Dziedzictwo krwi. Tom 1

Sięgając po "Dziedzictwo krwi" liczyłam na dobrą lekturę, ale nie spodziewałam się, że dostanę historię, która rozkocha mnie w sobie, a następnie kilkukrotnie złamie mi serce. Emocje, które zaserwowała nam autorka można porównać do przejażdżki kolejką górską.

Zdawać by się mogło, że motyw dziewczyny posiadającej unikatowe moce i mającej ocalić świat został już wykorzystany na wszystkie możliwe sposoby. Amelie Wen Zhao stworzyła jednak coś orzeźwiającego, coś co niby porusza pewne schematy, ale ma też własne, unikatowe ścieżki. Jestem zachwycona światem, który został tutaj tak dobrze opisany, że potrafiłam go sobie wyobrazić z wieloma szczegółami. Czułam też to wszystko, co bohaterowie. Gdy przemierzali zimny las w mokrych ubraniach, sama musiałam szczelniej otulać się kołdrą. Gdy płakali nad losem innych, ja sama wyciągałam chusteczkę i ocierałam łzy. Gdy się cieszyli, na moich wargach również pojawiał się uśmiech.

Kolejnym mocnym filarem książki są bohaterowie. Praktycznie do końca nie możemy być pewni intencji niektórych z nich. To sprawia, że z większym napięciem obserwujemy całą akcję.

Ramson Złotousty to postać, którą na pewno długo zapamiętam. Ten mężczyzna jest pełen tajemnic, trochę arogancki i nigdy nie wiadomo, co nim kieruje. Co do Anastazji to były momenty, gdzie nie popierałam podjętych przez nią decyzji. Ale ogólnie odbieram ją bardzo pozytywnie. Nie można zaprzeczyć, że dziewczyna jest waleczna, odważna i gotowa na poświęcenia dla bliskich.

"Dziedzictwo krwi" to książka, która wyróżnia się pięknym i niezwykle wciągającym wnętrzem. Autorka nie patyczkuje się z postaciami i wystawia ich na wiele prób. Naprawdę dobrze się z nią bawiłam i już nie mogę się doczekać, aż poznam dalsze losy bohaterów.

AKCJA, AKCJA, AKCJA

Dziedzictwo krwi to książka, którą w moim odczuciu skrzywdzono blurbem na okładce. Porównanie do SJM i Szklanego Tronu to raczej nie był trafiony zabieg marketingowy. Nie czytałam prozy SJM i jakoś mnie szczególnie do niej nie ciągnie, ale nigdy nie ciągnęło mnie do historii, które są powieleniem innych. Tutaj czułam bardziej vibe Trylogii Grisza - zwykli ludzie i ci obdarzeni szczególnymi mocami, mogącymi być cudem, jak i przekleństwem, a pośród nich jedna szczególnie silna dziewczyna, która może odmienić losy ludzkości. Jednak na tym jakiekolwiek skojarzenia się kończą i bardzo dobrze. Bo chociaż uwielbiam historię od Bardugo, to tutaj chciałam czegoś nowego. I całe szczęście właśnie to dostałam. Podobało mi się, jak ciekawie nakreślono tu postacie. Główna bohaterka - Anastazja jest raczej z tych niecierpliwych i porywczych, więc wiele razy wpada w kłopoty i momentami miałam ochotę nią wręcz potrząsnąć, żeby w końcu zaczęła używać głowy, nim coś zrobi. I jak zazwyczaj mnie to w bohaterach bardzo denerwuje, tak tutaj nie było tak źle, bo napędzało to akcję w ciekawy sposób, a nasz drugi główny bohater - niebezpieczny i przebiegły przechra o imieniu Ramson, stanowił świetną przeciwwagę do dziewczyny. On zawsze miał jakiś plan, plan awaryjny i kilka kroków zaplanowanych naprzód. Takie połączenie było naprawdę gratką dla czytelnika. Ogromną zaletą była też niezwykle dynamiczna akcja. W tej książce ciągle coś się działo, ciągle coś się motało, bohaterowie musieli walczyć z przeciwnościami losu, czasami naprawiać swoje błędy. W jednej chwili miałam wrażenie, że wszystko jest już dobrze, by w następnej zastanawiać się, jak to wszystko mogło się tak skomplikować. Później, gdy już nie widziałam nadziei na poprawę sytuacji bohaterów, działo się coś takiego, co stawiało wszystko w zupełnie innym świetle. Naprawdę jestem pod wrażeniem tego, jak zgrabnie została tu utkana fabuła i wszelkie przeszkadzajki. Nic nie było tu przypadkowe, autorka absolutnie wszystko miała przemyślane. A ja bardzo cenię takie dopracowane historie. Do tego masa twistów i do samego końca nie było wiadomo, czego się spodziewać. Już nie mogę doczekać się drugiego tomu!

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały, w których mamy trzecioosobowego narratora, który podąża to za Aną, to za Ramsonem, a czasami (chociaż bardzo rzadko) też za innymi ważnymi bohaterami, gdy trzeba uzupełnić historię. Całość jest również okraszona mapką, która pomaga czytelnikowi odnaleźć się w świecie przedstawionym, a na końcu znajdziemy słowniczek z najważniejszymi pojęciami ze świata Dziedzictwa krwi. Styl pisania autorki jest prosty, ale przyjemny w odbiorze. Dodatkowo, Amelie Wen Zhao potrafi tak operować słowem, że idealnie wie, w jaki sposób budować napięcie i zainteresowanie historią, by ciężko było się oderwać od lektury. Ogromny plus za to. Autorka stworzyła też masę nowego słownictwa związanego z powinowatymi, które spokojnie możemy sprawdzać we wcześniej wspomnianym słowniczku. Jeśli chodzi o kwestie techniczne, nie mam żadnych uwag.

