Dom obok

Milena - spokojna dziewczyna, przykładna córka, główna bohaterka powieści postanawia niezapowiedziana odwiedzić dom rodzinny. Niestety, gdy dociera na miejsce okazuje się, że w domu nie zastaje ani rodziców ani młodszej siostry. Postanawia poprosić sąsiadów o pomoc. Niedługo po tym budzi się w zamkniętym pokoju bez możliwości skontaktowania się z najbliższymi. Co spotkało dziewczynę? Co ją czeka? Jak dalej potoczą się jej losy?

Przyznam, że gdy poznałam opis od razu wiedziałam, że muszę przeczytać tę książkę, tym bardziej że nie znam wcześniejszych powieści autorki. I nie zawiodłam się. Ta historia trzyma czytelnika w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Uwielbiam czuć tę niepewność, gdy czytając myślisz, że już wszystko wiesz, a tutaj... TRACH! Autor wyprowadza Cię w pole tak, że zastanawiasz się jak w ogóle możliwe. W thrillerach uwielbiam, kiedy krew leje się strumieniami a im więcej brutalnych scen tym lepiej. W tej książce dostałam wszystko co lubię, a sama historia wydaje się być bardzo dobrze przemyślana przez autorkę. Jedyne o co mogę się "przyczepić" to brakowało mi jednego rozdziału, który zamykałby klamrą całą historię w całość, ale nie jest to wielki problem. Polecam tę książkę szczególnie na długie jesienne i deszczowe wieczory - jak zaczniecie czytać, to nie będziecie się mogli od niej oderwać aż nie poznacie zakończenia.

~ Milena na czas studiów przeprowadziła się do Gdańska. Więc kiedy tylko kończy ostatni z egzaminów postanawia zrobić niespodziankę rodzinie i tak bez zapowiedzi pojawia się w rodzinnych stronach. Jednak na miejscu okazuje się, że nie ma nikogo w domu, nikt nie odbiera telefonu, a sama bateria w aparacie kończy swój żywot.

Z braku bezsilności dziewczyna udaje się do sąsiadów obok, którzy niestety nie cieszą się dobrą popularnością, a plotki głoszą iż owa rodzina była zamieszana w zniknięcie młodego chłopca. Milena nie mając tak naprawdę nic do stracenia, prosi ich o pomoc i udaje się pod ich drzwi.

Sąsiedzi witają dziewczynę z wielką serdecznością i zapraszają ja do siebie.Kiedy tylko Milena przekracza próg ich domu, w salonie sprzostrzega ogromne gabloty wypełnione starymi narzędziami chirurgicznymi ale i nie tylko.

Po kolejnych nieudanych próbach kontaktu z rodziną dziewczyna zostaje u nich na noc.

Jednak kiedy się budzi ogrania ją wzmożony starach i panika, gdyż pokój w którym się obecnie znajduje przypomina białą zwykłą celę, zamkniętą na cztery spusty z jednym jedynym meblem - zimnym, starym, metalowym krzesłem.

Milena do samego końca nie wie czy to rzeczywistość, czy sen na jawie, a to tylko początek tego co za chwilę ją czeka...prawdziwy koszmar dopiero się zaczyna, a ona jest jego częścią.

~ Oooo mammooo cóż to była za obłędna, barbarzyńska, a zarazem przeszywająca na wskroś historia, do tego stopnia, że kiedy wracam wspomnieniami do fabuły moje ciało przeszywają dreszcze.

Wiedziałam, że i tym razem Klaudia Muniak postawi sobie wysoko poprzeczkę! Ale że aż tak?

~Autorka już od początku swej historii z doskonałą precyzją niczym iluzjonista wciąga nas w mroczne odmęty świata naszych bohaterów. Miejsca, gdzie panuje ciągły strach, niepokój wraz duszna atmosferą. To właśnie tam przy akompaniamencie mistrzowsko nakreślonych portretów psychologicznych, dwutorowej narracji, wartkiej akcji i niepewności, na własnej skórze doświadczamy pełnej skali sadyzmu, wraz z bezdusznością, brakiem empatii, niewyobrażalnej skali tortur, płynących z rąk samego oprawcy. Mężczyzny który nie cofnie się przed niczym! Zła w czystej postaci!

