Dom Ziemi i Krwi. Księżycowe miasto. Tom 1. Część 1

Po przeczytaniu serii Dworów przyszedł czas na serię z Księżycowym Miastem.

Czytając pierwszą część „Domu Ziemi i Krwi” czułam niejednokrotnie podobieństwo do dworów, co z jednej strony ułatwiało zrozumienie pewnych rzeczy, a z drugiej sprawiło, że zabrakło mi świeżości w tej historii. Całość jest dość ciekawa, chociaż nie ma tu wartkiej akcji. Spory zarys fabuły zdradza już sam opis z okładki, więc nie będę tu o niej pisać. Postaci jest niemało, może nawet trochę za dużo jak na pierwszą część i nie do końca kojarzyłam, kto jest kim. Połapanie się w domach i w tym, kto skąd jest też sprawiało mi problem. Może przedstawienie wszystkiego już w pierwszym tomie ma ułatwić czytelnikowi zrozumienie następnych tomów? Mam taką nadzieję. Liczę też na to, że ta część to takie wprowadzenie w ten świat i w kolejnych częściach będzie dużo ciekawiej i będzie się więcej działo.

Książka otwierająca tę serię nie porwała mnie na tyle, bym się w niej od razu zakochała, ale wzbudziła moją ciekawość na tyle, że chętnie sięgnę po kolejne części.

Sarah J. Maas to jedna z moich ulubionych autorek, które piszą powieści z gatunku fantastyki. Czytałam kilka jej książek, ale największe wrażenie zrobiła na mnie właśnie ta pozycja. Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony i do samego końca trzymała w napięciu. Fabuła była spójna, ale bardzo ciekawa. Na duży plus zasługuje tutaj kreacja bohaterów, która jest bardzo dokładna, zadbano tu o każdy szczegół. Autorka zadbała również o uniwersum, które dopracowane jest w najmniejszym calu. Jeśli szukacie dobrej powieści fantasy, to ta książka idealnie się sprawdzi.

Jak można nie cierpieć postaci, a potem ją pokochać?

Jestem w totalnym szoku. Jeśli pamiętacie moje pierwsze wrażenia z czytania książki, to wiecie, że byłam o krok od odłożenia jej na półkę. I na Hel cieszę się, że tego nie zrobiłam!

Na początku czułam się, jakby autorka strzelała we mnie nowymi nazwami jak z karabinu maszynowego. Na dodatek nie mogłam zdzierżyć Bryce i jej stylu życia: imprezy, picie na umór, narkotyki, „rżnięcie randomowych facetów” w łazienkach klubu, po tym, jak zgodziła się umówić z kimś innym. Efekt podbijały wszechobecne przekleństwa. Z czasem ogarnęłam, co i jak i po ok. 130 stronach zaczęło się dziać. Przeklinanie przestało mi przeszkadzać, a wręcz zaczęło naturalnie pasować do postaci i ich relacji/stylu wypowiadania się postaci. Bryce się zmieniła, Hunt rozwinął i pojawił się Ruhn, którego bardzo polubiłam.

God damn this girl is on fire! Tak jak Bryce, S.J.Maas pozwoliła widzieć innym to, co chciała. Z góry oceniłam Bryce i jej działania, żeby potem oberwać w twarz prawdą i intencjami, które stały za jej sarkastyczną, pozornie lekkomyślną fasadą. Nadal nie lubię Bryce z początku książki, ale tę po przemianie uwielbiam.

Drugi tom książki rozrywał mi serce na kawałki po to, żeby je zaleczyć cudnymi scenami pełnymi pięknie opisanych uczuć i znowu rozerwać przy kolejnym plot twiście, który wyciągał mi dywan spod nóg. To był emocjonalny rollercoaster! Tbh nie zliczę, ile razy miałam łzy w oczach z powodu zdarzeń czy rażącej niesprawiedliwości. Mówiąc, że Hunt wiele przeszedł, to jak mówić, że ceny w sklepach i stopy kredytów ciutkę podskoczyły. Strasznie podobało mi się, jak Bryce i Hunt powoli odkrywali przed sobą karty, żeby w końcu się zaprzyjaźnić i zrozumieć, że mają taki sam emocjonalny bagaż.

Historia, mimo że bolesna i osadzona w świecie, do którego raczej nie chciałabym trafić, potrafiła mnie rozbawić w najmniej spodziewanych momentach. Uwielbiam autoparodię, a Bryce cisnąca bekę z mrocznych alfa dupków to wisienka na torcie tej książki!

Podsumowując, jeśli dacie szansę tej książce, to na pewno Was pozytywnie zaskoczy!

Na koniec parę skojarzeń: Klimat i część fabuły przypominały mi Dary anioła czy Midnight Chronicles. Z kolei ograniczenie mocy Hunta przez aureolę przypominało mi zabieg z Amaranthą i Rhysem, a on sam był dla mnie trochę połączeniem Aza i Kasjana. Podwodny świat mer przypominał mi ten ze Złego Króla.

Cudowna książka naprawde polecam, warto przeczytać. Jak na początku każdej książki jest nudno, ale potem akcja rozkręć rozkręć się z każdym rozdziałem, a koniec jest dosyć zaskakujący. Bohaterowie wiele przeszli i autorka opisała to według mnie bardzo dobrze.

"Zakochaj się w Lunathionie!"

To była moja pierwsza styczność z twórczością Sarah J. Mass. Dodatkowo z tego co się dowiedziałam, jest to pierwsza seria tej autorki dla "young adult". Już na wstępie wita nas ogromna mapa Księżycowego Miasta i podział fantastycznych ras na cztery domy. Jest to miły dodatek do dość zawiłych opisów miasta (na pewno na początek można się w nim zgubić!). Pierwsza część serii jest opowieścią o stracie, ogromnym bólu, poszukiwaniu własnej tożsamości, zemście, miłości, wszystko okraszone zagadką kryminalną, już prawie na samym początku.

Bryce Qiunlan wiedzie proste życie dwudziestolatki- za dnia pracuje w galerii z antykami (nie do końca legalnej!), a w nocy spędza czas z przyjaciółmi na imprezach w klubie, randkach albo popalając nielegalne substancje. Wszystko układa się idealnie, ale to jak się okazuje, tylko kwestia czasu. Bryce jest pół Fae (ich temat przewijał się w innych książkach Maas), przyjaźni się z wilkołaczycą Danicą i jej Watahą Diabłów. Danica jest aspirującą przywódczynią, istnieją pogłoski, że jest najpotężniejszym wilkołakiem. Razem ze swoją sforą odpowiada za porządek i bezpieczeństwo na ulicach Lunathionu. Wszystko się kończy, gdy przyjaciele Bryce giną w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach, a świat Bryce się rozpada. Czy uda się wyjaśnić jak i przede wszystkim kto zabił Danicę i jej Watahę?