PODSUMOWUJĄC

Dziedzictwo krwi to książka YA fantasy, którą mogę polecić z czystym sercem. Ma wszystko to, czego oczekuję od takich historii - świat przedstawiony jest tak ciekawie zbudowany, że można się w nim zatracić, ale nie jest na tyle przerysowany, by kogokolwiek przytłoczyć. Bohaterowie - od tych głównych po poboczne postacie, są tak barwnie i wielowymiarowo wykreowani, że z ogromną frajdą ściągałam z nich te warstwy, by odkrywać ich sekrety i ukryte cechy. Fabuła natomiast miała tak wiele zwrotów akcji i była tak dynamiczna, że porwała mnie już od pierwszych stron i nie nudziłam się nawet przez sekundę. Naprawdę rzadko trafiam teraz na książki YA fantasy, które aż tak by mnie zainteresowały i do których nie miałabym żadnych zastrzeżeń.

Polecam, polecam, polecam! Zdecydowanie!

Amanda Says

Jestem pod ogromnym wrażeniem przeczytanej lektury i mam ogromny mętlik w głowie. Minęło trochę czasu, gdy dotarłam do zakończenia, ale ta historia siedzi w mojej głowie jak żywa.

Autorka porusza bardzo ważne i ciekawe tematy, które poruszają do głębi najczulsze struny, zapadają w pamięć, wzruszają. Handel żywym towarem, dyskryminacja i wyzysk to codzienność mieszkańców Cesarstwa, w którym żyją bohaterzy. Z ogromnym zainteresowaniem pochłaniałam tę powieść, nie sposób było się od niej oderwać. Z przerażeniem czytałam jak niewolnictwo kwitło w tym państwie, jak niewinni ludzie, często jeszcze dzieci pracowały ponad swe siły, były bite i musiały zabawiać swoich panów. Jedynym ich przewinieniem, które powodowało dyskryminacje, było posiadanie specjalnych umiejętności panowania nad żywiołami. Na podziw zasługują opisy buntu tych ludzi, którzy przeciwstawili się tym prawom. Ukazanie przez pisarkę realiów jakie panują w kraju, który bohaterka uważała za idealny, gościnny i sprawiedliwy. Postacie są genialnie wykreowani, różnorodni, charakterni i niezwykle ciekawi. Świetnie przedstawione są ich naturalne cechy, ich wady, zalety oraz pragnienia.

Ana, to księżniczka, która jest powinowatym, czyli posiada zabójczy dar. Jej inność jest ukrywana i ledwo tolerowana. Pewne wydarzenia spowodowały, że dziewczyna została nazwana morderczynią i musi ratować się ucieczką. W odszukaniu człowieka, który dokonał zbrodni, pomaga jej inteligentny oszust, który jest bezlitosny.

Czy współpraca tej dwójki będzie dla nich do zniesienia? Może to co ukrywają przed sobą będzie dla nich barierą nie do pokonania. Czy Anastazji uda się odzyskać dobre imię i wrócić do pałacu? Może misja, której się podjęła zagraża jej życiu i skończy się tragicznie?

Prawie wszystkie odpowiedzi znajdziecie w fabule tej niezwykle pasjonującej książki, przez którą płynie się w ekspresowym tempie. Akcja jest szybka, a pomocnicze wątki powodują, że ta pozycja jest jedną z lepszych jakie do tej pory czytałam. Pióro autorki jest rewelacyjne, przyjemne w odbiorze, zrozumiałe i lekkie. Spędziłam z lekturą naprawdę wspaniałe chwile, dlatego bardzo gorąco zachęcam was do czytania, bo książka zasługuje na nasze uznanie i podziw.

"Jedyne, co jej pozostało, to stawiać krok za krokiem, trzymać plecy proste, a głowę tak wysoko, jak ją w dzieciństwie nauczono"

*

Anastazja została niesłusznie oskarżona o zabójstwo swojego Ojca i jest zmuszona uciekać. Jako nie żyjąca księżniczka oraz powinowata obdarzona niebezpiecznym darem krwi musi się ukrywać. Mimo niebezpieczeństwa oraz prześladujących ją koszmarów z przeszłości postanawia oczyścić swoje imię i wrócić na należne jej miejsce u boku ukochanego brata. Nawet jeśli oznacza to, że jej ostatnią nadzieją jest oszust gotów w każdej chwili ją zdradzić.

*

"Dziedzictwo krwi" to książka, której udało się dokonać niesamowitej rzeczy — nie tylko mnie zaintrygowała, ale również w kilku aspektach zawiodła.

*

Zacznijmy od tego, co mi się spodobało, czyli genialna kreacja świata oraz fabuła, nawet jeśli trochę oklepana, to fajnie poprowadzona. Bądźmy szczerz, że księżniczki w opalach z niezwykłymi mocami, czy (nie tacy znowu) źli chłopcy, to początek, większości fantastyk młodzieżowych i nie ma w tym nic złego. Pomimo że wiele motywów było powtórzonych, to historia mnie zainteresowała, chociażby dzięki wzorowanym na Rosji królestwie, oferującemu "powiem" świeżości.

*

W czym więc problem... W głównej bohaterce i początku książki. Anastazja jest postacią, której moim zdaniem nie da się polubić (nie w tym tomie ) - jest zwyczajnie irytująca, a jej problemy to w znacznym stopniu wina jej własnej głupoty. Jeśli chodzi o początek to — nieznająca życia księżniczka ucieka z zamku, zdana sama na siebie, pełna traum z przeszłością, powinowata, której wszyscy się obawiają ... Ale co tam! Nich świetnie sobie sama radzi, mieszka w lesie, chodzi gdzie jej się podoba (nawet do więzienia) i szuka po całym kraju zdrajcy, przecież i tak nikt jej nie rozpozna. Początek tej historii jakoś mi się kupy nie trzyma.

*

"Dziedzictwo Krwi" oceniam na 6/10. To przyjemna, chociaż schematyczna młodzieżowa z ogromnym potencjałem do wykorzystania .

