Dwanaście prac Herkulesa

Polecam dla każdego, niezależnie od wieku, styl pisania przepięknych powieści przez Agathe Christy zdecydowanie do wszystkich trafi i pochłonie na pewien czas czytania. Opowieść wciągająca, a postać samego Poirota i jego procesu myślenia zdecydowanie mnie urzekła. Cieszę się, że przeczytałam ową książkę

Agata Christie tworząc kryminały nie przypuszczała pewnie, że tyle pokoleń będzie nadal zachwycać się jej książkami. W swoich powieściach stworzyła tak pamiętne postaci jak panna Marple, czy Hercules Poirot. Co do tej drugiej postaci, autorka po początkowym zapale w tworzeniu ciągle nowych historii z udziałem małego Belga, zaczynała mieć dość jego popularności, aż wreszcie uśmierciła swoją postać. Znaczące jest to, że literacki detektyw, tak wrósł w świadomość czytelników, że na wiadomość o jego śmierci New York Times zamieścił nekrolog. Na bazie jego przygód powstało mnóstwo filmów, z których najbardziej znane to "Śmierć na Nilu", czy "Morderstwo w Orient Expressie". Oczywiście można także przypomnieć całkiem niezły serial o tej postaci. A pozostając przy powieściach, chciałbym zaznaczyć, że niedawno przeczytałem tom noszący tytuł „Dwanaście prac Herkulesa”.

O książce możemy przeczytać, że:

Detektyw postanawia efektownie zakończyć karierę - stawia sobie za cel rozwiązania dwunastu spraw inspirowanych pracami swego mitycznego imiennika. Błyskotliwe dialogi, nietuzinkowe postacie, angielski humor. Tuzin wciągających historii połączonych motywem z greckiej mitologii - nie tylko dla fanów gatunku i miłośników kultury antycznej.

Podsumowując. Kolejny przykład doskonale skonstruowanego kryminału. Mamy więc zbrodnię, podejrzanych i detektywa, który potrafi z najmniej istotnych poszlak wysunąć nie tylko sprawcę ale i motywy które nim kierowały. Jak dla mnie rewelacja. Polecam zatem.

Jest co najmniej tuzin powodów, by sięgnąć po „Dwanaście prac Herkulesa” autorstwa Agathy Christie. Jedna książka, a my mamy możliwość rozwiązania dwunastu kryminalnych zagadek. Kolejnym powodem jest styl i pomysłowość autorki w tworzeniu intryg i rysowaniu postaci biorących w nich udział. Nie da się ukryć, że jednym z najważniejszych powodów sięgnięcia po tę książkę jest kultowy detektyw Herkules Poirot.

Przyznam szczerze, że Agatha Christie miała genialny pomysł, aby kryminalne historie połączyć z motywem z greckiej mitologii. To ciekawe połączenie, które nie pozwoli nam oderwać się od tej lektury.

Herkules Poirot podejmuje decyzję o przejściu na emeryturę. Zanim jednak zakończy swą karierę postanawia rozwiązać dwanaście kryminalnych zagadek związanych z pracą mitycznego imiennika. Miłośnicy kryminału oraz kultury antycznej będą zadowoleni. Dotychczas czytałem książki autorki, w których uczestniczyłem w rozwiązywaniu jednej zagadki. Tutaj mam ich aż dwanaście w formie opowiadania. To, co ważne również w tej konwencji autorka poradziła sobie doskonale. Pokazała nowe możliwości, wykazując się pomysłowością zasługującą na uznanie. Przyznam szczerze, że bardziej wolę dłuższe formy od opowiadań, lecz te w wykonaniu Agathy Christie w pełni mnie zaciekawiły.

Książka „Dwanaście prac Herkulesa” nie tylko dostarcza nam zabawy w rozwiązywaniu kryminalnych zagadek, lecz również jest doskonałą skarbnicą wiedzy na temat kultury antycznej. Pomysł na stworzenie takiej koncepcji połączenia kryminału z mitologią to strzał w dziesiątkę. Dlatego nie dziwi fakt, że przez wielu miłośników gatunku Agatha Christie okrzyknięta została królową.