"Dom Ziemi i Krwi. Część 1" może przerażać na początek swoją objętością, ale zdecydowanie warto! Autorka zaprasza nas do wykreowanego przez nią świata, gdzie nasza nowoczesność miesza się z fantastyką. Razem z Bryce możemy przechadzać się ulicami Lunathionu i poznawać jego mieszkańców, a ich jest bardzo dużo i każdy reprezentuje sobą indywidualny, nie zawsze jednoznaczny charakter! Chociaż miasto wydaje się na początek być bardzo skomplikowane, dzięki Maas sami się w nim odnajdziecie. Jak już raz przywarłam do tej książki, nie mogłam się od niej oderwać! Jako, że jest to powieść young adult pojawiają się tematy alkoholu, seksu czy narkotyków. Ale obok nich występuje też bardzo ciężka walka wewnętrzna z samym sobą, ze swoimi emocjami. To nie tylko książka dla wielbicieli fantastyki czy zagadek kryminalnych. To także książka dla tych, którzy przeżyli niewyobrażalną stratę.

Moje pierwsze spotkanie z Mass oceniam fenomenalnie, bez kolejnych części będzie mi po prostu źle. W Bryce można się zakochać- nie jest idealną, przejrzystą jak śnieg dziewczyną. Nasza Fae potrafi być denerwująca czy nieodpowiedzialna. Ale to nie ujmuje jej absolutnie uroku! Dzięki temu każdy z Nas może stać się taką Bryce Quinlan. Z niecierpliwością oczekuję na kolejne części.

Mam trochę wyrzuty sumienia, bo bardzo chciałam dostać tą nową serię autorki do recenzji i leży już od maja. Ale to nie dlatego, że mi się odechciało ją czytać, ale w ramach #maratonzmaas kończyłam Szklany tron i nie chciałam by te dwie historie mi się pomieszały. We wrześniu z przyjemnością chwyciłam za nową książkę autorki.

Bryce jest pół fae, pół człowiekiem i pracuje w galerii sztuki u niejakiej Jesiby, czarodziejki. Zajmuje się poszukiwaniem cennych artefaktów oraz kontaktem z klientem, by te kosztowne rzeczy potem sprzedać. Przyjaźni się z Daniką, alfą Watahy Diabłów która działa w Siłach Porządkowych Księżycowego miasta łapiąc niebezpiecznych przestępców. Niestety, pewnego dnia Danika i jej wataha ginie. Zostają rozszarpani przez potężnego demona. Bryce musi się dowiedzieć kto za tym stoi. Razem z Rhunem oraz Huntem próbują rozwiązać tę zagadkę.

Od początku autorka zbombardowała nas taką ilością nowych nazw, słów i informacji, że kompletnie nie umiałam tego umiejscowić i poskładać w jedno. I szczerze, długo tak było. Nie kumałam dokładnie o jakim miejscu pisze, kto do jakiego domu należy albo czy już miałam do czynienia z tą postacią czy nie. Ale z tego natłoku wszystkiego zaczęła się wyłaniać całkiem fajna historia. Przy ostatnich 100 stronach czułam, że załapałam o co w tym chodzi i mogłam skupić się na samej fabule. Ta książka jest zupełnie inna niż to co autorka napisała dotychczas. Używa tutaj bardziej prostego, wręcz wulgarnego języka. Nie przeszkadzało mi to. Ale czuć tutaj, że poszła w zupełnie inną stronę. I mam nadzieję że kolejna część będzie lepsza, bo zazwyczaj u tej autorki tak jest, że te pierwsze tomy nie są najlepsze, ale to głównie dlatego że trzeba wprowadzić w historie i poznać nas z bohaterami. Jak tylko skończę czytać "Dwór cierni i róż" biorę się za drugą część. I nie zrozumcie mnie źle, książka podobał mi się, ale uważam że jak dotąd to najgorsza powieść autorki. Wymagam więcej!

Brace mieszka w Księżycowym Mieście. Ma swoją najlepszą przyjaciółkę i pracuje jako handlowiec antyków. Jako młoda osoba lubi szaleć i nie stroni od niczego. Wszystko zmienia się podczas powrotu z kolejnej imprezy. W domu zastaje rzeźnię, a jej najbliżsi zostali rozszarpani i sama ledwo uchodzi z życiem. Kilkanaście miesięcy później demony przeszłości wracają, ponieważ zabójca ponownie powrócił i tym razem jeszcze bardziej szaleje. Czy uda się go złapać? Kto ucierpi zanim sprawa zostanie rozwiązana? Czy Hunt pozna prawdziwą Brace?

Ta recenzja może być nietypowa jak na mnie i długa. Im więcej czasu mija od przeczytania tej pierwszej części, tym więcej mam w głowie przemyśleń. Bałam się tej książki, ponieważ Dwory mnie nie zachwyciły, a to podobno najlepsza seria autorki. Moja obawy po części zostały potwierdzone, ale i tak mam lepsze odczucia do tej historii niż to, co działo się w dworach, no ale kończę już przynudzać, a opowiadam już, co mi się podobało, a co nie.

Zacznę standardowo od pomysłu i fabuły. Ogólnie na początku byłam nią zaciekawiona, ale już pierwsze rozdziały pokazały mi, że w niej kompletnie nic się nie dzieje. Przez 100 stron była opisywana główna bohaterka jak pije, bawi się i chodzi do klubów, nic poza tym! To już mi się nie spodobało i myślałam, że znowu jak w Dworze cierni i róż, ostatnie rozdziały dopiero dadzą jakąkolwiek akcję. Na szczęście już po setnej stronie coś się rozwinęło i było wielkie bum, a potem znowu nudy i znowu za jakiś czas akcja. To było nużące i dla mnie zostało słabo rozłożone, bo ja przez większą część się nudziłam niż czerpałam przyjemność. Dodatkowo w głowie miałam taką myśl, że ja skądś to kojarzę i dopiero jak jakaś dobra osóbka (niestety nie pamiętam kto...) mnie uświadomiła skąd to znam. Ogólnie tam historia jest bardzo podobna do serii Anne Bishop Inni. Podobnie wykreowany świat, postacie nadnaturalne i nawet niektórzy bohaterowie zostali praktycznie wyjęci z tamtej serii i zmieniono im aby funkcję i rasę. No to było dramatyczne, odkąd to połączyłam to co chwila widzę jakieś podobieństwa i przez to jeszcze gorzej mi się to czyta. Także nie mam tutaj tej oryginalności i wyjścia poza schemat. Tak na koniec tego podpunktu, coś, co bardzo mnie zdenerwowało. Pani Mass postanowiła w swoim świecie umieści naprawdę wiele różnych postaci nadnaturalnych i ogólnie tyle światów, gdzie na każdym żyją inne gatunki i tak naprawdę nie mają na ten moment większego pokrycia. Fabuła, przyjemniej w pierwszej części, obraca wokół jednego z tych światów i dwa inne zostały tylko wspomniane. To jaki sens jest tworzenie tak obszernego świata, skoro nie wykorzystuje się jego potencjału, oprócz tego, że zostaną wspomniane odnośnie jakieś postaci i tyle?