Czy schematy są dobre?

"Dziedzictwo Krwi" kusiło mnie od pierwszych zapowiedzi. Księżniczka-zbieg z genialnym powinowactwem, jak zawsze powalający na kolana, zadziorny rozrabiaka, motyw cesarstwa a wszystko to osadzone w moim ulubionym klimacie a'la carska Rosja. No, miodzio, ale czy na pewno?

Jako średniozaawansowany wyjadacz fantastycznych książek czuję niedosyt. Anastazja to ciekawa bohaterka, jednak momentami narwana i bezmyślna, wątek jej powinowactwa można by śmiało rozbudować. Waleczna, odważna, pragnąca prawdy i zemsty. Ale jak, cholibka, mogła się ukrywać przez rok na terenie cesarstwa i NIKT jej nie poznał? Zwłaszcza, że jakoś nie unikała miejsc publicznych.

Ramson Złotousty, czyli kolejny bad boy fantatsyki. Postać ciekawa, również pragnąca zemsty. Ale czy tego już kiedyś nie było?

I pewnie nie zdziwi Was fakt, że ta dwójka zacznie współpracować a Amor latać w powietrzu? To właśnie ten schemat, który mnie zabolał. Czy nie można było odpuścić tego wątku romantycznego? Skupić się na powinowactwach, knowaniach.

Ale! Książka finalnie nie jest zła. Mimo schematu czyta się ją zaskakująco szybko. Motywy zemsty,a przede wszystkim zdrady są świetne. Ostatnie strony z udziałem Anastazji , jej brata i pewnej postaci (wybacz Ramson, ty w tym momencie jesteś jak ciepła klucha, bye bad boy) trzymają w napięciu i zaskakują!

Autorka igra z czytelnikiem podczas odkrywania zdradzieckich kart.

Dla kogoś, kto nie czyta fantastyki na stałym etacie będzie zachwycony, stary wyjadacz ponarzeka na schemat. Każdego jednak kupi klimat carskiej, troszkę baśniowej Rosji.

Bardzo ucieszyłam się na możliwość przeczytania tej książki. Dlaczego? Ponieważ nie tylko zaintrygowało mnie porównanie jej do serii "Szklany tron", ale także osadzenie fabuły w świecie podobnym do ustroju carskiej Rosji, a to natomiast skojarzyło mi się z serią "Cień i kość".

Miłym zaskoczeniem było dla mnie to, że ta książka, mimo porównań do innych serii okazała się być bardzo oryginalna. Spodobał mi się świat w jakim dzieje się cała akcja, a także sposób wykreowania ludzi obdarzonych wyjątkowymi darami. Bohaterowie też przypadli mi do gustu. Autorka zadbała o to, żeby każdy z nich był wyjątkowy, a jednocześnie nieidealny. Zarówno Ana jak i Ramson mierzą się ze swoimi słabościami i problemami jakie postawiło przed nimi życie. Na przestrzeni całej historii zmieniają się i klarują się ich cele do jakich dążą.

Jak dla mnie ta książka była świetną, lecz nie przekoloryzowaną historią fantastyczną. To jedna z tych mroczniejszych i bardziej poważanych historii, której jednym z głównych motywów jest tolerancja i akceptacja odmienności.

Właśnie dlatego uważam, że była warta przeczytania. Ujęła mnie nie tylko klimatem, bohaterami, ale także przesłaniem jakie ze sobą niesie. Osobiście nie mogę się doczekać kolejnych tomów.

Zauważyłam ostatnio dziwną zależność między moim wiekiem a poziomem wciągnięcia w lekturę. Im starsza się robię, tym coraz rzadziej zdarza się, że jakaś książka pochłonie mnie do tego stopnia, że zamiast normalnie funkcjonować, ja non stop myślę o bohaterach czy o fabule. W ciągu minionych paru lat mogłabym wymienić raptem kilkanaście tytułów, które z buciora wtargnęły w moje życie i zburzyły codzienność. Jedną z nich, jak się okazuje, jest "Dziedzictwo krwi" Amelie Wen Zhao - fantasy, jaka w swojej zwyczajności absolutnie urzeka.

Główną bohaterką jest nastoletnia Ana, którą po raz pierwszy poznajemy w trakcie odwiedzin w najbardziej strzeżonym więzieniu w Cesarstwie Cyrilyjskim. Dziewczyna za wszelką cenę pragnie odnaleźć alchemika, a jedyna osoba mogąca jakoś pomóc, siedzi aktualnie za kratkami. Wskutek kilku zrządzeń losu oraz zaskakującego zwrotu akcji Ana przyczynia się do uwolnienia więźnia, Ramsona Złotoustego, wraz z którym zbiega z więzienia.

Oprócz przyłożenia się do nielegalnej ucieczki, dziewczyna dodatkowo skrywa dwie ogromne tajemnice - dziwnym trafem obie dotyczącą krwi. Ana ukrywa własne dziedzictwo, ponieważ w rzeczywistości nazywa się Anastazja Michajłowna i jest księżniczką koronną Cyrilii. A właściwie była, bo zbiegła, kiedy starała się uniknąć egzekucji za zdradę stanu. Druga tajemnica z kolei wiąże się z darem (choć w przypadku państwa, w jakim żyje, raczej mowa o przekleństwie) powinowactwa krwi. Nadnaturalnej zdolności, dzięki której potrafi oddziaływać na krew każdego napotkanego człowieka.

Przez całe życie chroniona i traktowana iście po królewsku Ana zderza się z ponurymi, okrutnymi realiami panującymi w cesarstwie. Zmaga się z wieloma prawdami, a te dotyczące bezpośrednio dziedzictwa oraz magii powinowactwa spędzają sen z powiek. I za wszelką cenę pragnie odnaleźć osobę odpowiedzialną za morderstwo jej ojca; alchemika, który wlał carowi truciznę do ust. A co jeśli prawda okaże się zupełnie inna niż Ana oczekuje, całkowicie niszcząc wszelkie wyobrażenia, do jakich przywykła?

