Białe kłamstwa /Seria kryminalna o Agacie Stec Tom 3

Białe kłamstwa to książka, którą najłatwiej scharakteryzować nieco szablonowym stwierdzeniem, że nic tu nie jest takie, jakie może się wydawać. Autor kilkukrotnie dokonał prawdziwej wolty i do samego końca bawił się z czytelnikami niczym kot z próbującą uciekać żabą (wiem, co piszę, widziałam, jak to wygląda 😉 )

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Czekałam na tę chwilę od pierwszej części. W głowie wymyśliłam sobie wielki finał całej trylogii z panią komisarz Agatą Stec. Autor Piotr Borlik pozytywnie mnie zaskoczył pod względem finału. Idealnie, to wszystko wymyślił.

Podobała mi się wartka akcja z niesamowitymi i nieprzewidywalnymi jej zwrotami oraz bardzo ciekawa fabuła. Do tego wszystkiego należy doliczyć oryginalnych bohaterów. Pan psycholog Artur Kamiński nieźle sobie rządzi mózgami słabszych ludzi. Poznając jego taktyki, zobaczycie, jaki to straszny człowiek. Czy będzie zagrożeniem dla własnej siostry? Co tak naprawdę ukrywa przed wszystkimi?

Agata Stec moja ulubiona bohaterka będzie miała twardy orzech do zgryzienia. Trafi do aresztu za zabójstwo gdańskiego biznesmena Jacka Biernata. Oni nie byli sobie obojętni. Czy to ona faktycznie go zabiła? Czy raczej została w to wrobiona? Czy Artur pomoże własnej siostrze? Czy raczej ma jakiś chory plan co do jej osoby? Czy Agata odkryje, kto tak naprawdę jest jej prawdziwym wrogiem?

W trzeciej części trylogii z panią komisarz Agatą Stec pod tytułem "Białe kłamstwa" poznałam jeszcze jedną wyjątkową postać. Niestety nic wam o niej nie powiem. Zdradzę tylko, że jestem z tej osoby bardzo dumna. Gdyby nie ona, to nie wiem, jakby to wszystko się potoczyło.

Ta część jest najbardziej emocjonująca, ponieważ tutaj wszystko się wyjaśnia. Jak kończy się ta historia? Oczywiście przekonacie się o tym sami. Warto dotrwać do finału. Nie spodziewacie się takiego zakończenia.

Trochę żałuję, że będę musiała rozstać się z Agatą Stec i Arturem Kamińskim. Zżyłam się z nim. Spędziłam z nimi cztery dni. Łezka się kręci na samą myśl, że to już jest koniec.

Czy podobało mi się zakończenie? Oczywiście, że tak.

Mam cichą nadzieję, że Piotr Borlik planuje kolejną ciekawą trylogię ze zbrodnią w tle.

Jeżeli tak jak ja cenicie sobie tego autora, to odsyłam was do książek "Baltica", "Boska proporcja", "Materiał ludzki" i "Białe kłamstwa".

Jeżeli uwielbiacie kryminały, thrillery i powieści sensacyjne, to nie powinniście się nudzić, poznając całą tę trylogię.

Z czystym sercem polecam.

Czas na trzeci i ostatni tom "Boskiej trylogii" czyli "Białe kłamstwa". Piotr Borlik nie zwalnia tempa, fundując nam kolejną jazdę bez trzymanki. Jego seria kryminałów z komisarz Agatą Stec jest ściśle ze sobą powiązana i radzę się trzymać kolejności.

Poprzednia część zakończyła się dla Agaty katastrofalnie, odkryła w końcu prawdę na temat poczynań swojego brata, pytanie: co zrobi z tą wiedzą? Na dodatek mogłaby bez wahania zacytować klasyka "jak do tego doszło, nie wiem", gdyż to właśnie ona staje się główną podejrzaną w sprawie serii głośnych morderstw, w tym śmierci bliskiego jej człowieka, znanego architekta Jacka Biernata. Mimo braku twardych dowodów trafia za kraty, a stan jej konta nie pozwala na wpłacenie horrendalnie wysokiej kaucji. Pozostał jej tylko brat, o którym dowiedziała się strasznych rzeczy, postanawia skorzystać z jego oferty i przy okazji wymierzyć mu sprawiedliwość, tylko czy jest w stanie przechytrzyć najlepszego znawcę ludzkich umysłów? Ale o tym musicie przekonać się sami 😉.

