Dwadzieścia reportaży opowiadających nie tylko o Polsce, ale i o sprawach światowych, głównie jednak europejskich. Rok 1968 to data ważna nie tylko w naszym kraju, to był rok przesilenia, rok, po którym nic w Europie nie było już takie samo. Bunty młodzieży, czas rodzenia się kontrkultury, ruchu hipisowskiego, ale także zastrzelenie Martina Luthera Kinga w Stanach.
Z książki dowiemy się m.in. o początkach ruchu hippisowskiego w Polsce, który przybył do nas z okolic San Francisco za sprawą dwójki nastolatków, historii morderstwa w Jicinie podczas operacji Dunaj, podziale środowiska dziennikarskiego, reżimie i nieautentycznych tekstach pisanych na specjalne zamówienie. Reportażom towarzyszą dokumenty epoki, materiały prasowe, raporty, oficjalne wypowiedzi polityków i ważnych postaci tamtego czasu. "1968 czasy nadchodzą nowe" to pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośników reportażu polskiego.
Ewa Winnicka to reporterka związana z "Polityką" i "Dużym Formatem", publikowała także w "Tygodniku Powszechnym" i włoskim "Internazionale". Dwukrotnie uhonorowana nagrodą Grand Press za teksty o tematyce społecznej. Autorka książek: "Londyńczycy", "Angole", "Nowy Jork zbuntowany" oraz "Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej Johnson".
Cezary Łazarewicz jest dziennikarzem prasowym, reporterem i publicystą. Publikował między innymi w "Gazecie Wyborczej", "Przekroju" i "Polityce". Autor zbioru reportaży "Kafka z Mrożkiem. Reportaże pomorskie" (2012), "Elegancki morderca" (2015), "Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka" (2016). Laureat Nagrody Nike z 2017 roku, za książkę "Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka". Za książkę tę otrzymał również Nagrodę im. Oskara Haleckiego oraz nagrodę MediaTory w kategorii Obserwator.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii reportaż
Jaką formę narracji przyjął autor w książce o roku 1968?
Cezary Łazarewicz stosuje technikę reportażu historycznego opartego na relacjach świadków i dokumentach archiwalnych. Autor unika suchego wykładu akademickiego na rzecz dynamicznego opisu ludzkich losów uwikłanych w wielką politykę. Czytelnik śledzi wydarzenia z perspektywy konkretnych osób, co pozwala lepiej zrozumieć emocje towarzyszące tamtym przemianom. Jest to pozycja łącząca rzetelność dziennikarską z literackim stylem prowadzenia opowieści.
Czy książka "1968 Czasy nadchodzą nowe" skupia się wyłącznie na wydarzeniach marcowych?
Publikacja koncentruje się na polskim kontekście roku 1968, ale osadza go w szerszej perspektywie globalnego wrzenia. Łazarewicz analizuje nie tylko protesty studenckie i kampanię antysemicką, lecz także wpływ zachodniej kontrkultury na polską młodzież. Autor pokazuje, jak lokalne niepokoje korespondowały z ruchami społecznymi w Paryżu czy Pradze. Dzięki temu czytelnik zyskuje pełny obraz epoki, w której stare porządki zaczęły ustępować nowym trendom.
Jaki poziom szczegółowości historycznej oferuje ten reportaż?
Książka charakteryzuje się głębokim researchem i przywołuje liczne, często mało znane fakty z kronik milicyjnych oraz prywatnych listów. Cezary Łazarewicz precyzyjnie rekonstruuje chronologię wydarzeń, dbając o weryfikację źródeł z epoki PRL. Tekst zawiera cytaty z ówczesnej prasy oraz fragmenty przemówień, które oddają duszny klimat polityczny tamtych lat. Jest to opracowanie kompleksowe, które pozwala zrozumieć mechanizmy propagandy i inwigilacji stosowane przez ówczesne władze.
Czym wyróżnia się warsztat Cezarego Łazarewicza w tej konkretnej publikacji?
Warsztat autora opiera się na bezstronności i oddaniu głosu uczestnikom wydarzeń po obu stronach barykady. Łazarewicz, jako laureat Nagrody Nike, po mistrzowsku łączy fakty historyczne z reportażem interwencyjnym, szukając prawdy w sprzecznych relacjach. Unika on jednoznacznego oceniania postaw, pozwalając czytelnikowi na samodzielne wyciągnięcie wniosków z przedstawionego materiału dowodowego. Profesjonalizm autora gwarantuje wysoką wartość merytoryczną i wiarygodność przedstawionych historii.
Dla kogo ta książka może okazać się zbyt wymagająca lub nieodpowiednia?
Pozycja ta nie jest polecana osobom szukającym lekkiej lektury beletrystycznej lub uproszczonego kompendium wiedzy historycznej. Ze względu na dużą liczbę nazwisk, dat i szczegółowych opisów procesów politycznych, wymaga ona od czytelnika skupienia oraz podstawowej orientacji w historii powojennej Polski. Reportaż porusza trudne tematy dyskryminacji i brutalności aparatu państwowego, co czyni go lekturą poważną i emocjonalnie obciążającą. Nie jest to podręcznik szkolny, lecz pogłębiona analiza społeczna przeznaczona dla świadomego odbiorcy.
