Dom Holendrów

„Dom Holendrów” to niezwykła i porywająca opowieść o rodzinnych więzach. Ann Patchett zarysowała historię amerykańskiej rodziny. Historię, od której nie sposób się oderwać, a przemyślenia płynące z tej lektury niosą ogromną wartość. To bardzo ciekawe, psychologiczne spojrzenie na rodzinę.

Autorka z dbałością o każdy szczegół utkała historię, dzięki której możemy przyjrzeć się losom Danny’ego i Maeve’a. Oboje wychowywali się w domu, którego okna rozjaśniały się ciepłym światłem. Niestety ich dzieciństwo nie rozświetlało się ciepłymi barwami. Opuszczeni przez matkę, która wybrała pomoc ubogim w Indiach zmuszeni byli na samodzielne dorastanie. Starsza siostra opiekowała się bratem, chcąc stworzyć mu namiastkę matczynej opieki. Po latach postanawiają przyjechać przed dom. Czy wspomnienia są tak mocne, że nie potrafią zapomnieć o chwilach spędzonych w domu, w którym dorastali? Co takiego wydarzyło się, że czują z nim tak ogromną więź?

Wgłębiając się w tę fabułę czujemy smutek jak i również snujemy wiele rozważań. Historia, którą poznajemy opowiadana jest z perspektywy Dannye’ego. Bohater dzieli się z nami traumatycznymi doświadczeniami, które miały ogromny wpływ na ukształtowanie się jego osobowości. Ogromną rolę odgrywa tutaj bliska relacja Dannyego z siostrą, która była dla niego niczym matka. Chłopak również starał się być dla siostry opoką. Pomimo braku matki, wspierali się w poczuciu wzajemnej dbałości.

„Dom Holendrów” to niezwykła, refleksyjna podróż podejmująca trudną tematykę. Ta powieść dzięki temu ma całkiem inny emocjonalny wymiar. Podzielona na trzy części niesie ze sobą bardzo ważny przekaz, który „zmusza” nas do wewnętrznej dyskusji na temat rodzinnych relacji.

Na uwagę zasługuje również styl autorki. Ann Patchett ubrała tę bolesną historię w wyjątkowy styl, sprawiając, że pomimo trudnego przekazu stworzyła piękną powieść. Piszę stworzyła, a nie napisała, ponieważ ta powieść to dzieło literackiej sztuki. Pisarka zarysowała również bardzo wyraźne portrety psychologiczne bohaterów.

„Dom Holendrów” to powieść pełna smutku, lecz nie tylko. Znajdziemy tutaj radość i ogrom miłości rodzeństwa, które łączyła ogromna i ważna więź. Więź, która dawała otuchę w trudnych chwilach, napełniając wzajemnym poczuciem bezpieczeństwa między Dannym i Maeve.

Książkę Ann Patchett można zapisać na regale z powieściami obyczajowymi, czy też psychologicznymi. A już na pewno warto umieścić ją na półce Najlepszych Interesujących Książek. Zdecydowanie polecam!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Znak, Znak Literanova [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

W ogromnych oknach Domu Holendrów powoli zapalają się światła. Ludzkie sylwetki poruszające się między pokojami tworzą na ścianach tańczące cienie. Teraz wszystko widać jak na dłoni, opadają maski, oddzierają się zasłony przykrywające emocje. Teraźniejszość i przeszłość przeplatają się niczym dwie cienkie strużki papierosowego dymu unoszącego się z zaparkowanego nieopodal samochodu, gdzie Danny i Meave wspominają swoje dzieciństwo i zastanawiają się co tak naprawdę się w nim wydarzyło.

Dom Holendrów to powieść niezwykła, w której niby nic szczególnego się nie dzieje, ponieważ bohaterowie kolejno wspominają lata swojego dzieciństwa, młodości, aby przeanalizować łączące ich relacje i zastanowić się nad wielką nieobecną w ich życiu - matką, a jednak czyta się ją z wypiekami na twarzy. To z pewnością zasługa niezwykle pięknego i lekkiego języka z jakiego autorka wraz z tłumaczką stworzyły tę książkę. To też osiągnięcie jednego z jego intrygujących bohaterów - Domu Holendrów, który niczym szkło powiększające uwypukla i uwidacznia problemy oraz trudne rodzinne relacje.