"Dziedzictwo krwi" Amelie Wen Zhao to książka niezwykle wciągająca i bardzo emocjonująca. Nie nazwałabym jej wyjątkowo oryginalną, bo kilka kwestii zalatywało schematami znanymi z innych fantasy, ale miała w sobie bliżej nieokreśloną magię, która sprawiła, że w rzeczywistości w ogóle nie mogłam się oderwać od historii. Myślę, że przyczynił się do tego lekki, przyjemny styl autorki oraz fakt, że książka to jedna wielka akcja. Nie było chwili, żebym się nudziła; czytałam w ciągłym napięciu i oczekiwaniu na rozwiązanie głównego wątku.

Pomysł stworzenia powinowactw oraz wplątanie w fabułę wielu rosyjskich motywów sprawiły, że "Dziedzictwo krwi" od początku do samego końca utrzymywało unikalny klimat. W książce znalazło się również parę motywów związanych z nierównym traktowaniem ludzi, niewolnictwem oraz rozrywką bogatych powiązaną z krzywdą biednych, dzięki czemu całość nabrała poważniejszego charakteru i nie zalatywało typowymi problemami młodzieżówek.

Bohaterowie całkowicie mnie kupili, a zwłaszcza Ana i Złotousty skutecznie zawładnęli moim sercem - totalnie im kibicuję. Cieszę się też, że w ich relację wdarł się realizm i że autorka nie zapomniała o tym, że oprócz zalet prawdziwi ludzie posiadają przede wszystkim wady.

Podsumowując, "Dziedzictwo krwi" nie jest historią jakoś wybitnie oryginalną, ale zdecydowanie wartą polecenia i przeczytania. Dawno żadna fabuła aż tak mocno mnie nie porwała, a dodatkowo związanie głównych motywów z klimatami rodem z rosyjskich baśni sprawiło, że książka Amelie Wen Zhao jest jedyną w swoim rodzaju. Dodajcie do tego multum zwrotów akcji, bohaterów z krwi i kości oraz zaskakujące zakończenie - idealny przepis na to, by z niecierpliwością wyczekiwać kontynuacji. :)

Ana zostaje oskarżona o zabójstwo swojego ojca. Podczas ucieczki dzieje się coś, przez wszyscy uważają, że dziewczyna zginęła, jednak tak się nie stało. Ta sytuacja pod pewnymi względami ułatwia jej wykonanie zadania. Chce odnaleźć prawdziwego zabójcę, oczyścić swoje imię i zająć prawowite miejsce. Z powodu zbyt małej ilości poszlak, jest zmuszona zatrudnić najbardziej znanego łowcę głów, a ten przebywa obecnie w więzieniu. Ich losy i siły łączą się i postanawiają pomóc sobie nawzajem. Tylko co z tego wyniknie? Czy będą mogli sobie zaufać? Co ich spotka po drodze?

Jak tylko przeczytałam opis tej powieści wiedziałam, że to będzie coś dla mnie. Intrygi królewskie, poszukiwania winnego, magia i dwa zupełnie różne charaktery bohaterów to zdecydowanie coś, co uwielbiam w literaturze! Dlatego z wielką radością zabrałam się za lekturę!

Powiem prosto, jestem zachwycona!! Na początku miałam delikatny problem, by wgryźć się w powieść z powodu języka, którym posługiwała się autorka, są tam wyrażenia, wydaje mi się rosyjskopodobne, i na początku sprawiały mi mały problem. Jednak wy możecie być mądrzejsi ode mnie, ponieważ na końcu jest słowniczek, który wszystko wyjaśnia. Ja o tym dowiedziałam się dopiero gdzieś w połowie książki, mój talent no cóż.

Bohaterów również bardzo polubiłam! Ana jako młoda osoba musi się zmierzyć z wieloma przeciwnościami. Posiada także niezwykły dar, który jest dla niej przekleństwem, ale też darem. Pojawiając się, w niektórych lokalizacjach musi spojrzeć na wszystko z innej perspektywy. Jej wspomnienia kompletnie nie pokrywają się z rzeczywistością. I pomimo bólu i niesprawiedliwości, która ją spotkała dalej potrafi wierzyć w dobro. Ramson zaś nie miał łatwego dzieciństwa i te wydarzenia mocno go ukształtowały. Jest postacią zabawną, momentami uroczą, ale także niebezpieczną i bez skrupułów.

Tak jak wspominałam wcześniej, na początku troszkę miałam problemy, by się w nią wciągnąć, ale później już było tylko lepiej! Akcja została naprawdę świetnie poprowadzona, non stop czułam napięcie i nie mogłam się doczekać aż dowiem się, o co tak naprawdę chodziło. Te specyficzne słownictwo dodawało historii klimatu i w pewien sposób uroku. Opisy były barwne i plastyczne, łatwo można było sobie wyobrazić miejsca i osoby.

Dlatego podsumowując, książka dla mnie jest rewelacyjna! Porównywanie jej do Szklanego tronu nie było potrzebne, ponieważ ostatnio czytałam właśnie książkę Pani Maas i dużo podobieństw nie odnalazłam, może szybciej bym powiedziała, że więcej podobieństw ma do Czasu Żniw. No więc jeżeli szukacie ciekawej fantastyki, ze świetnie wykreowanymi postaciami, które mają bardzo interesujące moce, gdzie jest wartka akcja, intrygi polityczne, a bohaterów napędza chęć zemsty, to zdecydowanie ta książka Wam się spodoba. Zakończenie część rzeczy wyjaśniło, ale też dodało innych pytań i z niezwykłą niecierpliwością będę wyczekiwać kontynuacji!

