Królowe pająków

Przyznam, że tytuł, choć intrygujący naprawdę wywoływał na mych rękach gęsią skórkę. Jestem arachnofobem pierwszej ligi i każdy nawet najmniejszy pająk budzi we mnie ataki paniki, potrafiąc zmusić do panicznej ucieczki. Wybaczcie jednak ten wstęp, chciałam Wam tylko przybliżyć emocje, które mi towarzyszyły gdy sięgałam po tę historię.

Anna Iza i Agnieszka. Trzy kobiety w różnym wieku. Każda z nich boryka się z traumami i złymi wspomnieniami wyniesionymi z przeszłości. Przeszłości, w której panował wieczny lęk przed wybuchami agresji, toksyczne relacje, strata i żałoba. Pomimo upływu czasu kobiety wciąż zmagają się z cieniami dawnych wydarzeń. Depresja, odrzucenie, poczucie braku sensu w życiu i nieszczęśliwa miłość… Czy uda im się znaleźć sposób, by w końcu odciąć się od przeszłości i zacząć szukać swojego szczęścia? Jaki wpływ na ich decyzje ma niepozorny pająk? Czy można "zaprzyjaźnić" się ze swoimi fobiami?

Biorąc do ręki tę książkę, nie spodziewałam się, że ta historia tak bardzo we mnie uderzy i wywoła tyle skrajnych emocji, śmiałam się i wzruszałam na przemian. Współczułam i kibicowałam. Istny emocjonalny rollercoaster.

Trzy różne osoby, na różnym etapie życia, pogubionych i ale potrafiących sobie wzajemnie pomóc, wyciągnąć pomocną dłoń, okazać wsparcie. Codzienny żal, smutek i strach o to co przyniesie jutro. Idealnie oddane emocje i stan ducha poszczególnych dziewczyn, mieszkających na obczyźnie

Książka niesamowicie wzrusza, ale i zmusza do refleksji. Nakłania do spojrzenia na własną rodzinę i zastanowienia się, czy w niej na pewno wszystko jest w porządku

Książkę czyta się bardzo szybko, choć jej tempo jest nieśpieszne. Styl autorki bardzo przypadł mi do gustu. Jest lekki i przyjemny pomimo poruszenia trudnych tematów, czyta się bardzo przyjemnie.

Ciekawie wykreowani i różnorodni bohaterowie, roztaczają przed czytelnikiem całą gamę uczuć i zapewniają emocjonalną huśtawkę.

Naprzemienna narracja przyjaciółek sprawia, że niezwykle łatwo "wejść w ich buty" i zrozumieć ich codzienne obawy i lęki. Zrozumieć ich postępowanie i negatywne nastawienie do przeszłości, ale i nadzieję na lepszą przyszłość.

Otwarte zakończenie pozwala samemu sobie dopisać zakończenie, co daje nadzieję, że dziewczyny wyszły na "prostą", zapanowały nad swoim życiem i w końcu odnalazły szczęście.

Autorka porusza niezwykle trudne tematy takie jak depresja, strata i żałoba, przemoc fizyczna psychiczna i ekonomiczna. Zwraca uwagę, jak ważna jest zwykła ludzka rozmowa, ale i pomoc kogoś, kto spojrzy na problem z boku i pomoże wyjść z trwającego nawet kilka lat impasu. Potrzebna jest tylko chęć do zmiany siebie, choć w minimalnym stopniu.

Wbrew pozorom nie jest to trudna i bardzo smutna historia. To opowieść o marzeniach i pragnieniach, nadziei i wierze w lepsze jutro, oraz blaskach i cieniach codziennego życia.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Choć przedstawiona historia to fikcja, jednak takie kobiety są wśród nas. Polecam serdecznie! "Królowe pająków" to poruszająca, pełna ciepła opowieść o codziennym życiu i wszystkich jego blaskach i cieniach. To urywek z życia zwyczajnych kobiet, gdzie nastroje zmieniają się szybciej niż pogoda w górach. To wreszcie frapujący miszmasz emocji, refleksji i doświadczeń, który prowokuje do baczniejszego przyjrzenia się sobie i swoim bliskim.

"Przyszłość nie musi być zła, może przynieść wiele szczęśliwych chwil. Pod jednym warunkiem: nie należy poddawać się rozpaczy."