Bohaterowie w tej książce są naprawdę specyficzni. Brace ciągle ukrywa swoje prawdziwe ja. Trudno ją rozgryźć i polubić. To osoba, która ciągle się kamufluje i ciętym językiem próbuje ukryć strach i lęki. Działa cały czas impulsywnie i nie myśli o konsekwencjach swoich decyzji. Zwłaszcza na początku zachowuje się dziecinnie i myśli aby o zabawie. Im dalej tym jej decyzje są gorsze i gdyby nie anioł, to już dawno by zginęła. Jak dobrze pamiętam bohaterka ma 23 lata, a zachowuje się jakby miała z 15 maksymalnie 17 lat. Zaś jeśli chodzi o Hunta, to określenie “alfa dupek” jest w punkt! To postać, która co chwila zachowuje się inaczej i raz się go kocha, a raz nienawidzi. Jego przeszłość jest przykra i rozumiem niektóre zachowania, ale nie wiem jak to określić, po prostu był sztuczny i nie poczułam go, jako świetnego bohatera, który walczy o siebie i robi wszystko by odzyskać wolność i niezależność.

Jeżeli chodzi o styl pisania to nie jest najgorzej. Opisy były plastyczne i łatwo można było sobie to wyobrazić. Jednak gdyby usunąć część z nich, to powieść nabrałaby tempa, byłaby o wiele krótsza i lepiej by się ją czytało. Fajny jest również fakt, że do książki została dołączona mapka miasta i opisy w jakim świecie żyją poszczególne gatunki. To ułatwiało rozeznanie się w tym świecie choć odrobinę.

Nie wiem jak to podsumować, bo nie znam jeszcze zakończenia. Mimo że mam tyle “ale” to jednak dalej chce poznać jak to się wszystko skończy. Jestem mniej więcej w połowie drugiej części i jak zakończenie pierwszej już sprawiło, że uwierzyłam, że wreszcie coś ruszy, tak początek drugiej to już kompletnie flaki z olejem. Nie wiem jak będzie dalej i co spotka mnie na końcu, ale jestem tego ciekawa. Także nie wiem czy mogę powiedzieć, że polecam Wam tą książkę czy radzę omijać z daleka. Dla mnie to przeciętniak, ale może zmienię jeszcze zdanie. Także jeśli macie ochotę na książkę z ciekawym pomysłem na fabułę, ale gorszym wykonaniem to może Wam się ona spodobać, jeśli razi Was inspirowanie się innymi powieściami to lepiej omijajcie ją.

Po cykl "Księżycowe miasto" miałam sięgnąć już dawno, ale jakoś nie było ku temu okazji. Teraz, kiedy jestem już po lekturze pierwszego tomu żałuje, że nie zdecydowałam się wcześniej na zapoznanie się z tymi książkami. Zaraz opowiem Wam dlaczego. Główną bohaterką jest tutaj Bryce Quilan. Dziewczyna jest w połowie człowiekiem, a w połowie Fae. Pracuje ona u handlarza antyków, który obraca nie do końca legalnym towarem. Wieczorem dziewczyna lubi się dobrze zabawić na mieście i poimprezować. Jednym słowem życie Bryce to sielanka. Jednak kiedy w mieście zaczyna grasować brutalny morderca, wszystko się zmienia i wywraca do góry nogami. Tyle z opisu. A teraz przejdźmy do sedna. W swojej książce autorka stworzyła naprawdę barwnych bohaterów z charakterami. Są oni świetnie opisani, wielowymiarowi, możemy ich dobrze poznać, wiemy co czują i co myślą. Każdy skrywa jakieś mroczne tajemnice, co jeszcze bardziej dodaje im uroku. Kolejnym plusem jest świat stworzony przez autorkę. Jest magiczny, intrygujący i naprawdę super przestawiony. W powieści znjadziemy [Adres usunięty]. wampiry, anioły, no i oczywiście Fae. Książka jest pełna akcji, dzięki czemu nie ma tu mowy o nudzie. Dzieje się sporo, więc od lektury wręcz nie można się oderwać. Jest też wątek romantyczny, a tak naprawdę jego zaczątek, ale nie chodzi mi tu o jakieś słodko pierdzące sceny jak z love story. Na szczęście nie ma w tym wszystkim przesady i za to serdecznie dziękuję autorce. Książkę czytało mi się znakomicie, błyskawicznie i już nie mogę się doczekać kolejnej części. Niedługo się za nią zabieram, a tymczasem polecam Wam gorąco tom pierwszy. Będziecie zachwyceni!

Pierwszy tom serii „Księżycowe Miasto” od razu zwrócił moją uwagę. Przepiękna okładka „Domu Ziemi i Krwi” kusiła mnie od pierwszego wejrzenia, a gdy dowiedziałam się, że książka należy do gatunku urban fantasy, od razu wiedziałam, że muszę ją przeczytać. I okazała się strzałem w dziesiątkę. Sarah j. Maas wykreowała ciekawy i bogaty świat, w którym technologia i magia współgrają, tworząc niepowtarzalne otoczenie, w którym wszystko może się zdarzyć, więc nigdy nie wiadomo, czym zaskoczy autorka. Bohaterowie są silni, zdecydowani i fajnie wykreowani – zdecydowanie nie może być z nimi nudno. Tym bardziej, że akcja wciąga od początku, a im dalej w las, tym więcej się dowiadujemy, ale też pojawią się nowe pytania. Cały czas coś się dzieje, a jednocześnie autorka wplata w fabułę sporo zwrotów akcji, więc nie można być pewnym, co wydarzy się dalej. „Dom Ziemi i Krwi” czyta się błyskawicznie i był to czas bardzo dobrze spędzony. Polecam gorąco lekturę tej książki. Wciągająca fabuła i ciekawi bohaterowie robią robotę. ;)

To jest zdecydowanie książka dla dorosłych jak mówiła sama autorka. Co prawda niektórym nie podobały się przekleństwa, jednak uważam, że właśnie na tym polega ta książka. Zdecydowanie dla osób powyżej 16 roku życiu. Uważam, że teraz już nawet osoby, które mają 16 lat czytają takie książki. W tym świecie który wykreowała Maas nie jest nic idealne. Bryce i jej przyjaciele to zgrana paczka, która chociaż sobie dokucza to jednak stoją za sobą murem. Niestety Bryce traci ich i w mieście już nie jest nic takie samo. Ta część to jest zdecydowanie wprowadzenie do całej książki. Pozostawia po sobie niesmak gdy się skończy. I nie da się nie mieć na półce drugiej części, bo kończy się w niespodziewanym momencie. Co mi się nie spodobało w tej części to, że autorka na start rzuca nam wiele nazwisk i imion, które ciężko zapamiętać. Mam dla was dobrą radę. Gdy zabieracie się za książkę skupcie się na 4 bohaterach bo to oni będą odgrywać kluczową rolę w tym świecie: Bryce, Hunt, Ruhn oraz Lehabah. To wam zdecydowanie pomoże w zrozumieniu tego wszystkiego co tam się dzieje. To nie jest najlepsza część z tych wszystkich, ale uwierzcie mi że później będzie coraz lepiej i będziecie ciągle pamiętać ten świat. Co mi się nie podobało? Czasami miałam ochotę jej nie czytać, ponieważ wszystkie nowe nazwy, wchodząc w świat, który wykreowała Maas musicie się na to przygotować, nie ma innej opcji. Z ręką na sercu mogę wam powiedzieć, że jeśli przeczytacie to nie będziecie żałować i będziecie chcieli więcej. Ta część chociaż zostawi was z niesmakiem na koniec to i tak z czasem pokochacie bardziej drugą.