To opowieść o korzeniach i przeszłości, która kotwiczy nas w życiu. Można próbować się od nich odcinać, zapomnieć, traktować je z pobłażaniem, a jednak w pewnym momencie dają o sobie znać i ciężko się od nich uwolnić. Każdego z bohaterów gnębi skierowana w różnych kierunkach złość, poczucie krzywdy, niesprawiedliwości i osamotnienia. Najsilniejsze emocje są związane z matką, która opuściła męża i dzieci. Czy takiej osobie można jeszcze przebaczyć? Ile jest warte uczucie wolności, które następuje po zerwaniu wzajemnych żalów i pretensji? Autorka zadaje te pytania w niezwykle dojrzały, mądry sposób nie pozbawiony wrażliwości i prostoty, ponieważ ta historia nie ma w sobie nic nadzwyczajnego, a jednak przez to wywołuje sporo emocji. Uświadamia też, że każdy z nas jest na tym świecie po coś, ma jakieś zadanie do wykonania czasami kosztem innych spraw i powinności. Nie warto rozmieniać się na drobne i unieszczęśliwiać siebie i innych.

Polecam, świetna i bardzo klimatyczna opowieść, która wędruje na półkę z ulubionymi książkami.

Cóż to za książka – cicha, porywająca fabuła, mistrzowskie zwroty akcji i niebanalne postaci. A do tego zaskakujące zakończenie. Wspaniała!

„Dom Holendrów” to opowieść o rodzinie, którą łączy rezydencja z 1922 roku. Cyril Conroy wynajmuje odnowione przez siebie stare budynki. Chcąc zrobić żonie niespodziankę, kupuje Dom Holendrów, starą posiadłość z intrygującą historią. Jednak kobieta nie czuje się w nim komfortowo, chce pomagać biednym, żyć z nimi w skromnych warunkach. Pewnego dnia znika, niewielu potrafi wyjaśnić, gdzie jest i dlaczego porzuciła rodzinę, pojawiają się domysły, że wyjechała do Indii, aby opiekować się potrzebującymi. Kobieta porzuca przede wszystkim dzieci – Maeve i Danny’ego, które próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Maeve chcąc zapewnić młodszemu bratu normalny dom, wciela się w rolę jego opiekuna i zmienia całe swoje życie.

Narratorem jest Danny, ukazuje traumę z dzieciństwa i trudne relacje rodzinne. Jego narracja przeplata przeszłość z teraźniejszością, powoli odkrywa wydarzenia, które ukształtowały rodzeństwo. Bliskie relacje między nimi były wyjątkowe, mogli na siebie liczyć. Autorka wspaniale przedstawiła ich oddanie i wzajemną troskę. Uwypukliła najprostsze zachowania, a zarazem najpiękniejsze.

Książka ukazuje konflikt między pamięcią a refleksją, pewnym wyobrażeniem z dzieciństwa a dojrzałą analizą. Temat może wydaje się oklepany, ale tym, co czyni tę powieść wyjątkową, jest swego rodzaju prostota. Pisarka ukazuje wydarzenia zarówno z punktu widzenia dziecka, jak i dorosłego, którzy dzielą się swoimi spostrzeżeniami, oszustwami, próżnością, okrucieństwem i namiętnością. A zakończenie? A zakończenie opowieści jest trudne do odgadnięcia, bo ważą się ludzkie losy. Ta książka, pomimo trudnego tematu, jest takim plasterkiem na zbolałe serca. Polecam!

Książa Dom Holendrów napisana przez Ann Patchett to bardzo dobra książka. W powieści zdecydowanie przeważa smutku, lecz nie tylko. Jest winie sporo radość przede wszystkim opartej na miłości oraz więzi rodzeństwa. To właśnie to wzajemne wsparcie w trudnych chwilach skłania do myślenia. Przyznaję, że ta książka to niewątpliwie jedną z moich ulubionych powieści, które ostatnio czytałem. W książce dużo jest bólu i żalu z przeszłość, która uparcie nie chce odejść w niepamięć, przez co blizny na sercu nieustannie przeplatają się z teraźniejszym stanem emocjonalnym bohaterów. W trakcie czytania towarzyszyły mi takie uczucia jak nostalgia i tęsknotą. Polecam.