"Królowe pająków" to dla mnie historia, która pokazała, że ucieczka od problemów za wiele nie pomoże. Odnalazłam w niej nostalgię, szczerość, rodzinne tragedie, niepowodzenia, bolesną przeszłość... Tak wiele przykrych sytuacji, a tylko trzy kobiety - Anna, Iza i Agata. Każda z nich ma za sobą demony, od których nie sposób odciąć się nawet za granicą kraju. A to właśnie w Szwecji ich drogi się łączą poprzez pracę w hotelu i wspólne mieszkanie. Trzy zupełnie inne kobiety z różnym bagażem doświadczeń wspiera się na każdym kroku. Z czasem dołącza do nich Zuzanna za sprawą dinozaura, tak nie pomyliłam się, ale dlaczego akurat to stworzenie? Wszystko wyjaśni się na łamach powieści.

Dlaczego też Królowe pająków? Jest taki ciekawy cytat w treści, ale nie będę go ujawniać, bo zdradzę sekret, a ten musicie sami rozwiązać i pomyśleć czy też chciałybyście być królowymi pająków?

Ta powieść nie jest czarno biała, tu niemożliwe staje się możliwe i tylko otwarty umysł jest w stanie przyjąć treść bez żadnego stwierdzenia, że tak się nie da. Owszem, da się, trzeba mieć wiarę i nadzieję, chcieć zobaczyć więcej swoim wnętrzem i otworzyć się na to co inne. Jesteś gotowa /-y na nieznane? Chcesz się przekonać, że są lęki, które da się oswoić i żyć dalej?

„Błagam, zawróć moje dziecko z drogi, którą obrało. Zawróć i zwróć mi je.”

Szkocja okazuje się nowym początkiem. To tam, po swoich życiowych perypetiach, trafiły trzy kobiety- Anna, Iza i Agata. Anna została doprowadzona do ruiny finansowej i emocjonalnej, Iza straciła córeczkę, a Agata odkryła miłość, która przyniosła jej tylko ból. Każda z nich musi odnaleźć teraz własną drogę, ale krocząc przez życie obok siebie prościej im zmierzyć się ze swoimi wewnętrznymi demonami.

„Królowe pająków” to emocjonująca pozycja opowiadająca o lękach i rozdartych sercach.

Często kierowani empatią, próbujemy zrozumieć postawę drugiego człowieka, postawić się w jego sytuacji. Nie zaprzeczę, jeśli ktoś spyta, czy również tak robię. Owszem, nawet często, jednak tym razem nie jestem w stanie nawet wyobrazić sobie, co musiały czuć bohaterki tej książki. Życie postawiło im pod nogami kłody nie do przeskoczenia. Kiedy zaczynałam ten tytuł, byłam przekonana, że mam do czynienia z luźną powieścią obyczajową. Na chwilę obecną mogę powiedzieć, że było to dość błędne przekonanie.

Fakt, książka napisana jest prostym językiem, styl autorki nie sprawia trudności w czytaniu, nie wymaga również od czytelnika koncentracji wielkiego szczebla. Jednakże „Królowe pająków” mają w sobie też „coś”, co nie pozwala określić ich mianem „książki na gorszy dzień”. Nie jest to pozycja, przy której można usiąść i się pośmiać, wręcz przeciwnie. Jest bardzo wzruszająca i zmusza do refleksji nad własnym życiem. Myślę, że można uznać ją również za jeden z trudniejszych do zrozumienia tytułów, pomimo prostoty.

Bohaterki tej książki codziennie zmagają się z trudnościami losu. Są stawianie przed wydarzeniami, które wymagają od nich nie lada poświęcenia. Każda z nich z czymś walczyła, jednak ból Izy, według mnie, był najbardziej widoczny. Gabrysia była jej całym światem, a moment, w którym zginęła, okazał się dla kobiety ciosem w serce. Iza popadła w depresję, nie była w stanie racjonalnie spojrzeć na życie, nawet propozycja pracy przy sesji dziecięcej była dla niej czymś, co można uznać za „zbyt wiele”.

