Krzyk wiatru

"Krzyk wiatru" opowiada o obozie zagłady i trudno ocenić czy książka jest "dobra" czy "zła". Szmaglewska na pewno przenosi czytelników w świat wojny, do obozu. Towarzyszymy w niej Piotrowi, więźniowi obozowemu w Oświęcimiu. Cała książka opowiada o jednym dniu, kiedy to główny bohater przybywa w wyznaczone miejsce, aby przekazać wiadomość łączniczce, co ma wywołać ogólny bunt. Książka jest trudna do czytania, momentami szokuje. Więźniowie wracają często do dni, w których byli jeszcze wolnymi ludźmi. Podsumowując, książkę warto przeczytać, ale trzeba nastawić się, że jest trudna i ciężka. Ale przecież takie były realia Auschwitz.

Długo zwlekałam z napisaniem tej recenzji, ponieważ bardzo ciężko znaleźć odpowiednie słowa do opisania tej książki. Od razu zaznaczam, nie jest to łatwa, przyjemna, lekka lektura. Momentami musiałam odłożyć książkę, aby uspokoić emocje. Książka niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny, którego nie sposób opisać. Krzyk wiatru" ukazuje okrucieństwo, przemoc hitlerowców w stosunku do niewinnych ludzi. Autorka z niezwykłym spokojem pragnie czytelnikowi przekazać swoje świadectwo oraz historię wszystkich więźniów obozu, którzy mimo strasznych warunków, zbliżającej się śmierci potrafili mieć nadzieje na lepsze jutro. Starali się nie myśleć o okrutnej rzeczywistości, a wspominać beztroskie życie przy okazji planując co zrobią gdy już spotkają członków swojej rodziny. Jestem bardzo rozbita przez tą lekturą, nie spodziewałam się, że literatura obozowa, aż tak może na mnie wpłynąć.

Przyznam się, że po przeczytaniu tej książki cały czas o niej myślę, nie sposób jej zapomnieć. " Krzyk wiatru" poruszy najbardziej zacietrzewiałe serca i zmusi czytelnika do refleksji.

Szarość, nostalgia, pustka, momentami głucha przeszywająca cisza i zamierające życie… te drzewa na zdjęciu niedługo zakwitną, pojawi się w nich iskra istnienia w przeciwieństwie do osób, które na zawsze zgasły w obozach…

To była zupełnie inna książka traktująca o wojnie i obozie koncentracyjnym niż te, które do tej pory czytałam. Tutaj za każdym słowem ukryta była niemoc i przerażająca bezsilność. Autorka sama była więziona w niemieckim obozie Auschwitz-Birkenau. W każdym słowie i zdaniu można było odczuć wydźwięk osobisty, choć niesamowity był spokój w jaki Senka prowadziła narrację. Czy dowodzi to jej hartu ducha, tego jak silną musiała stać się osobą po takich przeżyciach?

Nie jest to pierwsze wydanie Krzyku wiatru, tamto miało miejsce w roku 1970, tym razem książka została wzbogacona o najważniejsze recenzje oraz wspomnienia syna autorki.

Autorka mówi tutaj o nadziei, o wierze więźniów w to, że ten koszmar skończy się lada dzień, że przecież Niemcy muszą przegrać tę wojnę… Dzięki jej słowom możemy wspominać i pamiętać osoby, które zginęły za murami (drutami) obozów…

Kiedy zamknęłam książkę po przeczytaniu ostatniego zdania, musiałam chwile pomyśleć i pokontemplować w ciszy, na swój sposób uczcić pamięć tych wszystkich straconych dusz, to bardzo poruszająca pozycja i z pewnością sięgnę po poprzednie książki autorki (Dymy nad Birkenau, Zapowiada się piękny dzień, Niewinni w Norymberdze)

„…nigdy na żadnym cmentarzu zmarli nie żegnają się tak wyraźnie ze swoimi bliskimi jak tu… Dym przedłuża nikłą pamięć o zmarłych, którzy już odeszli, ale jeszcze tu są jako ciało lotne, widzialne, dokuczliwe, bardziej uchwytne niż myśli, albo wspomnienia.”

Nie przepadam za tego typu książkami, przede wszystkim ze względu na to, że te okropne opisy, krzywda ludzi, bieda, umieranie z głodu, to wszystko było oparte na faktach. Mój umysł niestety jest za słaby na tak drastyczne sceny. Dla osób ciekawych historii, lektura może być rewelacyjnym opisem zbrodni tamtych czasów. Jednak ja po przeczytaniu "Krzyków wiatru" przez jakiś czas nie mogłem dojść do siebie. Ciągle miałem w głowie obraz z tamtych baraków. Z drugiej strony książka świetnie ukazuje naturę ludzką, która pomimo tylu przeciwności losu i krzywda jakie ją spotykają potrafi do wszystkiego się przyzwyczaić nadal ukazując ludzkie uczucia.