Bryce Quinlan, to dziewczyna, która kocha swoje życie. Pewnego jednak razu traci swoich przyjaciół z powodu demonicznego ataku. Dwa lata później sprawa jest ponownie rozpatrzona, a Bryce musi zawrzeć współpracę z Hunterem Athalarem, aby znaleźć prawdziwego zabójcę. .

 Z Sarah J. Maas mam pewien problem. Niby ją lubię, no ale nie do końca. Cykl Dwór cierni i róż, bardzo mi się podobał, choć samo zakończenie było dla mnie zbyt “kolorowe”. W przypadku jednak Szklanego tronu, już nie byłam w stanie przebrnąć przez cały cykl. A jak jest tym razem? Otóż książki mi się podobały, jednakże mam do nich swoje uwagi. Zacznę może od tego co mi się w nich spodobało. Przede wszystkim pomysł na fabułę. Może nie jest ON zbytnio odkrywczy i oryginalny, jedna bardzo mnie wciągnęła ta historia. Dostarczyła mi sporej rozrywki i rozśmieszyła mnie przy wielu okazjach. Kolejną mocną stroną tych książek, są oczywiści bohaterowie. “Dom Ziemi i Krwi” jest wypełniony genialnie wykreowanymi postaciami, które będziemy albo kochać albo nienawidzić. Jest ich tylu, że każdy czytelnik z pewnością znajdzie coś dla siebie. U Sarah J. Maas lubię bardzo to, jak tak kobieta umiejętnie potrafi przekazać towarzyszące bohaterom uczucia. W szczególności spodobało mi się to jak autorka przedstawiła i opisała przyjaźń, żal i stratę. A co mi się nie spodobało? Otóż, budowa świata w tej książce, nie była aż tak dobra i przede wszystkim nie była zrozumiała. Zaczynając czytać pierwszą część, naprawdę przytłoczyły mnie te wszystkie informacje o mieście, systemie magicznym, różnych gatunkach czy domach. Inną słabą stroną tej książki było to, że historia była zbyt przewidywalna. Zanim fabuła się rozwiązała, sama zdołałam wcześniej ją rozwikła. Ostatnią rzeczą, która mnie kuła w oczy to styl pani Maas. Zdaje sobie sprawę z tego, że jest to książka dla dorosłych, jednak nie uważam, żeby w książkach skierowanych do dorosłych potrzeba było aż tylu przekleństw. Słyszałam o tym, że wydawnictwo nieco “ugrzeczniło” te książki, ja się więc zastanawiam jak one wulgarnie muszą brzmieć w oryginale.

Kończąc już, ja ze swojej strony książki polecam, gdyż mamy tam super rozwój akcji i złożoność postaci. Ponadto książki wywołują adrenalinę czy napięcie a i romans w nich nie był taki obrzydliwy.

Przyznam szczerze że nie mogłam się doczekać aż książka będzie wydana w Polsce. Od razu jak zobaczyłam okładkę byłam zauroczona tym, jaka jest piękna. Chciałam wiedzieć jak Maas poradziła sobie z nową historią, która miała różnić się od innych jej książek.

Już od pierwszych stron byłam zaskoczona ilością bohaterów. Podczas czytania czasami czułam się zagubiona spośród wszystkich imion i co jakiś czas musiałam wracać do poprzednich stron żeby sobie uświadomić kto jest kim, a że mam krótką pamięć to jeszcze bardziej to wszystko komplikowało. Powodowało to trochę problem, żeby wciągnąć się w fabułę. Na szczęście z coraz większym przebiegiem stron, ten problem znikał a ja kojarzyłam już więcej bohaterów.

Jeśli mam coś powiedzieć o bohaterach, uważałam że Bryce będzie silną, mądrą i odważną kobietą. Po części te słowa mogą się połączyć z charakterem dziewczyny, jednak nie wszystkie. Fakt, Bryce była odważna jednak czasami brakowało jej dojrzałości. Były sytuacje, kiedy nie podobało mi się jej zachowanie. Reszta bohaterów wydawała mi się całkiem dobrze, mam tylko odczucia że mogłabym ich trochę lepiej poznać. Polubiłam bardzo Hunta i Ruhna, były to bardzo dobrze wykreowane postacie. A i mogę jeszcze wspomnieć że Syrinx to najsłodsza istota, jaką spotkałam w powieści. Sceny z tym stworzeniem pozostają moimi ulubionymi.

Autorka przekazywała informację że ta historia ma być zupełnie inna. Dużo osób mówiło że będzie dlatego, że są tam mocniejsze treści erotyczne niż w Dworach. Faktycznie, mogę to potwierdzić, jednak zauważyłam że pojawiają się akcje, które są bardzo brutalne. Naprawdę, dawno nie spotkałam się z taką książką która miała tak drastyczne sceny. Dla mnie jest to naprawdę na plus.

Dla mnie ten świat wykreowany przez Maas był dobry. Bardzo dobrze się bawiłam czytając książkę. Jest na tyle przyjemny, że mogłam sobie wyobrazić wszystkie sytuacje, tak jakbym w nich uczestniczyła. Brakowało mi tylko lepszej akcji w środku powieści, miałam lekki niedosyt po tym jak autorka zaskoczyła mnie na początku, ale powiedzmy że na to mogę przymknąć oko. Jestem w stanie zapewnić że gdy wyjdą kolejne części, to chętnie po nie sięgnę.

Źródło:

[Adres usunięty]

Sarag J. Maas po raz kolejny oczarowuje! Otwierając "Dom Ziemi i Krwi" na pierwszej stronie bałam się, czy historia udźwignie moje nadzieje z nią związane. Po Aelin i Feyrze ciężko nie spodziewać się by Bryce była równie charyzmatyczną i intrygującą postacią. Jednak szybko wszystkie moje obawy się rozwiały. Wystarczyło 20 stron (wiem, bo sprawdziłam) bym była szczerze zainteresowana i Bryce Quinlan, i jej przyjaciółką Daniką, a także całym tym magicznym, ale nowoczesnym świecie w którym się znajdują

Sarah J. Maas zalicza się do grona moich ulubionych pisarzy. Przygodę z jej powieściami zaczęłam od "Dworu Cierni i Róż", a po skończeniu trylogii od razu sięgnęłam po "Szklany Tron". Gdy zapowiedziano polską premierę jej najnowszej książki, wprost nie mogłam się jej doczekać!

To co dostaliśmy tym razem od pisarki jest jeszcze lepsze, niż na to liczyłam. Nie było przydługich wstępów, nie potrzebowałam czasu by wkręcić się w historię, To stało się samo. W jednej chwili kończyłam pierwszy rozdział, śmiejąc się z uroczej relacji Bryce, Daniki i jej watahy, a chwilę później byłam na ostatniej stronie i cieszyłam się w duchu że mam już drugą część, bo zbyt zaprzyjaźniłam się z nimi wszystkimi by robić teraz przerwę.