Miałam naprawdę sporo czasu na przeanalizowanie tej pozycji. Doszłam do wniosku, może błędnego, może nie, że za tą historią kryje się coś więcej, jak ciche nawoływanie do walki o nas samych, dlatego przypominam każdemu, kto teraz to czyta, że życie nie kończy się tam, gdzie zaczyna niepowodzenie.

Czy jest na ziemi takie miejsce do którego można uciec przed problemami? Czy lęki jakie nosimy w sobie da się oswoić i żyć z nimi ?

Te pytania można by odnieść do trzech kobiet, Anny, Izy i Agaty, bohaterek powieści "Królowe pająków". Każda z nich wyjeżdża z Polski, z ogromnym bagażem doświadczeń. Każda z nich inna, a jednak coś je łączy. Los połączył ich drogi, z dala od kraju, od rodziny, od przyjaciół. W Szkocji, gdzie próbują pomimo przeszłości stanąć na nogi i zawalczyć o lepszą przyszłość, stają sie dla siebie wsparciem, nową rodziną. Razem jest im łatwiej walczyć z demonami przeszłości, stawić czoło teraźniejszości. Jedna z kobiet nawiązuje nawet dość zaskakującą znajomość z... pająkami.

Książkę przeczytałam w ciągu jednego dnia. Przyjemna lektura, pomimo trudnych doświadczeń bohaterek. Ciekawie wykreowane, zdobyły moją sympatię i odniosłam wrażenie jakbym znała te kobiety osobiście. Teraźniejszość płynnie przeplatana wątkami z przeszłości. Pozwala to poznać motywy wyjazdu każdej z nich za granicę, i co doprowadziło do tego momentu w życiu w jakim się znalazły. Myślę, że nie jedna czytelniczka

w historiach tych kobiet, w motywach ich działania, odnajdzie siebie, lub jakąś część swojej drogi.

,, Oto trzy kobiety. Każda z nich mogłaby się stać bohaterką odrębnej opowieści. Jednak ślepy los połączył je, splótł warkocze ich żyć i teraz egzystują niczym nierozerwalny twór. Anna, Iza i Agata".

,, Przekleństwa stały się dla Anny codziennością, która weszła jej w krew niczym antidotum na ciężką chorobę ".

,, Stuk-stuk, pani córka... stuk-stuk-stuk, nie-ste-ty zmar-ła... stuk-stuk-stuk, mąż znaj-du-je się w śpią-czce... stuk-stuk, co mo-gę dla pa-ni zro-bić? "

,, To była zła miłość. Wiedziała o tym. Jednak co może zdziałać zdrowy rozsądek w zetknięciu z nagłym i tak silnym uczuciem? "

Postanowiłam, że dzisiaj inaczej będzie wyglądała moja recenzja. Jak już w pierwszym cytacie widzicie, macie ogólny zarys fabuły. Trzy następne są cytatami trzech kobiet, które nie uważają, że ich życie jest udane. Są po przejściach tak wielkich i bolesnych, jak tylko potrafi boleć rana po operacji. Niby z czasem zabliźnieje, ale pozostawia po sobie ślad do końca życia. Tutaj bohaterki poprzez narratora będą opowiadały o swoich przejściach. Te rozdziały są średniej długości i będziemy o nich czytać naprzemiennie. Jest tutaj duży druk, więc pochłoniecie ją bardzo szybko, tym bardziej, że książka jest naprawdę ciekawa. Porusza tutaj takie tematy jak oszustwo, długi, rozdzielność majątkowa, ból po stracie dziecka, monotonność w małżeństwie, zakazana miłość i cierpienie. Wiele z tych rzeczy może dotyczyć nas samych, są też takie, których nigdy bym nikomu nie życzyła. Napisana bardzo spokojnym stylem, choć smutek jest tutaj najdotkliwiej opisany. Mimo iż kończy się tak jak się kończy, to jednak czuć tutaj pewnego rodzaju nostalgię. Niesie też nadzieję, że to od nas zależy, czy zmienimy swoje życie, czy też będziemy woleli tkwić w klatce. Jak dla mnie idealna na jesienne wieczory, kiedy to ciepłe lato przemija niosąc przed sobą melancholijny miesiąc. Mnie bardzo uspokoiła i wyciszyła, bo zobaczyłam ile posiadam, a ile niektórym brakuje...