~ "Dom obok" to zdecydowanie mocna lektura, naszprycowana dużą aurą niepokoju, lęku i grozy.

Klaudia Muniak kolejny raz udowodniła nam, że nie ma sobie równych, w tworzenia arcy mistrzowskich, trzymających w ciągłym napięciu, realistycznych thrillerów medycznych, które zaprowadzą nas do spektakularnego zakończenia. Meritum które dla niektórych może wydawać się szokiem gdyż większość z nas nie spodziewa się takiego obrotu wydarzeń...

~Ja jednak po cichu liczę , na drugi tom?

Pozycja Must Have. Polecam wasza J.K.

Ta książka wciąga jak bagno i robi sieczkę z mózgu. Po lekturze wciąż jestem pod wrażeniem i myślę, że jeszcze długo będę miała przed oczami obrazy, jakie nakreśliła Autorka.

Taki właśnie jest "Dom obok" – thriller psychologiczny Klaudii Muniak.

Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w atmosferę pełną niepokoju i strachu. Tu nie ma przydługawego wstępu. Od razu czujemy, że wydarzy się coś złego, nieoczekiwanego. Później, z każdą kolejną stroną, te wrażenia są coraz bardziej intensywne. Będziemy świadkami scen pełnych bezwzględności, bezradności, scen niezwykle brutalnych. Będziemy zaciskać pięści, wstrzymywać oddech, zapominać o mruganiu oczami.

Klaudia Muniak nie patyczkuje się z bohaterami. Ci, którzy szukają Mileny, zostają osamotnieni w swoim strachu. Tu ujęła mnie postać matki dziewczyny oraz to, jak była widziana oczami swojej młodszej córki.

Przede wszystkim zaś Milena. Oj, ona swoje przechodzi. Zamknięta nie wiadomo gdzie, ma kontakt tylko ze swoim oprawcą, próbuje zrozumieć, w co została uwikłana. Klaudia Muniak tak opisała jej emocje, że trudno było nie przeżywać ich razem z bohaterką.

"Dom obok" to bardzo angażująca lektura. Nie tylko śledzimy los Mileny, ale także próbujemy rozwiązać zagadkę. Końcówka, gdy wydaje się, że w zasadzie wszystko wiedzieliśmy, zderza czytelnika ze ścianą, powodując niemałe zaskoczenie. A to wszystko podane w dobrym, przystępnym stylu, który pozwala w pełni skupić się na lekturze i podążać za dynamiczną akcją.

Zakończenie zostawiło mnie bez słowa. Z jednej strony dlatego, że wszystko rozwiązało się dość nagle, a z drugiej zadaję sobie pytanie – czy na pewno jest tak, jak to wygląda? Klaudia Muniak daje nam pole do interpretacji 🙂

Klaudia Muniak stworzyła mroczny świat pełen niepokoju i strachu – trudno będzie o nim zapomnieć. Polecam!

Dość introwertyczna i mało spontaniczna Milena postanawia zrobić niespodziankę rodzinie. Niestety w domu nikogo nie zastaje. Z obawą, ale nie mając innego wyjścia, postanawia skorzystać z pomocy sąsiadów, którzy nie szczycą się dobrą opinią w okolicy. Następnego dnia kobieta budzi się w zamkniętym pokoju. Nic nie pamięta. Nie posiada swoich rzeczy. Kolejne dni to pasmo tortur i fizycznego bólu.

Nie da się ukryć, że to powieść Klaudii Muniak. Autorka z racji wykształcenia i swoich zainteresowań przemyca w książkach mnóstwo medycznych wątków. Thrillery medyczne w Jej wykonaniu to gwarancja intrygującej i zawiłej fabuły.

Tak jest i tym razem. Akcja rozwija się dynamicznie, a każdy kolejny rozdział buduje napięcie. Klimat przesycony jest niepokojem. Mamy tu konfrontację traumatycznych przeżyć ofiary z dramatem jej rodziny. Dodatkowo obserwujemy poczynania socjopstycznego oprawcy, który nie cofnie się przed niczym, by zrealizować swoje założenia.