Bryce Quinlan jest pół-Fae. Jej matka jest człowiekiem, a ojciec wpływową osobistością, jednak nie przyznaje się do swojej córki pół-krwi. Bryce jednak jest szczęśliwa ze swojej ludzkiej rodziny, a po studiach została w Księżycowym Mieście. Za dnia pracuje w galerii antyków, w nocy za to imprezuje na całego z przyjaciółkami. Bryce wie jak się zabawić! Niestety, szybko coś psuje całą zabawę. Dzieje się coś, co odmienia życie Quinlan, jednak sprawa zostaje szybko zamknięta. Co jednak, gdy 2 lata później sytuacja się powtarza? Bryce musi odnaleźć mordercę. W dochodzeniu pomagać jej będzie przydzielony przez gubernatora Hunt, którego sława budzi strach we wszystkich, oprócz Bryce, oczywiście - ona nie da się zastraszyć jakiemuś samcowi alfa.

Jednak czy ta sprawa może mieć jakiś związek z zaginionym dwa lata wcześniej artefaktem, którego teraz szuka brat Quinlan?

Ta książka to świetny wstęp do nowej i niezwykłej opowieści. Co prawda, pierwszy tom skupia się na dochodzeniu i samej akcji nie ma tu aż tak dużo, ale wszystko wygląda na to, że druga część jej nam nie poskąpi. Widziałam, że wiele osób skarżyło się na to, że musieli przebrnąć przez tą część, ja jednak uważam że niezwykle barwne postacie, których nie da się nie lubić, nadrabiają za wolniejsze tempo i książka jest po prostu genialna!

Jestem wielką fanką Maas, więc jak tylko dowiedziałam się o nowej książce od razu wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć.

W pierwszej części poznajemy główną bohaterkę- Bryce Quinlan i grono jej najbliższych przyjaciół. Jej życie jest dość szalone. W dzień pracuje w galerii z antykami, sprzedając magiczne artefakty. Natomiast gdy obowiązki się kończą, imprezuje z bliskimi i korzysta z tego co Księżycowe Miasto ma do zaoferowania nocami. Jej życie jest wieczną zabawą. Wszystko zmienia się w momencie gdy dochodzi do bezwzględnego morderstwa. Całe jej życie zaczyna się rozpadać, a ona sama zmienia się nie do poznania. Gdy może się wydawać, że wszystko powoli wraca do normy, po dwóch latach dochodzi do morderstwa o takim samym przebiegu. Bryce zostaje wciągnięta w poszukiwanie mordercy a jej pomocą ma być Hunt. Anioł, który przyprawia ją o niemiłosierny ból głowy. Na dodatek, zmuszona jest odnowić kontakt ze swoim krewnym- Ruthem, z którym ostatni raz rozstała się w nieprzyjemnych warunkach. Pomimo wielu przeciwności jedno jest pewne. Bryce nie spocznie dopóki nie pomści śmierci swoich przyjaciół.

Uważam, że jest to jak na razie najlepsza książka jaka wyszła spod pióra Maas. Przyznam, że lekko się obawiałam o jej nowy styl, ponieważ byłam wielką fanką jej wcześniejszych prac. Ani trochę się nie zawiodłam. Nawet podoba mi się jeszcze bardziej. Książka była w klimatach mroczniejszych i zdecydowanie bardziej wulgarnych. Jednakże, przekleństwa i zachowanie postaci ani trochę mi nie przeszkadzało. Wręcz uważam, że pasowało idealnie. Kreacja postaci jak nigdy mnie nie zawiodła, a główna bohaterka od razu zyskała moją sympatię. Maas słynie z tworzenia silnych kobiecych postaci i tym razem też się nie zawiodłam. Tak samo jak Hunt i Ruth, którzy są bardzo charakterystyczni. Ich historie sprawiają, że od razu się w nich zakochujemy. Moje serce zdobyła Lehabah- słodka zjawa, która wzbudza wielką sympatię.

Kolejna rzecz, która jest wielkim plusem to świat. Tym razem wymagał ON o wiele więcej skupienia, bo społeczeństwo podzielone jest na pięć domów o istotach różnych ras. Autorka przedstawiła to w bardzo jasny sposób.

Historia jest niezmiernie ciekawa. Dawno się tak nie wkręciłam. Nie mogę się doczekać aż przyjdzie do mnie drugi tom, bo ten zakończył się w momencie gdzie chcemy się dowiedzieć więcej i więcej.

Jeśli autorka do samego końca zachowa taki poziom to zdecydowanie będzie to najlepsza jej seria.

Wierzę, że mnie zrozumiecie, kiedy przyszła do mnie książka Sarah J. Maas po prostu musiałam się za nią zabrać, czułam się wręcz niecierpliwa i spragniona twórczości tej autorki. Z uwagą wręcz śledziłam wiadomości wydawnictwa, kiedy się ukaże pierwszy tom cyklu Księżycowe Miasto. Wiele razy podkreślałam, że twórczość Sarah idealnie wpasowuje się w moje czytelnicze gusta, zawsze dzieje się coś ciekawego, tajemniczego i co ważniejsze poznaje się nowy, ogromy świat, w którym chciałoby się samemu zamieszkać. „Dom Ziemi i Krwi” w pewien sposób jest czymś innym, oprócz świata przepełnionego magią otrzymujemy także zbrodnię, tajemnicę oraz romans. Jesteście na to gotowi? Czy Sarah J. Mass utrzymała swój poziom?

Główną bohaterką „Dom ziemi i krwi. Część 1” jest Bryce Quinlan, jest to dziewczyna, która jest w połowie Fae, a w połowie człowiekiem. Zamieszkuje w mieście Lunathion czerpiąc niego wszystko, co tylko jest w stanie zyskać. To miasto jest nazywane także Księżycowym Miastem, czci boginię Lunę, która jest jego patronką. Jest wspaniałe, zamieszkują je różne magiczne istoty. Bryce pracuje w galerii z magicznymi antykami, które nie są tak do końca legalne, ale kto by się tym przejmował? Sprzedaje to, co daje jej szef. Czas po pracy, a zwłaszcza noce pożytkuje znacznie przyjemniej wspólnie ze swoimi przyjaciółmi przesiadując i tańcząc w klubach. Jej najlepszą przyjaciółką jest Danika, z którą także mieszka w pewnej kamienicy, która z pewnością nie należy do tych, które cieszą się dobrą sławą i opinią. Danika należy do Watahy Diabłów, jest dzielna i odważna ma wszelkie predyspozycje ku temu, aby zostać przywódcą. Wataha Diabłów pilnuje porządku w mieście, dba o jego mieszkańców, co jest łatwym zadaniem, uwłacza, kiedy na wolność wychodzą niebezpieczni przestępcy. Jednym z nich jest ktoś bezwzględny, kogo niegdyś schwytała Danika, pozostaje pytanie czy będzie chciał zemsty? Tacy jak ON nie zapominają, przyczają się, knują i uderzają, kiedy się tego najmniej spodziewano. Wszystko się zmienia, a świat Bryce rozpada, kiedy pewnej nocy wracając do domu zastaje widok makabryczny, jej przyjaciele zostali zamordowani, wszystko tonie w ich krwi. Czy to zemsta? A może to dopiero początek śledztwa, które będzie musiała przeprowadzić główna bohaterka?