Noooo… naprawdę szacun. Godne zakończenie całej serii, które pięknie scaliło wszystkie trzy tomy w jedną całość. Perypetie Agaty Stec bardzo mi się podobały i choć początkowo miałam obawy, co do kontynuacji serii, to teraz głośno mówię: Panie Borlik, to co Pan napisał, to kawał dobrej literatury! Dodam, że - co nieczęsto się zdarza - każdy kolejny tom jest lepszy od poprzedniego. Szkoda, że są tylko trzy…

Tym razem Agata Stec – narwana policjantka z Gdańska – musi uporać się sama ze sobą. Po zakończeniu śledztwa związanego z wydarzeniami w małym nadmorskim miasteczku Agata zostaje oskarżona o zabicie Jacka Biernata. Dla aresztujących ją policjantów nie ma znaczenia to, że wszystkie dowody wskazują, iż nie mogła popełnić tej zbrodni. Nie można być przecież w dwóch miejscach na raz Agata trafia do aresztu, z którego niespodziewanie wyciąga ją… no jakżeby inaczej! Artur Kamiński wzięty psycholog, u którego widać nieodpartą chęć do prowadzenia chorej gry i wodzenia Agaty za nos… Na ile Agata da się porwać działalności psychicznie chorego braciszka? Dokąd ją to doprowadzi i jakie straszne prawdy o sobie odkryje?

Ta część trylogii jest nieco inna niż poprzednie. Nie jest to mroczny kryminał pełen krwi, przekleństw i takiego grubo ciosanego świata. Tu jest mniej kryminalnie, a bardziej psychologicznie, choć nadal mamy do czynienia z przestępstwem i wyrafinowaną zagadką. Trzecia część jest bardziej wysublimowana; więcej tu zerkania w przeszłość i analizowania jej niż szukania odpowiedzi na kryminalne zagadki. Autor przeniósł środek ciężkości z poszukiwań przestępców na podróż Agaty w głąb siebie i walkę z psychicznie chorym braciszkiem.

Bardzo, ale to bardzo podobał mi się sposób, w jaki autor wyjaśnił wszystkie zagadki i niedopowiedzenia, które mnożyły się na kartach poprzednich dwóch tomów. Nie zostawił żadnych niedopowiedzeń, (co niestety oznacza koniec przygód Pani Stec), a sposób, w jaki rozprawił się z niektórymi spowodował, że chylę głowę przed pomysłowością. Początkowo wydawało mi się, że powrót do dzieciństwa i działania psycholożki Hani mnie tylko rozdrażnią i są jedynie narzędziem do zakrycia braku pomysłu na fabułę trzeciego tomu. Z czasem jednak, kiedy ześwirowany Artur odkrywa przed Agatą kolejne karty docierało do mnie, że autor od pierwszej literki pierwszego tomu miał wszystko dokładnie przemyślane.

Trochę drażniła mnie postać wszechwiedzącego Artura. Potrafił przewidzieć każdy krok, zarówno Agaty, jak i innych bohaterów powieści i to do tego stopnia, że graniczyło to z jasnowidztwem. Przewidzieć to jedno, ale żeby jeszcze wszystko przygotować tak, aby się wszystko razem zgrało? To jedyny mankament powieści – wrażenie, że jeżeli nie wiadomo jak postąpić, to należy zadanie zlecić Arturowi. On – niczym MacGyver ze swoim scyzorykiem – na pewno zaradzi.

Panie i Panowie! Chapeau ba dla autora, za całą serię i każdy tom oddzielnie! Dobra robota.

Uprzejmie ogłaszam, iż zakończyłam jedną z najlepszych serii kryminalnych jaką miałam przyjemność przeczytać !!!!! Klimat w jaki wprowadza nas autor, już od pierwszego tomu zasługuje jedynie na jak najlepsze rekomendacje, mam nadzieje że ekranizacja tej serii będzie jej zwieńczeniem.

„Białe kłamstwa” ukazują nam szerszy obraz głównych bohaterów, napewno wielu z was nie może przestać zastanawiać się nad intencjami naszego szanowanego psychologa Artura Kamińskiego. Mimo iż większość z was kibicowało od samego początku naszej nieokrzesanej policjantce Agacie Stec, we mnie najwięcej emocji oraz zainteresowania wzbudzał właśnie on. Nie spodziewajcie się tym razem makabrycznych zbrodni, lecz nastawcie się na rozwikłanie sprawy która swój początek miała przeszło trzydzieści lat temu. Jej początek, wywołał makabryczny efekt domina którego skutków już nigdy nie da się wymazać. Gotowi na poznanie prawdy ?? Staniecie w obronie nauki, dacie ponieść nie nieograniczonym możliwością manipulacji ?Czy być może zachowacie trzeźwy umysł ?? 🤫🤫🤫🤫Zasiądźcie wygodnie w fotelu, najlepiej w towarzystwie kieliszka wina 🍾🤭 a ta książka zagwarantuje wam niezapomniany wieczór.