Dom numer pięć

Piotr miał dwanaście lat. Od urodzenia cierpiał na wadę wzroku. Z roku na rok widział coraz mniej. Obecnie nie był w stanie poruszać się bez okularów, przez co dla większości kolegów i nauczycieli był niemal niezauważalny. Do każdej drużyny wybierano go jako ostatniego, nie wymagano od niego zbyt wiele, a zajęcia WF-u zwykle spędzał na ławce rezerwowych. Wszystko zmieniło się w czasie lekcji z panem Gliwiuszem. „Umiesz szybciej, stać cię na więcej!” – nauczyciel nie widział w chorobie Piotra usprawiedliwienia, by nie stawiać mu wyzwań. Nikt się jednak nie spodziewał, że drużyna, w której był Piotr wygra mecz koszykówki! I to mecz przeciwko drużynie Eryka, klasowego dręczyciela. Szkolny łobuz postanowił zemścić się na Piotrze, drwiąc z niego i zabierając mu okulary. To był jednak dopiero początek!

Gdy Piotr skończył lekcje, pod szkołą czekał na niego Eryk. Konflikt wisiał w powietrzu. Niedowidzący chłopiec miał dwa wyjścia – czekać, aż Eryk wyładuje na nim całą swą złość lub uciec. Wiedząc, że bez okularów nie ma szans w bezpośrednim starciu, Piotr postanowił biec ile sił. Choć niewiele widział, kierował się instynktem. Gdy trafił na ogródki działkowe, był przekonany, że udało mu się uciec oprawcy. Nic bardziej mylnego. Eryk deptał mu po piętach. Gdy Piotr dostrzegł przed sobą majaczący budynek nie wahał się ani chwili. Nie wiedział jednak, że przekraczając jego próg wspólnie z Erykiem przeniesie się w sam środek tajemniczej krainy, ogarniętej wojną. Chłopcy zostaną wciągnięci w wir zupełnie niezrozumiałych dla nich wydarzeń… Co więcej, za drzwiami niezwykłego domu numer pięć Piotr odzyska wzrok, a Eryk go straci! Jak sobie poradzą w środku wojennej zawieruchy? Jak przyjmą tę nieoczekiwaną zamianę ról?

„Dom numer pięć” to jedna z tych książek, o których nie sposób mówić czy pisać zaraz po zakończeniu lektury. Wymaga ona dłuższej refleksji. Wszystko to, co dzieje się po przekroczeniu progu tytułowego domu jest bardzo metaforyczne. Gdy Eryk i Piotr wchodzą do chaty Kapitana, stają się bohaterami zupełnie innej opowieści. Trwa wojna. Chłopcy przez swoją nieuwagę wypuszczają gołębia, który miał dostarczyć bardzo ważny meldunek. Teraz to na ich barkach spoczywa obowiązek dostarczenia żołnierzom informacji o pozycjach, zajmowanych przez wroga. Nie dotrą jednak do celu. Po drodze wydarzy się wiele, a wszystkie przeciwności losu i stoczone bitwy będą dla obu chłopców źródłem wielu zaskakujących, często bolesnych refleksji.

Justyna Bednarek to autorka, która wielu młodym czytelnikom kojarzy się z lekkimi i bardzo dowcipnymi powieściami dla dzieci. Pragnę jednak ostrzec, że tu nie znajdziecie zabawnych dialogów i uroczych bohaterów.

„Dom numer pięć” to powieść, której uniwersum do złudzenia przypomina czasy drugiej wojny światowej. Łapanki, egzekucje, żołnierze z mundurami z trupią czaszką… Trudno o bardziej przejmujące tło dla wydarzeń, których będziemy świadkami. W tych niewyobrażalnie trudnych okolicznościach dwóm chłopcom przyjdzie zmierzyć się nie tylko z wrogim wojskiem, ale przede wszystkim z własnym sumieniem. Eryk przekona się, jak trudno jest znosić protekcjonalne traktowanie. Na własnej skórze odczuje jak bolesna bywa bezsilność wobec drwin i przemocy. Piotr zaś stanie przed pokusą zemsty. Czy wykorzysta swoją pozycję, by wyrównać rachunki wobec kolegi?

Przesłanie „Domu numer pięć”, choć od początku wydaje się być oczywiste, mimo wszystko zaskakuje. „Dopóki na świecie dzieciaki będą się przezywać, robić sobie krzywdę, zabierać okulary i kopać w bolące kolana, ta wojna nigdy się nie skończy!” (cyt. J. Bednarek „Dom numer pięć” str. 81, Wyd. Literackie 2021r.). Trudno o bardziej dobitne słowa. Trudno o lepsze przesłanie. Jeśli chcemy walczyć o pokój na świecie, musimy zacząć od siebie. Od tych drobnych gestów, słów, które ranią równie mocno jak kamień.