Najważniejszym aspektem książek fantastycznych jest wykreowany w nich świat. Zasady działania magii powinny być jasno wytłumaczone, żeby czytelnik w pełni mógł w niego wsiąknąć. Myślę, że pani Amelie Wen Zhao poradziła sobie bardzo dobrze. Z tyłu książki dołączony jest słowniczek, ale ja z niego nie musiałam korzystać, ponieważ wszystkie nazwy własne były dobrze wytłumaczone w opisach. Jednak raz na jakiś czas dla mnie pojawiały się pewne nieścisłości, jeśli chodzi o używanie swoich mocy przez bohaterów. Czasem nie do końca rozumiałam, jak dużo potrafią powinowaci i do czego są zdolni. Jestem przekonana, że autorka dopracuje tą małą wadę w następnych tomach i wtedy już wszystko będzie zrozumiałe.

Według mnie największą zaletą Dziedzictwa krwi byli główni bohaterowie. Ana oraz Ramson byli niesamowicie charyzmatyczni, ale też ludzcy. Po raz pierwszy od długiego czasu nie spotkałam się z typową Mary Sue. Księżniczka Anastazja popełniła wiele błędów na stronach książki, ale również się do nich przyznawała. Wiedziała, kiedy zrobiła coś źle albo dała się ponieść emocjom. Za to Ramson mimo przyjmowania wielu masek z czasem pokazywał swoją prawdziwą twarz. Bohaterów drugoplanowych było niewielu, ale nie odczuwałam ich braku.

Niestety mało książek jest bezbłędnych i jednak w praktycznie każdej da się znaleźć mniejsze lub większe niedoskonałości. W Dziedzictwie krwi znalazłam mało oryginalności i miałam wrażenie, że wiele wątków i schematów już znam. Przez to największe zwroty akcji nie były dla mnie tak zaskakujące, jak powinny być. Nie zmienia to faktu, że była to solidnie napisana książka, a inspiracje z innych zostały dobrze wykorzystane i wtopione w akcję tej.

Gdy już zbliżał się koniec powieści, emocje sięgały zenitu, a ja byłam niesamowicie wciągnięta oraz nie mogłam się od niej oderwać. Na pewno Dziedzictwo krwi to dobra rozrywka i jestem przekonana, że spodoba się ona wielu czytelnikom. Muszę uprzedzić, że powieść pani Zhao była dość krwawa i brutalna. Myślę, że jest to książka dla starszej młodzieży. Może nie jest to odkrywcza książka, ale ma swój urok. Z chęcią będę kontynuować serię, kiedy pojawią się następne tomy.

Dziedzictwo krwi zaczyna się od naprawdę mocnego uderzenia, już od pierwszych stron zostajemy wciągnięci w wir akcji, która następnie zwalnia, ale wszystko nadal toczy się tak wartko, że jest to powieść do skończenia w dwa wieczory, po prostu płynie się wraz z nurtem całej opowieści. Fabuła nie jest przesadnie skomplikowana, dzięki czemu czyta się ją łatwo i szybko. Niestety, autorka dość mocno oparła się na znanych schematach i nie byłoby w tym nic złego, gdyby tylko nadała im oryginalny wydźwięk, lecz dla mnie zabrakło tej iskry, przez co zaczynałam tracić zainteresowanie bliżej końca książki. System magiczny nie był też przesadnie rozbudowany, jego podstawy przypominały wyjątkowo obdarzonych z innych powieści i – tak jak oni – powinowaci zmagają się z uciskiem oraz wyzyskiem wyżej postawionych warstw społeczeństwa. Gdzieś w tym wszystkim zabrakło wyjątkowości, oderwania się od ustalonych w literaturze young adult fantasy norm, przez co Dziedzictwo krwi wypada dość przeciętnie na tle innych powieści na rynku, zlewając się z nimi w jedną masę, o której łatwo można zapomnieć. Najjaśniejszym punktem pozostaje za to świat wykreowany przez autorkę, którego pierwowzorem była carska Rosja. Ma w sobie pewną cudowną baśniowość, a jednocześnie jest podszyty zimnym okrucieństwem.

Po cichu liczyłam na to, że bohaterowie uratują fabułę, ponieważ mieli w sobie ogromny potencjał. Księżniczka, która utraciła swój prestiżowy status, obecnie ukrywająca się uciekinierka marząca o zemście i obdarzona ogromną, przerażającą mocą... Przez wiele osób uważana za potwora i strasznie żałuję, że nie dostaliśmy więcej tej mrocznej strony Anastazji, ponieważ wtedy stawała się najbardziej interesująca. Przez większość czasu jednak irytowała mnie swoimi bezmyślnymi, pochopnymi decyzjami, którymi narażała wszystkich dookoła, brakowało jej charakteru, w gruncie rzeczy prezentowała bardzo naiwne podejście do świata. Ramson z kolei jest typowym rzezimieszkiem skrywającym pod bezlitosną powłoką serce ze złota i traumatyczną przeszłość. Bardzo podobał mi się w pierwszej połowie książki, ale następnie jego przemiana pod wpływem Any w lepszego chłopaka już mnie zawiodła. Chyba trochę z tego wyrosłam i bardziej interesują mnie teraz niejednoznaczni bohaterowie. Pomiędzy tą dwójką najpierw zawiązuje się niechętna współpraca podszyta ogromną nieufnością i wrogością, lecz z czasem ich relacja się zacieśnia i może nie doszło do wielkich wyznań, ale wątek romantyczny już dość mocno się zarysował. Przede wszystkim uwielbiam ich dialogi, błyskotliwe droczenie się i słowne starcia, szkoda, że kiedy ich uczucia zaczęły się ocieplać, autorka z tego zrezygnowała.