Książka po której wiele się spodziewałam, bardzo wiele. Nie zawiodłam się. Nic z tych rzeczy. Chociaż nie ukrywam, nie wszystko było takie, jak sobie to wcześniej wyobraziłam. Co nie znaczy, że było gorsze. Nic takiego. Po prostu inne.

Patchett niezwykle drobiazgowo, poruszająco i realistycznie opowiada nit o sagę, ni to dzieje kilkorga członków jednej rodziny.

Jednak nie są to dzieje całej rodziny w pełnym rozumieniu tego słowa. Trafniejszym określeniem będzie napisanie, iż to dzieje rodzeństwa, brata i siostry, ukazane na tle dziejów rodziny, wydarzeń, które doprowadziły, iż ta dwójka jest tym kim jest i postępuje tak, a nie inaczej.

Wszystko rozpoczyna się w 1946 roku w Filadelfii. Tytułowy Dom Holendrów to ich dom rodzinny, miejsce w którym rodzeństwo dorastało, dom, z którego pewnego dnia wyszła ich matka, która zamiast opieki nad dziećmi i życia w pozornie idealnym miejscu wybrała pomoc ubogim w Indiach. Ten dom to także spełnienie jednego z wielu marzeń ich ojca, głowy rodziny. To jego szczęście. Ale czy ich, dzieci także? Czy może bardziej przekleństwo?

Mamy do tego śmierć, traumę, złą macochę, wypędzenie z domu i próbę radzenia sobie w życiu.

Dużo się w tej książce dzieje. Jednak te wydarzenia są opisywane niespiesznie, powoli, niejako z namaszczeniem, ale przy tym bardzo ciekawie. Nie ukrywam, książka wciąga. Może nie od razu od pierwszej strony, ale wciąga. Jest po prostu bardzo dobrze napisana.

Poza tym porusza kwestie, które w mniejszym lub większym stopniu gnębią większość z nas.

Wydarzenia, o których napisałam są bardzo ważne. Ale to jakby początek, coś pobocznego w tej historii. Jej osią, częścią najważniejszą są relacje rodzeństwa, Danny’ego z jego starszą siostrą, Maeve. To wokół nich dzieją się wszystkie wydarzenia, toczy się akcja. To bazując na nich autorka snuje swoje rozważania, ukazuje całą otoczkę, wydarzenia. A ta relacja, wzajemne stosunki brata i siostry są bardzo ciekawe, znamienne, ale i bardzo dziwne. Chociaż biorąc pod uwagę wszystkie wydarzenia....

Pełno w nich nadziei wymieszanej ze swoistym poddaństwem, podziwem, ba wręcz w niektórych momentach uwielbieniem. Jedna osoba podziwia drugą, bezkrytycznie, jedna od samego początku opiekuje się tą drugą. Jednak przez kolejne wersy historii przebija także frustracja, jakby tłumiona złość. Generalnie to ogromne nagromadzenie złych, bardzo złych emocji, z którymi bohaterowie próbują sobie jakoś dać radę.

Dwójka dzieci, póżniej dorosłych ludzi w zasadzie od zawsze zdana na siebie. To sprawiło, iż ich stosunki stały się takie, a nie inne. Ich losy śledzimy na przestrzeni kilku dekad. Autorka świetnie to ukazała. Mijają lata, kolejne dekady, a ich wzajemne stosunki nie ulegają zmianie. W każdym z nich narasta za to napięcie, frustracja, żal. Bo miało być inaczej.

Książka jest bardzo emocjonalna. Już od pierwszej strony pochłania nas fala emocji. Smutek, gniew, nadzieja, żal, gniew, uraza to główne uczucia w różnym stopniu przewijające się przez całą fabułę. Mocne, momentami smutne, może nawet trochę dołujące. A z pewnością dające do myślenia i bardzo poruszające.

To także poruszające studium ludzkich zachowań, ich konsekwencji i opowieść o własnej tożsamości, poszukiwaniu miejsca na ziemi, szczęścia.

Całość bardzo, bardzo dobra, ciekawa, poruszająca i godna polecenia. Na długo pozostanie w mojej pamięci. Zachęcam do lektury.