„Dom numer pięć” to książka, którą po prostu trzeba przeczytać. Ta opowieść o przemocy, odrzuceniu, akceptacji, przyjaźni i odwadze porusza, zostawia ślad, boli. I to właśnie dlatego jest tak bardzo potrzebna. Niezwykle wartościowa fabuła, piękne przesłanie i pojawiające się tu i ówdzie bardzo sugestywne ilustracje sprawiają, że jest to historia wywołująca wiele emocji. Bardzo się cieszę, że mogłam ją przeczytać… Z pewnością do niej wrócę.

Polecam tę książkę czytelnikom od 12. roku życia.

Czytelnicze Podwórko

Piotrek ma dwanaście lat i prawie nie widzi, gdyż od dziecka systematycznie pogłębia się jego wada wzroku. Z tego powodu spotyka się z wyśmiewaniem i obrażaniem w szkole. Jego największym dręczycielem jest Eryk, który nie przepuści żadnej okazji, aby z niego pożartować. Pewnego dnia, kiedy Eryk zabiera Piotrkowi jego okulary, trafiają na opuszczone działki, gdzie odnajdują tajemniczy dom z numerem pięć. Po wejściu do niego role się odwracają – to Eryk jest prawie niewidomym chłopcem a Piotrek ma doskonały wzrok. Czy Piotrek wykorzysta tę sytuację, aby zemścić się na Eryku? Jakie przygody czekają ich w zupełnie innym świecie?

To już kolejna pozycja pani Justyny, z którą miałam okazję się zapoznać. Razem z moimi uczniami pokochaliśmy przygody niezwykłych skarpetek, dlatego z wielkim entuzjazmem sięgnęłam również po najnowszą jej książkę. Już sama okładka bardzo przyciąga wzrok, a jej opis tylko potęguje zainteresowanie.

To była piękna i wzruszająca historia. Autorka zawarła w niej bardzo ważne przesłanie. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Nawet młodsze dzieci w zupełności poradzą sobie z jej treścią, gdyż jest napisana bardzo prostym i przystępnym językiem. Jednak najważniejsze, że zmusza do refleksji i zastanowienia się nad swoim postępowaniem.

Obrażanie, szykanowanie, wyśmiewanie i ubliżanie to jedne z najpopularniejszych form przemocy stosowanych w szkołach. Zazwyczaj ofiarami padają osoby najsłabsze, w których obronie nikt nie staje, i które nie mogą na nikogo liczyć.

Przygoda ukazana w tej opowieści pokazuje również, że czasami role mogą się odwrócić i nigdy nie wiemy, na kim przyjdzie nam polegać, dlatego nie warto traktować innych tak, jak sami nie chcielibyśmy być traktowani. A poza tym jest po prostu fascynującą i wciągającą przygodą, której zakończenia jesteśmy bardzo ciekawi.

Samo zakończenie natomiast to było wielkie zaskoczenie, zupełnie się nie spodziewałam, że autorka obierze właśnie taki kierunek. Śmiało mogę napisać, że nie żałuję ani jednej chwili, którą spędziłam przy tej lekturze.

Uważam, że jest to pozycja, którą możemy poczytać z dziećmi, którą mogą przeczytać same dzieci, ale również taką, po którą chętnie sami sięgniemy. Historia w niej zawarta może być wstępem do rozmów wychowawczych, nie tylko wtedy, kiedy zmagamy się z wyżej wymienionymi problemami.

Dwunastoletni Piotrek, któremu od najmłodszych lat pogarsza się wzrok, jest ofiarą drwin Eryka z tej samej klasy. Gdy pewnego dnia chłopak musi uciekać przed swym dręczycielem, trafia wraz z nim do dziwnego domu i wszystko ulega zmianie. To Eryk ma problemy ze wzrokiem, a Piotr nagle widzi bardzo dokładnie. Okazuje się też, że wszystko wokół domu się zmieniło i okoliczne "stare działki" to teraz teren działań wojennych.

Właścicielem domu okazuje się "Kapitan", który zleca chłopakom niebezpieczną misję, z której ciężko będzie im wrócić w niezmienionym stanie, a jest też możliwe, że nie wrócą wcale...

Czy Piotr okaże wyrozumiałość i pomoże Erykowi, czy będzie wolał się zemścić za lata prześladowań? Czy chłopcy wrócą do swoich rodzin? Tego już musicie dowiedzieć się sami...

.

Autorką powieści jest znana z serii książek o poszukujących wolności i przygód skarpetkach, jednak tym razem swoją historię kieruje do trochę starszych czytelników. Wydaje mi się, że tak 10+

Jest to niezwykle mądra opowieść o odrzuceniu i akceptacji, o odwadze i strachu, o prześladowaniu i przyjaźni... Książka, która może uświadomić młodym ludziom jak łatwo stać się dręczycielem, gdy się jest silniejszym, ale też pokazuje, do czego może doprowadzić taka postawa.

.

Przyznam, że gdy chłopcy trafili alternatywnej rzeczywistości, to nie byłam do końca pewna, czy nie zostało tam wtłoczone zbyt dużo pomysłów, jednak czytając dalej zrozumiałam, że grupie docelowej nie będzie to przeszkadzać. Początkowo wydawało mi się też, że będzie to historia typowo dla chłopców, jednak znowu musiałam zmienić zdanie, gdyż jest to uniwersalna historia, w której każdy znajdzie coś dla siebie.