Sporo narzekam, ale wynika to z faktu, że miałam względem Dziedzictwa krwi ogromne oczekiwania i z tego powodu mocno się zawiodłam, jest to jednak dobra książka, którą czyta się szybko i przyjemnie, z zapartym tchem śledząc kolejne wydarzenia, których nie brakuje. Pojawiają się szokujące zwroty akcji, mnóstwo zdrad, nie wiadomo, z której strony padnie cios. Myślę, że młodsza młodzież będzie zachwycona, jednak dla starszych wyjadaczy Dziedzictwo krwi może okazać się być zbyt proste i naiwne w swoim odbiorze oraz nacisku na piękny morał o dobru, szukaniu odpowiedniej drogi i akceptowaniu siebie. Zdecydowanie jest to dobra odskocznia, która pozwala zapomnieć o świecie na kilka godzin i całkiem dobrze się bawić, śledząc przygody Anastazji oraz Ramsona i jestem na tyle zaintrygowana, że z ogromną przyjemnością sięgnę po kolejny tom.

Instagram: @booksbygeekgirl

Blog: [Adres usunięty]

Moja miłość do książek zaczęła się od czytania fantasy. Bardzo lubiłam ten gatunek i pochłaniałam go w ogromnych ilościach. Dopiero później zaczęłam poznawać lektury z innych kategorii i coraz rzadziej sięgałam po fantasy. Jednak lubię od czasu do czasu do niego wrócić. Nic więc dziwnego, że skusiłam się na książkę Amelie Wen Zhao pod tytułem „Dziedzictwo krwi”. Zaciekawiła mnie, a porównanie jej do „Szklanego tronu” pobudziła moją ciekawość.

Bardzo szybko przeniosłam się do świata powinowatych. Historia wciągnęła mnie od pierwszych stron. Gdy tylko dowiedziałam się, że powinowaci mogą mieć różne zdolności, to zaczęło mnie zastanawiać jakie. Ciekawiło mnie również jak potoczą się losy Any i jakie przygody przeżyje. Księżniczka podczas poszukiwań sprawiedliwości trafiła na wiele niebezpieczeństw. Niektóre z nich wywoływały wypieki na twarzy, gdyż tak się wciągałam w czytanie, a inne przynosiły smutek. Zakończenie książki mnie zasmuciło i sprawiło, że nie mogę się doczekać kolejnej części tej historii.

Książka „Dziedzictwo krwi” podobała mi się od pierwszej do ostatniej strony. Wciągnęłam się w kibicowanie głównej bohaterce, Anie. W tej książce znalazłam wszystko czego szukam w dobrej książce fantasy, czyli jakiś fantastyczny element i ciekawej przygody. Nie mogę się doczekać kolejnej części, bo wtedy dowiem się co dalej zrobiła Ana i czy udało się jej znaleźć sposób na dojście do prawdy i sprawiedliwości.

Księżniczka z ogromną mocą, złoczyńca, który właściwie nie jest zły, prześladowania magów i zamach stanu – taki schemat jest z pewnością dobrze znany każdemu czytelnikowi. Jednak w połączeniu z klimatem przypominającym Rosję tworzy intrygującą i przyjemną do czytania książkę.

Jako że jestem przyzwyczajona, że główni bohaterowie zazwyczaj cudownymi sposobami wyplątują się nawet z najgorszych tarapatów i nigdy nie dają się złapać, czytając „Dziedzictwo krwi” byłam kilka razy solidnie zaskoczona: autorka nie stosuje takich zabiegów, dzięki czemu główni bohaterowie zdecydowanie zyskują na autentyczności. Dodatkowo Ana i Ramson są pełni sprzeczności, sami nie wiedzą, jak właściwie powinni postępować, za czym się opowiedzieć, dzięki czemu zyskujemy dla nich jeszcze więcej sympatii.

Mamy tutaj też nieśmiały romans, który nie zasłania ważniejszych zdarzeń, ale ze smakiem dodaje smaczku książce. A to przyciąganie między bohaterami, zaprzeczanie, miłe chwile, które któreś z niedoszłych kochanków musi przerwać w najlepszym momencie… Rzadko w książkach zdarza się tak dobry wątek miłosny, w dodatku tak idealnie wpasowany w całość fabuły.

Podsumowując: w „Dziedzictwie krwi” mamy wartką akcję pełną intryg, realistycznych bohaterów, których nie da się nie pokochać, wspaniale poprowadzony wątek miłosny, zaskakujące zwroty akcji i klimat fantastycznej krainy podobnej do Rosji – czego chcieć więcej od lektury na lato?

„Dziedzictwo Krwi” to historia losu niezwykle nieszczęśliwej dziewczyny, która za wszelką cenę chce odzyskać swój utracony honor i rodzinę.

Anastazja to niezwykle harda dziewczyna, która walczy o swoje, aż do upadłego. Świat, w którym się wychowała ani trochę nie przypomina tego, w którym żyje teraz. Jako księżniczka została stosownie wyedukowana oraz nauczono ją manier, które współcześnie na nic się nie zdają. Dziewczyna żyła w swojej bańce mydlanej do momentu, aż ona nie pękła. Wtedy jej kochane królestwo już nie było takie piękne, mieszkańcy nie tacy szczęśliwi, jak uważała, a chroniąca ją ówcześnie straż, okazała się skorumpowana do szpiku kości.

Takie uderzenie prosto w twarz, dodało Anie jeszcze większego animuszu, dlatego odchodząc, a właściwie uciekając z królewskiego pałacu, dziewczyna postanowiła jedną rzecz. Nie spocznie dopóki zabójca jej ojca nie zasmakuje jej gorzkiej zemsty. Krew, która płynie jej w żyłach to niezwykle stare dziedzictwo, które sięga najpóźniejszych przodków rodu, dzięki niej Ana posiada moc, która albo ją pochłonie albo będzie służyć dobru.

