Dama z wahadełkiem

Kiedy opadną złudzenia

„Los bywa przewrotny i zadziwiająco okrutny. Niweczy nasze plany i niszczy nadzieję, ale ona zawsze się w końcu odradza.”

Wyobraźcie sobie starą posiadłość na wzgórzu otuloną nieprzeniknioną mgłą, późny wieczór, salon, ogień w kominku i grono dobrych znajomych trzymających się za ręce. Właśnie odbywa się seans

spirytystyczny podczas którego dojdzie do tragedii, której nikt nie będzie umiał racjonalnie wytłumaczyć, a to jest dopiero początek dramatów. Zaczynają się dziać dziwne rzeczy, nocą pojawiają się w oknach sylwetki duchów, w ogrodzie lampiony z dyni, mieszkańcy mają wrażenie, że po całej posiadłości kręcą się goście z zaświatów, a stopniowe narastanie strachu potęguje gęstniejąca mgła. Wkrótce dochodzi do kolejnej zbrodni i już nie ulega wątpliwości, że morderca czai się wśród gości.

Madeline Hyde, po zawodzie miłosnym postanowiła przyjechać do posiadłości ukochanej ciotki na Wzgórzu Mgieł. Liczyła, że znajome okolice znane z dzieciństwa, uleczą jej złamane serce, lecz udział w seansie spirytystycznym podczas którego poznała przystojnego Gabriela zmieni jej życie na zawsze. Madleline nie przypuszcza, że fascynacja młodym mężczyzną, który skrywa wiele tajemnic nie ukoi jej nerwów i nie uleczy ran w jej sercu.

Paulina Kuzawińska zabrała mnie na angielskie wrzosowiska, gdzie snuje gotycką opowieść w klimacie wiktoriańskiej epoki. Zahipnotyzowała magiczną scenerią, mrocznym klimatem, aż gęstym od sekretów i tajemnic. Pierwszoosobowa narracja pozwoliła mi razem z główną bohaterką snuć przypuszczenia i dopasowywać elementy układanki. Kto zamordował i dlaczego? Jaką tajemnicę kryje

stara wiktoriańska posiadłość otoczona wrzosowiskiem? Dlaczego przystojny Gabriel wzbrania się przed pójściem na policję?

Klimatyczna powieść napisana barwnym plastycznym językiem, która od początku wciągnęła mnie w intrygę. Nie przeszkadzało mi nawet, że tożsamości Gabriela i mordercy domyśliłam się w połowie książki w przeciwieństwie do bohaterki, która w miarę pogłębiającego się uczucia do Gabriela traciła zdolność racjonalnego myślenia i kojarzenia faktów, więc może nie było elementu zaskoczenia poza malutkim wyjątkiem. Byłam jednakże ciekawa czy wpadnie w końcu na oczywiste rozwiązanie, które miała tuż pod nosem.

„Dama z wahadełkiem” nie jest powieścią grozy i jeżeli ktoś liczy na takie przeżycia, to ta powieść nie jest dla niego. Jest to lektura, dla miłośników kryminałów oraz fanek powieści kostiumowych, bo klimat powieści przywodzi na myśl kryminały Agaty Christie, którymi być może autorka się inspirowała. Można w niej znaleźć sporo motywów, które mogą przypaść do gustu. Posiadłość na odludziu, romantyczne wrzosowiska, niewyjaśnioną przeszłość bohaterów, liczne intrygi, morderstwa oraz namiastkę romansu. „Dama z wahadełkiem, to niezobowiązująca pozycja rozrywkowa na jeden wieczór, którą czyta się w błyskawicznym tempie.

„ Niestety nie każdy ma taki koniec na jaki zasłużył „

Nie warto igrać z tym, co dla nas nieosiągalne. Nie powinno się poruszać strefy, która wykracza poza rzeczywistość. To bywa zbyt niebezpieczne...

Książka ta szybko przypomniała mi, z jakiego powodu tak bardzo uwielbiam cofnąć się w czasie. Jak bardzo cenię sobie wierzenia sprzed lat i codzienność, która tak różni się od naszej. Madeline Hyde po kątach wraca na Wzgórze, które kryje w sobie garść tajemnic a gdy młoda kobieta przekracza próg domu, zbliżają się jeszcze większe tarapaty. Wplątana kryminalna zagadka była dobrym zabiegiem dla tej historii i świetnie ją autorka umiejscowiła. Moim zdaniem wszystko było tu na swoim miejscu - zarówno miłość, jak i groza, która ciągnęła się cieniem przez całą opowieść. Padały podejrzenia, różne domysły, nic jednak nie było tutaj pewne i stałe. Paulina Kuzawińska sprawiła, że postrzeganie zycia jest na cienkiej granicy pomiędzy nienawiścią a miłością. A każdy w zupełnie inny sposób okazuje uczucia i emocje, czego bardzo często nie możemy zrozumieć. Istotne jest też w "Damie z wahadełkiem" to, jak łatwo kogoś ocenić i zaszufladkować przez własne wyobrażenia. Jak dla mnie dobra, przemyślana historia, mająca miejsce w klimatycznym miejscu, które zaskakująco łatwo sobie wyobrazić. To inny styl pisania, któremu warto dać szansę i wybrać się na wycieczkę wgłąb myśli i uczuć bohaterów. Poznać ich słabości i siłę, a także tęsknoty i pragnienia. Poczuć ja własnej skórze czym jest zło w czystej postaci i dobroć płynąca z głębi serca. To wszystko znajdziecie tutaj a nawet jeszcze więcej. Jeśli macie chęć na coś odmiennego, ta pozycja powinna sprawdzić się wręcz kapitalnie. A przy tym powinna Was zabawić na dłużej i sprawić, że po kolejną część sięgnięcie już bez żadnych oporów. Ja na pewno tak właśnie zrobię bez mrugnięcia nawet okiem! Zawsze skłaniam się ku książkom, które swoje zdarzenia mają przypisane do wcześniejszych lat, gdy wszystko było jeszcze bardziej skomplikowane.

Lubicie powieści, których akcja przenosi czytelnika do epoki wiktoriańskiej, z wątkiem kryminalnym i romansowym? Jeśli tak to „Dama z wahadełkiem” Pauliny Kuzawińskiej to na pewno lektura dla Was! Historia toczy się w Szkocji, w otoczeniu wrzosowisk i mokradeł, które spowija gęsta mgła. Podczas seansu spirytystycznego jeden z uczestników umiera, a jego śmierć szybko nasuwa podejrzenia o wplątaniu osób trzecich. Morderca musi być wśród uczestników, bo stara mroczna posiadłość tego wieczoru jest odcięta od świata...

Autorka wciąga czytelnika w grę pełną tajemnic i namiętności, które toczą główną bohaterkę. Wątek kryminalny jest dobrze poprowadzony, podobały mi się nawiązania do innych powieści z tamtych czasów. Wątek romansowy jest dosyć mocno zarysowany, ukazuje główną bohaterkę jako kobietę pełną cielesnych żądz. Całość jest bardzo klimatyczna z nieoczywistym zakończeniem.

Dla mnie w książce było trochę za dużo wątków miłosnych, jednak tym, którzy nie mają takiej awersji jak ja, na pewno historia przypadnie do gustu!