[Adres usunięty]

"Dom numer pięć" Justyna Bednarek

Dwunastoletni Piotrek z powodu bardzo słabego wzroku staje się ofiarą prześladowań w szkole. Ma już tego dość. Bez okularów nie widzi nic, a koledzy z klasy mają z tego ubaw. Gdy jeden z gnębicieli zaczepia chłopca zabrawszy mu wcześniej okulary, ten biegnie co sił w nogach trafiając wraz z Erykiem na stare działki, na których natykają się na dom, a w nim Kapitana, który zleca im bardzo ważną misję do spełnienia...

"Dom numer pięć" to utwór przeznaczony typowo dla młodszego odbiorcy. Historia przedstawiona przez autorkę niesie za sobą podstawowe wartości, które staramy się wpoić dzieciom od małego, by w przyszłości stali się dobrymi ludźmi, rodzicami, przyjaciółmi.

Jest to opowieść, która od pierwszych stron wzrusza, chwyta czytelnika za serce i sprawia, że podczas tej krótkiej lektury odczuwamy całą gamę emocji - od złości, przez łzy, aż po radość i poruszenie.

Justyna Bednarek postarała się jak tylko mogła ukazać w sposób przystępny narastający z roku na rok problem, a mianowicie prześladowania wśród dzieci i młodzieży z powodu wyglądu, statusu majątkowego lub chorób.

"Dom numer pięć" to też historia o odrzuceniu, samotności w społeczności szkolnej, kompleksach związanych z wyglądem, wsparciu w chwilach zwątpienia ze strony rodziców, ale także o relacjach międzyludzkich grających pierwsze skrzypce w utworze. Książka ta choć krótka uświadomi nam, że nie należy się poddawać, wątpić w siebie i swoje umiejętności. W końcu każdy nas ma smykałkę do czegoś innego, wszyscy czujemy się dobrze w określonej dziedzinie.

Mimo, że autorka w prostych słowach przekazała czytelnikom tyle dogłębnej prawdy moralnej to mam dużej wątpliwości co do objętości książki oraz stylu w jakim została ona napisana.

Wedle mojego gustu "Dom numer pięć" mógł mieć rozwinięte niektóre wątki, gdyż podczas czytania wypatrzyłem, że wydarzenia rozgrywające się na kartach powieści dzieją się ot tak. Nie mają one uzasadnienia.

Styl pisarski Justyny Bednarek momentami jest wprost dziecinny, infantylny i zbyt prosty, uważam, że gdyby autorka wprowadziła do tekstu więcej opisów, krótkich opisów, to książkę czytało by się o niebo lepiej.

Polecam.

⭐7/10

Więcej recenzji znajdziecie na moim instagramie: [Adres usunięty]

"Dom numer pięć" to powieść autorstwa Justyny Bednarek. Było to moje pierwsze podejście do twórczości Pani Bednarek. "Dom numer pięć" opowiada o Piotrku, któremu z roku na rok pogarsza się wzrok. W wieku dwunastu lat mógł już powiedzieć, że bez okularów praktycznie nic nie widzi. Ba, nawet w nich widoczność miał bardzo ograniczoną. Jego życia z pewnością nie umilał fakt, że był ofiarą klasowego dręczyciela. Życie chłopców ulega diametralnej zmianie, gdy pewnego dnia - zbiegiem przypadków - trafiają do niezwykłego domu, stojącego na terenie opuszczonych działek. To właśnie w tym momencie role chłopców się odmieniają. Piotrek zyskuje wzrok, a Eryk - jego dręczyciel - go traci. Okazuje się, że muszą odegrać kluczową rolę w wojnie między dwoma ludami. Czy to wszystko dzieje się naprawdę? Może Piotrek ma halucynacje? Czy to normalne, że słyszy głos kota w swojej głowie? O dziwo, książka ta budziła we mnie bardzo mieszane uczucia. Z początku byłem do niej trochę sceptycznie nastawiony. Początek od razu chwycił mnie za serce. Dalej książka wydawała się być dosyć infantylna, natomiast pod koniec wręcz brutalna. Momentami trzymała w napięciu, a momentami miałem ochotę się śmiać. Zakończenie rozłożyło mnie na łopatki. Wydarzyło się w nim wszystko, czego się nie spodziewałem. Łzy same stanęły mi w oczach i szeroki uśmiech wyrósł na mojej twarzy. Nie będę mówił, co dokładnie się wydarzyło - ale uwierzcie, warto było przeczytać tę książkę chociażby dla płynącego z niej morału. Opowieść ta mówi o przyjaźni, akceptacji, wsparciu, odwadze. Przemiana bohaterów została cudownie przedstawiona. Myślę, że młodszym czytelnikom spodoba się ta pozycja. Co więcej, uważam że każdy rodzic powinien sprawić ją swoim pociechom. Naprawdę warto.