Dziewczyna pchana pragnieniem zemsty zakrada się do najbardziej strzeżonego więzienia w jej królestwie. Pod osłoną kaptura Ana zakrada się do celi niebezpiecznego mężczyzny, który według niej na pewno odszuka zabójcę. Jednak osoba, która patrzy na nią z ciemnego kąta celi wydaje się cieniem minionego człowieka, którym kiedyś był. Gęsty zarost pokrywający połowę twarzy, wychudzona sylwetka i stare łachmany, to widok iście żałosny, jak na największego zbrodniarza. W chwili, kiedy dziewczyna podchodzi bliżej jednocześnie stają się dwie rzeczy. Mężczyzna nagle podrywa się na nogi, odurza ją silnym ciosem w głowę , po czym zamykając ją w celi, ucieka.

„Dziedzictwo Krwi” to na moje oko książka, której doczekamy się dalszych części. To co najbardziej mnie zachwyciło, to fakt, iż autorka bardzo zgrabnie wplotła w fabułę znaczną ilość polityki królestwa. Szczególne moce, upadające królestwo i intrygi to składniki, które idealnie współgrają ze sobą tworząc świat przedstawiony. Jednakże nie porównałabym tej książki do „Szklanego Tronu”, ponieważ jest to zgoła inna historia. Owszem główna bohaterka została wykreowana jako silny, kobiecy charakter, jednak jest ona niczym ogień. Dajcie porwać się w skute lodem serce Anastazji.

„Dziedzictwo Krwi” to iście królewska intryga! – Dobre Recenzje

Surowy klimat w otoczce z klasycznej rosyjskiej kultury to prawdziwy powiew świeżości w literaturze. Nie da się nie zauważyć, że autorka inspirowała się losami imienniczki swojej bohaterki. Historia Anastazji Romanowej, dziś nieco przykurzona i zapomniana, dała wspaniałe podwaliny pod Dziedzictwo Krwi.

Pełna recenzja jak zwykle na portalu Hipogryf :)

Księżniczka, skazana na śmierć za zabójstwo króla, pragnie oczyścić swoje imię. W tym celu odnajduje kryminalistę, należącego do półświatka imperium , Ramsona Złotoustego. Gnije ON w najlepiej strzeżonym więzieniu Cyrilii. Niestety plan Any legł w gruzach. Przebiegły Przechera wykorzystuje ją do własnych planów ucieczki. Finalnie oboje wpadają w poważne tarapaty.

Współpracując, opuszczają więzienie i cudem unikają śmierci. Zawierają umowę wzajemnej pomocy w zemście: Złotousty ma odnaleźć alchemika, a księżniczka ma pomóc mu w odzyskaniu pozycji w szemranym towarzystwie. Niestety wszystko się komplikuje, przez wszczętą rebelię i stratę bliskiej osoby.

Kiedyś czytałam serię, którą wydawca reklamował i porównywał do innej bardzo znanej serii i niestety się mocno zawiodłam. Więc zaczęłam czytać tą serię, która wydawca porównuje do "szklanego tronu", z pewną ostrożności. Ale muszę szczerze powiedzieć, że pierwsza część jest świetna. Akcja wciąga, bohaterzy o bardzo ciekawych charakterach.

DYSKRYMINACJA I KREW

Od kiedy dałem się zachwycić chińskiej prozie fantastycznej, takich autorów, jak Cixin Liu czy Teda Chianga, z chęcią sięgam po nowe książki azjatyckich pisarzy. Nawet jeśli coś zdaje się brzmieć nie do końca w moim stylu, daję szansę – nawet jeśli, jak w tym przypadku, twórcę trudno zaliczyć do grona chińskich obywateli. Kto wie, może mnie zachwyci? „Dziedzictwo krwi” mnie nie zachwyciło, ale okazało się całkiem udana, lekką, przyjemną i łatwo przyswajalną lekturą fantasy, lepszą literacko od większości podobnych, skierowanych do młodzieży pozycji.

Anastazja Michajłowna jest księżniczką, ale trudno powiedzieć, by była w dobrej sytuacji. W Cesarstwie Cyrilyjskim powinowactwa są powszechnie dyskryminowane, a to, które ukrywa ono, należy do najgorszych. Kiedy po zabójstwie jej ojca, dziewczyna staje się jedyną podejrzaną, zaczyna się jej walka o wszystko. Anastazja mysi ratować własne życie, ale też i znaleźć prawdziwego winnego. A jakby tego było mało, spiskowcy choć obalić świat, jaki znamy, a ona trafia w sam środek wszystkiego, bo to właśnie wśród nich jest jedyna osoba, która może jej pomóc. Tylko nie jest to ktoś, z kim łatwo można sobie poradzić. Ale potrafiąca kontrolować krew księżniczka też nie należy do miękkich ludzi…

„Dziedzictwo krwi” to powieść reklamowana jako rzecz dla miłośników prozy Sarah J. Mass. I to mogło mnie skutecznie zniechęcić do dzieła Amélie Wen Zhao, bo porównywanie czegoś do dzieł autorki piszącej w sposób zbyt prosty i infantylny, a przy okazji epatującej nieprzekonującymi, również prostymi fabułami, nie brzmi dobrze. Na szczęście jednak okazało się, że „Dziedzictwo krwi” jest lepsze.

Mimo chińsko brzmiącego nazwiska autorka urodziła się w Paryżu. Dorastała zaś w Pekinie, obecnie natomiast mieszka w Nowym Jorku. Wszystko to przełożyło się na jej fascynację sprawami międzynarodowymi i kulturowymi i stara się to oddać w swoich książkach, zaludniając je różnorodnymi etnicznie postaciami. Czy widać to w jej prozie? Po części tak, chociaż nie tak mocno, jakby może tego chciała sama autorka, ale jednak.

Abstrahując od tego, „Dziedzictwo krwi” to po prostu lekkie, nieskomplikowane fantasy przygodowe, w którym pobrzmiewają echa licznych inspiracji, z historycznymi włącznie. Jeśli lubicie takie klimaty, czyta się to całkiem przyjemnie. Tym bardziej, że styl autorki nie jest wcale infantylny czy przesadnie uproszczony. Owszem, to lektura bardziej dla młodzieży, ale przynajmniej lektura napisana w sposób lepszy, niż większość jej podobnych.