„Dom ziemi i krwi. Część 1” mogę określić słowem, wow! Autorka nie dość, że wrzuciła mnie do tak fantastycznego świata, to wykreowała tyle ciekawych postaci, od których wprost nie mogłam się rozerwać. Z początku ich ilość może nieco przytłoczyć, jednak nie trwa to zbyt długo, a z czasem szybciej zaczynamy je kojarzyć. Początki złożonych powieści nigdy nie są takie proste, czytelnik musi przyswoić sporo informacji, jednak im dalej, tym bardziej się człowiek wciąga, a nawet żyje tym, co przekazała nam autorka. Nie mogłam się doczekać tej powieści i równie mocno nie potrafiłam odłożyć na półkę.

Czy to faktycznie nieco inna Sarah J. Mass niż ta, do której przywykliśmy? Myślę, że tak, świat i wydarzenia fantastyczne są bardziej widoczne niż przy wcześniejszych działach autorki. Ogrom fantastycznych istot, potężna magia, domy oraz ich klasyfikacja, po prostu miodzio. To jest to, co tygryski lubią najbardziej. Bryce jest bohaterką, która nie jest krystalicznie doskonała, jest imprezowiczką cieszącą się życiem, łapie je mocno i wydziera wprost wszystko, co tylko możliwe. A co dalej? Myślę, że musicie się dowiedzieć osobiście. Zdradzę tylko fakt, że bez drugiej części byłoby mi zwyczajnie źle. Musiałabym na nią oczekiwać i cierpieć katusze znane książkoholikom zbyt dobrze.

Witamy w Księżycowym Mieście! Dla każdego z Was znajdzie się miejsce. Spotkasz tutaj Fae, wampiry, archanioły, czarodziejki, wyrocznie, wilki i wielu innych ciekawych i niecodziennych towarzyszy. Innymi słowami, do wyboru, do koloru! A może odwiedzimy klub, gdzie będziemy się bawić do białego rana? Tylko uważaj! W drodze powrotnej nie wpadnij na jakiegoś trupa. Inaczej czeka Cię zabawa w detektywa.

Bryce Quinlan to mieszaniec, pół człowiek, pół Fae. Za dnia pracuje w galerii, gdzie sprzedaje magiczne przedmioty, a nocą zamienia się w szaloną imprezowiczkę. Picie, palenie, ćpanie, każda przyjemność, jaką ma do zaoferowania Księżycowe Miasto. Dodatkowo uwielbia spędzać czas ze swoją przyjaciółką - Daniką oraz jej watahą. Ich przyszłość zapowiada się wspaniale. Dokonają razem Skoku, zamieszkają ze sobą, Bryce znajdzie sobie porządnego faceta.

Pewnego wieczoru wszystko się zmienia. Po całonocnej imprezie Bryce wraca do mieszkania, a zamiast paczki przyjaciół czeka na nią obraz niczym z koszmarów. Pełno krwi i poszarpane ciała. Od tego momentu jej świat się rozpada. Złapanie winnego nie pomaga, ponieważ po pewnym czasie morderstwa zaczynają się na nowo. Bryce przysięga sobie, że nie odpuści. Pomści przyjaciół za wszelką cenę. Los zdaje się być dla niej łaskawy, ponieważ dziewczyna trafia w sam środek śledztwa, które przyniesie jeszcze więcej niewiadomych, niż mogłoby się wydawać.

Mam wrażenie, że Mass uwielbia powielać schematy w swoich książkach. Dlaczego do jej bohaterek zawsze dobiera niebezpiecznych mężczyzn? Przystojnych, z mroczną przeszłością, dla których każda jest do zdobycia. Obawiałam się, że wyniknie z tego dosyć pikantny romans, ale moje obawy na szczęście się nie spełniły. Za co jestem niezmiernie wdzięczna autorce. W życiu Bryce pojawia się Hunt Athalar - ma pomóc jej w dochodzeniu, choć po pewnym czasie schodzi to na drugi plan. Kobieta kreuje się na twardą, niebojącą się nikogo ani niczego, potrafiącą wydobyć każdą informację. Tak naprawdę jest wrażliwa, wciąż nie pogodziła się ze śmiercią przyjaciół. Każde kolejne morderstwo utwierdza zarówno Hunta, jak i czytelnika w tym przekonaniu. A co z Athalarem? Bijący od niego chłód to również maska. Zastanawiam się, czy przeznaczeniem tej dwójki nie jest przypadkiem poskładanie siebie na nowo...

Nowy świat wykreowany przez Maas mnie oczarował. Trzeba jednak cierpliwości oraz skupienia, aby wczuć się w ten klimat. Z początku wydaje się to przytłaczające. Ilość informacji jest naprawdę ogromna. Cztery domy, do których są przydzielone różne rasy, wewnętrzna hierarchia, religie, języki. Sama historia Lunathionu jest bardzo rozbudowana. Nie wolno odpuścić początku, choć jest ON trudny, ponieważ czytelnik zostaje wręcz zasypany informacjami. Później w trakcie rozkręcania się akcji wszystko zaczyna łączyć się w logiczną całość i uczucie przytłoczenia znika. Autorka nie pomija żadnych szczegółów. Opisuje wszystko, od polityki po życie codzienne, a także stosunki międzyrasowe.

"Dom ziemi i krwi. Część I" to idealna pozycja dla fanów autorki oraz miłośników fantastyki. Ja znalazłam tutaj wszystko, za co pokochałam "Dwory". Czarny humor, intrygi, tajemnice, oryginalni bohaterowie oraz solidna dawka przekleństw i trunków. Nie zabrakło tutaj seksu, choć Maas oszczędziła fatalnie napisanych scen łóżkowych (chwała jej za to!). Wątek kryminalny został dobrze poprowadzony, śledztwo nie zdaje się trwać w nieskończoność. Zakończenie to otwarta furtka na dobre rozpoczęcie drugiej części. Mam nadzieję, że kolejny tom utrzyma poziom, ba, może nawet go przebije.

Od czasu Dworów moja przygoda z autorką trochę się rozjechała. Przeczytałam dwa tomy Szklanego Tronu i póki co na tym poprzestałam. Dlaczego? Sama nie wiem, bo przecież uwielbiam tego typu fantastykę. Jak więc było w przypadku tego tytułu?

'Próbując nie potknąć się na bruku, wdychała nocną aurę Księżycowego Miasta i syciła się nią, aż znikła na zatłoczonej ulicy.'

Bryce jest w połowie człowiekiem, a w połowie Fae. Jest młodą imprezowiczką, która uwielbia spędzać czas w gronie najbliższych przyjaciół. Jednak pewnego wieczoru jej świat się zatrzymuje, a wydarzenia sprawiają, że teraz przede wszystkim poszukuje zemsty. Czy uda jej się rozwiązać zagadkę, która wstrząsnęła jej życiem?

Sarah J. Maas po raz kolejny wprowadza nas w swój stworzony świat fantastyki. Książka z założenia kierowana jest dla dorosłych czytelników, jednak poza dużą ilością przekleństw nie zauważyłam różnicy w odbiorze w porównaniu z poprzednimi seriami. Otrzymujemy świeżą, zupełnie nową historię. Co prawda ze względu na jej objętość została wydana w dwóch tomach i właściwie przerwana w połowie, ale niesamowicie wciąga i czyta się ją równie szybko.