Klaudia sprytnie miesza tropy. W trakcie czytania wyłapałam pewne zdanie i będąc niemal pewna swego, trzymałam się go niczym koala drzewa. Długo wszystko idealnie mi się układało w zgrabną całość, by ostatecznie pokazać środkowy palec i wyśmiać prosto w twarz. Słaby ze mnie detektyw, ale tym razem zabawa była przednia.

Ta historia, to kumulacja zła z jednoczesnym przeświadczeniem o słuszności swoich czynów. Skąd bierze się zło? Przecież człowiek rodzi się dobry?

Autorka nie oszczędza słabych żołądków czytelników, serwując dosadne i brutalne opisy. Ukazuje ogromną wolę walki, ale także proces przemiany łagodnej kobiety w silną jednostkę, która mimo doznanego okrucieństwa nie poddaje się i walczy do końca.

Cała fabuła oparta jest na pewnych założeniach, o których Autorka pisze w posłowiu. Jednocześnie ujawnia swój stosunek wobec nich.

~ Milena na czas studiów przeprowadziła się do Gdańska. Więc kiedy tylko kończy ostatni z egzaminów postanawia zrobić niespodziankę rodzinie i tak bez zapowiedzi pojawia się w rodzinnych stronach. Jednak na miejscu okazuje się, że nie ma nikogo w domu, nikt nie odbiera telefonu, a sama bateria w aparacie kończy swój żywot.

Z braku bezsilności dziewczyna udaje się do sąsiadów obok, którzy niestety nie cieszą się dobrą popularnością, a plotki głoszą iż owa rodzina była zamieszana w zniknięcie młodego chłopca. Milena nie mając tak naprawdę nic do stracenia, prosi ich o pomoc i udaje się pod ich drzwi.

Sąsiedzi witają dziewczynę z wielką serdecznością i zapraszają ja do siebie.Kiedy tylko Milena przekracza próg ich domu, w salonie sprzostrzega ogromne gabloty wypełnione starymi narzędziami chirurgicznymi ale i nie tylko.

Po kolejnych nieudanych próbach kontaktu z rodziną dziewczyna zostaje u nich na noc.

Jednak kiedy się budzi ogrania ją wzmożony starach i panika, gdyż pokój w którym się obecnie znajduje przypomina białą zwykłą celę, zamkniętą na cztery spusty z jednym jedynym meblem - zimnym, starym, metalowym krzesłem.

Milena do samego końca nie wie czy to rzeczywistość, czy sen na jawie, a to tylko początek tego co za chwilę ją czeka...prawdziwy koszmar dopiero się zaczyna, a ona jest jego częścią.

~ Oooo mammooo cóż to była za obłędna, barbarzyńska, a zarazem przeszywająca na wskroś historia, do tego stopnia, że kiedy wracam wspomnieniami do fabuły moje ciało przeszywają dreszcze.

Wiedziałam, że i tym razem Klaudia Muniak postawi sobie wysoko poprzeczkę! Ale że aż tak?

~Autorka już od początku swej historii z doskonałą precyzją niczym iluzjonista wciąga nas w mroczne odmęty świata naszych bohaterów. Miejsca, gdzie panuje ciągły strach, niepokój wraz duszna atmosferą. To właśnie tam przy akompaniamencie mistrzowsko nakreślonych portretów psychologicznych, dwutorowej narracji, wartkiej akcji i niepewności, na własnej skórze doświadczamy pełnej skali sadyzmu, wraz z bezdusznością, brakiem empatii, niewyobrażalnej skali tortur, płynących z rąk samego oprawcy. Mężczyzny który nie cofnie się przed niczym! Zła w czystej postaci!

~ "Dom obok" to zdecydowanie mocna lektura, naszprycowana dużą aurą niepokoju, lęku i grozy.

Klaudia Muniak kolejny raz udowodniła nam, że nie ma sobie równych, w tworzenia arcy mistrzowskich, trzymających w ciągłym napięciu, realistycznych thrillerów medycznych, które zaprowadzą nas do spektakularnego zakończenia. Meritum które dla niektórych może wydawać się szokiem gdyż większość z nas nie spodziewa się takiego obrotu wydarzeń...