Jeśli należycie do grup docelowej i opis przypadł Wam do gustu, możecie sięgnąć w ciemno. Nie zawiedziecie się a czeka Was całkiem niezła rozrywka. W sam raz na wakacyjne upalne dni, kiedy historie z przygodą i fantazją wchodzą najlepiej.

Słuchajcie, jeśli słyszeliście jakiekolwiek dobre słowa na temat tej książki, to uwierzcie mi, że to wszystko prawda! Ja się w niej po prostu zakochałam! Może i zaczyna się nagle, już rozpoczętą akcją, ale ostatnio spostrzegłam, że każda dobra fantastyka, która rozpoczyna się w toku akcji trzyma w napięciu do końca. Jeśli natomiast posiada jakiś długi wstęp, to równie długa i wyczekująca jest akcja wewnątrz niej. Tutaj wszystko, nawet sam wstęp, który już jest akcją wciąga nas w wir niedomówień i rozbudza ciekawość.

,, Więzienie do złudzenia przypominało lochy z dzieciństwa Anastazji- ciemne, mokre i wykute z bezlitosnego kamienia, z którego sączyły się tylko brud i żałość".

Bohaterowie są przedstawieni ogólnie, ale ich charakteryzacja jest rozłożona w czasie. Jeśli już znajdziemy opis powiedzmy stroju, to tylko w momencie, kiedy jest ON przydatny do aktualnych wydarzeń. Tak samo jest z włosami i innymi częściami ciała, czy też opisu charakteru. Nie sądziłam, że w ten sposób można prowadzić historię. To było ciekawe doświadczenie.

Co dziwne, pokochałam tu wszystkich bohaterów! Bez względu na to czy był dobry, czy zły, zawsze ukazywali u siebie takie cechy, które były godne pochwały i mogłam ich za to podziwiać. Przypominali mi prawdziwych ludzi z krwi i kości, którzy mieli własne uczucia i wiele razy względem nich się kierowali.

Co się tyczy głównej bohaterki, to ona chyba najbardziej maskowała swoje doznania. Nie chciała się zdradzać kim jest i po co przyszła. Z początkiem historii zaufała przez moment jednej osobie i szybko zdała sobie sprawę, że w ten sposób nie przetrwa. Później szybko obrała nowy system postępowania, czym mi zaimponowała.

Akcja napięta od samego początku. Niby mamy jakąś nadzieję, że uda im się uciec i nic złego im się nie stanie, jednak okoliczności w jakich to robią są bardzo wątpiące. W późniejszej historii również wciąż jesteśmy pod napięciem, gdyż tu nic nie jest pewne. Kilka razy zostałam zwabiona w pole, więc absolutnie nie ufałam tutaj nikomu. Ale to właśnie było w tym wszystkim najpiękniejsze:-)

Księżniczka bez korony. Oszust i krętacz bez przyszłości. Połączeni przez przypadek, ale zmierzający w tym samym kierunku. Łączy ich Interes. Tajemnica goni tajemnice. Spisek jest większy niż wszyscy sądzili. Czas uratować siebie i Cesarstwo zarazem. Czy będzie to krwawa wojna?

Oczywiście po książkę sięgnęłam przez cudowną polecajkę na początku strony. No nie powiem podobieństwo do Maas może i jakieś jest, ale bardziej w schemacie tej powieści niż innych aspektach. Co jest dużym plusem tej książki tak jak w przypadku Szklanego Tronu prosty język, co za tym idzie szybkość czytania i duża przyjemność z tego. Można wciągnąć się w lekturę i myślę, że jedno popołudnie na nią wystarczy.

Bardzo ciekawie stworzony świat (jest mapka na początku), choć jak dla mnie można go było zdecydowanie bardziej rozwinąć; dodać więcej szczegółów, zawiłości i byłoby idealnie, choć dalej uważam, że nie jest źle.

Historia jest o powinowatych – ludzi władających mocą. Ciekawie to autorka wymyśliła, mamy tutaj wszystkie rodzaje magii, a bardziej podeszła do nich w sposób praktyczny. My normalnie skórujemy zwierzęta, czy robimy masaż serca – tutaj jednym mrugnięciem można kogoś udusić, czy wywołać burzę z piorunami, a nawet wyleczyć. Powinowactwo głównej bohaterki jest wyjątkowe i jedyne w swoim rodzaju, ale niestety słabo u niej z kontrolą, nie do końca też wiemy jak daleko może się ono rozwinąć i do czego tak naprawdę jest zdolna. Jej naiwność miejscami irytująca. Niby zna trudy świata, ale wierzy w system, porządek i dopóki nie przekona się na własnej skórze jak to działa to nie daje wiary plotkom. Ma taki system czarno-biały - nie dopuszcza niektórych myśli do siebie, ale jak się okazuje przez to co jej wmawiali. To siebie uważa za potwora: “Pokaż im, czym jesteś, mój potworku. Pokaż im”. Relacja pomiędzy bohaterami z dużą ilością emocji i nie jest to romans jak z bajki. Miejscami można się pośmiać.

Przyjemna lektura. Niby prosta historia, nie do końca przewidywalna, ale jakoś tak zostaje w pamięci. Brakowało lepszego rozwinięcia, po prostu ta książka jest zdecydowanie za krótka, a pomysł na nią świetny. Miało się ochotę poznać jeszcze bliżej tych wszystkich bohaterów, faktów, miejsc. No i ten klimat podchodzący pod rosyjski - Syberyjski no i przy okazji język, zwroty tak samo istny miód na moje uszy. Nadało to taki swojski klimat. Serdecznie polecam przyjemną lekturę z dozą fantastyki i rewolucyjnych klimatów.