'Czy tak wyglądała śmierć? Czy śmierć to mgła wraz z ciszą?'

Mam dylemat, ponieważ jednocześnie chcę i nie chcę poznać zakończenia. Objętość pierwszego tomu jest wystarczająca, aby polubić bohaterów i w pewien sposób zżyć się z nimi. Z drugiej jednak strony mam świadomość tego, ze zbyt długie odwlekanie lektury w czasie sprawi, że zapomnę wiele szczegółów. Nie pozostaje mi więc nic innego jak sięgnięcie wkrótce po część drugą tomu pierwszego. Na tę chwilę polecam!

'Bryce była jedną z tych osób, które gdy wyznaczyły sobie jakiś cel, nie pozwalały, by cokolwiek stanęło im na drodze.'

Chyba jestem jedną z nielicznych czytelniczek, któej pierwszy tom nie za bardzo przypadł do gustu.

To moje pierwsze spotkanie z autorką. Wiele osób zachwala jej powieści i obiecałam sobie, że pewnego dnia na pewno coś przeczytam. Pojawiła się możliwość recenzji "Księżycowego miasta", okładka jak i opis bardzo mnie zaintrygowały, więc stwierdziłam - czemu nie.

Nie wiem jak mam w sumie określić moje odczucia, bo.. Historia jest naprawdę ciekawa, czytało mi się ją bardzo szybko i lekko.. Zdawało mi się, że jestem zaciekawiona dalszym biegiem wydarzeń, ale... nie widzę tu nic co wyróżniałoby Maas od innych autorek.

W pewnym sensie to "dobra historia, ale bez fajerwerków" - tak mogłabym najprościej ocenić pierwszy tom "Księżycowego miasta".

Wydaje mi się, że trochę nie przypadło mi do gustu połączenie fantastyki z wątkiem sf.

Mam nadzieję, że tom drugi trochę bardziej mi się spodoba.

Bryce kocha swoje życie. W dzień pracuje sprzedając magiczne artefakty, a noce spędza na imprezach z przyjaciółmi delektując się wszystkim co Księżycowe Miasto ma do zaoferowania. Mieszka w kamienicy razem ze swoją przyjaciółką Daniką, która należy do Watahy Diabłów.

Gdy na wolność planują wypuścić groźnego przestępce, którego Wataha Diabłów złapała jakiś czas temu, Danika jest zdenerwowana, ale nic nie zapowiada zbliżającej się tragedii.

Dopiero gdy dochodzi do bezwzględnego morderstwa, wszystko zaczyna się rozpadać. Oskarżony co prawda ląduje za kratkami, ale zbrodnie się powtarzają. A Bryce jest wplątana w sam środek tego wszystkiego i musi przeprowadzić śledztwo, by dowiedzieć się kto za tym stoi.

,,Dzięki miłości wszystko jest możliwe"

Ta książka jest opisywana przez niektórych jako "Mass dla dorosłych". Faktycznie pokusiła się tutaj o większą ilość alkoholu, wplecenie narkotyków, imprezowania i przeklinania. Ale jeśli chodzi o tą brutalność, to w sumie na razie nie widzę aż takiej wielkiej różnicy. U Amaranthy również działy się okrutne rzeczy, a Celaena jest przecież zabójczynią. Do tego sama Bryce wcale nie jest uosobieniem dorosłej, odpowiedzialnej bohaterki. Chociaż mi to w ogóle nie przeszkadza,. Dziewczyna lubi się zabawić, poimprezować, dobrze wyglądać i w porządku, to jest jej charakter nakreślony przez autorkę. Nawet cieszę się, że nie jest to kolejna Feyra. Poza tym w świetny sposób widać dyskretną przemianę Bryce, która w niej zaszła po tragicznych wydarzeniach, których była świadkiem. Do tego nie okazuje jej na zewnątrz i pozwala ludziom nadal myśleć o niej jako pustej imprezowiczce.

Ogrom szczegółów na początku mnie delikatnie przytłoczył. Nagle zostajemy wrzuceni w zupełnie nowy świat, który rządzi się nieznanymi nam prawami. Ale to normalne i nieuniknione, więc nie zniechęcajcie się. Szybko początkowe zagubienie zastąpił zachwyt. Genialny jest pomysł podziału na Domy, klasy i rasy. Na początku jest też mapka i rozpiska w jakim Domie mieszka dana istota. Jest to świetne urban fantasty.

Nie mogłam się oderwać i gdy otrząsnęłam się po początkowym oszołomieniu ilością informacji, chciałam czytać i czytać. Na pewno każdy zna to uczucie, kiedy książka przesłania cały świat i cokolwiek się robi, myśli wędrują w jej kierunku. Właśnie ja miałam tak z Księżycowym miastem. Potrzebowałam dowiedzieć się, co się dalej stanie z ich śledztwem i jak potoczą się dalsze losy...właściwie to każdego, bo Bryce nie była jedyną bohaterką, która mogła nas zainteresować.

W tej książce aż roiło się od ciekawych i osobliwych bohaterów. Intrygujące było to, że praktycznie każdy był innym stworzeniem. Ale spokojnie, Mass nie poszła na łatwiznę i nie było to jedyne, co ich określa.

Co się rzuca w oczy jeśli chodzi o tą ''inną odsłonę Mass" to w moim odczuciu, zdecydowanie więcej fantastyki. W Dworach co prawda były fae, ale tutaj miałam wrażenie, że fantastyka atakowała ze wszystkich stron. Było mnóstwo różnych stworzeń, co kolejne to ciekawsze. Tutaj gama istot nadprzyrodzonych była naprawdę szeroka i rozległa. Przypuszczam, że nie poznaliśmy jeszcze nawet połowy zamieszkującej Lunathion. Anioły, wampiry, draki, żywiołaki, zmiennokształtni-to tylko kilka nazw istot, które przewijają się przez książkę.

Jak tak sobie porównywałam Dwory, bo o nich mogę powiedzieć najwięcej ze wszystkich książek Mass, to jednak zdecydowanie była to seria młodzieżowa, oparta na romansie z wątkiem fantastycznym. Tutaj rzecz jasna też jest taki wątek, ale nie wysuwa się na pierwsze tło i mam nadzieję, ze tak pozostanie.

Jeśli jesteście w tym gronie osób, które uwielbiają Mass za jej przystojniaków i cudowne postacie męskie (ahhh Rhyss) to tę książkę polecam.

W książce "Księżycowe miasto" zakochałam się już po pierwszych stronach.