~Ja jednak po cichu liczę , na drugi tom?

Pozycja Must Have. Polecam wasza J.K.

Nie czytałam książek obyczajowych autorki, ale czytałam poprzedni thriller wydany przez Wydawnictwo. Spodobał mi się na tyle, że bez zastanowienia postanowiłam sięgnąć po kolejny. Czy było warto?

'Pewne rzeczy zostają w nas na zawsze, pozostawiają trwałe ślady.'

Milena postanowiła zrobić niespodziankę swojej rodzinie i przyjechać bez zapowiedzi do rodzinnego domu. Pech chciał, że nikogo nie było i postanowiła poprosić o pomoc sąsiada z domu obok. Następnego dnia budzi się w sterylnie białym pokoju z krzesłem tortur na środku. Kto ją porwał i w jakim celu?

Historia przedstawiona jest z perspektywy porwanej Mileny i jej siostry Laury, która za wszelką cenę chce ją odnaleźć. Milena przeżywa piekło, oprawca torturuje ją na wiele sposobów i nie sposób sobie wyobrazić przez co przechodzi dziewczyna. Laura z kolei nie potrafi usiedzieć na miejscu, nie jest w stanie w pełni zaufać policji i podejmuje wiele działań na własną rękę. Czy takie zachowanie doprowadzi ją do siostry?

Zastanawialiście się kiedyś czy lepszą sytuacją byłoby bycie porwanym czy zamordowanym na miejscu? Obie sytuacje są dość abstrakcyjne, jednak podczas lektury sama zadawałam sobie to pytanie. Nie potrafię stwierdzić czy potrafiłabym przejść przez piekło, jakie spotkało Milenę. Czy miałabym w sobie na tyle dużo siły walki, aby się nie poddać. Ale z drugiej strony, do takiej walki w ogóle by nie doszło, gdyby śmierć nastąpiła na miejscu, prawda? Nie potrafię zatem jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie i mam nadzieję, że nigdy nie będę musiała na własnej skórze rozważać żadnej z tych dwóch opcji.

'Skóra na całym ciele mnie mrowi, a serce łomocze w klatce piersiowej tak mocno, że zaraz połamie mi żebra,'

Świetna, wciągająca i trzymająca w napięciu historia. Wręcz nie mogłam się oderwać i jak najszybciej chciałam poznać zakończenie. Ono samo niestety nie do końca spełniło moje oczekiwania, bo w moim odczuciu wiele kwestii nie zostało do końca wyjaśnionych. Można się oczywiście domyślić i samemu dopisać sobie pewne kwestie, jednak ja nie lubię takiej formy zakończenia historii. Niemniej jest to zdecydowanie lepsza pozycja od poprzedniej, widać progres u autorki. Sam pomysł na fabułę również okazał się strzałem w dziesiątkę. Polecam gorąco!

'Rozglądam się płochliwie po pokoju, wyzbywając się wszelkich złudzeń - te ściany widziały już wiele. Teraz będą świadkami mojej historii.'

Zawsze kibicuję autorom, którzy nieustannie szukają możliwości rozwoju i podejmują wyzwania polegające na próbowaniu się w nowych gatunkach czy w innej stylistyce. Efekty bywają różne, czasami zdarza się strzał w dziesiątkę, innym razem lekki niewypał, najczęściej jest po prostu dobrze i można to traktować jako ciekawą przygodę.

"Dom obok" to najnowsza książka Klaudii Muniak, która różni się znacznie od tych poznanych przeze mnie do tej pory. Po jej powieści sięgnęłam dopiero w tym roku, więc wciąż doskonale je pamiętam i naprawdę byłam nimi zachwycona. Doceniam ich warstwę psychologiczną, a także wątki związane z różnymi badaniami i eksperymentami. Myślałam, że to jest kierunek, w którym nadal będzie podążać jej twórczość.

Już od pierwszych stron miałam świadomość, że jednak tak nie będzie. Ale zacznę lepiej od pozytywów. Jest to historia niezwykle zaskakująca, skonstruowana tak, że w pewnym momencie cała fabuła nagle rozsypuje się jak domek z kart. Nie sposób się od niej oderwać, bo napięcie jest skrupulatnie i równomiernie rozłożone.