Wydawnictwa Dolnośląskie z okazji setnej rocznicy debiutu pisarki oddaje „w ręce czytelników zbiór dziesięciu najlepszych kryminałów” z Herkulesem Poirot w roli głównej. Pięć w porozumieniu z ekspertami wybrało wydawnictwo. Kolejnych pięć tytułów wyłoniono w plebiscycie czytelników. „Dwanaście prac Herkulesa” jest jedną z nich.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Dolnośląskiemu [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Agata Christie zachwycała i intrygowała czytelników w XX wieku, a także jest ciągle obecna na rynku czytelniczym w XXI wieku. "Dwanaście prac Herkulesa" pokazuje, iż wątki mitologiczne można odnaleźć we współczesności, a symbole w nich ukryte są uniwersalne i ponadczasowe. Cykl dwunastu opowiadań o pracach przebiegłego i niebagatelnie inteligentnego detektywa wciąga od pierwszych stron. Pozwala wysnuć tezę, że z reguły winny jest ten, kogo najmniej podejrzewamy. Polecam:)

Są chwile, w których mamy ochotę dowieść swojej wartości, wspiąć się na wyżyny własnych możliwości i dokonać czegoś spektakularnego, absolutnie niespodziewanego i niezwykłego.

Słynny detektyw, Herkules Poirot, człowiek fizycznie zupełnie niepodobny do swojego mitologicznego odpowiednika, postanawia wykazać, iż nie nosi jego imienia bez powodu. Przed ostatecznym porzuceniem kariery wpada na błyskotliwy plan wykonania dwunastu ostatnich zleceń, które stałyby się zwieńczeniem jego pracy, kropką nad "i". Wkrótce okazuje się, że wszystkie zadania noszą w sobie podobieństwo do prac mitologicznego bohatera. Nieoczekiwanie stają się celną ripostą na dokonania herosa.

Już od pierwszych stron, ba!, nawet zdań staje się doskonale wyczuwalny specyficzny styl Agathy Christie. Raczej oszczędna w słowa, chłodna i rzeczowa królowa kryminału buduje narrację w sposób zaskakujący. Zupełnie "z boku", bez emocji. Nie nakłada żadnych filtrów na otaczającą czytelnika rzeczywistość, nie stosuje emocjonalnych zmyłek, mających wyprowadzić czytającego w pole. Wręcz przeciwnie, dokładnie prezentuje świat i pozwala czytelnikowi rozejrzeć się po nim samemu, jakby niepodlegle od odczuć i spostrzeżeń Poirota. Każda z prac staje się po części pracą każdego z nas. Dzięki temu mamy szansę rozpocząć pojedynek z jednym z najsławniejszych detektywów w historii literatury. Kto pierwszy dojdzie prawdy? I czyja hipoteza okaże się słuszna?

Charakterystyczna jest także cała atmosfera powieści. Można nazwać ją atmosferą jesiennego Londynu. Chłodna, surowa, deszczowa (?), a do tego pełna elegancji, taktu, wysmakowania, specyficznego, ale ujmującego uroku. No i nieodłącznej odrobiny ironii w wydaniu iście angielskim. Agatha jest prawdziwą specjalistką w poczynionych mimochodem, wyważonych, uszczypliwych uwagach, o których nigdy nie wiadomo czy są na serio, czy też nie.

Moje pierwsze spotkanie z Christie raczej mnie nie zachwyciło. To nieodpowiednie słowo. "Dwanaście prac Herkulesa" to klasyczny (w pełnym tego słowa znaczeniu) kryminał, który potrafi się spodobać. (Najlepiej smakuje przy filiżance aromatycznej, angielskiej herbaty!). Warto się z nim zetknąć, choćby dlatego, że tak "wypada". Zresztą tak samo, jak wypada czytać Sienkiewicza, Mickiewicza, Tołstoja czy Kafkę. Mimo to wszystkie te "ochy i achy" naprawdę trudno mi zrozumieć. Agatha jest i będzie królową kryminału, ale to nie znaczy, że spod jej pióra wychodziły arcydzieła. Dla mnie to zbyt wielkie słowo.

A który Herkules jest wspanialszy? Przekonajcie się sami!

Oto współczesny Herkules, jakże odmienny od tego niesmacznego wizerunku nagiego osobnika z przerostem mięśni, wywijającego maczugą. Ot, mała, zwarta postać, tak bardzo na miejscu, w wielkomiejskim ubraniu i z wąsem- wąsem o zapuszczeniu jakiego antyczny Herkules nie mógłby nawet marzyć, wąsem wspaniałym, a zarazem wyszukanym.

[Adres usunięty]