Maas stworzyła dla czytelników zupełnie nowy świat, gdzie magia miesza się z techniką, świątynie stoją tuż obok wieżowców, a po ulicach chodzą wszelkiej maści magiczne stwory w jednej ręce trzymające miecz a w drugiej telefon komórkowy. W historii pojawia się wiele magicznych istot - tradycyjnie mamy Fae , z których Maas zasłynęła, jedna są też żywiołaki, wampiry, anioły czy inne indywidua. Największej zmianie uległ styl autorki., który został dostosowany do starszych czytelników. Bardzo spodobała mi się ta "nowa" Maas, zwłaszcza że okres nastolatki mam już za sobą i miło czytać o bardziej dojrzałych postaciach. Jeśli chodzi o nowe postacie to mam do powiedzenia tylko jedno - Każdy znajdzie swojego ulubieńca. Myślę nawet, że może mieć niemały problem z wyborem przez różnorodność doskonale wykreowanych postaci, jakie pojawiają się w książce. S.J.Maas całkowicie zaskoczyła mnie swoim nowym tworem i sprawiła, że na nowo zakochałam się w jej twórczości.

Nowa książka Sarah J. Maas - tym razem dla dorosłych czytelników, to coś tak dobrego, że nie sposób się od tego oderwać!! Autorka stworzyła niesamowity świat, który mnie zafascynował i który pokochałam od pierwszych stron. Zhierarchizowane społeczeństwo Księżycowego Miasta pełne jest magicznych ras i stworzeń: aniołów, zmiennokształtnych, wiedźm, Fae i wielu innych. Mieszanka wybuchowa, w której ludzie zepchnięci są na sam dół. W samym środku tego miasta żyje, pracuje i ostro imprezuje Bryce - pół Fae - główna bohaterka powieści. Jej beztroskie życie kończy się jednak w momencie, gdy brutalne morderstwo zabiera jej bliskich...

Księżycowe Miasto to wspaniałe Urban fantasy, które całkowicie Was pochłonie, jednak nie zaczynajcie czytać tej powieści późnym wieczorem - chyba, że lubicie następnego dnia być niewyspani ;) Powieść szczerze polecam!! Jest to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów Maas i magicznych światów.

To moja pierwsza książka Sarah J. Maas, a że słyszałam wiele dobrych opinii o jej piórze postanowiłam sama się przekonać.

Główną bohaterka jest Bryce Quinlan, która jest dwudziestoparoletnią kobietą, a dokładnie pół człowiekiem a pół Fae. Pracuje w galerii antyków i wiedzie imprezowe życie. Lubi się zabawić, nie stroni od alkoholu oraz narkotyków, a przygodom na jedną noc też nie ma nic przeciwko.

Jednak dotychczasowy spokój zakłóca brutalne morderstwo, którego ofiarą pada przyjaciółka Bryce. To zmienia życie Quinlan o 180 stopni. Nie potrafi czerpać radości z życia.

Po dwóch latach dochodzi do kolejnego morderstwa z takimi samymi obrażeniami. Główna bohaterka w obu przypadkach podczas zbrodni była w klubie. Archanioł łączy ze sobą te dwie sprawy i zleca Bryce odnalezienie sprawcy. I tak Quinlan zaczyna współpracować z aniołem Śmierci.

Tę książkę uważam za taki wstęp do wszystkiego co będzie się działo w drugiej części, bo zakładam, że większość z Was wie, iż wydawnictwo postanowiło wydać tę książkę w dwóch tomach ze względu na to, iż po przetłumaczeniu oryginału na język polski wyszłoby około 1200 stron. Co moim zdanie na jedną książkę w miękkiej oprawie a nawet i w twardej to za dużo stron.

Trochę trudno mi się ja czytało ze względu na małe literki (w formacie PDF) ale to nie wina książki tylko formatu.

Na samym początku ciężko było mi przebrnąć i się połapać w tych wszystkich nazwach i imionach, kto jest aniołem kto Fae, kto wilkiem, czarownica itp. Ale udało się, a potem już było z górki. Może nie pochłonęła mnie całkowicie ta historia ale tak jak pisałam wyżej traktuje to jako wstęp do tego co się będzie działo dalej (w drugiej części). Mam nadzieje, że się nie zawiodę i może jeszcze się okaże, iż twórczość Sarah J. Maas mnie oczaruje, kto wie, kto wie.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Pani Maas należy do Autorów, którzy swoim fantasy czarują w każdej książce. Mocno byłam ciekawa, w którą stronę pójdzie w nowej serii. Dwory kocham miłością bezgraniczną. Ze Szklanym bywało różnie ale ogółem mocno na plus.

W "Księżycowym mieście" P. Maas pokazuje trochę inny klimat - bywa, może nie wulgarnie (chociaż i przekleństwa się pojawiają) ale trochę pikantnie. Momentami w tą stronę, która nie do końca do mnie przemawia... Mimo tego, była to książka od której ciężko było mi się oderwać. Mocno zarysowani bohaterowie, których uwielbia się od samego początku. Autorka już niejednokrotnie pokazała, że potrafi stworzyć bardzo ciekawe postacie i tutaj zdecydowanie też jej się to udało. Dialogi przeplecione humorem i ciętym językiem są kolejnym atutem tej powieści. Książki P. Maas należą do tych, które nie wychodzą z głowy i otaczają Cię taką aurą, że ciężko jest się ich wyzbyć z umysłu i to mi się również baaardzo podoba.

Czytacie książki @therealsjmaas?

⭐RECENZJE⭐

"Księżycowe miasto" część 1

Brace pracuje jako handlowiec w Ksieżycowym Mieście. Lubi się zabawić. Pewnej nocy wraca z imprezy i wszystko się zmienia. Dziewczyna ledwo uchodzi z życiem, a jej bliscy nie żyją. Czy Bryce podniesie się po tej stracie? Czy zbrodniarz zostanie złapany?

🔴🔵

Kolejne spotkanie z @therealsjmaas za mną. Jestem troszkę rozczarowana pierwszą częścią. Myślałam, że mnie porwie, tak jak "Szklany tron", czy pierwszy tom "Dwór cierni i róż", niestety tak się nie stało. Szkoda. Myślę, że niepotrzebnie nastawiałam się na petardę. Wtedy może inaczej odebrałabym tę lekturę.

Fabuła w książce w ogóle nie przypadła mi do gustu, jak dla mnie tu się nic nie działo. Opisywanie bohaterki przez około 100 stron to jakiś bezsens. Potem jakaś akcja i już zaczynałam się cieszyć, że coś będzie się dziać. A tu klops 🤷🏻‍♀️ Znów nuda i tak bez przerwy. Pierwszy tom ogromnie mnie zmęczył i znudził. Nie wiem czy tylko ja miałam problem z połapaniem się momentami w fabule 😅 jakieś światy etc. Troszkę było tego za dużo. Ta część wydaje mi się dość przekombinowana 🤔 Wulgaryzmy strasznie bolały mnie w tej książce. Nie wiem po co one były?! Jeśli to miał być jakiś wyznacznik, że jest to książka dla dorosłych, to troszkę nie wyszło 🤦🏻‍♀️ Ogólnie nie przeszkadza mi ostrzejszy język w lekturach, ale musi to być ze "smakiem".

Jedyne co podobało mi się w tej powieści to bohaterowie. Wyraziste postacie to jest to! Każda ma coś w sobie, każda daje coś od siebie. Ale nic poza tym mnie nie ruszyło. Ogromnie żałuję, że ta książka mi się nie podobała. Po pewnym czasie sięgnęłam po drugi tom i właśnie go skończyłam. Jak myślicie, przypadł mi bardziej do gustu?