Największy problem mam z narracją. Styl Klaudii Muniak kojarzę przede wszystkim z głębią i z rozbudowaną psychologią postaci, a tym razem sposób pisania zupełnie nie współgrał mi z treścią, był jakby zbyt beztroski. Trudno też wskazać różnice między perspektywami obu sióstr, stylistycznie zlewają się w jedno.

Sama fabuła jest bardzo grubymi nićmi szyta, niemal zupełnie nieprawdopodobna, ale logicznie spójna, co jest dla mnie najważniejsze. Dodatkowo, jak już wspomniałam, autorka wyjątkowo sprytnie zagrała czytelnikom na nosie, ja uwielbiam być tak oszukiwana, bo nawet jeśli intuicja mówi, że coś jest nie tak, to nie sposób się zorientować co, więc ostatecznie wierzy się w to, co czyta.

"Dom obok" nie stanie się moją ulubioną książką Klaudii Muniak. Nie znaczy to jednak, że czytało mi się ją źle, to naprawdę ciekawa i oryginalna historia, po prostu wolę autorkę w tym bardziej psychologicznym wydaniu. W tym przypadku fabuła mogłaby mnie kupić, gdyby wykonanie przypominało inne jej powieści.

Moje 7/10.

Ależ to było dobre! Przepadam za kryminałami czy thrillerami czytanymi jesienią, uwielbiam budować sobie klimat szybkimi wieczorami i mrokiem za oknem, ale w przypadku książki Klaudii Muniak nie wytrzymałam z czekaniem i nawet ciepły słoneczny dzień nie popsuł mi radości z czytania.

Autorka udowodniła nam już kilkukrotnie, że potrafi walczyć z rutyną i skutecznie przegania schematy a jej powieści w tym gatunku aż pękają od nadmiaru zaskoczeń. Mam jednak wrażenie, że w najnowszej książce przeszła samą siebie serwując nam przyprawiający o dreszcze mroczny klimat, duszną atmosferę, lawinę nieprzewidywalności aż w końcu psychodeliczną aurę, która mocno wpływa na wyobraźnię. Dobry opis z okładki, który kusi już na starcie to nic w porównaniu z tym co rozgrywa się na kartach powieści, gdy główna bohaterka wpada w prawdziwe tarapaty.

Milena chciała zrobić rodzinie niespodziankę, ale nie spodziewała się, że to będzie wstęp do jej koszmaru. Nie było rodziców, nie było nastoletniej siostry, ale byli sąsiedzi, którzy udostępnili jej wejście do ogródka. Później nastała ciemność. Skazana sama na siebie, w zamkniętym pokoju, zmuszona została do walki z oprawcą, który miał swój wyższy cel. Nic jednak nie było takie, jakie wydawało się na pierwszy rzut oka a fabuła w zaskakujący sposób sięgała po współczesne wartości.

Do samego końca trudno przewidzieć jak to wszystko się rozegra. Mrok, niebezpieczeństwo oraz ludzka bezwzględność zderzają się z brutalnością, która wydaje się nie mieć granic. Tortury to jedno, lęk o rodzinę to drugie. Główna bohaterka walczy do upadłego, by uwolnić się z piekła i znaleźć najbliższych, ale ta droga będzie usiana licznymi przeciwnościami. Nie chcę zdradzać zbyt wiele z fabuły, ponieważ największą atrakcją jest odkrywanie kolejnych punktów na tej abstrakcyjnej mapie, ale zapewniam, że do ostatniej strony pojawiać się będzie więcej pytań niż odpowiedzi, by ostateczne rozwiązanie wprawiło nas w ogromne osłupienie.

"Dom obok" to bardzo silnie wpływająca na wyobraźnię książka. Nic nie jest tutaj oczywiste, żaden ruch bohaterów nie ma konkretnego przełożenia. Z jednej strony myślimy o syndromie sztokholmskim, z drugiej nic do tego nie pasuje a sceny przeplatają się wzajemnie, by szokować fabularnymi twistami. Dopracowana w najmniejszym detalu, idealna dla fanów gatunku, mroczna, przesiąknięta bólem, nieodkładalna!

