wypadku nie była pewna nawet swojego imienia. Jej osobowość rozwija się bardzo powoli i opornie, a im więcej wiemy o jej przeszłości, tym większy mętlik panował w mojej głowie, nie miałam zupełnie pojęcia jak ocenić tę bohaterkę. W jej przypadku z pewnością zakończenie podobało mi się bardziej niż przy Krystianie, myślę, że było też bardziej wiarygodne.

"Dzień gniewu" to kolejny thriller, którym Bartosz Szczygielski zaskoczy i podzieli czytelników. Moim ulubionym pozostanie "Krok trzeci", ale i ten zapamiętam na długo. Trudno się od niego oderwać przez poznaniem rozwiązania, które częściowo mnie rozczarowało, ale nie chcę oceniać jej właśnie przez pryzmat ostatnich kilku stron.

Moje 8/10.

Z popiołów odrodzi się nowy świat

Piękny, słoneczny dzień, centrum handlowe uśmiechnięci ludzie miło spędzający czas. Wśród nich Liliana, której spotkanie z przyjaciółką przerywa ogromny huk. Gdy kobieta odzyskuje przytomność wokół panuje chaos. Okazuje się bowiem, że rozpędzony samochód wjechał w sam środek centrum handlowego czego skutki przerażają. Ofiary śmiertelne, mnóstwo rannych. Kobieta traci pamięć, jednak prześladuje ją myśl, że sprawcą wypadku była bliska jej osoba.

Policja i media starają się zamieść sprawę pod dywan, twierdząc, że był to poprostu nieszczęśliwy wypadek. W taką wersję wydarzeń jednak nie wierzy młodszy aspirant Krystian Betel, który na własną rękę rozpoczyna śledztwo w tej sprawie. Nie zdaje on sobie jedna sprawy gdzie go to śledztwo zaprowadzi...

Książkę przeczytałam z zapartym tchem. Autor zaczął mocnym uderzeniem potem nieco zwolnił, czym totalnie mnie zmylił by zakończeniem wprawić mnie w totalne osłupienie. Gdy wczoraj wieczorem kończyłam tę książkę na dworze szalał wiatr co jeszcze bardziej potęgowało poczucie niepokoju. Moje zmysły szalały jeszcze mocniej chłonąc mrok płynący z książki.

Zakończenie mną wstrząsnęło jeszcze długo nie mogłam usnąć w nocy analizując co tam sie wydarzyło.

Czy polecam wam tę książkę? Tak tak i jeszcze raz tak.