~~Zło ma oblicze ludzkiej intencji, a jego narzędzia zawsze znajdują się w czyichś rękach.~~

Granica pomiędzy posiadaniem własnego stylu a byciem przewidywalnym jest niezwykle cienka. Znam kilku autorów, którzy niestety pomylili te dwa elementy ze sobą, a ich powieści stały się schematyczne i przesadnie do siebie podobne. Kiedy ma się na swoim koncie piętnaście powieści można przypuszczać, że ryzyko takiego błędu rośnie. I wtedy wchodzi Ona, cała na biało, za wyjątkiem trzymanej w dłoniach książki, której okładka jest w ciemnych barwach. Klaudia Muniak powraca elektryzującym “Domem obok” i udowadnia, że różnorodność w obrębie jednego gatunku literackiego jest po prostu wypadkową ciężkiej pracy i koncentracji na czytelniku.

Ani słowa o portretach bohaterów i ich motywacjach. Ani krzty o fabule i przebiegu akcji. Choć tytułowy “Dom obok” to naprawdę solidny budynek, na wzór angielski, to wydarzenia rozegrane w powieści wymagają od recenzenta pełnej dyskrecji. Klaudia Muniak napisała thriller kinowy, który moim zdaniem doczeka się adaptacji, ze względu na fenomenalny styl prowadzenia akcji i czekające na czytelnika (widza?) liczne zaskoczenia. Lektura “Domu obok” przypomina oglądanie kliszy z aparatu - przewijamy ją klatka po klatce, kadr po kadrze, uważając by ze strachu nie wypadła nam z rąk i orientując się po czasie, że włosy stają nam dęba, a dłonie drżą.

Thriller Klaudii Muniak jest dla mnie przestrogą, zbiorem sytuacji i zachowań, w których łatwo uśpiona czujność może sprowadzić na nas lawinę krzywd i cierpienia. Przeraziłem się historią kobiety, której odebrano kontrolę nad własnym losem, ale też zyskałem nadzieję, widząc, że nie pogrzebano jej pewności siebie. Zwiedzając “Dom obok” uświadomiłem sobie, że zło ma oblicze ludzkiej intencji, a jego narzędzia zawsze znajdują się w czyichś rękach.

Bądźcie uważni, apeluje między wierszami Autorka, albowiem nigdy nie wiecie, czy tuż obok nie rozgrywa się właśnie czyjś koszmar. Ludzka siła i wytrwałość stanowią oręż w walce z najgorszymi przeciwnościami losu. Jednak wciąż to drugi człowiek najczęściej okazuje się ratunkiem - siostra, rodzic, brat, przyjaciel lub ktoś całkiem obcy, ale dostrzegający wokół siebie więcej, niż inni.

Gdy Milena po zdanych egzaminach postanawia zrobić rodzinie niespodziankę i wsiada w pociąg do rodzinnego domu, nie podejrzewa nawet jak okrutną niespodziankę dla niej los przygotował.

Dom zamknięty na głucho, wokół ciemności i tylko w sąsiednim domu oświetlone okno, zwiastuje czyjąś obecność. Dziewczyna postanawia poprosić sąsiada o pomoc...

"Dom obok" to thriller , który od pierwszych stron wbija czytelnika w fotel i do samego końca trzyma w swoich szponach. Pełna napięcia akcja sprawia, że tę książkę poprostu wchłania się za jednym zamachem. Rewelacyjna fabuła, która ukazuje okrutną stronę człowieka i jednocześnie wielką determinację do walki mimo bólu. A z drugiej strony miłość siostrzana, która nie bacząc na przeszkody, nie pozwala się poddać i prze do przodu, byle tylko zdążyć nim będzie za późno. Czy jej się uda? Czy Milenie nie zabraknie woli do walki? Jakie tajemnice skrywa dom obok?

Gdy myślisz, że idziesz dobrym tropem i rozwiązanie jest już na wyciągnięcie ręki, wtedy właśnie prawda zaczyna odkrywać swoje zaskakujące oblicze..

Sytuacja Mileny, głównej bohaterki thrillera „Dom obok” Klaudii Muniak pokazuje, że spontaniczne decyzje i nieinformowanie bliskich o swoich krokach mogą skończyć się tragicznie. Gdy dziewczyna decyduje się przyjechać bez zapowiedzi z Gdańska do podwarszawskiej Zielonki nie spodziewa się, że plotki krążące o sąsiadach z domu obok będzie miała nieszczęście sprawdzić na własnej skórze.

Naprzemienna narracja sióstr, Laury i Mileny jest niczym mrożący krew w żyłach pojedynek dwóch światów, w których niedowierzanie przeradzające się w przerażenie związane z zaginięciem siostry konkuruje z obezwładniającym strachem przed oprawcą. Wspólna linia czasowa to wyścig z beznamiętnie tykającym zegarem, który dla Laury okupiony jest okrutnymi torturami.

Autorka genialnie buduje klimat powieści począwszy od umiejscowienia akcji w kameralnym osiedlu otoczonym lasem budzącym ciarki w obliczu bieżących zdarzeń, poprzez trafne nazwanie emocji bohaterów w sytuacji krytycznej, po perfekcyjne wręcz poprowadzenie fabuły z jej nieoczekiwanymi zwrotami.

Ukazuje również ogrom ludzkiego okrucieństwa i motywy, które gdyby nie były sadystyczną i bezprawną drogą na skróty, dla wielu z nas okazałyby się zrozumiałe, a wręcz godne pochwały.

„Dom obok” jest moim trzecim spotkaniem z twórczością Autorki, a każde kolejne oceniam coraz wyżej. Cieszę się, że po fascynacji thrillerami medycznymi Tess Gerritsen, czy Michaela Palmera mogę ekscytować się świetnymi powieściami tego gatunku dzięki rodzimej Autorce. I Was również gorąco zachęcam, bo ta powieść to kilka godzin nieprzerwanych i silnych emocji, a tego przecież szukamy w thrillerach.

Nie mogłam przez nią spać haha! Ale to bardzo dobrze. Właśnie tego trzymania w ciągłym napięciu oczekuję od świetnych thrillerów. Genialna!

Małe zamknięte osiedle, otoczenie pięknych lasów i dom obok... Sąsiedzi, mijani codziennie i plotka, która zasiała ziarnko niepokoju w sercach mieszkańców tego pięknego miejsca.

Milena po zdaniu ważnego egzaminu chcąc zrobić niespodziankę rodzicom i siostrze bez zapowiedzi przyjeżdża do domu rodzinnego. Jednak co dziwne nie zastaje swoich bliskich. Zapada zmrok, zapasowe klucze zniknęły a komórka kobiety rozładowała się. Milena prosi o pomoc sąsiadów z domu obok... Tego domu obok...

Gdy budzi się ona w zamkniętym pokoju, nie pamięta wydarzeń z poprzedniej nocy osacza ją uczucie paniki. Zaczyna się koszmar dziewczyny.

Zaniepokojona brakiem kontaktu z siostrą Laura rozpoczyna jej poszukiwania. Czy uda się jej odnaleźć Milenę?

Kochani "Dom obok" to fenomenalny thriller. Tu nic nie jest oczywiste, wszechobecny niepokój, okrucieństwo i ból. Z drugiej strony wielka siostrzana miłość, która nie pozwala odpuścić, która daje siłę, wiarę i nadzieję.

Polecam Wam tę książkę, ale przygotujcie się na potężną dawkę okrucieństwa, które wywołuje mdłości. Autorka perfekcyjnie oddała emocje. Przedstawia umysł psychopatycznego mordercy, który spełnia swoje żądze. Dla mnie jest to jeden z lepszych thrillerów jakie przeczytałam.

Pośród przerażającej bieli ścian - panika twoja i strach.

Pośród miejsca niczym piekło najgorsze na ziemi - udręka twoja i koszmar.

Pośród oplatających cię niczym macki ścian - nadzieja twoja i wiara.

I twarz, która bólem cię karmi. Psychicznym i fizycznym.

Niewyobrażalnym.

W szponach psychopaty się znalazłaś.

Jak wiele cierpienia w stanie jesteś znieść?

Ofiara. Oprawca.

Jej strach. Jego trauma z dzieciństwa.

Jej okaleczenie. Jego powrót do piekła dziecięcych lat.

Jej wola walki i wytrwałość. Jego oczy bólem zamglone.

Wydźwięk tej książki jest mocny. Bardzo mocny. Nasycona jest ona bólem. Potężnym. Przerażającym. Takim, które trudno jest sobie wyobrazić. Ten ból jest tak realny i przejmujący. Tak namacalny i rzeczywisty, że zdaje się, jakby czytelnik odczuwał go razem z ofiarą.

Takie emocje lubię. Lubię odczuwać ten dreszcz strachu. Niepokoju. A z tej historii strach i niepokój, ból i cierpienie zdają się wręcz wylewać.

Ale „ Dom obok ” oprócz mocnego akcentu zawiera również obraz nadziei i nieograniczonej woli walki. O bliską osobę, ale też o siebie. Człowiek to silna istota. Jest w stanie przetrwać wiele. Nie można porzucać nadziei. Nie można swojego losu na pastwę oddać.

Twórczość Klaudii Muniak przemyca wartości ważne, ale też intrygujące. Innowacyjność technologii medycznych. Czy trzeba się bać tego, co nowe? Co może nam uratować życie? Ułatwić? Czy raczej dać szansę i szanować postęp? A może to człowieka trzeba się bać? I tego, czym ten postęp w rękach chorych ludzi może się stać?

Autorka daje do myślenia. I to lubię w jej twórczości.

Gdyby portret psychologiczny oprawcy był bardziej rozbudowany, to byłaby najlepsza książka Autorki, jaką przeczytałam. Chciałabym wniknąć do wnętrza jego umysłu, poznać bardziej jego pobudki i uczucia mu towarzyszące. Tego mi odrobinę zabrakło, choć cała gama emocji skutecznie mi to wynagrodziła.

𝔻𝕠𝕞 𝕠𝕓𝕠𝕜

Recenzja przedpremierowa

Chociaż mam dla Was jeszcze kilka recenzji "zaległych" to tę chciałam Wam przedstawić na bieżąco, skończyłam czytać wieczorem wczoraj 🤭

Ta książka weszła mi na raz, pochłonęła totalnie.

Kocham thrillery, horrory i kryminały zarówno w książkach jak i filmach dlatego nie wachałam się sięgnąć po książkę @klaudiamuniak

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i jestem bardzo na tak na kolejne!

Akcja toczyła się cały czas, pełna tajemnic i mroku a nawet bólu.

Nie zwalniała ani na chwilę.

Świetnie wykreowane i bardzo realistyczne postacie, które mogą żyć obok nas - z pewnością tak jest chociaż nie zawsze prawda wychodzi na jaw a także nie każdy sąsiad jest podejrzany 🤭

Mamy tu do czynienia z sadystycznymi osobami, które same kiedyś przeżyły piekło a teraz fundują je Milenie.

Dziewczyna jest torturowana i prowadzone są na niej eksperymenty medyczne.

Natomiast Milena się nie poddaje i pomimo tortur przetrwała a także uciekła oprawcom.

Jednak czy na pewno jest wolna?

Rodzina, a zwłaszcza młodsza siostra Mileny, Laura porusza niebo i ziemię by odnaleźć siostrę.

W kręgu głównych podejrzanych są sąsiedzi z domu obok.

Tylko czy to naprawdę oni?

Kto stoi za porwaniem studentki?

Intrygująca, mroczna, pełna napięcia i wciągająca - tak w skrócie mogę określić książkę 𝔻𝕠𝕞 𝕠𝕓𝕠𝕜 , której premiera już 26 lipca 🔥

Polecam serdecznie, ta historia Was wciągnie i przeczołga do granic, z pewnością zapamiętacie ją na długo a końcówka będzie dla Was totalnym zaskoczeniem 😱

Jest wysoko na mojej liście top tego miesiąca 🙌

Cieszę się bardzo, że rodzimi autorzy są tak uzdolnieni.